4 Ιουλ 2015

Ενδεικτικό τεκμήριο του πως η ελληνική εξέγερση και αντίσταση λειτουργεί ήδη σαν παγκόσμιο μέτρο σύγκρισης

Σύγκριση και αντιπαραβολή:
 Η γενέτειρα (Ελλάδα) vs. τη Φάρσα (ΗΠΑ) της Δημοκρατίας – δημοψηφισμα και η μυστικη διαμορφωση της εμπορικης συμφωνιας TPP

Του Paul Street


Η δημοκρατία είναι, ανάμεσα σε άλλα, η ετυμηγορία της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης. Πλουτοκρατία είναι ο επιβολή των λίγων πλουσίων πάνω και ενάντια στη λαϊκή πλειοψηφία. Για να κατανοηθούν  οι διαφορετικές σημασίες των δύο αυτών λέξεων, μπορεί κανείς να προστρέξει σε ένα λεξικό. Μπορεί επίσης να δεί τις πολύ διαφορετικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων στην διάθεσή του/της  για τις μεγάλες πολιτικό-οικονομικές πολιτικές στην Ελλάδα (την αρχαία πατρίδα του δυτικού δημοκρατικού ιδεώδους) και τις Ηνωμένες Πολιτείες (την αυτοκηρυχθείσα πατρίδα και έδρα της σύγχρονης δημοκρατίας).

Ελλάδα: «Πρέπει να αποφασίσει ο λαός»
Ας αρχίσουμε με την Ελλάδα. Βρίσκεται υπό την πίεση διεθνών, κυρίως ευρωπαίων πιστωτών ώστε να μειώσει την κοινωνική και άλλες κυβερνητικές δαπάνες, προκειμένου να πληρούνται οι προϋποθέσεις παράταση του «προγράμματος οικονομικής διάσωσης" (bailout) για πέντε μήνες που οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν παραχωρήσει για να διατηρήθει το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας. Οι προτάσεις λιτότητας («μεταρρυθμίσεις»), που προβάλλει η  Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (η «Τρόικα») περιλαμβάνουν απορρύθμιση της ελληνικής αγοράς εργασίας, επαναφορά της  εξουσία στην Ε.Ε., περικοπές συντάξεων και  αύξηση της φορολογίας επί των βασικών προϊόντων διατροφής. Η Τρόικα έδωσε διορία στην Ελλάδα μέχρι χθες (γράφω το πρωί της Τετάρτη, 1 Ιουλίου, 2015) για να αποδεχτεί τους όρους ή χρεωκοπήσει.

Οι «μεταρρυθμίσεις» που απαιτούνται από την ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ της εξουσίας υπόσχονται να επεκτείνουν την οικονομική ταπείνωση ενός έθνους που έχει αγωνιστεί για χρόνια να ανταποκριθεί στις εξωφρενικές πληρωμές του χρέους και τις εντολές λιτότητας των βορείων πιστωτών της. Όπως ο προοδευτικός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν εξήγησε στην εφημερίδα New York Times, πριν από δύο ημέρες, η λιτότητα υπήρξε ένα αδιέξοδο για την Ελλάδα, που της αρνήθηκε (χάρη στη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη) η δυνατότητα να μειώσει τα ελλείμματά της μέσω της υποτίμησης του νομίσματός της:
"Τα περισσότερα που [οι Αμερικανοί έχουν] ακούσει για τις ελληνικές σπατάλες και ανευθυνότητα είναι ψευδή. Ναι, η ελληνική κυβέρνηση ξόδευε πάνω από τις δυνατότητές της στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Αλλά από τότε έχει επανειλημμένα περιέκοψει  τις δαπάνες και αύξησε τους φόρους [όπως απαιτείται από την Τρόικα]. Η απασχόληση στο δημόσιο έχει μειωθεί περισσότερο από 25 τοις εκατό, και οι συντάξεις ... έχουν κοπεί πολύ. Αν προσθέσετε όλα τα μέτρα λιτότητας, υπήρξαν περισσότερο από αρκετά για να εξαλείψουν  το αρχικό έλλειμμα και να το μετατρέψουν σε ένα μεγάλο πλεόνασμα ... .Γγιατί δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο; Επειδή η ελληνική οικονομία κατέρρευσε, κυρίως ως αποτέλεσμα αυτών καθ΄αυτών των  μέτρων λιτότητας, που έσυραν  τα έσοδα στον γκρεμό μαζί μ’ αυτήν [την οικονομία] ... .Και αυτή η κατάρρευση, με τη σειρά της, είχε πολλά να κάνει με το ευρώ, το οποίο παγίδευσε την Ελλάδα σε ένα οικονομικό κλοιό. Περιπτώσεις επιτυχούς λιτότητας, σε χώρες που έχουν χαλιναγωγήσει τα ελλείμματα χωρίς να επιφέρει οικονομική δυσπραγία, συνήθως επιτυγχάνεται με μεγάλη νομισματική υποτίμηση που κάνουν τις εξαγωγές τους πιο ανταγωνιστικές. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, στον Καναδά τη δεκαετία του 1990, και σε σημαντικό βαθμό είναι ό, τι συνέβη στην Ισλανδία, πιο πρόσφατα. Αλλά η Ελλάδα, χωρίς το δικό της νόμισμα, δεν έχουν αυτή την επιλογή. "

Μια επιστολή που δημοσιεύθηκε χθες από διεθνείς ακαδημαϊκούς, συμπεριλαμβανομένου του πρώην Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι Ρόουαν Ουίλιαμς, του Slavoj Zizek, και της Judith Butler, επισημαίνει ότι:
"Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, η ΕΕ και το ΔΝΤ έχουν επιβάλει πρωτοφανή μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα. Έχουν αποτύχει παταγωδώς. Η οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 26%, η ανεργία έχει αυξηθεί στο 27%, η ανεργία των νέων στο 60% και το χρέος προς το ΑΕΠ αυξήθηκε από 120% έως 180%. Η οικονομική καταστροφή έχει οδηγήσει σε ανθρωπιστική κρίση, με περισσότερους από 3.000.000 ανθρώπους στο ή και κάτω από το όριο της φτώχειας ... Σε αυτό το πλαίσιο, οι Έλληνες εξέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση στις 25 Ιανουαρίου [2015] με σαφή εντολή να θέσει τέλος στη λιτότητα. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, η κυβέρνηση κατέστησε σαφές ότι το μέλλον της Ελλάδα είναι στην Ευρωζώνη και την ΕΕ. Οι δανειστές, όμως, επιμένουν στη συνέχιση των αποτυχημένων τους συνταγών, αρνήθηκαν να συζητήσουν διαγραφή του χρέους - που το ΔΝΤ έχει καταγραξεί θεωρώντας το  μη βιώσιμο - και, τέλος, στις 26 Ιουνίου, εξέδωσαν  τελεσίγραφο προς την Ελλάδα μέσω ενός μη διαπραγματεύσιμου πακέτο που θα εδραιώσει τη λιτότητα. Αυτό ακολουθήθηκε από μια αναστολή της ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες και την επιβολή ελέγχου κεφαλαίων. "

Το τελεσίγραφο της τρόικας έχει απορριφθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση αυτή προέκυψε από ένα σφοδρό κύμα ενάντια λιτότητα που εκφράζεται σε χρόνια μαζικών διαδηλώσεων και στη συνέχεια οργανώνομένης εκλογής με τη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ.

Λέγοντας στη δημοκρατικά εκλελεγμένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει την "πρόταση" της τρόικα ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία. Η αντίθεση στη λιτότητα ήταν πάντα ο πολιτικός λόγος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ, όπως η τρόικα γνωρίζει αρκετά καλά. Έτσι, το τελεσίγραφο ανέρχεται σε κάτι όπως μια απόπειρα πραξικοπήματος με την  οικονομική διοίκηση της νεοφιλελεύθερης γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, σύμφωνα με το  ευρωπαϊκό «δημοκρατικό έλλειμμα» που ο αριστερός ιστορικός Τόνι Τζαντ χαρακτηρίζεται εδώ και αρκετά χρόνια ως «μια αίσθηση ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονταν ‘εκεί’ «με ατυχείς συνέπειες ‘εδώ’ και για τις οποίες ‘εμείς’ δεν έχουν κανένα λόγο."

Στο όνομα της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και με μια ειλικρινή κατανόηση ότι η απόρριψη της «μεταρρύθμισης» και το πακέτο διάσωσης που προσφέρεται από τους Ευρωπαίους,  θα συνεπάγεται κόστος για την Ελλάδα, ο  40-χρονος , Αλέξης Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε (φανταστείτε) να θέσει τη συμφωνία ενώπιον των  Ελλήνων πολιτών. Ώρες μετά τη συνάντησή του με τους Ευρωπαίους «ηγέτες» στη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες την περασμένη εβδομάδα, ο Τσίπρας ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του θα θέσει τις προτάσεις των ευρωπαίων πιστωτών για «Ναι» ή «Όχι» σε δημοψήφισμα την Κυριακή 5 Ιουλίου. "Ο λαός πρέπει να αποφασίσει", είπε ο Τσίπρας. "Θα πρέπει να απαντήσετε στον αυταρχισμό και την σκληρή λιτότητα με τη δημοκρατία, με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα», είπε ο κ . Τσίπρας. «Η Ελλάδα, η γενέτειρα της δημοκρατίας, θα πρέπει να στείλει ένα ηχηρό δημοκρατικό μήνυμα στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια κοινότητα."
Εδώ είναι το ψηφοδέλτιο για το δημοψήφισμα που θα θέτει στον ελληνικό λαό:

«Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας που υποβλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις  25 Ιουνίου κατά το Eurogroup και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συαποτελούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο με τίτλο «Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και μετέπειτα» και το δεύτερο «Ανάλυση Προκαταρκτική βιωσιμότητα του χρέους."
«Δεν εγκρίνεται / ΟΧΙ"
"Εγκρίνεται / ΝΑΙ"
Είναι μια πολύ βασική πράξη δημοκρατίας, το τεθεί μια πολιτική απόφαση που θα επηρεάσει εκατομμύρια Ελλήνων εργαζομένων και τπολιτών για να ... ενώπιον, εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζομένων και πολιτών.

Οι Ευρωπαϊκές χρηματοπιστωτικές ελίτ αντέδρασαν με έκπληξη και τρόμο. Ο Ολλανδός ηγέτης των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης, Jeroen Dijsselbloem, είπε ότι «εκπλάγηκε πολύ αρνητικά» από την ελληνική απόφαση δημοψηφίσματος. "Αυτή είναι μια θλιβερή απόφαση για την Ελλάδα, γιατί έχει κλείσει την πόρτα για περαιτέρω συνομιλίες, όπου η πόρτα ήταν ακόμη ανοιχτή στο μυαλό μου," Dijsselbloem πρόσθεσε.

Ο σκληροπυρηνικός υπέρ της λιτότητας γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε «διακόψει τις διαπραγματεύσεις μονομερώς».  Ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker, είπε ότι αισθάνθηκε "προδομένος" από τον "εγωισμό" που επιδεικνύει Ελλάδα στις αποτυχημένες συνομιλίες του χρέους. Κατηγόρησε Τσίπρας παίζει "το πόκερ του ψεύτη».

«Έκπληκτος» ο ανταποκριτής των New York Times, James Yardley, ανέφερε χθες, «οι ευρωπαίοι ηγέτες διέκοψαν τις διαπραγματεύσεις , [διέκοψε] τη ρευστότητα που παρέχουν στις τράπεζες στην Ελλάδα, θυμωμένα τον [Τσίπρα] κατήγγειλαν ωςν ανεύθυνο και ανέντιμο με τους δικούς του ανθρώπους, και όχι και τόσο διακριτικά υπονόησαν ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα κυβέρνηση, αν θέλει να συνεχίσει να λαμβάνει οικονομική βοήθεια."

Ο Jacob Funk Kierkegaard, ένας υψηλόβαθμος συνεργάτης του νεοφιλελεύθερου Peterson Institute for International Economics, ανταποκρίθηκε στην έκκληση του δημοψηφίσματος Τσίπρα», λέγοντας ότι η Ελλάδα ήταν «ενταταγμένη χώρα [από αυτές] που συνήθως θεωρούμε ως αποτυχημένα κράτη "(NYT 1 Ιουλίου 2015).

Η Τρόικα αρνήθηκε να παρατείνει την προθεσμία για την τελευταία διάσωση της προσφοράς της μέχρι την ημέρα του ιστορικού ελληνικού δημοψηφίσματος. Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί, ωστόσο, με την προϋπόθεση ότι η νίκη ενός «Όχι» πολύ πιθανόν να σηματοδοτεί την εξόδο της  Ελλάδας από την ευρωζώνη, δηλαδή, από την Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση. Χωρίς το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης, η Ελλάδα δεν θα έχει καμία επιλογή, παρά να πληρώσει τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους και τους άλλους που χρειάζεται, δημιουργώντας ένα παράλληλο εθνικό νόμισμα.

Μια νίκη του «ναι» θα σηματοδοτήσει την εθνική έκθεση σε περισσότερη λιτότητα επιβεβλημένη από τους πιστωτές πιστωτή, η ίδια πολιτική που έχει αποτύχει για πέντε συναπτά έτη. Επίσης, θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποχώρηση του Τσίπρα. Ενάντια στην λιτότητα ήταν πάντα η πολιτική του raison d'etre του. Με τη δυτική (ευρωπαϊκών και αμερικανικών) ελίτ να προσπαθεί να αποτρέψει ένα «Grexit», φαίνεται πιθανό ότι μια συμφωνία κάποιου είδους θα εξακολουθήσει να είναι δυνατή, παρά την πικρία της ευρωπαϊκής ελίτ στη φρίκη μιας δημοκρατικής ψηφοφορίας.

Το σημείο-κλειδί για τους σκοπούς αυτού του δοκιμίου, ωστόσο, είναι ότι η εξουσία στη λήψη αποφάσεων είναι σε μεγάλο βαθμό στα χέρια του ελληνικού λαού.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες: Ένα διαφορετικό είδος αποτυχημένου κράτους

Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κοιτάξτε τώρα την εταιρική σχέση Trans-Pacific, ένα σαρωτικό κορπορατιστικό μέτρο που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, μεγάλες επιχειρήσεις, καθώς και κορυφαίοι ρεπουμπλικανοί έχουν αργά, αλλά σταθερά προωθήσει στην Ουάσιγκτον. Είναι ένα σαρωτικό μέτρο που θα μπορούσε να καλύψει το 40 τοις εκατό της παγκόσμιας οικονομίας και να επηρεάσει αρνητικά τις ζωές εκατομμυρίων αμερικανών, τις δουλειές τους, την ποιότητα της ζωής τους.

Δικηγόροι και ομάδες συμφερόντων για γιγαντιαίες πολυεθνικές εταιρείες έχουν να δουλεύει μέχρι και την προώθησή της για σχεδόν μια δεκαετία. Κάτω από το τυπικό προπαγανδιστικό στερεότυπο σχετικά με το εμπόριο και την απασχόληση, την πραγματική ώθηση και τη σημασία του ΑΗΣ βρίσκεται η ενίσχυση της ικανότητας των παγκόσμιων επιχειρήσεων «για την προστασία και διεύρυνση των δικαιωμάτων τους πνευματικής ιδιοκτησίας (πατέντες φαρμάκων, δικαιώματα ταινιών, και τα παρόμοια) και η εγγύηση ότι θα αντισταθμίζεται από τις κυβερνήσεις για τυχόν κέρδη που θα μπορούσαν να χάσουν από την υποχρέωση να ανταποκριθούν σε αξιοπρεπή δημόσια εργασιακά και περιβαλλοντικά (και άλλα) πρότυπα, κάτι που σίγουρα θα αποθαρρύνουν τη θέσπιση και την επιβολή των προτύπων αυτών. Είναι όλα αυτά που οι Times αποκαλούν «προστασία των επενδυτών."

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ομπάμα έχει κάνει ό, τι μπορεί για να κρατήσει τις λεπτομέρειες του ΑΗΣ στο σκοτάδι. Η μυστικότητα υπήρξε αξιοσημείωτη: Μέλη του αμερικανικού κογκρέσου και μέρος του προσωπικού τους, μπορούν να δουν το κείμενο του ΑΗΣ μόνον εφόσον συμφωνούν να μην κρατάτε σημειώσεις ή να συζητήσουν τις λεπτομέρειες στο κοινό. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Ομπάμα ήθελε το Κογκρέσο να του δώσει «fast-track» εξουσία για να επιβάλει με ‘ναι’ ή ‘όχι’  σε ψηφοφορία στο Κογκρέσο το  TPP, χωρίς χρόνο για την προσεκτική εξέταση και καμία ευκαιρία για αναθεωρήσεις. (Σύμφωνα με τους κανόνες fast-track, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα για καθυστερήσεις ή αλλαγές: το σύμφωνο πρέπει να ψηφιστει πάνω ή κάτω σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.) Και δεν είναι περίεργο που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των ΗΠΑ είναι αντίθετα (πολύ άσχετα) με την TPP και το fast track.

Τί θα λέγατε για ένα εθνικό δημοψήφισμας σε αυτά τα βασικά πολιτικο-οικονομικά μέτρα εξαιρετικής σημασίας για το “We the [American] People”; Η ίδια η έννοια μιας τέτοιας λαϊκής ψήφου είναι παράλογη στις ΗΠΑ, ως έχουν σήμερα. Δεν υπάρχει τέτοια βασική πράξη της λαϊκής και της εθνικής κυριαρχίας που είναι απομακρυσμένα νοητή στο επικρατούν μοντέλο της Αμερικής της εταιρικής ολιγαρχίας.

Εν τω μεταξύ η αντιλαϊκή ΑΗΣ βαδίζει το δρόμο της μέσα από τις αίθουσες της αμερικανικής λεγόμενης λαϊκής διακυβέρνησης. Μετά από κάποιες στιγμιαίες δυσκολίες στην αμερικανική Βουλή,το fast-track μόλις έπλευσε αθόρυβα μέσα από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, ενώ το έθνος επικεντρώθηκε στο θέμα του γάμου ομοφυλοφίλων μαζί με τρομερά ρατσιστική και πολική βία, και το θέμα της ομοσπονδιακής σημαίας στο νότο των ΗΠΑ. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι ο Ομπάμα και Ρεπουμπλικάνοι σύμμαχοί του θα πετύχει στη ψήφιση του ΑΗΣ.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτα ιδιαίτερα ασυνήθιστο για ένα μέτρο που συμβάλλει στο φαινόμενο του παγκόσμιου κορπορατισμού που κινείται το δρόμο του μέσα από την αμερικανική κυβέρνηση πάνω και εναντίον της λαϊκής αντίθεσης. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών συν δεκαετίες, οι πολιτικοί επιστήμονες Martin Gilens (Princeton) και Benjamin Page (Northwestern) ήρεμα ανέφεραν το περασμένο φθινόπωρο, ότι το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ έχει γίνει «μια ολιγαρχία", όπου η πλούσια ελίτ και οι εταιρείες τους «διοικούν». Εξετάζοντας τα δεδομένα από περισσότερες από 1.800 διαφορετικές πρωτοβουλίες πολιτικής στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα, οι Gilens και Page διαπίστωσαν ότι η πλούσια και καλά συνδεδεμένη ελίτ κατευθύνει σταθερά την χώρα, ανεξάρτητα από ή ακόμα και ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας των ΗΠΑ και ανεξάρτητα από το ποιό κόμμα κατέχει το Λευκό Οίκο ή το Κογκρέσο. «Το κεντρικό σημείο που προκύπτει από την έρευνά μας είναι ότι η οικονομική ελίτ και οργανωμένες ομάδες που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των επιχειρήσεων έχουν σημαντική επιρροή στην ανεξάρτητη κυβερνητική πολιτική των ΗΠΑ," έγραψαν οι Gilens και Page, "ενώ οι ομάδες συμφερόντων που βασίζονται στη μάζα και το μέσο πολίτη έχουν ελάχιστη ή καμία ανεξάρτητη επίδραση . "Όπως εξήγησε ο Gilens στο προοδευτικό ηλεκτρονικό περιοδικό Talking Points Memo (TPM) το περασμένο έτος,« οι απλοί πολίτες δεν έχουν σχεδόν καμία επιρροή σε ό, τι η κυβέρνησή τους κάνει στις Ηνωμένες Πολιτείες." Και αυτό δεν είναι μικρό μέρος του για το ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εισέλθει μια άγρια ​​άνιση νέα χρυσή εποχή κατά την οποία η κορυφή του 1 τοις εκατό κατέχει περισσότερο πλούτο από το υπόλοιπο 90 τοις εκατό, σε συνδυασμό με μια πιθανή συγκρίσιμο ποσοστό των «δημοκρατικά εκλεγμένων» αξιωματούχων του έθνους.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της «υπαρκτής καπιταλιστικής δημοκρατία» στις ΗΠΑ –Αυτό που ο Νόαμ Τσόμσκι αποκαλεί «RECD, προφέρεται ως «wrecked » [καταποντισμένη]. Μήπως αυτό πληροί τις προϋποθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών ως «αποτυχημένο κράτος»;

http://beta.counterpunch.org/2015/07/02/the-birthplace-greece-v-the-farce-the-united-states-of-democracy/


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου