30 Αυγ 2015

Μια αποκαλυπτική εικόνα για το ποιός αποφασίζει για το ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή: όταν ο Ερντογάν κατασκευάζει μια κρίση βομβαρδίζοντας τους Κούρδους για να ξανακερδίσει την πλειοψηφία στη βουλή και το ΝΑΤΟ ακολουθεί πειθήνια




Η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να βυθίζεται όλο και περισσότερο στο χάος των πολέμων, ενώ οι στρατιές των προσφύγων υπενθυμίζουν στη Δύση τις ευθύνες της – βόρεια της Λιβύης, την οποία οι δυτικοί οδήγησαν σκόπιμα στο χάος το 2011, οι πρόσφυγες πνίγονται στη θάλασσα. ενώ ανατολικά οι πρόσφυγες από την Συρία σχηματίζουν καραβάνια από την Ελλάδα στα υπόλοιπα Βαλκάνια, αναζητώντας διέξοδο από την καταστροφή την οποία χρηματοδότησαν και πάλι οι δυτικοί και οι σύμμαχοί τους στη Συρία. Ταυτόχρονα, στην Υεμένη η ανθρωπιστική τραγωδία διευρύνεται,  ενω η επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας περνά σχεδόν απαρατήρητη – όπως έγινε και στο Μπαχρέιν. Η Δύση σιωπά, όταν τα εγκλήματα διαπράττουν οι σύμμαχοί της. Και οι δυτική κωλοτούμπα, για όσους παρακολουθούν, ολοκληρώνεται με τη δυναμική εκμετάλλευση της Σαουδικής επέμβασης από την Αλ Κάιντα – μόλις οι Σαουδάραβες εκδίωξαν τους Χούθι από περιοχές της νότιας Υεμένης, εμφανίστηκε η Αλ Κάιντα και κατέλαβε τις περιοχές. Αλλά η Δύση που προσπαθεί να παρουσιάσει τους ισλαμιστές και το μέτωπο Αλ Νούρσα [την τοπική έκφραση της Αλ Κάιντα στη Συρία] ως μετριοπαθείς, δεν μπορεί φυσικά να αρθρώσει τίποτα. Η αιτία για το μαζικό έγκλημα στο Ιράκ, που ξεκίνησε και την ευρύτερη τραγωδία,  η δήθεν ύπαρξη της Αλ Κάιντα τότε, το 2003, έχει όχι μόνο ξεχαστεί από την επίσημη Δύση, αλλά είναι και στα πρόθυρα να εξοπλίζουν την Αλ Κάιντα. Ανεπίσημα, και κάτω από την επιφάνεια, ωστόσο, φαίνεται ότι κάτι κινείται και στη Δύση, αν κρίνει κανείς από την έκρηξη οργής στο εσωτερικό του βρετανικού εργατικού κόμματος που ξηλώνει την ενοχή της κληρονομιάς του Μπλερ.

Στη Συρία, οι μάχες συνεχίζονται σε ένα στατικό τοπίο – με τους ισλαμιστές του «ισλαμικού κράτους» να ξεκινούν την καταστροφή μνημείων στην Παλμύρα. Κατέστρεψαν ένα ναό αφιερωμένο στον Βαάλ και εκτέλεσαν ένα αρχαιολόγο που αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί τους. Μνημείο και αυτός της αντίστασης στην άθλια συνεργασίας της Δύσης με τους ισλαμιστές για να ξεκληρίσουν την κοσμική και μη υποταγμένη στη Δύση κληρονομιά της Μέσης Ανατολής. Γιατί ο αρχαιολόγος εργαζόταν και πέθανε υπερασπιζόμενος το έργο της συριακής δημοκρατίας – την οποία δαιμονοποιεί η Δύση. Και όμως, ήταν κάποιος που συνεργαζόταν με τον Άσσαντ, αυτός που προτίμησε να μείνει και πεθάνει στην Παλμύρα σαν ποιητής της επιστήμης.

 Η Δύση, άλλωστε, νοιώθει πια και στο πετσί της τα όσα έχει προκαλέσει – το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία έχουν εξαπολύσει μια εκστρατεία να πείσουν/εξαγοράσουν το κογκρέσο των ΗΠΑ για να μην ψηφίσει την συμφωνία με το Ιράν. Οι ευρωπαίοι, βέβαια, που κατανοούν το τί παίζεται με την εμβάθυνση της ευρωασιατικής συνεργασίας,  τρέχουν να ανοίξουν πρεσβείες στην Τεχεράνη, αλλά οι ΗΠΑ αιχμάλωτες μιας πολιτικής στήριξης του ισραηλιτικού απαρτχάιντ για δεκαετίες, μπορεί και να ζήσουν τον ύστατο εξευτελισμό μιας ηγεμονίας σε παρακμή – οι υποτιθέμενοι τοπικοί εκπρόσωποι client states των ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία, μπορεί να καταφέρουν να εμποδίσουν τη ψήφιση μιας συμφωνίας στην οποία η κυβέρνηση των ΗΠΑ έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ξένες χώρες θα έχουν πλειοψηφία στο κογκρέσσο ενάντια στις αποφάσεις και τα συμφέροντα των ΗΠΑ;  Και σε αυτό το κλίμα, το αίσθημα ότι το ισραηλιτικό λόμπι είναι, πια, εκτός ελέγχου και κάτι πρέπει να γίνει, γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό.

Οι πιο σημαντικές εξελίξεις, ωστόσο, περιστρέφονται γύρω από το συριακό. Από τη μια αυξάνονται οι κινήσεις για μια προσπάθεια συμβιβασμού των εξωτερικών παικτών – έτσι η Ρωσία φιλοξένησε μια σειρά συναντήσεις και προωθεί ενεργά την ιδέα μιας συμμαχίας ενάντια στο «ισλαμικό κράτος» [ΙΚ] που θα οδηγούσε σε κατάπαυση του πυρός και των δυτικών επεμβάσεων στη Συρία. Στα αξιοσημείωτα, αξίζει να καταγραφεί και το ότι ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας με την ευκαιρία του ανοίγματος της πρεσβείας της χώρας του στην Τεχεράνη ανέφερε ότι θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία με τη Ρωσία και το Ιράν για «ειρήνη» στη Συρία. Το βασικό αποκαλυπτικό ρόλο στη Συρία, όμως, το έπαιξε η κυβέρνηση της Τουρκίας. Ήταν ένα κλασικό σενάριο διγλωσσίας και μετατόπισης, το οποίο ανέχτηκαν οι δυτικοί, αποκαλύπτοντας και την αδυναμία τους απέναντι στην Τουρκία τώρα πια. Η Τουρκία υπό τον Ερντογάν μετά την εμπλοκή της στο Συριακό, φαινόταν αποφασισμένη να επιβάλει ένα δικό της καθεστώς στην Δαμασκό. Η αποτυχία αυτού του σεναρίου, το οποίο προωθούσε μαζί με το Κατάρ, έσπρωξε την Τουρκία σε μια πιο φανερή ανοχή, αν όχι ενθάρρυνση των ακραίων ισλαμιστών. Οι καταγγελίες ότι η Τουρκία είχε μετατραπεί σε «διάδρομο» από όπου συνέρρεαν ισλαμιστές για να πολεμήσουν στην Συρία εναντίον της κυβέρνησης και από όπου γινόταν το «μαύρο εμπόριο» σε πετρέλαιο και αρχαιότητες από τους ισλαμιστές, εντάθηκαν μετά την δυναμική εμφάνιση και διάχυση του «ισλαμικού κράτους». Άλλωστε μόλις έκανε την επέλασή του στο Ιράκ το Ισλαμικό κράτος, η Τουρκία ήταν το μόνο κράτος της περιοχής που δεν τήρησε μια δυναμική αντίδραση εναντίον του. Και ακολούθως, όταν οι δυτικοί ξεκίνησαν την αεροπορική εκστρατεία εναντίον του, η Τουρκία αρνήθηκε να συμμετάσχει.

Και ξαφνικά, η Τουρκία έκανε μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση. Εκμεταλλευόμενη μια [τυχαία;] επίθεση αυτοκτονίας του ΙΚ εναντίον εθελοντών που θα πήγαιναν στη Συρία για στηρίξουν την εκεί κουρδική αντίσταση [η οποία είναι ο βασικός αντίπαλος του ΙΚ στη βορειοανατολική Συρία] η τούρκικη κυβέρνηση αποφάσισε να συμμετέχει τελικά στις επιθέσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Αλλά μόλις ξεκίνησε η εκστρατεία, έγινε φανερό ότι ο στόχος ήταν οι κούρδοι του ΠΚΚ – και ιδιαίτερα βέβαια οι βάσεις τους στο Ιράκ. Καμία σχέση βέβαια με το ΙΚ – μάλιστα οι τούρκικες επιθέσεις φαίνονταν  να στρέφονται εναντίον των αντίπαλών τους. Αλλά οι δυτικοί και το ΝΑΤΟ έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν. Ο βασικός στόχος της τουρκικής κυβέρνησης φαίνεται ότι ήταν  να ανοίξει πόλεμος του ΠΚΚ με τον τούρκικο στρατο, να υπάρξουν θύματα, και να προσπαθήσει η κυβέρνηση να απομονώσει το φιλοκουρδικό κόμμα που του είχε στερήσει την πλειοψηφία με την είσοδο του στη βουλή, ή και να αντλήσει ψήφους από τους εθνικιστές. Ήταν ένας αιματοβαμμένος καιροσκοπισμός… Ουσιαστικά, η Τουρκία διεκδίκησε και πέτυχε να είναι ο βασικός παράγοντας που εκφράζει και καθορίζει τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Αλλά μετά ήρθε η αποτυχία του κυβερνώντος κόμματος στις βουλευτικές εκλογές. Και ξαφνικά, η Τουρκία έκανε μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση. Εκμεταλλευόμενη μια [τυχαία;] επίθεση αυτοκτονίας του ΙΚ εναντίον εθελοντών που θα πήγαιναν στη Συρία για στηρίξουν την εκεί κουρδική αντίσταση [η οποία είναι ο βασικός αντίπαλος του ΙΚ στη βορειοανατολική Συρία] η τούρκικη κυβέρνηση αποφάσισε να συμμετέχει τελικά στις επιθέσεις εναντίον του.. Ισλαμικού κράτους. Αλλά μόλις ξεκίνησε η εκστρατεία έγινε φανερό ότι ο στόχος ήταν οι κούρδοι του ΠΚΚ – και ιδιαίτερα, βέβαια, οι βάσεις τους στο Ιράκ. Καμία σχέση βέβαια με το ΙΚ – μάλιστα οι τούρκικες επιθέσεις φαίνονταν  να στρέφονται εναντίον των αντίπαλών τους. Αλλά οι δυτικοί και το ΝΑΤΟ έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν. Ο βασικός στόχος της τουρκικής κυβέρνησης φαίνεται ότι ήταν  να ανοίξει πόλεμος του ΠΚΚ με τον τούρκικο στρατό, να υπάρξουν θύματα, και να προσπαθήσει η κυβέρνηση να απομονώσει το φιλοκουρδικο κόμμα που του είχε στερήσει την πλειοψηφία με την είσοδο του στη βουλή, ή  και να αντλήσει ψήφους από τους εθνικιστές. Ήταν ένας αιματοβαμμένος καιροσκοπισμός – αλλά οι δυτικοί τον αποδέχτηκαν, όπως αποδέχτηκαν και το ότι οι πτήσεις των αεροπλάνων τους από την βάση του Ιντζιρλίκ θα πρέπει να συντονίζονται με τις τουρκικές αρχές. Ουσιαστικά, η Τουρκία διεκδίκησε και πέτυχε να είναι ο βασικός παράγοντας που εκφράζει και καθορίζει τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.


Το αν θα τα καταφέρει ο Ερντογάν να κερδίσει πλειοψηφία είναι, βέβαια, αμφίβολο ακόμα. Αλλά το χάσμα που ανοίγει στην τούρκικη κοινωνία είναι επίσης επικίνδυνο. Από την άλλη, ο Ερντογάν έχει κερδίσει εξωτερικά απέναντι στους δυτικούς, αλλά στη γεωπολιτική του περιοχή, όπως φάνηκε και με την αποτυχία του στη Συρία, θα πρέπει να μάθει να εξισορροπεί με τους άλλους μεγάλους παίκτες – όπως το Ιράν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου