5 Ιουλ 2015

Τα αποτελέσματα που σφραγίζουν την ελληνική ιστορία στο μέλλον. Ο έρωτας στους δρόμους την εποχή της ολοκλήρωσης της ελληνικής αυτονομίας ιστορικά – μέρος της οποίας είναι και το δημοψήφισμα


[Ο θρίαμβος της εξέγερσης στο ελληνικό δημοψήφισμα:Μια ιστορική νίκη ενάντια στην δουλοπρέπεια, τους εκβιασμούς, τα θεάματα των ΜΜΕ και την νέα αποικιοκρατία]



61.31% OXI
38.69 NAI


Τελικά η αντίσταση όχι απλά νίκησε στο δημοψήφισμα αλλα σάρωσε με ένα ποσοστό ανω του 61%. Οι εκβιασμοί και η προσπάθεια τρομοκράτησης δοκίμασε όλα τα γνωστά κόλπα – αλλα απέτυχε. Και η αντιπαραθεση ηταν τελικά πολλαπλή. Κοιτάζοντας τα αποτελέσματα, από την μια, και την εικόνα των ΜΜΕ την περασμένη εβδομάδα, από την άλλη, αναδύεται το σκηνικό μιας κοινωνίας που έμαθε πια να επικοινωνει μεταξύ της αγνοώντας τα καθεστωτικά ΜΜΕ της ελίτ. Και αυτό είναι ένα από πιο ενδιαφέροντα αποτέλεσματα του δημοψηφισματος. Και σαφώς πια μια νέα ηγεμονία αναδύεται στην ελληνική κοινωνία αφού και η δυναμική των δρόμων αλλα και η συντριπτική στήριξη του όχι από την νεολαία δείχνει την δυναμική του μέλλοντος.
Όσον αφορά τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, ένα σχόλιο στον Economist αυτήν την εβδομάδα υποδείκνυε τα λάθη εκτίμησης και υπεροψίας των ευρωπαίων – τα οποία βεβαίως απολαμβάνουν οι αγγλοσάξονες. Αλλα ήταν προειδοποιήσεις που είχαν έρθει από τις ΗΠΑ προηγουμένως: η αυτάρκεια της ευρωπαϊκής ελίτ αγνοεί τα υπόγεια ρεύματα. Γιατί η Ελλάδα είναι απλά σύμπτωμα της αρχής της εξέγερσης.
 Ακολουθεί πιο κάτω ένα χρονικό για το πώς εξελίχθηκε η αντιπαραθεση και οι δυναμικές την εβδομάδα που πέρασε.







Η προετοιμασία της αντιπαράθεσης: η προσφυγή στο δημοψήφισμα και η οργή της [εσωτερικής και εξωτερικής] εξουσίας γιατί ζητούσαν από την «συγχισμενη αγέλη» να πάρει αποφάσεις
Ήταν μια εντυπωσιακή εβδομάδα που αναπόφευκτα θα σφραγίσει την ελληνική ιστορία στο μέλλον. Από την μια ήταν η απόφαση του Τσιπρα , και του Συριζα, της κυβέρνησης σαν συμμαχία, να δοκιμάσουν το δημοψήφισμα – να απευθυνθούν στους πολίτες. Οι δημοσκοπήσεις τότε έδειχναν ένα ποσοστό 57-60% ενάντια στις προτάσεις των Θεσμών. Και ήταν σαφές ότι οι Θεσμοί δεν ήταν διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε ουσιαστικές παραχωρήσεις. Ήθελαν η όλη διαδικασία να ήταν και μια δήλωση υποταγής αλλα και ένταξης της νέας κυβερνησης στην "ευρωπαικη ταξη" . Ένα είδος «εξημέρωσης» της διαμαρτυρίας. Προς τιμή της ελληνικής κυβέρνησης και της κοινωνίας αυτό δεν έγινε αποδεκτό. Αυτό όμως σήμαινε ότι η ευρωπαϊκή εξουσία θα αντιδρούσε. Εμφανίστηκαν οι απειλές από την αρχή – εστιάστηκαν στον Τσιπρα αλλα η απειλή αφορούσε την ίδια την αμφισβήτηση της εξουσίας τους. Έπρεπε να γίνει αποδεκτή η πρόταση τους – το take it or leave,  το “game is over”. Και φυσικά η επίθεση θα είχε και το εσωτερικό της σκέλος – που δεν θα ήταν η σε ανυποληψία αντιπολίτευση. Τα συγκροτήματα των ΜΜΕ έδωσαν την προειδοποίηση τους με τις κυριακάτικες εκδόσεις – τα 5-6 άτομα που ελέγχουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ αποφάσισαν ότι η προσφυγή στο δημοψήφισμα ήταν "κακή ιδέα". Όπως γράφει και ο Τσόμσκι η αντίληψη της ελίτ για τους πολίτες ίνα ότι είναι ένας «όχλος» ο οποίος πρέπει από καιρού εις καιρό να νομιμοποιεί την εξουσία [με τελετουργικές εκλογές] αλλα όχι και να παίρνει αποφάσεις. Η λειτουργία των ΜΜΕ είναι ακριβώς να προσπαθούν να δαμάσουν την «συγχισμενη αγέλη» με θεάματα – μετατόπισης, παραπλάνησης και τρομου στην ανάγκη. Σε αυτό το πλαίσιο η προκήρυξη δημοψηφίσματος ήταν απειλή για την ίδια την τάξη – ζητούσε από τον «όχλο» να πάρει αποφάσεις οι οποιες για την ελίτ πρέπει να παίρνονται μακριά από τον «λαό».



Εξωτερική ασφυξία ρευστότητας και εσωτερική επίθεση των ΜΜΕ – αντεπίθεση των δρόμων την Δευτέρα το βράδυ
Την Δευτέρα ο μηχανισμός ελέγχου μπήκε σε πληρη λειτουργια. Από την μια, σαν το καρότο, διέρρεαν από την Ευρώπη υποσχέσεις ότι τελικά θα έκαναν υποχωρήσεις, αλλα έφυγε η κυβέρνηση από τις διαπραγματεύσεις, και από την άλλη η ΕΚΤ δεν έκοψε τον ΕΛΑ αλλα ούτε και τον αύξησε στα νέα δεδομένα. Έτσι η ασφυξία ρευστότητας που εφαρμόζεται εκβιαστικά από τον Φεβρουάριο κορυφώθηκε. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να επιβάλει περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και οι τράπεζες έκλεισαν. Το πλάνο του εκβιασμού ήταν σαφές: οι κλειστές τράπεζες θα έφερναν το ηττημένο πλήθος στην πλευρά της αποδοχής της θέσης των ευρωπαιων/της εξουσιας. Ήδη τα πρακτορεία στοιχημάτων πόνταραν στο Ναι. Ακολούθησε όμως η πρώτη έκρηξη των δρόμων με μια απρόσμενα μαζική εκδήλωση στο κέντρο της Αθήνας την Δευτέρα το βράδυ.




Η κινητοποίηση εντυπωσίασε και έδωσε το έναυσμα για αντίσταση. Ήδη η δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την «εφημερίδα των συντακτών» έδειχνε ψαλίδισμα του «Όχι» - από το 57% έπεφτε το 46% ενώ το «Ναι» ανέβηκε από το 30% στο 37%. Μετατόπιση αλλα όχι η αναμενόμενη με το σοκ των κλειστών τραπεζών. Και η Τρίτη ήταν μια σημαντική μέρα για τους Θεσμούς – θα έσπαζε η ιερότητα της «στάσης πληρωμών». Το Όχι δεν κατέρρευσε και απειλούσε πια να συγκροτηθεί σε σκληρό μέτωπο. Ακολούθησε τότε η εσωτερική επίθεση των ΜΜΕ – μια μαζική επίθεση στην κοινωνία. Το εκβιαστικό δίλημμα « μένουμε η φεύγουμε» το οποίο λογόκρινε τις πραγματικές επιλογές για τα οικονομικά μέτρα και το χρέος, πήρε την μορφή θεάματος ταινίας τρόμου. Ψεύτικες εικόνες στις εφημερίδες για να καλιεργησουν το αίσθημα της απόγνωσης, λογοκρισία διαφορετικών φωνών, ακόμα στα ρεπορτάζ της τηλεορασης, πανικος για τα παντα. Η κοινωνια ηταν διχασμενη αλλα τα ΜΜΕ ηταν μονο με την μια πλευρα. Ξαφνικα η αντιπαραθεση γινοταν πιο καθαρη. Και την Τρίτη κατέβασαν στους δρόμους και τους δουλοπρεπείς ιθαγενείς. Αλλα αυτοί ήταν απλά θέαμα – ο στόχος ήταν η σιωπή και η αποχή των εξοργισμενων απο την αθλιοτητα των προηγουμενων 5 χρονων. Να ψαλιδιστεί με τρόμο η πλειοψηφία του Όχι και να ανατραπεί το σκηνικό. Να υποχρεωθεί η ελληνική κοινωνία να αποδεχθεί αυτό που δεν ήθελε. Τα τανκς ήταν πια οι τηλεοράσεις όντως.





Η κυβέρνηση ελίχθηκε με νέα πρόταση – για δίχρονο πρόγραμμα από τον ΕΣΜ αλλα χωρίς το ΔΝΤ και αφήνοντας ασάφειες στο πως θα δεχόταν μέτρα για τα οποία επέμεναν οι Θεσμοί. Ο Σοιμπλε που δεν συζητούσε πριν θα συζητούσε τώρα; Ο Τσιπρας απάντησε ανάλογα.



Τα ΜΜΕ γίνονται υστερικά αλλα η κοινωνία φαίνεται να οικοδομεί βαθύ εσωτερικό μέτωπο αντίστασης
Την Πέμπτη άρχισαν να κυκλοφορούν δημοσκοπήσεις που έδειχναν να προηγείται το Ναι – αλλα το τοπίο ήταν θόλο. Μια δημοσκόπηση για γαλλικά συμφέροντα ανέβαζε το Ναι μέχρι και 47% αλλα έδειχνε επίσης ότι το Όχι παρά την επίθεση είχε φτιάξει ένα τείχος άμυνας γύρω στο 43-44%. Η δημοσκόπηση της ALCO για το Έθνος [η εφημερίδα είχε μετακινηθεί από την ανοχή της κυβέρνησης στο υπόλοιπο  μέτωπο των καναλαρχων] έδειχνε ότι το σκηνικό ήταν οριακό. Η άνοδος του Ναι είχε ανακοπει – το Ναι έπαιρνε 44.8% το Όχι 43.4%. Την επόμενη κυκλοφορήσαν δυο ακόμα δημοσκοπήσεις που έδειχναν οριακή μάχη αλλα με τάση ανόδου του Όχι η πτώση του Ναι – η δημοσκόπηση της Public Issue [για την Αυγή] και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για το Bloomberg, έδιναν οριακό προβάδισμα στο Όχι με 43% έναντι 42,5% του Ναι. Η σαρωτική επίθεση των ΜΜΕ και οι εξωτερικοί εκβιασμοί είχαν συναντήσει ένα τείχος αντίστασης. Και όπως φάνηκε και στο τελικό αποτέλεσμα η ανάκαμψη του Όχι που ξεκίνησε και εδράστηκε στο δρόμο, επέστρεψε στα αρχικά ποσοστά. Η σκόνη της τρομοκρατίας των ΜΜΕ ξέφτισε γρήγορα.



Τα συλλαλητήρια την Παρασκευή των βράδυ έδωσαν τον δικό τους τόνο – αλλα κατέγραψαν και την τάση ηγεμονίας στον δρόμο. Ένας δημοσιογράφος του BBC που καλύπτει κινητοποιήσεις στην Ελλάδα [τα τελευταία 5 χρόνια] και αλλού, το είπε απλά: είναι το πιο μεγάλο πλήθος που έχω δει…Το συλλαλητήριο του Όχι ήταν όχι απλά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο του Ναι αλλα είχε το πάθος που έχει στην ελληνική κουλτούρα η κινητοποίηση που ξέρει ότι έχει δίκαιο και θα είναι ιστορικά δικαιωμένη. Η δυναμική του Όχι ενισχύθηκε και με τις διεθνείς εκδηλώσεις συμπαράστασης αλλα και από την αποδοχή [την αποτυχία δηλαδή να λογοκριθεί η ανακοίνωση] ότι το Χρέος της Ελλάδας δεν μπορούσε να εξοφληθεί. Είχε δίκαιο ο Βαρουφακης.  Το Ναι έμοιαζε πια με δουλοπρεπή αποδοχή ξέροντας ότι δεν μπορούσε να είναι και περήφανο για ότι διεκδικούσε. Η ελπίδα των ξενων ότι ο εκβιασμός θα οδηγούσε την ελληνικη κυβέρνηση σε κρίση η κοινωνική απομόνωση απέτυχε οικτρά. Μάλλον μπορεί να πει κάποιος ότι συσπείρωσε μια ετερόκλητη συμμαχία και έφτιαξε ένα μέτωπο που έχει πια και μέσα διεκδίκησης, όπως τα δημοψηφίσματα, αλλα και που μπορεί να ξέρει ότι τα βάζει με το 90% των καθεστωτικών ΜΜΕ, με ίσους όρους. Όταν όλα τα ιδιωτικά κανάλια και όλες οι μεγάλες εφημερίδες στήριξαν με φανατισμό το Ναι, και στις δημοσκοπήσεις υπήρχε ισοπαλία, το συμπέρασμα για το βεληνεκές των ΜΜΕ είναι πια σαφές – είναι στα όρια νομιμότητας που ήταν τα ΜΜΕ την επταετία της χούντας.




 Και αν αναλογιστεί κανείς ότι δυο μπλοκ κινημάτων, των αναρχικών και του ΚΚΕ, δεν συμμετέχουν μεν στην κινητοποίηση του Όχι, αλλα είναι σαφώς ενάντια στις προτάσεις των θεσμών και στα θεάματα των ΜΜΕ, η εικόνα για την ελληνική δημοσιογραφία αλλα και των μέλλον πολλών ΜΜΕ είναι ενδιαφέρουσα.



Όταν οι δρόμοι  αλλα και οι ηλικίες δείχνουν την νέα ηγεμονία –  στο χώρο και στο χρόνο: το μέλλον είναι πια σαφές
Στην ανάλυση των ηλικιών της δημοσκόπησης της Public Issue το Όχι είναι συντριπτικό στις ηλικίες 18-24 [59% έναντι 20%] όπως και στην ηλικία 25-34 [59% έναντι 26%]. Το Όχι φαίνεται να έχει την βάση τους άνω των 65 [56% έναντι 26%]. Στην ενδιάμεσες ηλικίες η διαφορά είναι πιο οριακή [44% του Όχι έναντι 47% του Ναι στην ηλικία 55-65 και υπέρ του ΟΧΙ η ηλικία 45-54 και του Ναι το 35-44]. Αυτά τα δεδομένα δίνουν σαφώς και μια ερμηνεία για την αποτυχία της μαζικής επίθεσης των ΜΜΕ που σε άλλες χώρες θα πετύχαιναν συντριπτικά ποσοστά. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ ελέγχουν τις πιο μεγάλες ηλικίες που μεγάλωσαν με αυτήν την μονόδρομη πληροφόρηση, ενώ αντίθετα οι νεότερες γενιές έχουν φύγει για τα καλά από το ελεγχόμενο κύκλωμα των ιδιοκτητών. Είναι και αυτό ένα σοβαρό πρόβλημα της εξουσίας. Γιατί τα δυο βασικά κριτήρια που καθορίζουν την δυναμική μιας τόσο έντονης αναμέτρησης, όπως έχει διαμορφωθεί το δημοψήφισμα, είναι σε κοινωνίες όπως η Ελλάδα, η δυναμική του δρόμου και η αίσθηση του «ιστορικού δικαίου» [το οποίο είναι πια συντριπτικά με το Όχι], και σε ένα πιο γενικό πλαίσιο, η κουλτούρα της νεολαίας, τι πιστεύει, αλλα και πως διαμορφώνεται [λ.χ. πως επικοινωνεί]. Και στο δεύτερο κριτήριο η δυναμική του Όχι είναι σαφής.

Εικόνες σαν αυτή θα καθορίσουν στο μέλλον την εικόνα του έρωτα στους δρόμους την εποχή της ολοκλήρωσης της ελληνικής αυτονομίας ιστορικά – μέρος της οποίας θα είναι και το δημοψήφισμα, όπως και η ανάλογη φωτογραφία με το φιλί στα οδοφράγματα τον Μάη του 1968

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου