15 Ιουν 2015

Αφιέρωμα στις προεκτάσεις του «σκανδάλου της ΦΙΦΑ»: Επιτέλους «κάθαρση» ή μια ακόμα «σκανδαλολογία», όπου οι αμερικανοί παίζουν τους «αδιάφθορους» σε ένα παιχνίδι που δεν υπάρχουν «ένοχοι δικοί τους» για να εφαρμόσουν κανόνες νεοαποικιακής «extraterritorial» δικαιοδοσίας;



Μια κυπριακή οπτική για τα σκάνδαλα, το ποδόσφαιρο και τις «παράγκες» του, αλλά και την σκανδαλολογία ως σκόπιμη μετατόπιση για «αθώους» θεατές του Χόλλυγουντ – ένα είδος που φαίνεται να είναι υπό έκλειψη αν κρίνει από τις ερωτήσεις μέχρι και των βρετανών «συμμάχων»


Από την οπτική γωνία της Κύπρου, η αποκάλυψη σκανδάλων με μίζες στη ΦΙΦΑ ακούγεται σαν old news. Και στις δυο διαστάσεις του θέματος – και την ποδοσφαιρική και την πολιτική. Η μετατροπή του ποδοσφαίρου σε διεθνές εμπόρευμα έχει μεταμορφώσει τη «χαρά του παιχνιδιού» που έγινε παγκόσμιο χάρη στο πάθος των φτωχογειτονιών, σε θέαμα με κομπίνες. Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Ο περασμένος χρόνος ιδίως μετά από τις καταγγελίες Παναγή, τα όσα γράφτηκαν για την ιδεολογική και οικονομική «παράγκα» στην ΚΟΠ, αποκάλυψε όσα ήξερε η κερκίδα για χρόνια. Και από το 1948 αλλά και από τις δεκαετία του 2000, όταν το ποδόσφαιρο απέκτησε και μια «οικονομική παράγκα», όπου τα παιχνίδια δεν στήνονται, πια, μόνο για πολιτικούς ή λόγους γοήτρου, αλλά και για στοιχήματα ή για τον έλεγχο του ποδοσφαίρου ως εμπορικό θέαμα. Έτσι, το ότι υπάρχει σκάνδαλο και στη διεθνή ομοσπονδία ήταν στο επίπεδο του «σώπα».

Εδώ έχουμε το δίδυμο Κουτσοκούμνη Κούμα [με τις τεκμηριωμένες, πια, οικονομικές σχέσεις του Κούμα με τον Αβέρωφ] και οι δήθεν ευαίσθητοι για τη διαπλοκή και την νεοεμφανισθείσα ευαισθησία για την σύγκρουση συμφερόντων, ξαφνικά δεν βλέπουν το οφθαλμοφανές. Είναι «ημέτεροι». Μετά τους δημόσια τεκμηριωμένους εκβιασμούς [Κουτσοκούμνης – Ανόρθωση] για ευνοιοκρατική αντιμετώπιση σωματείου [όσον αφορά στα ευρωπαϊκά κριτήρια] με αντάλλαγμα να υπογράψει το σωματείο για τηλεοπτικά δικαιώματα σε οργανισμό στον οποίο έχει συμφέροντα ο αντιπρόεδρος της ΚΟΠ [ ο κ. Κούμας] και συνεργάτης του προέδρου της ΚΟΠ, πόσο πιο κραυγαλέα μπορεί να γίνει η διαπλοκή; Όμως, η πολιτική διάσταση εδώ, κράτησε το θέμα στο επίπεδο της εκτόνωσης στις εσωτερικές αθλητικές σελίδες.

Στην περίπτωση της ΦΙΦΑ, τα υπό διερεύνηση σκάνδαλα έχουν επίσης να κάνουν με "έμμεσα" χρηματικά συμφέροντα [μίζες] για να ληφθούν συγκεκριμένες αποφάσεις. Όπως το πού θα διοργανωθεί το παγκόσμιο κύπελλο. Και εδώ αρχίζει η διαφοροποίηση από την κυπριακή περίπτωση.Ή μάλλον στα κυπριακά πλαίσια, το σκάνδαλο με τις καταγγελίες Παναγή μετατρέπεται σε ένα θέαμα μετατόπισης στο μοντέλο του «ΣΑΠΑ»: μια προσπάθεια, δηλαδή, να εστιαστεί το θέμα σε μερικά άτομα, να απαλλαγούν πολλοί άλλοι και να αποκρυβούν τα βαθύτερο σκάνδαλα [όπως έγινε μνημειωδώς με τους εργολάβους που φόρτωσαν τους πολίτες του Δήμου με υπερχρεώσεις 38.3 εκατομμυρίων - και απαλλάγηκαν ως "μάρτυρες κατηγορίας"] με βασικό κίνητρο την πολιτική υπεραξία. Στην Κύπρο φαίνεται ότι τελικά ο Μαληκκίδης χρησιμοποιήθηκε, για να αναρριχηθεί μέσω Ευσταθίου, ο Σιζόπουλος στη θέση του Ομήρου, και ο Φαίδωνος, ένας τέως υπάλληλος εργοληπτικής εταιρείας, στη δημαρχία της Πάφου. Αλλά με το Φαίδωνος, έστω και έτσι, κατάφερε ο ΔΗΣΥ να «εκλέξει» δήμαρχο στην Πάφο – με «ραγδαίες εξελίξεις», όπως προανήγγειλε σαν κωμική εκδοχή της Πυθίας ο Χάσικος.

Η ΦΙΦΑ είναι ένας οργανισμός που αντλεί τα χρήματά του από τις επιχορηγήσεις μεγάλων επιχειρήσεων – οι μίζες είναι δεδομένες, είτε σε άτομα, είτε μορφές εξαγοράς προτίμησης. Όμως, η ΦΙΦΑ τις τελευταίες δεκαετίες ξέφυγε από τον έλεγχο των δυτικών. Οπότε, όταν ανήγγειλαν οι αμερικανοί την έρευνα τους, ακριβώς πριν τις εκλογές στην ΦΙΦΑ [όπου εμφανώς ήθελαν να εκλέξουν τον πρίγκιπα της Ιορδανίας με βάση την "σύμπτωση" του χρόνου των δημόσιων ανακοινώσεων] ήταν εμφανές ότι ήθελαν να παρέμβουν στην ΦΙΦΑ – για να προσπαθήσουν να ανοίξουν θέμα με τη Ρωσία που ανέλαβε το επόμενο παγκόσμιο κύπελλο. Η παρέμβαση του Πούτιν ήταν ξεκάθαρη από την αρχή για το τό παιζόταν. Αυτό που φάνηκε, ωστόσο, με τα αποτελέσματα των εκλογών, ήταν πόσο απομονωμένη είναι η δυτική οπτική. Ο Μπλάτερ επανεκλέγηκε με μεγάλη πλειοψηφία. Όταν, λοιπόν, το BBC πανηγύριζε για τους θριαμβευτικούς τίτλους των "εφημερίδων" έπασχε από την συνηθισμένη δυτική εγωπάθεια – έβλεπε μόνο τον εαυτό της. Ο υπόλοιπος πλανήτης έβλεπε κάτι άλλο. Όχι απλώς μια δυτική προσπάθεια πολιτικοποίησης του επόμενου παγκόσμιου κυπέλλου [έτσι έγινε πριν και με τους ολυμπιακούς] αλλά και την εφαρμογή μιας νέας επεκτατικής πρακτικής – της προσπάθειας μεταμόρφωσης των αμερικανικών δικαστηρίων σε παγκόσμιων κριτών. Έτσι ενώ η προσπάθεια για ένα παγκόσμιο χωροφύλακα θάφτηκε στα ερείπια της προσπάθεια των αμερικανών να επιβληθούν στο Ιράκ [αλλα και τα ερείπια της ίδιας της κοσμικής κοινωνίας την οποία κατέστρεψαν σε ένα έγκλημα που ακόμα δεν έχει δικαστεί για αυτό που είναι - έγκλημα πολέμου], τώρα οι αμερικανοί φαίνεται να θέλουν να επιβάλουν ένα παγκόσμιο γενικό εισαγγελέα. Αυτή η κωμική πόζα μιας ηγεμονίας που δεν υπάρχει πια, στηρίζεται και στον ελεγχο της ροής του κεφαλαίου, όπως παρατηρεί ένα από τα δυο κείμενα πιο κάτω. Και έτσι, όπως οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Αφηανιστάν με φεμινιστική κάλυψη [να σώσουν δήθεν τις γυναίκες από τους ισλαμιστές – και αμέσως μετά εισέβαλαν στο Ιράκ καταστρέφοντας μια κοσμική κοινωνία και παραδίνοντας την σκόπιμα και συνειδητά στους ισλαμιστές διάφορων αποχρώσεων] έτσι και τώρα, κτίζοντας πάνω στις αποκαλύψεις για τις παραβιάσεις εργατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις οικοδομικές εργασίες για τις εγκαταστάσεις του μεθεπόμενου κυπέλλου στο Κατάρ, θέλουν να ανοίξουν θέμα με τη Ρωσία, για να ανακτήσουν οι δυτικοί τον έλεγχο του μηχανισμού, και ..αν εκλέγει ένας πρίγκιπας, επιχορηγούμενος από τα εμιράτα, τί σημασία έχει; Εκείνες οι μίζες που συντηρούν μια διεφθαρμένη μοναρχία, αιματοβαμμένοι από την καταστολή, δεν μετρούν για τις αμερικανικές ευαισθησίες.  Εκείνες είναι νόμιμες μίζες. Άλλωστε, η ιορδανικη Βασιλική παράδοση ήταν πάντα υπάκουη.
Στα πλαίσια της προσπάθειας αποδόμησης του θεάματος δημοσιεύουμε δύο σχετικά κείμενα.

Το πρώτο κείμενο είναι από το BBC μετά την παραίτηση Μπλάτερ. Το κείμενο δεν κινείται, πια, στο πλαίσιο των θριαμβολογιών για την αμερικανική νομική παρέμβαση, αλλά φαίνεται να συνειδητοποιείται, ακόμα και στους βρετανούς, ότι οι αμερικανοί άνοιξαν ένα άλλο κεφάλαιο στις διαμάχες των διεθνών σχέσεων με τη δικαιολογία του ποδοσφαίρου – αυτό της EΔ, εξωεδαφικής δικαιοδοσίας, [ET - Extraterritorial Jurisdiction] για το νομικό τους σύστημα. Και είναι σαφής στο πώς οι αμερικανοί δεν θα δέχονταν να υποβληθούν οι ίδιοι σε ανάλογες διαδικασίες. Ή ακόμα και εσωτερικά δεν θα τολμούσαν να διερευνήσουν θέματα που θα έθιγαν τα υπαρκτά συμφέροντα πίσω από σκάνδαλα στα αθλητικά τους θεάματα ή και αλλού. Αν οι ΗΠΑ αναγκαστούν να υπόκεινται στην παγκόσμια νομοθεσία, όπως οι άλλοι, τότε προφανώς θα υιοθετήσουν την πιο ακραία απομονωτική θέση. Τη θέση που τώρα θεωρούν «απομόνωση από την διεθνή κοινότητα» - την οποία νομίζουν ότι εκπροσωπούν. Αλλα όπως συμβαίνει συχνά ίσως οι αμερικανοί να έχουν ανοίξει, πια, ένα ακόμα κεφάλαιο στο οποίο θα αναζητούν σε λίγα χρόνια τις αρχικές αιτίες, όταν μετατραπεί και αυτό σε μπουμεραγκ.
Το δεύτερο κείμενο της Diana Jonhstone τοποθετεί το ζήτημα στα πλαίσια της προσπάθειας των ΗΠΑ για προώθηση μιας ακόμα επεκτατικής αμερικανικής προσπάθειας – την καθιέρωση του Extraterritorial Jurisdiction, αλλά μόνο για τα αμερικανικά δικαστήρια.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου