6 Ιουλ 2015

Ο κ. Κυπριανού του ΔΗΣΥ, η προνομιακή μεταχείριση και οι φωνές σαν απόπειρα εκφοβισμού για την συγκάλυψη σκανδάλων: Η συμβολική απειλή βιασμού και τα ιθαγενή κόμπλεξ της μικροαστικής φαντασίωσης του «Ρίκκου Μάππουρου» – «εγώ εν τζαι…»


“Μπορεί να μας εξηγήσει ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Αντρέας Κυπριανού, τι ήθελε να αποτυπώσει με την κάμερα του κινητού του κάτω από το φουστάνι συναδέλφισσας του; Ποιό μήνυμα ήθελε να στείλει; Μπορεί επίσης να μας εξηγήσει τι εννοεί όταν λέει ότι «καθόταν άσεμνα στα έδρανα»; Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως έχουν δημοσιοποιηθεί, ο εν λόγω βουλευτής άναψε τσιγάρο μέσα στην αίθουσα της βουλής. Και όταν πρόσεξε πως η Ειρήνη Χαραλαμπιδου σήκωσε το κινητό της προς αυτόν, θεώρησε πως τον φωτογράφιζε. Θεώρησε επίσης πως κάτι τέτοιο παραβίαζε τα ατομικά του δικαιώματα. Που από ότι φαίνεται θεωρεί ατομικό του δικαίωμα να καπνίζει σε δημόσιο χώρο κλειστό χώρο, στην παρουσία άλλων ανθρώπων, παραβιάζοντας τους νόμους τους οποίους ψήφισε το σώμα στο οποίο συμμετέχει. Και για να προστατέψει το δικαίωμα του να παρανομεί, θέλησε να φωτογραφίσει κάτω από το φόρεμα της βουλευτού. Και έπειτα για να εξηγήσει την [πράξη του έγραψε στο facebook του πως «η εν λόγω βουλευτής, ενώ καθόταν άσεμνα πάνω στο έδρανο της βουλής και όχι στην καρέκλα των συνεδριάσεων, φωτογράφιζε εν αγνοία μας συνάδελφο και εμένα οι οποίοι εξερχόμενοι της αιθούσης, αφού η συνεδρία είχε λήξει, λανθασμένα ανάψαμε τσιγάρο πριν βγούμε από την αίθουσα.»
Χ. Χατζηδημητρίου, Ένας σεμνός βουλευτής που φωτογραφίζει βρακιά, Φιλελεύθερος 30 Ιουλίου 2015, σελ. 2

Τα γεγονότα είναι γνωστά και επιβεβαιώθηκαν από παριστάμενους – ανάμεσα τους και η συνεργάτιδα του κ. Περδίκη που ήταν παρούσα. Στα πιο πάνω να προστεθεί ότι ο βουλευτή τους ΔΗΣΥ στόλιζε την συνάδελφο του με κοσμητικά επίθετα του στυλ «τσουλί». Στα θετικά των αντιδράσεων θα πρέπει να καταγραφεί μια κοινή δήλωση 3 γυναικών βουλευτών από 3 κόμματα των Σκεύης Κουκουμά [ΑΚΕΛ], Ρούλας Μαυρονικόλα [ΕΔΕΚ] και Στέλλας Κυριακίδου [ΔΗΣΥ]. Το ότι η τελευταία ανήκει στο ίδιο κόμμα με τον κ. Κυπριανού είναι βέβαια σημαντικό.  Το ότι η γυναικεία οργάνωση του ΔΗΣΥ με την κατά άλλα λαλίστατη Ξένια Κωνσταντίνου έπαθε αφλογιστία, ήταν μια θλιβερή επιβεβαίωση όσων υποψιάστηκαν ότι η καρέκλα που της δόθηκε είχε και τα αντάλλαγμα της. Στα ΜΜΕ συζητήθηκε το θέμα,[1] αν και είναι αμφίβολο αν θα γινόταν συζήτηση χωρίς την  δημοσιοποίηση του πρώτα στα κοινωνικά δίκτυα. Αξιοσημείωτη ήταν και η παρέμβαση της Ελίζας Σαββίδου – ενώ θλιβερή συγκάλυψη έμοιαζε η στάση του κ.Ομήρου.

Η κυβέρνηση πουλά «Ευρώπη», η βουλή κάνει ομιλίες για το bullying, τα ΜΜΕ πουλούν ειδήσεις για σεξουαλική παρενόχληση, αλλά στον πλανήτη του Κυπριανού του ΔΗΣΥ δεν έφτασαν ακόμα τα νέα…
Αξίζει και μια εικόνα για το ευρύτερο πλαίσιο. Αυτό το επεισόδιο[2] έγινε την ίδια ακριβώς περίοδο που η δημόσια σφαίρα είναι γεμάτη από προκατασκευασμένα, και εισαγωμενα, κείμενα και ρητορικές για το bullying,  την σεξουαλική παρενόχληση κοκ. Στελέχη και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που συγκάλυψαν την θλιβερή πρακτική του κ. Κυπριανού, ήταν στις εξέδρες του Pride Parade πριν λίγες εβδομάδες υπέρ τάχα μου του σεβασμού της διαφορετικότητας [φανταστείτε με τέτοια νοοτροπία στη βουλή να τολμήσει βουλευτής να δηλώσει ότι είναι γκέι], ή βουλευτές και βουλευτίνες [όπως η απούσα κ. Κυριακίδου] γράφουν και μιλούν για bullying. Τί ωραία που είναι όταν όλα αυτά είναι απλώς ωραίες λέξεις – και οι κακοί είναι κάποιοι άλλοι μακριά. Αλλά στο σπίτι μας…Το επεισόδιο, λοιπόν, ήταν και ένδειξη επιδερμικής αντιμετώπισης γεγονότων.

Αλλά και ο ίδιος ήταν απόλυτα σαφής – και στα κοσμητικά επίθετα [«τσουλί»] και στην αμίμητη δικαιολογία που ο ίδιος πρόβαλε στο τέλος [καθόταν «άσεμνα»]. Η κλασσική δικαιολογία κάθε ανόητου βιαστή είναι «με προκάλεσε» - που υπονοεί «τα ήθελε» στο φαντασιακο κόσμου της εγωπάθειας όπου ο άντρας-που-θελει-να-επιβληθει δεν μπορεί να διαχωρίσει την δικιά του φαντασιωση/επιθυμια από την πραγματικότητα [του κόσμου μπροστά του αλλα και του Αλλου/ης απέναντι του]. Ο κ. Κυπριανού, λοιπόν, όχι απλώς έκανε μια κίνηση παραβίασης του ιδιωτικού χώρου μιας γυναίκας με σαφή προέκταση στα σεξουαλικά της όργανα, αλλά και συνόδεψε την κίνηση του με όλο το φραστικό περιτύλιγμα – καθόταν «άσεμνα» και..αρα τον προκάλεσε….Η έννοια «τσουλί» είναι χαρακτηριστική – ανήκει σε εκείνη την φρασεολογία του πατριαρχικού παρελθόντος, όπου η γυναίκα που μιλούσε, ή η γυναίκα που τολμούσε να εμφανιστεί και κάπως ερωτικά στον δημόσιο χώρο, εθεωρείτο πουτάνα [αυτό σημαίνει τσουλί]. Και όλα αυτά δεν τα είδαν, δεν τα άκουσαν μερικοί.

Αλλά ας πάμε και στην ουσία που είναι πολύ πιο αισχρή από ότι αρθρώθηκε. Τί έκανε, λοιπόν, ο κ. Κυπριανού; Έκανε μια παρανομία [η αστεία δικαιολογία ότι άναψε τσιγάρο και δεν πρόσεξε ότι ήταν στην αίθουσα μπορεί να κερδίσει και βραβείο πιο ηλίθιας δικαιολογίας της χρονιάς] και όταν αντελήφθηκε ότι τεκμηριωνόταν η απόπειρα του να εκφοβίσει το άλλο άτομο. Αν αυτό γινόταν στην καθημερινότητα, θα είχαμε ήδη προσδιορίσει το άτομο ως «κομπλεξικό», που αντί να παραδεχτεί το λάθος του και να ζητήσει συγνώμη, τα λάθη είναι ανθρώπινα, άρχισε να φωνάζει. Όμως, εδώ πρόκειται για βουλευτή. Αυτός ψήφισε τους νόμους, τύποι σαν αυτόν, πληρώνονται υποτίθεται για ψηφίζουν νόμους για τους οποίους οι υπόλοιποι πληρώνουμε πρόστιμα. Τί λέει λοιπόν ο κ. Κυπριανού; Εγώ δεν πρέπει να θεωρούμαι μέρος της εφαρμογής του νόμου – και όσοι προσπαθήσουν να με βάλουν σε καθεστώς ισονομίας θα τους κάνω επίθεση.

Αλλά το άτομο απέναντι του ήταν γυναίκα. Και μάλιστα μια γυναίκα με την οποία συγκρούστηκε αρκετές φορές δημόσια για άλλα θέματα. Λογικά για ένα ώριμο άνθρωπο μια τέτοια αντιπαράθεση θα έπρεπε να λήξει, με αμοιβαίες εξηγήσεις, έστω και έντονες – ας έλεγε, ας πούμε, εντάξει δώσε την δημοσιότητα.. Αλλά, ας εστιάσουμε στην κίνηση και στην δικαιολογία.

Τί αποκάλυψε το κόμπλεξ του Κυπριανού; Μια απειλή βιασμού που οι λαλίστατοι/ες ξαφνικά λογόκριναν – τί άλλο είναι κάνει ένα χέρι με ένα αντικείμενο, όταν προχωρείς βίαια στα γυναικεία σκέλη;.. και φυσικά το κόμπλεξ και το απωθημένο έχει και το ηχητικό του συνοδευτικό..
Ένας άντρας σηκώνει το χέρι και με βία το σπρώχνει ανάμεσα στα σκέλια μιας γυναίκας. Αυτή η κίνηση είναι σαφής – ο άντρας κάνει τη συμβολική κίνηση που αναφέρεται σε μια βίαιη είσοδο στο χώρο των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Είναι μια σαφής απειλή βιασμού. Και ας μην καμώνονται όλοι οι πουριτανοί και πουριτανές της νήσου ότι δεν καταλαβαίνουν. Δεν το είπε φραστικά, δεν κούνησε απλώς κάποια δάκτυλα που θα ήταν κινήσεις εκτόνωσης με σεξουαλικό περιεχόμενο, αλλά περιορισμένες στο χώρο του δικού του σώματος -  επεκτάθηκε με βίαιο τρόπο στο άμεσο χώρο του σώματος της γυναίκας με την οποία ήταν εξοργισμένος. Στα σκέλια της. Δηλαδή θέλουμε και τον Φρόυντ να μας αποκωδικοποιήσει το επίπεδο της απειλής του κ. βουλευτή.

Αλλά και ο ίδιος ήταν απόλυτα σαφής – και στα κοσμητικά επίθετα [«τσουλί»] και στην αμίμητη δικαιολογία που ο ίδιος πρόβαλε στο τέλος [καθόταν άσεμνα]. Η κλασσική δικαιολογία κάθε ανόητου βιαστή είναι «με προκάλεσε» - που υπονοεί «τα ήθελε»[3] στο φαντασιακο κόσμου της εγωπάθειας όπου ο άντρας-που-θελει-να-επιβληθει δεν μπορεί να διαχωρίσει την δικιά του φαντασιωση/επιθυμια από την πραγματικότητα [του κόσμου μπροστά του αλλα και του Αλλου/ης απέναντι του]. Ο κ. Κυπριανού, λοιπόν, όχι απλώς έκανε μια κίνηση παραβίασης του ιδιωτικού χώρου μιας γυναίκας με σαφή προέκταση στα σεξουαλικά της όργανα, αλλά και συνόδεψε την κίνηση του με όλο το φραστικό περιτύλιγμα – καθόταν «άσεμνα» και..αρα τον προκάλεσε. Δηλαδή να υποθέσουμε ότι όταν ο κ. Κυπριανού βλέπει μια γυναίκα με ντεκολτέ, θέλει να φωτογραφίσει το σουτιέν της, ή το βυζί της,  και όταν είναι στην παραλία βασανίζεται από τις φαντασιώσεις του τι περιλαμβάνουν τα μπικίνι; Και όταν διαφωνήσει με μια γυναίκα, θα θέλει να την ξεγυμνώσει για να επιβάλει την άποψη του όταν πιάσει να λέει ανοησίες η να κάνει παρατυπία η να βρίσκεται σε αντίφαση [όπως με το κάπνισμα σε δημόσιο χώρο]; Η έννοια «τσουλί» είναι χαρακτηριστική – ανήκει σε εκείνη την φρασεολογία του πατριαρχικού παρελθόντος, όπου η γυναίκα που μιλούσε, ή η γυναίκα που τολμούσε να εμφανιστεί και κάπως ερωτικά στον δημόσιο χώρο, εθεωρείτο πουτάνα [αυτό σημαίνει τσουλί]. Και όλα αυτά δεν τα είδαν, δεν τα άκουσαν μερικοί.

Στο ευρύτερο πλαίσιο η σημειολογία της συμπεριφοράς ήταν σαφής και αποκαλυπτική για την κατανόηση των ρόλων στο δημόσιο χώρο: η μεν κυρία Χαραλαμπιδου έκανε μια κίνηση διεκδικώντας την ισονομία [κοινή υπακοή στους νόμους που ψηφίζουν οι βουλευτές] πέρα από οποιαδήποτε ιδιότητα του κ. Κυπριανού, ενώ ο κ. Κυπριανού αντιδρώντας απευθύνθηκε στην ιδιότητά της ως γυναίκα και μάλιστα υποτιμώντας αυτή την ιδιότητα – μετατοπίζοντας το θέμα στην δημόσια παρουσία της σαν γυναίκα [κάθεται «άσεμνα», και κάνοντας μια σαφή επιθετική απειλητική κίνηση απέναντι στη γυναικεία της υπόσταση με σαφή στόχο τον εκφοβισμό]. Αυτό είναι κλασικό χαρακτηριστικό μισογυνιστικών και διακριτικών τάσεων και συμπεριφορών. Και μόνον ότι θεωρείται η γυναικεία ιδιότητα ως υποτιμητική – άσεμνη εμφάνιση, τσουλί – είναι εκφραστικό.

Το σύνδρομο των πολιτικών που δεν έχουν καν τον παραδοσιακό αντρισμό, και την ανάλογη ευθιξία, να αναλαμβάνει την ευθύνη και να πουν την αλήθεια – και κρύβονται πίσω από ευρωπαϊκές επιφάνειες…
Θα μπορούσε να μείνει κάποιος στον κ. Κυπριανού, αλλά προφανώς το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτός. Ανάμεσα στις δικαιολογίες που πρόβαλε στην ανάρτησή του στο προφίλ του στ facebook , είπε και ένα ακόμα κραυγαλέο ψέμα – έγραψε ότι «δεν έχει προσβάλει ποτέ συνάνθρωπο». Κωμική δήλωση –που δείχνει και το επίπεδο ασυλίας όσον αφορά sτα ψέματα που ρίχνονται από μερικούς. Ο κ. Κυπριανού ανήκει σε εκείνη την εριστική μερίδα βουλευτών που και φωνάζουν και καυγάδες κάνουν. Το να λέει χωρίς ντροπή ότι δεν πρόσβαλε κανένα είναι αστείο, αν δεν εκφραστικό μιας αθεράπευτης εγωπάθειας.

Στο ευρύτερο πλαίσιο η σημειολογία της συμπεριφοράς ήταν σαφής και αποκαλυπτική για την κατανόηση των ρόλων στο δημόσιο χώρο: η μεν κυρία Χαραλαμπιδου έκανε μια κίνηση διεκδικώντας την ισονομία [κοινή υπακοή στους νόμους που ψηφίζουν οι βουλευτές] πέρα από οποιαδήποτε ιδιότητα του κ. Κυπριανού, ενώ ο κ. Κυπριανού αντιδρώντας απευθύνθηκε στην ιδιότητά της ως γυναίκα και μάλιστα υποτιμώντας αυτή την ιδιότητα – μετατοπίζοντας το θέμα στην δημόσια παρουσία της σαν γυναίκα [κάθεται «άσεμνα», και κάνοντας μια σαφή επιθετική απειλητική κίνηση απέναντι στη γυναικεία της υπόσταση με σαφή στόχο τον εκφοβισμό]. Αυτό είναι κλασικό χαρακτηριστικό μισογυνιστικών και διακριτικών τάσεων και συμπεριφορών. Και μόνον ότι θεωρείται η γυναικεία ιδιότητα ως υποτιμητική – άσεμνη εμφάνιση, τσουλί – είναι εκφραστικό.

Για να έχουμε εικόνα ο εν λόγω βουλευτής είναι ανάμεσα σε εκείνους που έχουν μεγάλα δάνεια από τις τράπεζες [άνω των 5 εκατομμυρίων] και είναι ανάμεσα σε αυτούς που φώναζαν, ενάντια στην Χ. Γιωρκάτζη, γιατί ετοιμάστηκε η λίστα. Ήταν ειλικρινής γιατί φώναζε ο κ. Κυπριανού; Καμωνόταν τον αθώο που δεν θέλει διαρροές στοιχείων. Και όχι ότι προσπαθούσε να συγκαλύψει δάνεια – και άρα εν δυνάμει εξάρτηση από τραπεζιτικά συμφέροντα. Άλλο παράδειγμα. Πριν λίγα χρόνια βρέθηκε σε δημόσια αντιπαραθεση με οικολόγους ακτιβιστες για το θέμα των αμπελοπουλιών. Με την μεγαλύτερη ευκολία έριξε ένα ψέμα που ήταν σαφής προσβολή – ότι πληρώνονται για να εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Απόδειξη καμία.

Κατά συνέπεια ο κ. Κυπριανού, όχι μόνο παραβίασε τον νόμο που ψήφισε με το κάπνισμα, δεν σέβεται στην ισονομία, συμπεριφέρεται αυταρχικά με υπονοούμενα βίας εναντίον των γυναικών, ακόμα και μέσα στη βουλή [άρα και θέματα bullying και σεξουαλικής παρενόχλησης] αλλά και πετά τις παραπλανήσεις, όπως τα στραγάλια άμα είναι για το συμφέρον του. Και δεν είναι ο μόνος. Είναι ένα ενδιαφέρον σύνδρομο που έχει το νυν κυβερνών κόμμα με μια μερίδα των εκπροσώπων του. Ιδιαίτερα από την Λεμεσό, αλλά και την περιοχή Αμμοχώστου. Από την Λεμεσό είχαμε βέβαια παλιά τον Ρίκκο που απέδειξε πρόσφατα με την απολογία του την ασυνέπεια δημόσιου και ιδιωτικού λόγου [άλλα έλεγε στα κανάλια και για άλλα εκλιπαρούσε τον Κληρίδη] – ενώ η υπόθεση εναντίον του για δωροδοκία δείχνει και το επίπεδο για το οποίο μιλούμε. Και βέβαια αυτό αντανακλά και σε όσους τον υπεράσπιζαν η και δεν αποστασιοποιήθηκαν όταν εμφανίστηκαν τα στοιχεία.

Ένα ευρύτερο σύνδρομο βουλευτών της δεξιάς – άλλο το περιτύλιγμα και άλλο τί λένε.. οι νόμοι δεν γίνονται και για εμάς…
Έχουμε βέβαια και τον κ. Θεμιστοκλέους – ο οποίος, όμως, έχει μια συνέπεια, όσο και αν διαφωνείς μαζί του, και συγκριτικά ένα επίπεδο - σε σχέση με τον Ρίκκο, αλλα όπως φάνηκε και τον Κυπριανού. Αλλά ανήκει στην ίδια κατηγορία όσον αφορά την αντίφαση του τί διακηρύσσει το κόμμα στο οποίο ανήκει και τί κάνει η πιστεύει ο ίδιος στην πραγματικότητα. Και αυτός είχε ανάλογη  συμπεριφορά δυο μέτρων και δυο σταθμών [θέλει ένα είδος προνομιακής μεταχείρισης, όταν πρόκυψε θέμα με τα πρόστιμά του], και αυτός λέει διάφορα από μια συντηρητική σκοπιά – αν και θα μπορούσε να του καταλογίσει κάποιος τουλάχιστον ένα είδος ειλικρινείας, σε αντίθεση με τον κ. Κυπριανού που φαίνεται να απειλεί στα κρυφά, αλλά όταν αποκαλυφθεί να προσπαθεί να λογοκρίνει. Ο κ. Θεμιστοκλέους έκανε δηλώσεις και για τους ομοφυλόφιλους και σε μια αντιπαράθεση με την κ. Χαραλαμπίδου, αλλά είχε τουλάχιστον μια συνέπεια. Δεν βγήκε να κατηγορεί την Γιωρκάτζη για διαπλοκή, ας πούμε, ενώ ο ίδιος είναι εμπλεκόμενος σε δάνεια εκατομμυρίων. Ούτε βγήκε να το παίζει «παραβιάστηκαν τα δικαιώματα μου», αφού έκανε μια γελοία κίνηση εκφοβισμού και απειλής βιασμού, όπως  Κυπριανού. Όμως και στις δυο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με ένα λόγο είτε ειλικρινή, είτε υποκριτικό, που ενώ ανήκει σε ένα κόμμα που πουλά Ευρώπη με το καντάρι, κατά το πώς πουλούσε Ελλάδα προηγουμένως, ταυτόχρονα στο εσωτερικό, όχι απλώς επιτρέπει, αλλά ενθαρρύνει συμπεριφορές που τείνουν προς το ακριβώς αντίθετο της υποτιθέμενης νέας ιδεολογίας του. Ο Θεμιστοκλέους λέει ειλικρινά ότι θεωρεί την ομοφυλοφιλία ανωμαλία – ο Χάσικος, πάει και ανεβαίνει στην εξέδρα του Pride για να πουλήσει εικόνα σε συμφέροντα που τον θέλουν εκεί, αλλά φυσικά θα συγκαλύψει και τον Θεμιστοκλέους, όπως θα συγκαλύψει και τον Κυπριανού και ας βγάλει στην ανάγκη και λόγους ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση.

..[το] μικροαστικό κόμπλεξ που νιώθοντας να μην μπορεί να στηριχθεί κάπου αρπάζεται από τα πιο ετερόκλητα στοιχεία αποκαλύπτοντας, όχι μόνο την επιθυμία για προνομιακή μεταχείριση και συγκάλυψη των σκανδάλων κάποιου [τα δάνεια του βουλευτή συγκαλύπτονται με τις φωνές ενάντια στην Γιωρκάτζη, η παρανομία του καπνίσματος με τις φωνές και την συμβολική απειλή..] ενώ η παρανομία συγκαλύπτεται με απειλές και φραστικές επιθέσεις – «τσουλί», κινήσεις «θα σου δείξω εγώ ρε πουτάνα» κοκ. Η ερμηνεία, λοιπόν, του φολκλορικού θεάματος του κ. Κυπριανού βρίσκεται στο ευρύτερο πλαίσιο ενός μικροαστού που ζει ακόμα σε ένα πατριαρχικό φαντασιακό χωρκό, αλλά για να έχει το status της εξουσίας καμώνεται τον «ευρωπαίο» - μέχρι την στιγμή που η τεχνολογία τον αποκαλύπτει. Και για το πώς παρανομεί και για τις φαντασιώσεις βίας και επιβολής που κουβαλά...

Από την ιδιοτελή συμπεριφορά στο ρουσφέτι η διάφορα είναι ελάχιστη – ο Σιακόλας το ίδιο θέλει: προνομιακή μεταχείριση
Αυτή η αντιφατικότητα του ΔΗΣΥ [άλλα λέμε, άλλα κάνουμε και ο βασικός στόχος είναι οι καρέκλες] είναι εμφανής και στο θέμα των αμπελοπουλιών, όπως και στο θέμα των χαλαρώσεων για το κεφάλαιο. Ο ΔΗΣΥ στην οικονομική πολιτική φωνάζει για ευθυγραμμίσει με την τρόικα, γιατί έτσι λέει η Ευρώπη. Ξαφνικά, όμως, στα οικολογικά, όταν το απαιτούν τα τοπικά συμφέροντα του ΔΗΣΥ σε μια επαρχία, όπως και η παρουσία του Κυπριανού με τις απόπειρες εκφοβισμού στη βουλή, τότε το «ευρωπαϊκό» αλλάζει απότομα και γίνεται «παρέκκλιση». Αυτή η παρέκκλιση μπορεί να γίνει και για το τοπικό συμφέρον ενός κομματάρχη του ΔΗΣΥ, αλλά και για την εξυπηρέτηση μεγάλων συμφερόντων, όπως με τις χαλαρώσεις για τον Σιακόλα. Το βασικό κριτήριο εδώ είναι η σκόπιμη και συνειδητή ανατροπή της λογικής της ισονομίας – να δοθεί, δηλαδή, το μήνυμα στους τοπικούς προύχοντες ότι η εξουσία του κυβερνώντος κόμματος κάνει ιδιαίτερες παραχωρήσεις σε αυτούς. Για τα αμπελοπούλια, για τις παραχωρήσεις στο Λατσί, το Mall κοκ.


Μια παράταξη της οποίας η ιδεολογία τείνει να γίνει λάστιχο, καταφεύγει σε μαζικό ρουσφέτι και προσφορά ειδικής μεταχείρισης. Από ακριβώς αυτή την λογική αντλεί ο κάθε Κυπριανού το θράσος της συμπεριφοράς του. Θα μπορούσε να του αποδώσει κάποιος μια κατανόηση ότι τον τελευταίο καιρό το κόμμα του είναι μεν στην εξουσία, αλλά δεν προλαβαίνει να άπαντα για σκάνδαλα. Αλλά τέτοια συμπεριφορά δημόσια; Αυτή η συμπεριφορά είναι μέρος μιας ασυδοσίας, ενώ καταρρέει κάθε συνεκτική ουσία που δικαιολογούσε με βαρύγδουπες λέξεις την εξουσία. Ο Δίπλαρος φαίνεται ότι τύπωσε προσκλητήρια γάμου σε χαρτί της Βουλής, ο Χαμπουλάς θέλει να παραβιάσει ευρωπαϊκούς κανονισμούς για να εκλιπαρήσει ψήφους, ο  Χάσικος που έφτιαχνε κάθε εβδομάδα επιτροπή έρευνας για να προωθήσει τα συμφέροντα της οικογένειας Κουλέρμου [στην οποία είναι γαμπρός], τώρα μιλά για επιτροπατα που δεν τον βολεύουν πια.

Ένα ιστορικό και ένα κοινωνιολογικό πλαίσιο του κόμπλεξ των μικροαστών - του «χωρκαθκιού»: το σύνδρομο της δουλοπρέπειας των εθνικοφρόνων μουχταραίων της αποικιοκρατίας και η συνίδρυση του Ενιαίου από τον Κληρίδη και τον Γιωρκάτζη
Αν το δει κανείς ιστορικά αυτή είναι η νοοτροπία των μουχταραιων επί αποικιοκρατίας. Υπάκουοι με την υπόσχεση ότι τοπικά θα το παίζουν «ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε;». Ο Κυπριανού στη βουλή με το κινητό να θέλει να φωτογραφίζει βρακιά. Όταν ο Γ. Κληρίδης προσπάθησε να φτιάξει ένα δεξιό κόμμα πέρα από τον μουχταροκρατία του ΚΕΙ την εποχή του Δέρβη, το έφτιαξε με τον αρχιερέα του ρουσφετιού, τον Γιωρκάτζη. Ο Κληρίδης υποσχόταν αρχές, ο Γιωρκάτζης εκπροσωπούσε την λογική των καπετανάτων του τραμπουκισμού και του ρουσφετιού – οι νόμοι είναι για τους άλλους. Σε ένα αμφιλεγόμενο κείμενο του για ένα είδος «τύπου» της κυπριακής νεωτερικότητας, τον οποίο ταύτισε με τον Ρίκκο Μάππουρο της σειράς «Βουράτε γειτόνοι», ο κοινωνιολόγος Κ. Μαυράτσας προσπάθησε να περιγράψει ένα χαρακτήρα που μικροαστικά θα μπορούσε να τον ονομάσει κάποιος «χώρκατον». Ο όρος είναι άτυχης, αφού οι χωρκάτες ιστορικά ήξεραν και τα όρια και τα πλαίσια της συμπεριφοράς. Όμως, ο όρος ταιριάζει στο μικροαστικό κόμπλεξ που νιώθοντας να μην μπορεί να στηριχθεί κάπου αρπάζεται από τα πιο ετερόκλητα στοιχεία αποκαλύπτοντας, όχι μόνο την επιθυμία για προνομιακή μεταχείριση και συγκάλυψη των σκανδάλων κάποιου [τα δανεια του βουλευτή συγκαλύπτονται με τις φωνές ενάντια στην Γιωρκάτζη, η παρανομία με το κάπνισμα με τις φωνές και την συμβολική απειλή] ενώ η παρανομία συγκαλύπτεται με απειλές και φραστικές επιθέσεις – «τσουλί», κινήσεις «θα σου δείξω εγώ ρε πουτάνα» κοκ. Η ερμηνεία, λοιπόν, του φολκλορικού θεάματος του κ. Κυπριανού βρίσκεται στο ευρύτερο πλαίσιο ενός μικροαστού που ζει ακόμα σε ένα πατριαρχικό φαντασιακό χωρκό, αλλά για να έχει το status της εξουσίας καμώνεται τον «ευρωπαίο» - μέχρι την στιγμή που η τεχνολογία τον αποκαλύπτει. Και για το πώς παρανομεί και για τις φαντασιώσεις βίας και επιβολής που κουβαλά λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια...


Η κ. Χατζηδημητριου το έθεσε πολύ καλά συγκριτικά: δηλαδή αν φωτογράφιζε τον κ. Κυπριανού ένας άντρας βουλευτής τον οποίο έστω δεν συμπαθεί, θα προσπαθούσε να του φωτογραφίσει το σώβρακο; Η μήπως εκεί η ψευτομαγκια αναγνωρίζει τα όρια της; Θα μπορούσε να το θέσει κανείς και με όρους αντίφασης – η συνέπεια της αντρικής τιμής παραδοσιακά [και ότι σε κάποιο πολιτιστικό πλαίσιο θα μπορούσε να ονομαστεί «μαγκιά»] είχε να κάνει με το να αναλαμβάνει κάποιος τις ευθύνες του. Να μην είναι δειλός. Αυτός που προσπαθεί να εκφοβίσει κρυμμένος πίσω από την αντρική του ιδιότητα [ σε ένα κόσμο που αλλάζει – και άρα η αντρική ταυτότητα μεταβάλλεται επίσης] είναι δειλός. Κρύβεται πίσω από φαντάσματα [φωνές, απειλές] του παρελθόντος για να συγκαλύψει μικροπρέπειες του παρόντος.. Αν είχε την στοιχειώδη συνέπεια θα αναλάμβανε την ευθύνη της όποιας πράξης του – με απολογία η εξήγηση. Η υπεκφυγή, η μετατόπιση κοκ είναι, θα μπορούσε να πει κάποιος, σύμπτωμα δειλίας.







[1] Αξιοσημείωτες ήταν οι παρεμβάσεις τόσο της κ. Χατζηδημητριου που αναφέρεται εδώ αλλα και του κ. Γ. Καλλινίκου και της κ. Σ. Παπαναστασιου στον Φιλελεύθερο.
[2] Περιγραφή των γεγονότων – όπου αξίζει να προσέξει κάποιος και την αρχική προσπάθεια συγκάλυψης που προωθούσαν μερικοι/ες στα σχόλια με την στρατηγική του «όλοι είναι ίδιοι» η το πιο παραδοσιακό που οδηγεί στο «τα θέλει γιατί προκαλεί» - η γιατί είναι δυναμική στο δημόσιο λόγο της  η  κ.Χαραλαμπιδου. Δεν ξερει την «γυναικεία της θέση» θα ήθελε να πει το απωθημένο; : http://www.tothemaonline.com/para-thema/2015/06/27/kyprianou-enantion-xaralampidou/
[3]  Το οποίο εμπεριέχει και την κλασική δειλία του βιαστή που δεν παραδέχεται την ίδια του την πράξη..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου