6 Ιουλ 2015

Τα κυπριακά ΜΜΕ απέναντι στην ελληνική κρίση και την ελληνική αντίσταση – μια συγκριτική αναφορά με την στάση των ΜΜΕ το 2012, όταν η τρόικα εκβίαζε, και πάλι με τον ΕΛΑ, μέσω ΜΜΕ και ντόπιων πολιτικών, και όταν κυοφορείτο η συνείδηση της ενοχής των τραπεζών και η αντίσταση που εκράγηκε τον Μάρτιο του 2013 [δυο αναδημοσιεύσεις για τον κυπριακό Νοέμβριο του 2012 που θυμίζουν…ελληνικό Ιούνιο-Ιούλιο 2015]

Φιλελεύθερος, 3/7..2015
[θα μπορούσε βέβαια να ήταν και 2012]

Η στάση πολλών απέναντι στην ελληνική διαπραγμάτευση με την τρόικα ήταν ενδιαφέρουσα. Ιδιαίτερα όσον αφορά στις μετατοπίσεις σε 3 άξονες: τη στάση απέναντι στην τρόικα [και τη λιτότητα που είναι η πολιτική της], τη στάση απέναντι σε εξωτερικούς εκβιασμούς [και αυτό αγγίζει και το 2004], αλλά και τη στάση απέναντι στην Ελλάδα ως ένα «ιερό» της δεξιάς εθνικοφροσύνης. Αρκετοί απορριπτικοί λ.χ. φάνηκαν ξαφνικά να αναζητούν τρόπους να στηρίξουν την υποταγή στην τρόικα. Όταν μάλιστα ο κ. Καμμένος στην Ελλάδα επικαλέστηκε το δημοψήφισμα του 2004, η Αναστασία, η κόρη του Τάσσου, αντέδρασε. Ο εγκλωβισμός του Τάσσου στις ανάγκες των παιδιών του – και όμως ο Καμμένος είχε και δίκαιο: ο Τάσσος, ανεξάρτητα από το τί νομίζει κανείς για σχέδιο Αννάν, τα έβαλε με τις πιέσεις της Ευρώπης. Αυτήν την περίοδο ο Ν. Παπαδόπουλος, που υιοθέτησε μια κάποια κριτική στάση απέναντι στην τρόικα και τη λιτότητα πρόσφατα, ξαφνικά εξαφανίστηκε – και το ΔΗΚΟ με τον ΔΗΣΥ δεν ψηφίσαν καν για μια εθιμοτυπική δήλωση συμπαράστασης από τη Βουλή.

Τα ΜΜΕ αναπαράγουν τον εαυτό τους του 2012 – αλλά μερικοί απορριπτικοί ξέχασαν τις κορώνες του 2004. Με τον Φιλελεύθερο ως ενδιαφέρουσα εξαίρεση
 Κατά τα άλλα τα ΜΜΕ είχαν μια ενδιαφέρουσα αναλογία με το κυπριακό 2012 – όταν, δηλαδή, οι τράπεζες έσπρωξαν την Κύπρο στο μνημόνιο, τον Ιούνιο, και όταν η πλειοψηφία των ΜΜΕ εξαπέλυσε μια εκστρατεία τρόμου και εκβιασμών για αποδοχή των όρων της τρόικα – ακόμα και όταν η τρόικα ζητούσε κατάργηση του 13ο μισθού,  διαγραφή 7 δις από τις όφειλες του κράτους στο ταμείο συντάξεων [άρα ανοίγοντας το δρόμο για την περικοπή συντάξεων] αλλά και λόγο στη διαχείριση του φυσικού αερίου. Εκείνη η υστερία του φθινοπώρου του 2012, επαναλήφθηκε πιο έντονη στην Ελλάδα. Και θα μπορούσε να πει κανείς ότι η αντίσταση που άρχισε να διαμορφώνεται υπόγεια το φθινόπωρο εκραγηκε τον Μάρτιο του 2013 και απέτρεψε το καθολικό κούρεμα – εκείνη ήταν η εξέγερση των κυπρίων. Και εκεί δοκιμάστηκε για πρώτη φορά και ο εκβιασμός των κλειστών τραπεζών. Με αυτήν την έννοια, η ελληνική κοινωνία ζει αποσπάσματα της κυπριακής εμπειρίας – με διαφορετικές εσωτερικές δυναμικές φυσικά. Αλλά είναι μια ιστορική συνέχεια.

Και αυτή η συνέχεια είναι εμφανής στα ΜΜΕ και τις αναπαραστάσεις τους. Τα κυπριακά ΜΜΕ δεν φάνηκαν να διαφοροποιούνται εκτός από μια εξαίρεση – μερίδα του Φιλελεύθερου. Τα εξώφυλλα της Σημερινής[1] στην παρουσίαση της ελληνικής αντιπαράθεσης λ.χ. ελάχιστα διέφεραν από εκείνα του Πολίτη και της Αλήθειας που εξέφραζαν τη ρητορική της τρόικα. Όπως και το 2012, μόνο η Χαραυγή στήριζε την [ελληνική τώρα] αντίσταση ή τη διαπραγμάτευση με την τρόικα. Η διαφορά από τα ΜΜΕ του 2012, ήταν ο Φιλελεύθερος. Η κ. Ταραμουντά[2] δεν άλλαξε, αλλά η αλλαγή εμφανίστηκε σε μερικούς άλλους παράγοντες μέσα στην εκδοτική ομάδα του Φιλελευθέρου - και τις πρωτοσέλιδες αναπαραστάσεις. Ο Κ. Βενιζέλος[3] ταυτίστηκε σαφώς με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και σκιτσογράφος Πιν που πέτυχε μερικά πολύ εύστοχα σκίτσα την περασμένη εβδομάδα [και για την υποκρισία της κυπριακής κυβέρνησης απέναντι στην "Ελλάδα", αλλά και για την "τρομοκρατία των καναλιών" - την οποία είδε τελικά μετά από τόσα χρόνια..]. Εδώ αξίζει μια εστίαση ακριβώς γιατί εκτός από το θέμα της τρόικα, η ελληνική αντίσταση είχε να κάνει και με όσα διακήρυττε ο απορριπτισμός το 2004 [λ.χ. οι πιέσεις του Φερχοϊγκεν τότε, οι πιέσεις του Γιούνγκερ κλπ σήμερα], αλλά και γιατί το θέμα είχε να κάνει με το «ιερό» του ελληνικού εθνικισμού. Το «όχι» του 2004 μπορεί να μην οικοδομήθηκε στη ρητορική του ελληνικού εθνικισμού – αντίθετα ο Τάσσος το οικοδόμησε πάνω σε ένα ελληνοκυπριακό πατριωτισμό [παρέλαβα κράτος δεν θα παραδώσω κοινότητα] – αλλά σαφώς η ταύτιση μερίδων [ιδιαίτερα της δεξιάς] της κυπριακής κοινωνίας με τον ελληνικό εθνικισμό, ως ιερό, παρέμεινε. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς οδήγησε σε μια κρίση αυτό το ιερό. Η συμπεριφορά του Χ. Γεωργιάδη, όπως και η μικροπρέπεια, να αποσυρθεί από την κυβέρνηση ποσό 1.5 εκατομμυρίων από τις ελληνικές τράπεζες,[4] ήταν χαρακτηριστικό του ότι η «Ελλάδα» ήταν καταναλωτικό προϊόν για την κυπριακή δεξιά. Μερικοί, ωστόσο, και προς τιμήν τους, δεν έκαναν κωλοτούμπα. Προσπάθησαν να βρουν σημεία επαφής με το νέο πλαισιο. Έτσι ο Πιν λ.χ. ξαφνικά είδε την τρομο-υστερία των καναλιών που δεν κατάφερνε να καταλάβει πριν – ίσως και γιατί συμμετείχε. Τώρα, όμως, έβλεπε από την άλλη οπτική.

Όταν η αλλαγή θέσεων είναι κάπως δύσκολη: αναφορά στην αντίφαση των ρητορικών για τον ΕΛΑ. Ο ΕΛΑ τον Νοέμβριο του 2012 ήταν μηχανισμός εκβιασμού, εσωτερικά και εξωτερικά, της κυπριακής κυβέρνησης, τον Μάρτιο του 2013, ξαφνικά, ο Σαρρής και ο Αναστασιάδης έπαθαν αμνησία και το παραμύθι προωθήθηκε από τα ΜΜΕ. Σήμερα, η ΕΚΤ εκβιάζει με τον ΕΛΑ και κλείνει τράπεζες – άρα τώρα είναι «καλός» ο ΕΛΑ πάλι;
Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι εκείνη του Α. Μιχαηλίδη, διευθυντή σύνταξης. Ο κ. Μιχαηλίδης, με σαφείς δεξιές καταβολές και ανάλογες προκαταλήψεις, στήριξε την πολιτική της λιτότητας κατά την διάρκεια της προηγούμενης, αριστερής, κυβέρνησης –  συμμετείχε στις επιθέσεις ενάντια στο δημόσιο και μέχρι το 2014, θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι συμμετείχε και στην συγκάλυψη των τραπεζών.[5] Υποστήριζε λ.χ. τη λογική «έπρεπε να παρθούν μέτρα» αγνοώντας, βέβαια, τα μέτρα που είχαν ληφθεί, εκείνα που απέρριψαν στην βουλή ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ [την φορολόγηση του πλούτου έστω και κάπως], αλλά ποτέ δεν φάνηκε να θέτει το ερώτημα γιατί χρειαζόταν ξαφνικά ένα τεράστιο ποσό [όπως υπονοούσαν οι της λιτότητας] - αφού τόσο το δημόσιο χρέος, όσο και το έλλειμμα δεν ήταν δραματικά διαφορετικά από τις διακυμάνσεις της προηγούμενης λ.χ. δεκαετίας. Δεν ρώτησε, ίσως, γιατί δεν ήξερε ή γιατί στον αντί-αριστερό του οίστρο ότι άκουγε από την αντιπολίτευση το μετέφερε. Πολεμούσε άλλωστε την τότε κυβέρνηση με φόντο το κυπριακό. Οι τράπεζες έμεναν στο απυρόβλητο – διότι αν ρωτούσε κάποιος, θα συνειδητοποιούσε ότι η συζήτηση γινόταν για να συγκαλυφθούν τα  ελλειματα απο τις επενδυσεις και τα σκάνδαλα των τραπεζών. Τελικά έκανε την στροφή στην κριτική των τραπεζών το καλοκαίρι του 2014 με το θέμα των εκποιήσεων - αντιλήφθηκε την πραγματικότητα, όταν ήρθαν οι συνέπειες στο επίπεδο της πρώτης κατοικίας. Προηγουμένως, φώναζε και για λιτότητα, αλλά και γιατί η κυβέρνηση δεν αποδεχόταν τους όρους της τρόικα το 2012. Ο Φιλελεύθερος, μάλιστα, τότε [στις 28/6] είχε και πρωτοσέλιδο εκβιαστικό τίτλο ενάντια στην θέση-πρόθεση του τότε προέδρου Δ. Χριστόφια να αποσύρει την αίτηση από τον μηχανισμό στήριξης, αν εξασφάλιζε δάνειο από αλλού. Οπότε, νιώθοντας ίσως και ο ίδιος ότι τώρα βρισκόταν στην άλλη θέση από εκείνη του 2012, μαζί με την κριτική προς τους θεσμούς/τρόικα, αλλά και όσους τους στηρίζουν στην Κύπρο, έκανε  την 1/7 μια απόπειρα [που έμοιαζε και λίγο με έκφραση ένοχης συνείδησης] να εξηγήσει ότι ήταν διαφορετική η περίπτωση του 2012. Ήταν ένα κείμενο μάλλον αποκαλυπτικό – δεν ανέφερε λέξη για τις τράπεζες, ενώ σε άλλα κείμενα σαφώς τώρα πια θα τις ανέφερε. Αλλά οι τράπεζες σε σχέση με τα κυπριακό μνημόνιο είναι όπως η εισβολή σε σχέση με την τραγωδία του 1974 - για να πάρουμε μια αναλογία των απορριπτικών [γιατί διαφορετικά θα μπορούσε να τις ταυτίσει κάποιος και με το πραξικόπημα ιδιαίτερα την κίνηση της Τράπεζας Κύπρου τον Ιούνιο του 2012]. Εκείνο που φάνηκε ίσως περισσότερο ήταν η αδυναμία ακόμα να γίνουν οι οφθαλμοφανείς αντίστοιχες συγκρίσεις: ο ΕΛΑ της Λαϊκής λ.χ. οικοδομήθηκε σαν ένα μεγάλο ψέμα παραπλάνησης μετά το Μάρτιο του 2013 - και μετατόπισης ευθυνών από την κυβέρνηση που φυσικά ήξερε από πριν για τον ΕΛΑ, αφού υπουργός  οικονομικών της ήταν ο κ. Σαρρής [τέως επικεφαλής της Λαϊκής] αλλά και ο ίδιος ο κ. Αναστασιάδης είχε δημοσιοποιήσει σχετική επιστολή το Νοέμβριο του 2012.
..οι τράπεζες σε σχέση με τα κυπριακό μνημόνιο είναι όπως η εισβολή σε σχέση με την τραγωδία του 1974 - για να πάρουμε μια αναλογία των απορριπτικών..ο ΕΛΑ ξεκίνησε από τον Σεπτέμβριο του 2012 και το ότι η διόγκωση του έγινε τον Ιούνιο του 2012 συγκαλύπτεται με ψέματα… η ελληνική κρίση αποκάλυψε ακόμα πιο δραματικά..ότι ουσιαστικά ο ΕΛΑ ήταν ο τρόπος για να μην κλείσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εκβιαστικά την παροχή ρευστότητας. Τον εκβιασμό με την ρευστότητα τον έκανε η ΕΚΤ στα τέλη Ιουνίου 2012 αλλά με την μη αποδοχή των κυπριακών ομολόγων. Και συνέχιζε να εκβιάζει με την πιθανότητα διακοπής του ΕΛΑ και τον Νοέμβριο..

Ακόμα και το γεγονός ότι ο ΕΛΑ ξεκίνησε από τον Σεπτέμβριο του 2012 και ότι η διόγκωση του έγινε τον Ιούνιο του 2012 συγκαλύπτεται με ψέματα, αφού οι πίνακες διακύμανσης είναι δημόσιοι. Αλλά η ελληνική κρίση αποκάλυψε ακόμα πιο δραματικά ότι ουσιαστικά ο ΕΛΑ ήταν ο τρόπος για να μην κλείσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εκβιαστικά την παροχή ρευστότητας. Τον εκβιασμό με την ρευστότητα τον έκανε η ΕΚΤ στα τέλη Ιουνίου 2012, αλλά με την μη αποδοχή των κυπριακών ομολόγων. Και συνέχιζε να εκβιάζει με την πιθανότητα διακοπής του ΕΛΑ τον Νοέμβριο. Αυτό που έκανε τώρα ο Ντράγκι ως έμμεσο εκβιασμό ήταν ότι δεν αύξησε τον ΕΛΑ. Το να αναγνωρίζεις ως εκβιασμό ότι δεν αυξήθηκε ο ΕΛΑ στην Ελλάδα το 2015, αλλά και να κάνεις κριτική γιατί δινόταν στην Κύπρο το 2012 [λογοκρίνοντας βέβαια το τί λεγόταν] είναι, το λιγότερο, αντιφατικό. Αλλά ίσως προϊόν της αλλαγής θέσεων και της μη κατανόησης ακόμα των δεδομένων.

Σε μια προσπάθεια συγκριτικής ανάλυσης, λοιπόν, αναδημοσιεύουμε δυο κείμενα από την Δέφτερη Ανάγνωση για το κλίμα, τις αντιπαραθέσεις και τους εκβιασμούς της περιόδου του Νοέμβριου του 2012, όταν έγινε η καταληκτική διαπραγμάτευση για την αρχική συμφωνία με τον τρόικα... Οι αναλογίες είναι ενδιαφέρουσες..





[1] Με δεδομένη την ιστορική εθνικιστική απορριπτική θέση της εφημερίδας στο κυπριακό θα περίμενε κάποιος μια κάποια απόσταση από την ταύτιση με την τρόικα. Και με δεδομένη την ελληνοκεντρική εστίαση – αλλά φαίνεται ότι αυτά είναι επιλογές αναλόγως συμφερόντων. Η εφημερίδα βέβαια έχει διαφοροποιηθεί από το παρελθόν αλλά θα πρέπει να λάβει κανείς υπ’ όψιν και τις φημολογούμενες σχέσεις του ιδιοκτήτη του συγκροτήματος με τον κ. Σαμαρά.
[2] Αρχισυντάκτρια της κυριακάτικης έκδοσης του Φιλελευθέρου. Εκφράζει τις κυβερνητικές θέσεις.
[3] Αρχισυντάκτης έκδοσης
[4] Ήταν πρωτοσέλιδη είδηση  την Παρασκευή 3 Ιουλίου στον Φιλελεύθερο: Πίσω στην Λευκωσία 1,5 εκατομμύρια ευρώ. Απέσυραν χρήματα από λογαριασμό στην Ελλάδα , παρά τις αντιδράσεις του ΥΠΕΞ.»  Και η ευθύνη αποδόθηκε στην λογίστρια, που έπαιξε το παιχνίδι του Γεωργιάδη που μάλλον πίεσε για την απόφαση.
[5] Είναι πάντως και αμφίβολο πόσο κατανοούσε τα δεδομένα, αν κρίνει κανείς από τις πρόσφατες αναφορές στον ΕΛΑ και το δημόσιο χρέος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου