21 Ιουν 2015

Η «σύγκρουση συμφερόντων» είναι ζήτημα ισονομίας: Όταν ένα μέλος της Πολεοδομικής επιτροπής του Δήμου Λεμεσού, φαίνεται να παίρνει χαριστικές χαλαρώσεις σε προστατευόμενη περιοχή διατηρητέων, από την επιτροπή στην οποία συμμετέχει και οι αρμόδιοι προσπαθούν να «αποπροσανατολίσουν», σύμφωνα και με την Επίτροπο Διοίκησης, ποιοί θα εφαρμόσουν τον νόμο


Η εικόνα των «χαλαρώσεων» όταν άρχισαν οι εργασίες

«….ο μελετητής ανάπτυξης για την οποία υποβλήθηκε αίτηση στο δήμο για πολεοδομική άδεια ήταν και μέλος τόσο του δημοτικού συμβουλίου, όσο και της πολεοδομικής επιτροπής..

..αφού δεν δόθηκε η αιτιολογία της πολεοδομικής απόφασης και ειδικότερα των χαλαρώσεων..κατέστη [η αιτιολογία] τόσο απρόσβατη που δικαιολογημένα μπορεί να αμφισβητείται όχι μόνο η επάρκεια της αλλά και η αντικειμενικότητας της απόφασης που αφορά , δεδομένης και της ιδιότητας του ιδιοκτήτη της οικοδομής ως μέλους του δημοτικού συμβουλίου.» Έκθεση της Επιτρόπου Διοίκησης για τις χαλαρώσεις σε οικοδομή σε περιοχή «ζώνης διατηρητέων οικοδομών

Και μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της «επέκτασης»/χαλάρωσης – και πάλι στα αρχικά στάδια – τότε που όλοι διαβεβαίωναν ότι όλα είναι «νομότυπα»
Η ευαισθησία για τη σύγκρουση συμφερόντων αφορά όλους τους πολίτες, όπως προνοεί ένα σύνταγμα βασισμένο στην ισονομία ή είναι καταναλωτικό θέαμα για να συγκαλύπτονται μερικοί;
Στα μέσα της εβδομάδας στα ΜΜΕ παίζονταν σε πρώτη θέση δυο θέματα που αφορούσαν «σύγκρουση συμφερόντων»: η υπόθεση με το αποχετευτικό Παραλιμνίου[1] και η υπόθεση με μια επένδυση της ΣΥΤΑ.[2] Είναι ευχάριστο ότι επιτέλους η έννοια της σύγκρουσης συμφερόντων αρχίζει να γίνεται κατανοητή – και ζήτημα διεκδίκησης στη Δημόσια Σφαίρα. Άλλωστε, έστω και αποσπασματικά, το προεδρικό την χρησιμοποιεί πια και για δικά του συμφέροντα – όπως στο ζήτημα της κα. Γιωρκάτζη. Όμως, το ζήτημα είναι συχνά ευκαιριακό για την κατασκευή θεαμάτων σκανδαλολογίας με στόχο την μετατόπιση. Η βαθύτερη ουσία, όμως, που αφορά τη διαδικασία χρησιμοποίησης μιας θέσης για ιδιωτικό όφελος, και η συνακόλουθη συγκάλυψη, παραμένει. Ο Ν. Παπαδόπουλος λ.χ. βγήκε αυτήν την περίοδο και ζητούσε εξηγήσεις για διαπλοκή (και μάλιστα για θέματα που αφορούν τη Λαϊκή), κάνοντας ακόμα ότι δεν καταλαβαίνει τη δική του θέση (και τα συνακόλουθα προβλήματα διαπλοκής και σύγκρουσης συμφερόντων), όταν ήταν επικεφαλής της επιτροπής οικονομικών της βουλής και επόπτευε τη διαδικασία απόπειρας διάσωσης της Λαϊκής – στην οποία ήταν δικηγόρος και είχε οικογενειακά συμφέροντα. Ο κ. Χάσικος ζητά έρευνες για άλλους, ενώ για τον εαυτό του και τα οικογενειακά του συμφέροντα, τα οποία διασταυρώνονται με τη θέση του στο υπουργείο εσωτερικών κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Όπως και ο Αβέρωφ για τη σχέση του με τον Λεπτό, τον Κούμα, τον Σιακόλα, κοκ.
Ένας δημοτικός σύμβουλος παίρνει χαλαρώσεις και έξτρα διευκολύνσεις σε περιοχή διατηρητέων, την οποία ο ίδιος θα έπρεπε να προστατεύει – ή μήπως η «προστασία» είναι για τους «άλλους» μόνο;
Ένα κλασικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας κραυγαλέας σύγκρουσης συμφερόντων, έχει ήδη καταγγελθεί στη Λεμεσό – και τώρα μάλιστα με επιβεβαίωση της Επίτροπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: η υπόθεση των χαριστικών χαλαρώσεων για το δημοτικό σύμβουλο και μέλος της πολεοδομικής επιτροπής του δήμου Λεμεσού, τον κ. Αρμεύτη. Να το πούμε απλά: ο κ. Αρμεύτης εξασφάλισε από την επιτροπή στην οποία συμμετέχει, χαλάρωση για οικία την οποία διαθέτει σε περιοχή «ειδικού χαρακτήρα [ζώνη διατηρητέων οικοδομών]». Σε μια πόλη στην οποία κατασκευάστηκε ένα θέαμα κατηγόριων και σύλληψης για την πρύτανη για μια υπόθεση στην οποία η ίδια φαίνεται να τήρησε απλώς τους κανονισμούς, ξαφνικά η ευαισθησία των ΜΜΕ, φαίνεται να λείπει. Όπως και των λαλίστατων «αρμοδίων». Ο συντελεστής δόμησης στην περιοχή είναι 1.2 «με ανώτατο ύψος 7 μ.» και η επιτροπή στην οποία συμμετέχει ο κ. Αρμεύτης, του ενέκρινε χαριστικά και κατ’ εξαίρεση ύψος 9.6 μ., ενώ σύμφωνα με την καταγγελία που έφτασε στην Επίτροπο Διοίκησης, το πραγματικό ύψος της οικοδομής τελικά έφτασε στα 11 μ. Ανάλογα και με το ποσοστό κάλυψης: από 70% που επιτρέπεται, του δόθηκε χαλάρωση για 83%, και σύμφωνα με την καταγγελία οι εργασίες φαίνεται να κάλυψαν ολόκληρη την έκταση «100% του οικοπέδου». Επιπλέον, η επιτροπή στην οποία συμμετέχει ο κ. Αρμεύτης με τους συνάδελφους του, ενέκρινε την κατασκευή «μηχανολογικού ορόφου» που μάλλον είναι έμμεση έγκριση ενός επιπλέον ορόφου. Ο δημοτικός μηχανικός, βέβαια, διαβεβαιώνει ότι δεν έγινε χαριστική μεταχείριση, ενώ με ένα παράδοξο τρόπο [με την έννοια ότι παράπεμψε εκεί το αρμόδιο τμήμα του Δήμου] εμπλάκηκε και το τμήμα πολεοδομίας και οικήσεως που ισχυρίζεται ότι δεν έγινε η παράβαση στη χαλάρωση. Δεν είναι, όμως, σαφές αν η εκτίμηση βασίζεται σε επιτόπια επίσκεψη ή απλώς προφορική λ.χ. διαβεβαίωση. Διότι, εδώ, υπάρχει η βαθύτερη ουσία που συνιστά μια δεύτερη σύγκρουση συμφερόντων – την απόπειρα συγκάλυψης. Σε μια προσπάθεια, μάλλον, να αποφευχθεί η εμφανής σύγκρουση συμφερόντων, η δικαιολογία των αρμοδίων του δήμου, με τους οποίους μπορεί να υποθέσει κάποιος ότι ο κ. Αρμεύτης έχει στενές σχέσεις, επέμεναν ότι την απόφαση για τις χαλαρώσεις την πήρε το τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως – αφού είχε χορηγήσει «Συναίνεση για τη διεξαγωγή οικοδομικών εργασιών». Όπως, όμως, παρατηρεί η έκθεση της Επίτροπου Διοίκησης, η «Συναίνεση δεν είναι εκτελεστέα άδεια» και ούτε συνυπάγεται «τον έλεγχο των πολεοδομικών πτυχών της ανάπτυξης». Και η έκθεση της Επιτρόπου είναι σαφής για την εμφανή παραπλάνηση: «Η περαιτέρω έρευνα σε σχέση με το παραπάνω κατέδειξε ότι η πιο πάνω αναφορά του Δήμου δεν ευσταθούσε.» Και ταυτόχρονα με την προσπάθεια να σπρώξουν την μάππα αλλού, ο Δήμος (και οι αρμόδιοι του) «απέφυγε και παρέλειψε να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για τους λόγους για τους οποίους, εντέλει, χορήγησε στον ιδιοκτήτη της οικοδομής χαλαρώσεις σε σχέση με τον αριθμό των ορόφων, το ποσοστό κάλυψης και το ύψος της, καθώς και σε σχέση με το πώς ο Δήμος συνεκτίμησε ότι δεν υπάρχει επηρεασμός των γειτονικών οικοδομών από τις χαλαρώσεις αυτές.» Η Επίτροπος παραπέμπει στην έννοια της «ευνοιοκρατίας» ως το αποτέλεσμα της σύγκρουσης συμφερόντων. Το ότι οι αρμόδιοι του δήμου, ουσιαστικά, δεν έδιναν εξηγήσεις για τα κριτήρια χαλάρωσης [με βάση τον σχετικό φάκελο] στον παραποιούμενο πολίτη και το ότι προσπαθούσαν να συγκαλύψουν ακόμα και το γεγονός ότι την απόφαση την πήρε η πολεοδομική επιτροπή του δήμου, είναι εκφραστικό. Θα είναι δύσκολο να πειστεί κάποιος ότι δεν είχε θέση και ρόλο ο κ. Αρμεύτης σε όλο αυτό το «αποπροσανατολιστικό» σκηνικό, όπως το ονόμασε η έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως.
Το ζήτημα των διατηρητέων στην Λεμεσό στο ιστορικό του πλαίσιο
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο στο δικαιολογημένο παράπονο ενός πολίτη που είναι γείτονας της οικοδομής στην οποία γίνονται οι επίμαχες αλλαγές μετά χαλαρώσεων. Η Λεμεσός πέρασε μια περίοδο αγώνων πόλης στις αρχές της δεκαετίας του 1990, για να μην καταστραφεί το ιστορικό της κέντρο. Και το αποτέλεσμα αυτών των αγώνων ήταν να διασωθούν, όχι μόνο κτίρια και περιοχές, όπως το Ριάλτο και η Πλατειά Ηρώων, αλλά και να κηρυχθούν περιοχές και οικοδομές διατηρητέες. Είναι αυτό που έδωσε την ευκαιρία στην πόλη να οικοδομήσει ένα νέο πρόσωπο, διατηρώντας την ιστορική της μορφή. Αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί. Αλλά ξεχνιέται ότι εκείνοι οι αγώνες έγιναν ακριβώς γιατί μερικοί ιδιώτες, όχι μόνο απειλούσαν να «ρίξουν τα σπίτια την νύχτα», αλλά και το έκαναν – για να αποτρέψουν την μετατροπή τους σε διατηρητέο. Σε αυτό το πλαίσιο, η διαμάχη για τις συγκεκριμένες χαλαρώσεις είναι ακριβώς μέρος και προέκταση εκείνων των αγώνων και εκείνης της προσπάθειας  καθορισμού περιοχών διατηρητέων. Και η πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε σχετικά το ζήτημα, είναι εμφανώς η συνέχεια των πρωτοβουλιών εκείνης της περιόδου του 1990. Όταν έρχεται σήμερα η επιτροπή του δήμου, που είναι αρμοδία να σέβεται και να εφαρμόζει τους κανονισμούς και «χαλαρώνει» βολικά για ένα «δικό της», το πρόβλημα αγγίζει τη βαθύτερη ουσία. Από τη μια, είναι το δημόσιο – ο καθορισμός των ζωνών διατηρητέων για το «κοινό καλό» και από την άλλη, η προσπάθεια ενός ιδιώτη με πρόσβαση στον ελεγκτικό μηχανισμό του δημόσιου, για να «ευνοηθεί ιδιαίτερα».
Δημοσιεύουμε πιο κάτω αποσπάσματα από την έκθεση της Επίτροπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως μια ακόμα τεκμηρίωση των όσων γίνονται και μερικοί κάνουν ότι βλέπουν μόνο τα των άλλων στο Παραλίμνι, στη Σύτα κλπ..

Το ιστορικό της υπόθεσης
1.2. «..η περιοχή στην οποία βρίσκεται η πιο πάνω οικοδομή είναι χαρακτηρισμένη  ως περιοχή ειδικού χαρακτήρα [ζώνη διατηρητέων οικοδομών] και εμπίπτει στον συμπαγή ιστορικό και παραδοσιακό πυρήνα της πόλης της Λεμεσού. Ο συντελεστής δόμησης που ισχύει, σύμφωνα με τον παραπονούμενο, είναι 1.2. με ανώτατο ύψος 7 μ. και το ποσοστό  κάλυψης 70%.

1.4. «..οι οικοδομικές εργασίες ..ξεκίνησαν περί τα τέλη Οκτωβρίου – αρχές Νοεμβρίου 2014.. σε σύντομο χρονικό διάστημα διαπίστωσε ότι η οικοδομή έφτασε το ύψος 11 μ. και κάλυψε 100% του οικοπέδου. Από την διατηρητέα οικοδομή κρατήθηκε μόνο η πρόσοψη της και τα δυο δωμάτια, αφού το 90% της οικοδομής κατεδαφίστηκε.»
Ο παραπονούμενος απέστειλε επιστολή στο Δήμο στις 29 Οκτωβρίου 2014. Ο Δημοτικός Μηχανικός απάντησε στις 7 Νοεμβρίου 2014, παραπέμποντας στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως, το οποίο, σύμφωνα με τον Μηχανικό,
άσκησε την διακριτική του ευχέρεια όσον αφορά το ύψος της οικοδομής και τον μηχανολογικό όροφο». Ανάλογα απάντησε και η Δημοτική Γραμματέας στις  4 Φερβουαρίου 2015 σε απάντησή της στις διευκρινήσεις που ζήτησε η Επίτροπος Διοίκησης. Σε αυτήν την επιστολή, όμως, γίνεται παραδοχή ότι η δημοτική επιτροπή παραχώρησε τις χαλαρώσεις:
2.2.1. «…με την πολεοδομική άδεια, ο δήμος παραχώρησε χαλάρωση σε σχέση με το ποσοστό κάλυψης της οικοδομής, στην βάση της διακριτικής του ευχέρειας ως αρμόδια πολεοδομική αρχή.»
Και ακολούθως η υπόθεση της ευθύνης μετατοπίζεται έντεχνα στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως:
2.2.2. «Το 2009 υποβλήθηκε νέα αίτηση στο δήμο για χορήγησης πολεοδομικής άδειας στα πλαίσια της οποίας κατατέθηκαν σχέδια για οικοδομή ύψους 7.10 μ. Η αίτηση…στάλθηκε για συναίνεση στο τομέα διατήρησης του τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως. Κατά το στάδιο αυτό, ο ιδιοκτήτης και μελετητής της οικοδομής, προέβη σε διαβουλεύσεις με τον τομέα διατήρησης του τμήματος σε σχέση με τα ύψος της οικοδομής και την ένταξη σε αυτήν μηχανολογικού ορόφου»
2.2.3. «Το τμήμα ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια χορήγησε τη συναίνεση με αριθμό… στην συνέχεια τα σχέδια στάλθηκαν στο δήμο ο οποίος στις 25 Μαΐου 2011 χορήγησε την πολεοδομική άδεια..και ακολούθως [στις 23 Σεπτεμβρίου 2014] τη  άδεια οικοδομής με αριθμό…με την οποία εξουσιοδότησε την ανέγερση οικοδομής ύψους 9.80 μ. και ποσοστό κάλυψης 83%.»

Η διευθύντρια του Τμήματος Πολεοδομίας, όμως, είναι πιο προσεκτική στο τί εγκρίθηκε:
2.3.1. Το Τμήμα χορήγησε συναίνεση στον Απρίλιο του 2011..για τη διεξαγωγή οικοδομικών εργασιών για την αποκατάστασης της επίμαχης διατηρητέας οικοδομής, με προσθηκομετατροπές, σύμφωνα με το άρθρο 38 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας νόμου.»
2.3.2. «Κατά την εξέταση της αίτησης για συναίνεση εξετάστηκαν θέματα αφορούσαν στη διασφάλιση του ιστορικού/παραδοσιακο΄τ χαρακτήρα της οικοδομής..
Όμως..
2.3.3. «Η Συναίνεση δεν είναι εκτελεστέα άδεια. Για να υλοποιηθεί μια ανάπτυξη απαιτείται η έκδοση πολεοδομικής άδειας και άδειας Οικοδομής.»
2.3.4. «Η Χορήγηση Συναίνεσης δεν συνυπάγεται τον έλεγχο των πολεοδομικών πτυχών μιας ανάπτυξης, όπως το ποσοστό κάλυψης, το ύψος, ο αριθμός των ορόφων και ο επηρεασμός ανέσεων γειτονικών ιδιοκτησιών. Τα θέματα αυτά..βρίσκονται στην διακριτική ευχέρεια..της αρμοδίας Πολεοδομικής αρχής που στην προκείμενη περίπτωση είναι ο Δήμος Λεμεσού.»
2.3.5. «Σε σχέση με τον ισχυρισμό του παραπονούμενου ότι κατεδαφίστηκε το 90% της διατηρητέας οικοδομής, σύμφωνα με την διευθύντρια, αυτός δεν ευσταθεί. Όπως μου ανέφερε, κατεδαφίστηκαν μόνο δυο βοηθητικά δωμάτια στο βάθος του τεμαχίου, χωρίς να επηρεάζεται η κύρια οικοδομή, η οποία διατηρείται εξ ολοκλήρου [και όχι μόνο η πρόσοψη]
Συμπεράσματα
4.3. « Η απαντητική επιστολή του δήμου 7 Νοεμβρίου αποπροσανατόλισε, καθώς και το γραφείο μου, αφού ο δήμος ακόμα και μετά την υποβολή του παράπονου επέμενε στην αναφορά ότι η παραχώρηση χαλαρώσεων όσον αφορά το ύψος της οικοδομής και τον επιπλέον όροφο, ήταν απόφαση του τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως που είχε ληφθεί στο πλαίσιο της διακριτικής του ευχέρειας κατά το στάδιο της αίτησης για Συναίνεση.

4.4. «Η περαιτέρω έρευνα σε σχέση με τα παράπονο κατέδειξε ότι η πιο πάνω αναφορά του Δήμου δεν ευσταθούσε. Επιβεβαιώθηκε ότι στο πλαίσιο εξέτασης αίτησης για Συναίνεση, το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως δεν υπεισέρχεται στις πολεοδομικές πτυχές της ενώπιο του ανάπτυξης, όπως το ποσοστό κάλυψης, το ύψος, ο αριθμός ορόφων και ο επηρεασμός των ανέσεων γειτονικών χρήσεων. Τα θέματα αυτά..εμπίπτουν στην διακριτική ευχέρεια..του Δήμου Λεμεσού.»
[αυτά θέματα δήμου Λεμεσού..]
4.5. « Παράλληλα ο Δήμος:
- Απέφυγε και παρέλειψε να δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για τους λόγους που εν τέλει χορήγησε στον ιδιοκτήτη της οικοδομής χαλαρώσεις σε σχέση με τον αριθμό των ορόφων, το ποσοστό κάλυψης και το ύψος της καθώς και σε σχέση με το πώς ο Δήμος συνεκτίμησε ότι δεν υπάρχει επηρεασμός των γειτονικών οικοδομών από τις χαλαρώσεις αυτές.
- Επιλέγοντας την αδιαφάνεια, δεν συνυπολόγισε το δικαίωμα του παραπονούμενου που διαμένει στην περιοχή για πλήρη ενημέρωση για οτιδήποτε αφορά την ανάπτυξη που εξουσιοδότησε με χαλαρώσεις.
4.6. «Γενικότερα, ο τρόπος με τον οποίο ο Δήμος προσέγγισε το θέμα που απασχολεί ακόμα τον παραπονούμενο, ενίσχυσε περαιτέρω τις ανησυχίες που εξέφρασε αρχικά για ευνοιοκρατία…ενόψει της ιδιότητας του ιδιοκτήτη της οικοδομής ως μέλους του δημοτικού συμβουλίου και της πολεοδομικής επιτροπής..
Αφού δεν δόθηκε η αιτιολογία της πολεοδομικής απόφασης και ειδικότερα των χαλαρώσεων στον παραπονούμενο, η αιτιολογία του Δήμου για τις χαλαρώσεις…
4.8. «..κατέστη τόσο απρόσβατη που δικαιολογημένα μπορεί να αμφισβητείται όχι μόνο η επάρκεια της, αλλά και η αντικειμενικότητας της απόφασης που αφορά, δεδομένης και της ιδιότητας του ιδιοκτήτη της οικοδομής ως μέλους του δημοτικού συμβουλίου.»
4.10. «..η συνύπαρξη τέτοιων ιδιοτήτων στο ίδιο άτομο οποτεδήποτε προκύπτει πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως προβλέπεται στο άρθρο 42 του περί γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου νόμου, δηλαδή με την αποχή του μελετητή η ιδιοκτήτη, ανάλογα με την περίπτωση, από συνεδριάσεις της πολεοδομικής επιτροπής και του δημοτικού συμβουλίου κατά την οποία εξετάζεται/συζητείται/λαμβάνεται απόφαση στην αίτηση που τον αφορά. Αυτή η διάταξη είναι άγνωστο κατά πόσο τηρήθηκε από το Δήμο σε σχέση με την προκειμένη περίπτωση. Επιπρόσθετα, δεν αρκεί η εφαρμογή της και μόνο, επειδή ο κίνδυνος μεροληψίας, δεν αποκλείεται εντελώς. Για αυτό χρειάζεται και διαφάνεια σε σχέση με κάθε απόφαση, ιδίως όταν λαμβάνεται στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας και αμφισβητείται η νομιμότητα και η ορθότητας της.»


[1] «..μέλος του ΔΣ του Αποχετευτικού Παραλιμνίου οφείλει στο Συμβούλιο περίπου 2 εκατομμύρια και την ίδια στιγμή λαμβάνει μέρος στις συνεδριάσεις του ΔΣ που αφορούν και την δική του οικογενειακή επιχείρηση». Φιλελεύθερος, 10/6/2015, σελ. 16. Β. Βασιλείου: «Έρευνα για το Αποχετευτικό Παραλιμνίου».
[2] Ο Γραμματέας του Ταμείου Συνταξεων της ΑΤΗΚ και μέλος της διαχειριστικής του Επιτροπής….επιβεβαίωσε ότι σε σχέση με επένδυση του ταμείου συντάξεων της τάξης των 30 εκ. Ευρω, η οποία είναι ιδιαίτερα προβληματική, .. «είναι εξάδελφος του ιδιοκτήτη εταιρείας που κατασκευάζει τον μεταλλικό σκελετό της οικοδομής ενώ ο δικηγόρος του επενδύτη είναι «στενός του φίλος». Το επιχείρημα του είναι ότι δεν ήξερε για την σχέση που είχαν. Τουλάχιστον εδώ υπήρξε μια κάποια απάντηση. Από το κείμενο του Π. Θεοχαρίδη «Παραδοχή και εξηγήσεις γραμματέα Τ. Συντάξεων». Φιλελεύθερος 10/6/2015, σελ. 16.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου