12 Ιουλ 2015

Τί έκανε η τρόικα στην Κύπρο: ο δήθεν εκσυγχρονισμός που οδήγησε στη συντριβή του κυπριακού τραπεζιτικού κεφαλαίου, και την απόπειρα μεταφοράς πλούτου από την πλειοψηφία των εργαζομένων στην οικονομική ελίτ - όμως δεν κατάφεραν να αλλάξουν το θεσμικό πλαίσιο..



Μετά το ελληνικό δημοψήφισμα τέθηκε και πάλι το ερώτημα στους κυβερνώντες, αν σκοπεύουν να διεκδικήσουν κάτι. Ο Αβέρωφ έτρεξε και πάλι να υπερασπιστεί την τρόικα. Εμείς, είπε, την θέλουμε, βοήθησε κλπ. Απαντώντας σε αυτήν τη ρητορική, ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου, αφιέρωσε μια σειρά από σχόλιά του στην αντίληψη ότι «εμείς» [οι κύπριοι] τα πήγαμε καλά γιατί συνεργαστήκαμε με την τρόικα, ενώ οι έλληνες φταίνε γιατί δεν συνεργάστηκαν. Ο κ. Μιχαηλίδης άγγιζε μια διευρυνόμενη αντίφαση στο εσωτερικό της δεξιάς ιδεολογίας που απειλεί με implosion. Ο ίδιος φαινεται να κανει διαγνωση για ένα είδος, θα μπορούσαμε να πούμε, μικροαστικού διαχωρισμού από την Ελλάδα και για να το αντιμετωπίσει πρόβαλε μια σειρά επιχειρημάτων, γιατί είναι αναγκαίο να στηριχθεί η Ελλάδα εθνικά, αλλά και ότι και εδώ η κατάσταση δεν είναι καλύτερη – και οικονομικά, αλλά και θεσμικά. Αυτό που δεν παρατηρειται μέχρι στιγμής είναι ότι αυτή η αντίθεση [τοπικών συμφερόντων και ιδεολογίας που παραπέμπει σε άλλη χώρα] υπήρχε στη δεξιά από την δεκαετία του 1960. Η διαφορά είναι ότι τώρα αρθρώνεται με φόντο μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, και αυτονόητα με την κυπριακή αριστερά να την στηρίζει. Η αριστερά έχει μια συνέπεια σε θέσεις που υποστήριζε, η δεξιά, όμως, που επέμενε ότι η Ελλάδα έπρεπε να γίνεται αποδεκτή χωρίς αμφισβήτηση ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με τον υλικό εαυτό της – ότι η ηγεσία της δεξιάς, της αστικής τάξης, απλώς χρησιμοποιούσε την Ελλάδα ως πολιτιστικό κεφάλαιο για να συσπειρώνει τις συντηρητικές μάζες ενάντια στην αριστερά. Το νέο σκηνικό περιπλέκει την εικόνα, και αποκαλύπτει επίσης ότι η φαντασίωση της δεξιάς, ότι η κυπριακή ταυτότητα αναπτυσσόταν με βάση κάποιο μικροαστικό σύμπλεγμα ανωτερότητας/κατωτερότητας με την Ελλάδα, αφορούσε κατά κύριο λόγο τη δεξιά. Ο κυπροκεντρισμός της αριστεράς διεκδικούσε ιστορική συνέχεια και τα συμφέροντα της συλλογικότητας της κοινωνίας  - σε αντίθεση με την ιδιοτελή αντίληψη των ανώτερων στρωμάτων που ανέμιζαν ελληνική σημαία και συσσώρευαν υπό στην κυπριακή, χωρίς να έχουν πρόβλημα και με την βρετανική μέχρι το 1960.

Σε αυτή η συζήτηση, στην οποία εμπλάκηκε από άλλη αφετηρία και η κ. Χατζηδημητρίου του Φιλελευθέρου, έθεσε το ερώτημα τί «κατάφερε» η τρόικα στην Κύπρο. Και η κ. Χατζημητρίου ήταν σαφής στην αναπαράστασή της – όταν, λέει, είδαν όσοι ήθελαν αλλαγές [ας τις πούμε εκσυγχρονιστικές] ότι δεν μπορούσαν να το κάνουν «χωρίς κόστος» [από ας πούμε «υπαρκτά συμφέροντα» τότε..]:
«Κόμιστρα στην διακίνηση των μαθητών και των συνταξιούχων, επιβολή νοσηλίων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στα δημόσια νοσοκομεία, επιβολή φόρων για ακίνητη ιδιοκτησία με εξπρές εκτιμήσεις και σε όσους έλαχε να εντοπίσουν, κατάργηση των επιδομάτων που δίνονταν απλόχερα, κλείσιμο κάποιων οργανισμών χωρίς πολυάριθμο προσωπικό το οποίο απορροφήθηκε σε άλλες υπηρεσίες, αποδόμηση μέχρι δαιμονοποίησης άλλων οργανισμών ώστε να μην τους κλάψει κανείς όταν ιδιωτικοποιηθούν ή θα βάλουν λουκέτο, εφαρμογή προγραμμάτων εργοδότησης ανέργων νέων που στην ουσία απλά επιχορηγούν εργοδότες για να αλλάζουν ανά εξάμηνο φθηνό εργατικό δυναμικό που μπορεί να κάνει τα πάντα και κυρίως να συνηθίζει στην αμοιβή των 500 ευρώ.» [«Η τρόικα είναι ευλογία»,  8/7/2015]


Η κ. Χατζημητρίου φαίνεται να υιοθέτησε πριν την ρητορική της κατασκευής αρνητικών εικόνων για το δημόσιο – έτσι η εικόνα που προβάλει είναι ότι όποιος δεν μπορεί να τα βάλει με την ΠΑΣΥΔΥ..αλλά είναι επίσης σαφές ότι ο λόγος της διαρρέει πια και προς μια καχυποψία την ταξική διάσταση του όλου θέματος. Και αυτό για να αξιολογηθεί, δεν αρκεί η απλοϊκή αντίληψη για το δημόσιο και την γραφειοκρατία του. Ο λόγος που γινόταν η επίθεση στο δημόσιο δεν ήταν γιατί το ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ δεν ανησυχούσαν γιατί μπορεί να επηρεάζονταν "δικοί τους". Αντίθετα, αυτό που ήθελαν ήταν να ενισχύσουν τους δικούς τους στο ιδιωτικό τομέα.


Με την διάφορα ότι η ηγεσία της δεξιάς, σήμερα, ενδιαφέρεται πολύ λίγο για την ΣΕΚ και πολύ περισσότερο για την ΟΕΒ. Έτσι, το θέμα δεν είναι απλώς τα μέτρα της τρόικα, αλλά ουσιαστικά πώς άλλαξαν τα μέτρα ανάμεσα στο Νιόβρη του 2012 και τον Μάρτιο/άνοιξη του 2013: διότι η αρχική αντιπαράθεση είχε να κάνει και με συγκεκριμένα θέματα [όπως ο 13ο ] αλλά είχε να κάνει και ένα ευρύτερο θεσμικό ερώτημα – αν θα καταργηθούν ή αν θα παγοποιηθούν ορισμένα θέματα. Η προηγούμενη κυβέρνηση επέμενε στην παγοποίηση ως τρόπο διατήρησης του θεσμικού πλαισίου. Η νέα κυβέρνηση προσπάθησε από την αρχή να επιβάλει ένα ανάποδο μοντέλο – αν η κυβέρνηση Χριστοφια επέμενε στο να υπάρχουν κλιμακωτές εισφορές [έτσι ώστε να πληρώνουν περισσότερο οι πλούσιοι «έχοντες και κατέχοντες»] η κυβέρνηση της δεξιάς προσπάθησε να ευνοήσει τους πλούσιους σε διάφορους τομείς. Και να φορτώσει περισσότερα βάρη στην πλειοψηφία.. Έτσι, οι τράπεζες παίρνουν από την κυβέρνηση εξόφληση και η κυβέρνηση κόβει από αλλού, από τους φτωχούς για να έχει «πλεονάσματα» να εξοφλά την Τράπεζα Κύπρου. Αυτή η αντιπαράθεση λογικών είναι πίσω από τις υπόγειες μετατοπίσεις που φαίνονται να διαμορφώνονται στη σκιά της ελληνικής εξέγερσης γενικότερα, αλλά και του γεγονότος ότι φτάσαμε στο τέλος του προγράμματος της τρόικα και η τοπική εξουσία διαπιστώνει ότι παρά την βοήθεια της τρόικα, δεν κατάφερε να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο. Μέχρι και ο Χάρης το κατάλαβε, αλλά το μετέθεσε για το 2017 – είδατε τον Χάρη που θέλει να το παίξει και προεκλογικά;


Ήδη το κεφάλαιο έχει χρησιμοποιήσει την τρόικα για να βγάλει κέρδη σε βάρος τόσο των εργαζομένων, όσο και των μικρομεσαίων. Το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, ωστόσο, είναι μαζί με την πλειοψηφία και δεν μπορούν… να το αλλάξουν….είναι σαφές ότι η επιμονή της προηγούμενης κυβέρνησης στην παγοποίηση, αντί στην κατάργηση θεσμικών πλαισίων [όπως η ΑΤΑ και οι αυξήσεις μισθών] δημιουργεί το κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο για μια αντεπίθεση του κόσμου της εργασίας – μέσα από συντεχνίες, αλλά και τη ψήφο στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Η αμηχανία πολλών στα κυπριακά ΜΜΕ για την ήττα της τρόικα στην Ελλάδα – και ο φόβος της μνήμης του 2013
Καθώς στην Ελλάδα διαμορφωνόταν η εβδομάδα του δημοψηφίσματος, στην Κύπρο η μνήμη του 2013 λειτουργεί παράξενα. Οι κλειστές τράπεζες θυμίζουν το κούρεμα, αλλά τί να θυμηθεί κανείς; Οι δημοσιογράφοι ψάχνουν να βρουν το δράμα, που δεν υπήρξε.

Ο αθλητικογράφος του Φιλελευθέρου, Ι. Κακούρης λ.χ. είχε την εξής ενδιαφέρουσα προσπάθεια ερμηνείας της αποσπασματικής μνήμης: έγραψε ότι ο ίδιος δεν θυμόταν τίποτα το ιδιαίτερο, γιατί δεν ασχολείται με τους λογαριασμούς, είναι ασουλούπωτος κοκ. Απλώς θυμόταν, έγραψε, το ύφος των άλλων. Όμως, η μη μνήμη είναι εν μέρει και τεκμήριο ότι εκείνη η περίοδος [19-23] χωρίζεται σε δυο μέρη – στο πρώτο μέρος που καλύπτει την περίοδο 16-19 Μαρτίου, όταν η αντίδραση ξεκίνησε από την οργή και κορυφώθηκε στις 19 με την απόρριψη του καθολικού κουρέματος, και τη δεύτερη περίοδο μετά την απόφαση για κλείσιμο της Λαϊκής, όταν τα ΜΜΕ εξαπέλυσαν την επίθεση τους – που βρήκε την κοινωνία απροετοίμαστη. Ήταν τότε που εισηγήθηκε και πέρασε για ένα διάστημα ως αποδεκτό το ανόητο επιχείρημα ότι έπρεπε να κλείσει η Λαϊκή το 2012 [και το ότι δεν έκλεισε ήταν μεγάλο πρόβλημα] αλλά ήταν και ταυτόχρονα μεγάλο πρόβλημα γιατί τελικά έκλεισε. Τα κυπριακά ΜΜΕ ηττήθηκαν, όπως τα ελληνικά σήμερα, στο πρώτο κούρεμα γιατί δεν υπολόγισαν την αντίδραση του κοινού. Στο δεύτερο μέρος της περιόδου αντεπιτέθηκαν με λύσσα, θα μπορούσε να πει κάποιος. Αλλά τελικά όλο εκείνο το μελάνι, όλες εκείνες οι υστερίες του 2013 [με την συνεργασία του Πική, αλλά και με στόχο τον έλεγχο της Κεντρικής κοκ] και εν μέρει του 2014, λειτούργησαν για ένα διάστημα και τελικά ξέφτισαν – και η αντικατάσταση του Δημητριάδη από την Γιωρκάτζη στην Κεντρική αποκάλυψε τη βαθιά διαπλοκή του κατεστημένου, ακόμα και στη μορφή της δήθεν, προηγουμένως, αδιάφθορης τέως Γενικής Ελέγκτριας. Όταν  διενεργήθηκε δημοσκόπηση για το sigmalive για την κατάσταση στην Ελλάδα, τα αποτελέσματα ήταν τόσο σοκαριστικα προφανώς για το συγκρότημα που θάφτηκαν – ένα 74% κυπρίων ήταν υπέρ του «όχι» στην Ελλάδα. Όλη, λοιπόν, η υστερία, όλα τα ψέματα κλπ κατέληξαν σαν επιφανειακές υστερίες. Αν όμως ο Δίας τα έθαψε, την πιο οδυνηρή έκπληξη πρέπει να την είχε ο Πολίτης από την άλλη, υποτίθεται, πλευρά της δεξιάς. Μετά από τόσα και τόσα, ξαφνικά το κρύο πέπλο της μοναξιάς μιας μειοψηφίας που κτυπιέται μόνη της ήταν και πάλι εμφανές. Τα ποσοστά που δείχνουν στο ευρωβαρόμετρο μια συντριπτική πλειοψηφία να είναι ενάντια στην λιτότητα, την τρόικα κλπ, ήταν εκεί. Μπορεί να μην υπάρχει ακόμα στην Κύπρο ένα διάχυτο δίκτυο εναλλακτικής πληροφόρησης, αλλά η αυξανόμενη δυσπιστία του κοινού ήταν, πια, εκεί. Τρία χρόνια υστερίας υπέρ της τρόικας και της λιτότητας και μόλις και ξεπερνούσαν το 20% οι πιστοί.


Η κυπριακή κυβέρνηση, όπως και εκείνη του Σαμαρά, δείχνει ότι την εγκρίνει η τρόικα και γαντζώνεται στην μείωση του ελλείμματος. Ακόμα και αυτό, όμως, ακολουθεί πια την λογική των αριθμών – όταν περικόπτεις και βυθίζεις μόνος σου την χώρα στην περικοπή της ρευστότητας, ακόμα και το έλλειμμα δεν σου βγαίνει.

Τί έγινε μετά την κάθοδο της τρόικα – η αύξηση του ελλείμματος ως σύμπτωμα της διαφοράς στη διαπραγμάτευση: η αριστερή κυβέρνηση επέμενε να υπάρχει περιθώριο για να γίνουν έργα, ενώ η νέα κυβέρνηση ουσιαστικά έπεισε την τρόικα να θέλει και πλεόνασμα – με τις τράπεζες σαν το μινώταυρο να απορροφούν τον κόπο των ζωντανών..
«Ο ΕΛΑ [της Τράπεζας Κύπρου] υποχώρησε κατά 500 εκατομμύρια στα 5,9 δις, καθώς η Τράπεζα Κύπρου είχε προχωρήσει στην αποπληρωμή στο μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας μετά από μερική αποπληρωμή από την κυπριακή δημοκρατία στις 7 Ιουνίου ομόλογου που εκδόθηκε για την ανακεφαλαιοποίηση της Λαϊκής τράπεζας και μεταφέρθηκε στην Τράπεζα Κύπρου τον Μάρτιο του 2013» Χαραυγή, 11/7/2015, σελ. 13

Την περασμένη εβδομάδα, ο κ. Ζαχαρίου στην Χαραυγή  σxολιασε εύλογα την αύξηση του ελλείμματος – και όπως έλεγε και σοφά ο Σταυράκης τότε που οι νεοφιλελεύθεροι αναπαρήγηγαν όλα τα ευρωπαϊκά κλισέ  - είμαστε μικρή οικονομία και οι διακυμάνσεις μπορούν να διορθωθούν. Τώρα έχουμε έλλειμμα 13,3 εκατομμυρίων για το πεντάμηνο του 2015. Μικρό το κακό. Αλλά επειδή την οικονομία δεν την διαχειρίζεται κανένας που έχει, είτε γνώση, είτε ενδιαφέρον για τα κοινά, αλλά ένα άτομο με σαφή ανασφάλεια και ανάγκη επιβεβαίωσης από το εξωτερικό [από το ΔΝΤ και την τρόικα] έτσι, ο X. Γεωργιάδης λειτουργεί ακόμα σαν μαθητής που προσπαθεί να είναι πιστός.. Kαι τί έκανε ο Xαρης:
«η κυβέρνηση στο τελευταίο μνημόνιο δεσμεύτηκε έναντι της τρόικα για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 264 εκατ. ευρώ το 2015, σε σχέση με έλλειμμα 258 εκ ευρώ που προνοούσε το προηγούμενο μνημόνιο, με αποτέλεσμα να αυξήσει και άλλο τον λογαριασμό κατά 522 εκ. ευρώ.» Χαραυγή 1/7/2015, σελ 10
Η κυβέρνηση αναζητεί ουσιαστικά συγχαρητήρια, αγνοώντας ότι αυτά τα χρήματα που θα περικοπούν, θα πρέπει να αφαιρεθούν από την πραγματική οικονομία. Και τί τα θέλει; Εν μέρει για να ενισχύσει τις τράπεζες, αν εμφανιστεί καμία νέα τρύπα. Το ότι αυτές οι περικοπές ενισχύουν το φαύλο κύκλο της ύφεσης, δεν απασχολεί την κυβέρνηση.

Και το κάνει, ήδη, με την προνομιακή αντιμετώπιση της Τράπεζας Κύπρου όσον αφορά στις δαπάνες δημόσιου χρήματος. Έτσι, βγήκαμε στις αγορές και πήραμε σχεδόν ένα δις για να ξοφλήσουμε ομόλογο στην Τράπεζα Κύπρου που θα μπορούσαμε να είχαμε αναβάλει. Και τώρα, όπως φαίνεται, πληρώσαμε το ομόλογο για την διάσωση της Λαϊκής - για να ξοφλήσει η Τράπεζα Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αυτά τα χρέη, το κράτος θα μπορούσε να τα πληρώσει και μετά. Αλλά προφανώς αυτές είναι οι προτεραιότητες τους, όπως όταν ο Αβέρωφ ανακοίνωσε δακρύβρεχτα ότι η Τράπεζα Κύπρου είναι εθνική υπόθεση. Για τον ίδιο τα στοιχεία του εθνικού ήταν περιτύλιγμα για παραπλάνηση με στόχο την εξυπηρετηση μεγαλοεπιχειρηματιών – και μεγάλο-οφειλετών.

Το δημόσιο χρέος σαν παγίδα εκβιασμού της κοινωνίας

Αυτό, βέβαια, που θέλει να κρύψει η κυβέρνηση είναι το δημόσιο χρέος που δεν λέει να μειωθεί. Στην Πορτογαλία, που έχουν επίσης μια τοπική αποικιακή διοίκηση της τρόικα, το δημόσιο χρέος του 130% είναι από μόνο του μια ωρολογιακή βόμβα που δεν ξέρει κανείς πώς θα πληρωθεί, όπως έγραψαν και οι Financial Times. Θα πρέπει να έχει η χώρα, για χρόνια, 3% τουλάχιστον ανάπτυξη. Αλλά πως θα έχεις ανάπτυξη, αν έχεις βυθίσει την χώρα στη λιτότητα. Πουθενά δεν έρχεται η εύκολα η ανάπτυξη, καθώς η διόγκωση του δημόσιου χρέους πάει μαζί με την αύξηση της ανεργίας – και τη διερεύνηση της ευέλικτης εργασίας. Το δημόσιο χρέος υποχρεώνει το κράτος να μην επενδύει στην κοινωνία, άρα να θέτει ως μοντέλο τη λιτότητα, που σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να αποδέχονται μικρότερους μισθούς, για να μπορέσει να πληρώσει η κοινωνία το «χρέος της», λογοκρίνοντας βέβαια το πώς δημιουργήθηκε αυτό το χρέος.

 Γεωπολιτικά, σε αυτό το πλαίσιο, ο ευρωπαϊκός νότος μετατρέπεται σε αποικία που θα διοικείται από την Γερμανία με εκβιασμούς στυλ καρότο και μαστίγιο. Όμως, η ανάδυση μιας νέας αριστεράς, στο θεσμικό επίπεδο, μετά τις κινητοποιήσεις των δρόμων στο νότο δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο. Το δημόσιο χρέος απειλεί να γίνει το νέο σημείο αντιπαράθεσης – σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και αν σύντομα προκύψει μια νέα ύφεση από τα διεθνή χρηματιστήρια, τότε η ενίσχυση των τραπεζών θα βρεθεί μπροστά στο αδιέξοδο δίλημμα γιατί να επιχορηγηθούν ξανά οι τράπεζες, αν υποβάλλονται οι κοινωνίες σε τέτοιες θυσίες.

Η ταξική κίνηση του κεφαλαίου το καλοκαίρι και φθινόπωρο του 2012: χρησιμοποίησε την τρόικα και για να φορτώσει στην κοινωνία την ζημιά των τραπεζών, αλλά και για να υποκλέψει πλούτο [μέσα από την μείωση μισθών] από την εργαζόμενη πλειοψηφία - οι μηνιαίες απολαβές υπάλληλων μειώνονται από το πρώτο τρίμηνο του 2013
Αν δει κανείς τη λειτουργία της τρόικα στην Κύπρο, υπήρξε καθαρά ταξική. Ενώ στην αρχική διαπραγμάτευση, το φθινόπωρο του 2012 αναγκάστηκε να υποχωρήσει η τρόικα σε διάφορα σημεία μετά από επιμονή της αριστερής κυβέρνησης, από το 2013 που ανάλαβε η δεξιά άλλαξαν οι προτεραιότητες – η τρόικα φαίνεται να ενθαρρύνεται τώρα από μερικούς στην κυβερνητική παράταξη [στην δεξιά αλλα και στο κεφάλαιο που εκπροσωπεί] να προωθεί ιδιωτικά συμφέροντα με στόχο τη διευκόλυνση του μεγάλου κεφαλαίου.

Αυτή η διάσταση προσεταιρισμού της τρόικα από το κεφάλαιο και μερίδα της δεξιάς [αντιπολίτευσης τότε] εμφανίστηκε από τον Ιούλιο 2012. Μετά τις αρχικές υποσχέσεις ότι ο στόχος της ήταν, δήθεν, ένα είδος εκσυγχρονισμού, αυτό που ακολούθησε ήταν μια στροφή στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, ιδιαίτερα μετά την παρέμβαση της ΟΕΒ, αλλά μπορεί να φανταστεί κανείς και παρασκηνιακές πιέσεις υψηλόβαθμων στελεχών του ΔΗΣΥ, όπως ο Αβέρωφ που λειτουργούν , όπως φάνηκε ξεκάθαρα ως εκπρόσωποι επιχειρηματικών ομίλων, όπως του Σιακόλα. Μέχρι και τον Νοέμβριο του 2012 λ.χ. η τρόικα επέμενε σε περικοπές και οριστική κατάργηση εργατικών κεκτημένων, όπως το 13Ος μισθός [ο Πολίτης αγωνίστηκε και για αυτό ευτυχώς ανεπιτυχώς], την κατάργηση, αντί την παγοποίηση της ΑΤΑ, την χρησιμοποίηση του ταμείου συντάξεων για μείωση του δημόσιου χρέους μετά την στήριξη των τραπεζών, και φυσικά τις ιδιωτικοποιήσεις. Η τότε κυβέρνηση αντιστάθηκε και ο συμβιβασμός του Νοέμβρη σαφώς δεν ευχαρίστησε το κεφάλαιο.

Ακολούθησε η προσπάθεια για καθολικό κούρεμα που ηττήθηκε από την οργή του κοινού. Και αυτό οδήγησε στην αποκάλυψη, πια, της τραπεζιτικής κρίσης – και την συντριπτική ήττα του κυπριακού τραπεζιτικού κεφαλαίου. Όμως, από τότε ξεκίνησε μια συνειδητή προσπάθεια, έστω και μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος σκηνικού για να μειωθεί η αμοιβή της εργασίας – και στον δημοσιο και στον ιδιωτικο τομεα.


Μέχρι και τον Νοέμβριο του 2012 λ.χ. η τρόικα επέμενε σε περικοπές και οριστική κατάργηση εργατικών κεκτημένων, όπως το 13Ος μισθός [ο Πολίτης αγωνίστηκε και για αυτό ευτυχώς ανεπιτυχώς], την κατάργηση, αντί την παγοποίηση της ΑΤΑ, την χρησιμοποίηση του ταμείου συντάξεων για μείωση του δημόσιου χρέους μετά την στήριξη των τραπεζών, και φυσικά τις ιδιωτικοποιήσεις. Η τότε κυβέρνηση αντιστάθηκε και ο συμβιβασμός του Νοέμβρη σαφώς δεν ευχαρίστησε το κεφάλαιο.

Σε αυτό το πλαίσιο, πέρα από τις περικοπές, η ανεργία λειτουργεί όπως παντού ως ο βασικός μηχανισμός εκβιασμού των εργαζόμενων.
«Μείωση σε ετήσια βάση, για 9 συνεχόμενο τρίμηνο, η οποία ανήλθε στο -1.8%..σημείωσαν τα πρώτο τρίμηνο του 2015 οι μέσες μηνιαίες απολαβές των υπάλληλων σε σύγκριση, με το πρώτο τρίμηνο του 2014 σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία που δημοσιοποίησε χθες Τρίτη η στατιστική υπηρεσία… η αντίστοιχη μεταβολή που παρατηρήθηκε κατά το πρώτο τρίμηνο του 2014 σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2013 ήταν επίσης -1.8%. αυτό είναι το 9 συνεχόμενο τρίμηνο κατά το οποίο καταγράφεται μείωση στις μηνιαίες απολαβές, η οποία άρχισε από το πρώτο τρίμηνο του 2013.»
 Χαραυγή 1/7, σελ,.11

Το ότι ο υπουργός οικονομικών έφτασε στο σημείο να εκβιάζει εργαζόμενους ότι δεν θα τους δώσε τα ταμεία πρόνοιας, αν δεν υπογράψουν ότι δεν θα τον πάρουν στα δικαστήρια [όπως έκανε στην περίπτωση των απολυθέντων από τις Κυπριακές Αερογραμμές], είναι εκφραστικό του πώς λειτουργεί εκβιαστικά η εξουσία απέναντι στους εργαζόμενους, αλλά και το άγχος που της προκαλεί το μέλλον.

Το χυδαίο ψέμα για τα τσεκκούθκια των φτωχών και «όσων έχουν ανάγκη»: Και μερικοί φωνάζουν ακόμα ένοχα γιατί δεν λήφθηκαν από πριν μέτρα.
Παρά την υστερία που είχε εξαπολυθεί η Κύπρος είναι ουσιαστικά ουραγός στις δαπάνες για κοινωνική προστασία, οι οποίες ανέρχονται μόλις σε 11.9% σε σχέση με 19,6% που είναι ο μέσος όρος για την Ε.Ε.
Και όσοι φώναζαν για το σπάταλο δημόσιο και φρόντισαν να διορίσουν την Ζέτα, κατάφεραν να περικόψουν από τους φτωχούς – «17,000 νοικοκυριά χαμηλοσυνταξιούχων και 1,500 λήπτες δημόσιου βοηθήματος απωλέσαν την συμπληρωματική τους σύνταξη ή το βοήθημα τους.»[1]

Η ανεργία και η μερική εργασία είναι μέρος του εκβιασμού για μείωση μισθών, και η άλλη όψη της πίεσης του Σιακόλα και των ομοίων του για προνομιακή μεταχείριση σε βάρος του θεσμικού πλαισίου
Η ανεργία στο 16%, ενώ αυξάνεται και η μερική εργασία – η οποία μπορεί να είναι και 1 ώρα την εβδομάδα η τον μήνα η πολλές φορές είναι απλά 2-3 ώρες. Ταυτόχρονα αυξάνεται σαφώς το ρεύμα μετανάστευσης των νέων.
 Ουσιαστικά, η τρόικα συμπίεσε τα δικαιώματα των εργαζόμενων. Το υπουργείο εργασίας απλώς ανακοινώνει προγράμματα που συγκαλύπτουν μέρος της ανεργίας και προσφέρουν δωρεάν εργασία, με δημόσιο χρήμα, σε ιδιώτες. Επιχορήγηση του κεφαλαίου. Και σε αυτό το πλαίσιο, η υστερική εκστρατεία του Σιακόλα με πρόσωπο την Ζέτα για τα ωράρια ήταν σαφές μέρος της προσπάθειας να υπονομευτεί η σταθερή εργασία και να διευκολυνθεί το μεγάλο κεφάλαιο με τον αθέμιτο ανταγωνισμό ενάντια στους μικροκαταστηματάρχες.

Αυτό το πλαίσιο συμβαδίζει με προσπάθειες του Σιακόλα και άλλων να αποκτήσουν προνομιακή θέση στις κυβερνητικές οικονομικές κινήσεις – με κορυφαίο παράδειγμα την κίνηση του Αβέρωφ να εισηγηθεί τη δημιουργία κυβερνητικής ομάδας για να παραβλέπει τις εισηγήσεις αρμοδίων σωμάτων, με βάση τις θεσμικές αρχές και δίκαιο. Ήδη, ο Σιακόλας απειλεί να φέρει την κυπριακή κυβέρνηση σε θέση να πληρώσει πρόστιμο για δικές του παρατυπίες. Αλλά προφανώς τους ελέγχει και το ότι θα φορτώσουν στην κοινωνία το πρόστιμο του Σιακόλα, δεν φαίνεται να τους απασχολεί ακόμα. Ανάλογα μπορεί να πει και για τις ιδιωτικοποιήσεις – και την προσπάθεια να παραβιαστεί το συνταγματικό πλαίσιο και οι αντιδράσεις των εργαζόμενων, αλλά και η αντίθεση της κοινωνίας.

Η άμυνα του θεσμικού πλαισίου…
Το τέλος του προγράμματος της τρόικα θα φέρει αναπόφευκτα και νέα δεδομένα. Ήδη το κεφάλαιο έχει χρησιμοποιήσει την τρόικα για να βγάλει κέρδη σε βάρος τόσο των εργαζομένων, όσο και των μικρομεσαίων. Το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, ωστόσο, είναι μαζί με την πλειοψηφία και δεν μπορεί ο ΔΗΣΥ και οι σύμμαχοί του να το αλλάξουν. Οπότε η επόμενη περίοδος, και εκλογικά, αλλά και κινηματικά θα είναι ενδιαφέρουσα. Από την μια ο ΔΗΣΥ θα προσπαθεί να υπερασπιστεί την λιτότητα, ενώ ταυτόχρονα θα κάνει ρουσφετολογικές παροχές; Η θα έρθει σε αντιπαράθεση με την λαϊκή δεξιά που αντέχει ακόμα, αλλά στην αυξανόμενα χωρίς συνεκτική ιδεολογία δεξιά παράταξη; Ήδη ο Αναστασιάδης κάνει περιοδείες εξαγγέλλοντας έργα που έχουν ήδη εγκριθεί από πριν.

Ό,τι και να κάνει ήδη ο ΔΗΣΥ, είναι σαφές ότι η επιμονή της προηγούμενης κυβέρνησης στην παγιοποίηση, αντί στην κατάργηση θεσμικών πλαισίων [όπως η ΑΤΑ και οι αυξήσεις μισθών] δημιουργεί το κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο για μια αντεπίθεση του κόσμου της εργασίας – μέσα από συντεχνίες, αλλά και τη ψήφο στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Ήδη και ο ΔΗΣΥ το νοιώθει, άρα η ιδιωτικοποίηση της ΑΗΚ φαίνεται να..αναβάλλεται.. Και ο Χάρης φάνηκε να αναγνωρίζει ότι τουλάχιστον το 2017 θα πρέπει να δοθεί η ΑΤΑ και άλλα. Αλλά λογικά το μνημόνιο λήγει τα 2016. Άρα ο Χάρης θέλει δημόσιο χρήμα για προεκλογική εκστρατεία, όπως τον καιρό των πυραύλων. Μερικοί προφανώς δεν μπορούν να κατανοήσουν την έννοια του δημόσιου, ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά. Τα πάντα μοιάζουν με ιδιωτική υπόθεση ημέτερων συμφερόντων.

Και στο βάθος παραμένει το θέμα των τραπεζών. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αυξάνονται, όπως και οι εκροές. Η αύξηση των Μη εξυπηρετούμενων είναι προϊόν εν μέρει των νέων κανονισμών προσδιορισμού τους, αλλά εν μέρει και γιατί η κρίση στην πραγματική οικονομία συνεχίζεται. Και το κεφάλαιο, με πλάτες από την κυβέρνηση μετακινεί κεφάλαια στο εξωτερικό και βασίζεται στην κυβέρνηση για προστασία. Όμως όπως φαίνονται τα δεδομένα η Τράπεζα Κύπρου θα χρειαστεί και άλλα χρήματα για ανακεφαλαιοποίηση. Για αυτό το κεφάλαιο θα θέλει και πλεόνασμα για το ίδιο – δηλαδή να περικοπούν και άλλο τα του δημόσιου, για να κάνουμε οικονομίες ως κοινωνία να πληρώνουμε προνομιακά τις τράπεζες, ιδιαίτερα της Τράπεζας Κύπρου. Και όσοι ήθελαν να κλείσει η Λαϊκή κάποτε, τώρα ούτε θέλουν να ακούσουν για κλείσιμο της Τράπεζας Κύπρου. Είναι το μακρύ ανεκδοτο του ΕΛΑ που ήταν καλός, έγινε κακός, και τώρα είναι και πάλι καλή δικαιολογία.




[1] Χαραυγή 21/6/2015

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου