21 Ιουν 2015

Ο «νέος πόλεμος» της κοινωνίας με αυτούς που θέλουν τώρα να οικειοποιηθούν το δημόσιο πλούτο των κοινών: η αντιπαράθεση για τις ιδιωτικοποιήσεις



Σε 60 εκατομμύρια τον χρόνο, κατά μέσο όρο, ανέρχονται τα μερίσματα τα οποία καταβάλει στο κράτος η CYTA. Σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Ελεγκτή, για τον συγκεκριμένο Ημικρατικό οργανισμό, «το σύνολο των μερισμάτων που καταβλήθηκαν στην Δημοκρατία από το 2002 μέχρι το 2012 ανήλθε σε 647, 27 εκατομμύρια. Κατά το 2014 έγινε η καταβολή του μερίσματος ύψους 30,6 εκατομμυρίων από το πλεόνασμα του 2012…»  Χαραυγή, 16/6/2015, «600 εκατομμύρια ευρώ μέρισμα λιγότερο»

«Το κρατικό λαχείο έχει ψηλή κερδοφορία με χαμηλό κόστος για δαπάνες προσωπικού και λειτουργικές δαπάνες. Το σύνολο δαπανών ανήλθε το 2013 σε 1.059.141 ευρώ, ενώ οι καθαρές ταμειακές ροές ανήλθαν σε 22.321.359.» Φιλελεύθερος 20/6/2015, Στην σειρά αποκρατικοποιήσεων το Κρατικό Λαχείο.

Η μεγάλη απάτη των ΜΜΕ: από τη συγκάλυψη των τραπεζών στην λογοκρισία της κερδοφορίας των ημικρατικών και των συνεπειών από την παραχώρησή τους σε «ιδιώτες»
Το κοινό χαρακτηριστικό των δυο πιο πάνω αποσπασμάτων από τα ΜΜΕ είναι ο τρόπος που περιθωριοποιείται το απλό μαθηματικό γεγονός ότι οι ημικρατικοί προσφέρουν εισοδήματα στο κράτος – και άρα μειώνουν τα χρέη του δημοσίου και επιχορηγούν τα προγράμματά του. Στην περίπτωση της έκθεσης του Γενικού Ελεγκτή[1] λ.χ. η έμφαση δόθηκε στη σκανδαλολογία, αποφεύγοντας την ουσία – ότι αν ιδιωτικοποιηθούν οι ημικρατικοί θα πρέπει είτε να πληρώνουν οι πολίτες περισσότερους φόρους, είτε θα κοπούν προγράμματα στήριξης πολιτών ή προγράμματα ανάπτυξης. Και φυσικά, η μεγάλη λογοκρισία αφορά στο γεγονός ότι κάποιοι ιδιώτες που σχεδόν αυτονόητα θα αναπτύξουν, αν δεν αναπτύσσουν ήδη, σχέσεις με αυτούς που θα τους δώσουν στο πιάτο κερδοφόρους οργανισμούς, θα έχουν αρπάξει ουσιαστικά δεκαετίες επενδύσεων του κυπριακού δημοσίου.
Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν, μετά τις τράπεζες, το δεύτερο μεγάλο ζήτημα της παρούσας κρίσης. Οι τράπεζες ήταν μεν η αιτία της κρίσης, αλλά η προσπάθεια να συγκαλυφθεί η ευθύνη και να πληρώσει το δημόσιο τις ζημιές τους, χωρίς να το μάθουν σχεδόν οι πολίτες διήρκεσε για χρόνια, αλλά τελικά ηττήθηκε το 2013 με την αποτυχία τους να επιβάλουν το πρώτο καθολικό κούρεμα που θα δέσμευε, πια, τους πολίτες να πληρώνουν για τις ιδιωτικές ζημιές των όλων των τραπεζών. Εκείνη η προσπάθεια, ωστόσο, είχε και ως ταυτόχρονο στόχο να ξεπουληθούν οι δημόσιοι οργανισμοί που είναι κερδοφόροι στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Για αυτό άλλωστε ξεκίνησε και μια εκστρατεία δαιμονοποίησης του δημόσιου γενικά, παράλληλα με την προσπάθεια συγκάλυψης των τραπεζών. Και εδώ όμως η προσπάθεια της πλειοψηφίας των ΜΜΕ και του ιδιωτικού κεφαλαίου δεν φαίνεται να είχε την επιτυχία που ήλπιζαν. Ήδη, η μερική αναδίπλωση που φαίνεται και από την προσπάθεια να περάσει το ζήτημα με αδιαφανείς διαδικασίες, μάλλον, δείχνει το αίσθημα ότι το κλίμα δεν τραβά.

Και από ότι φαίνεται ο «νέος πόλεμος» – όπως τον χαρακτήρισε τον περασμένο μήνα σε δημοσίευμα του ο Φιλελεύθερος – άρχισε. Το ίδιο και νέες αντιστάσεις. Τα προσχέδια νομοθεσίες για τις «αποκρατικοποιήσεις» - όπως ονομάζονται πλέον πιο κομψά οι ιδιωτικοποιήσεις - κατατέθηκαν στη βουλή και ήδη άρχισαν να καταγράφονται οι πρώτες αντιδράσεις και έντονες επιφυλάξεις από την πλειοψηφία των βουλευτών στις κοινοβουλευτικές επιτροπές οικονομικών και νομικών, κυρίως λόγω των υπερεξουσιών που προβλέπεται να συγκεντρώνει ο υπουργός οικονομικών. Αυτή η κυβερνητική τάση για υπερυπουργούς φαίνεται να εξελίσσεται σε πάγια πολιτική πρακτική αφού προ μερικών μηνών είχε επιχειρηθεί κάτι παρόμοιο σε νομοσχέδιο για τον υπουργό εσωτερικών με τη συγκέντρωση στα χέρια του εξουσιών για τη διαχείριση και αξιοποίηση κρατικής γης, αλλά και της θάλασσας και ακτογραμμής.

Ένα ιστορικό των προσπαθειών των κυβερνητικών φίλων των «ιδιωτών» να τους δώσουν/παραχωρήσουν κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις
Ξεκινώντας από το Μάιο του 2013, η PriceWaterHouse Coupers είχε προβεί στην εκπόνηση τεχνοκρατικής μελέτης που αφορά στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, όπου καταγράφονται μέθοδοι και διαδικασίες, αλλά παραδείγματα, όπως και τα «βασικότερα πλεονεκτήματα των ιδιωτικοποιήσεων», όπως αναφέρεται στο ίδιο το έντυπο[2]. Από την εισαγωγή κιόλας, ο νέος όρος που εισήχθη για να χρυσώσει το χάπι των ιδιωτικοποιήσεων, οι «αποκρατικοποιήσεις», καταγράφει την ωμή αλήθεια:

«Η ιδιωτικοποίηση, που απλουστευμένα ορίζεται ως η μετατροπή επιχειρήσεων κρατικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης σε επιχειρήσεις ιδιωτικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά φαινόμενα της πρόσφατης οικονομικής ιστορίας [....].»

Ένα χρόνο μετά, ψηφίστηκε στη βουλή πλειοψηφικά όπως προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις και εφόσον προηγήθηκαν πιέσεις, από πλευράς της κυβέρνησης, αλλά και της Κομισιόν, με το κλασσικό επιχείρημα πλέον της «προϋπόθεσης για την επόμενη δόση»:

«[..]Με 30 ψήφους υπέρ και 26 εναντίον, η Ολομέλεια της Κυπριακής Βουλής ψήφισε, νωρίς το απόγευμα, το νομοσχέδιο για τις αποκρατικοποιήσεις, το οποίο είχε απορρίψει την περασμένη Πέμπτη με ισοψηφία 25- 25

Υπέρ του νομοσχεδίου, στο οποίο η κυβέρνηση είχε επιφέρει τροποποιήσεις για να είναι αποδεκτό από το ΔΗΚΟ, τάχθηκαν οι 20 βουλευτές του ΔΗΣΥ, οι 8 του ΔΗΚΟ, ένας του ΕυρωΚό και ο ανεξάρτητος βουλευτής Ζαχαρίας Κουλίας. Καταψήφισαν οι 19 βουλευτές του ΑΚΕΛ, οι 5 της ΕΔΕΚ και οι βουλευτές των Οικολόγων και της Συμμαχίας Πολιτών.

Τροπολογίες που είχαν καταθέσει από κοινού η ΕΔΕΚ, οι Οικολόγοι και η Συμμαχία Πολιτών, απορρίφθηκαν με 29 ψήφους εναντίον και 7 υπέρ, ενώ οι βουλευτές του ΑΚΕΛ τήρησαν αποχή.»[3]

Το εξαπάτηση είναι αδίκημα ή απλώς μέρος της πολιτικής για μερικούς; Οι προεκλογικές υποσχέσεις




Το τραγικό της υπόθεσης, είναι ότι υπέρ ψήφισαν οι βουλευτές των κομμάτων που προεκλογικά δεσμεύονταν με επιστολές προς τους εργαζόμενους στους ημικρατικούς οργανισμούς ότι τάσσονται ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις με την υπογραφή του τότε υποψηφίου και νυν προέδρου της δημοκρατίας:

«Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρα και καταγράφεται με απόλυτη σαφήνεια στο Πλαίσιο Συμφωνίας των Κομμάτων ΔΗ.ΣΥ. και ΔΗ.ΚΟ. που αποτελεί την πολιτική βάση της δικής μας υποψηφιότητας. Ότι δηλαδή τασσόμαστε ξεκάθαρα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών (CYTA, ΑΗΚ, Αρχή Λιμένων) [...] Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η δέσμευση μας.»

Οι προειδοποιήσεις του ΕΤΕΚ
Λίγο αργότερα, το ΕΤΕΚ, που είναι «είναι ο θεσμοθετημένος Τεχνικός Σύμβουλος της Πολιτείας»[4], σε εμπιστευτική έκθεσή[5] του έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για προβλήματα Εθνικής Ασφάλειας που μπορεί να προκύψουν με την ιδιωτικοποίηση συγκεκριμένων ημικρατικών οργανισμών, και προτείνει τον καθορισμό εθνικής στρατηγικής για την προστασία Υποδομών Ζωτικής Σημασίας. Μάλιστα, οι πρώτοι οργανισμοί που τίθενται προς πώληση/ ιδιωτικοποίηση, δηλαδή η ΑΗΚ και η CYTA είναι ακριβώς αυτοί για τους οποίους το ΕΤΕΚ εκφράζει ανησυχίες και εντοπίζει κινδύνους για:

-       Την αξιοπιστία των δικτύων: σε βάθος χρόνου, εξάρτηση από παλιές τεχνολογίες οι οποίες δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά όχι μόνο στους πολίτες, αλλά και σε ουσιώδεις υπηρεσίες (Εθνική Φρουρά, Αστυνομία, Πολιτική Αεροπορία, Νοσοκομεία)

-       Μετατόπιση συμφέροντος: ενδεχόμενη μείωση δαπανών, κυρίως που αφορούν τη συντήρηση, για αύξηση των κερδών, «θα ήταν καταστροφικό για ουσιώδεις υπηρεσίες του κράτους, οι οποίες εξυπηρετούνται από ΑΗΚ και CYTA, και οι οποίες απαιτούν αδιάλειπτη παροχή υπηρεσιών. Τεράστια προβλήματα αναμένεται να προκύψουν σε περίπτωση απώλειας κρίσιμων σημείων δικτύου, όπως διεθνή τηλεφωνικά κέντρα, κέντρα κινητής τηλεφωνίας, επίγειοι δορυφορικοί πύργοι ελέγχου αεροδρομίων κλπ

-       Εθνικό συμφέρον: προτεραιότητα σε πελάτες βάση της συνεισφοράς τους στα έξοδα της εταιρείας, με αποτέλεσμα και πάλι ουσιώδεις υπηρεσίες του κράτους να μην εξυπηρετούνται με προτεραιότητα, όπως γίνεται σήμερα

-       Μεταφορά εργασιών στο εξωτερικό ως τρόπος μείωσης του κόστους με αποτέλεσμα τη μη εφαρμογή ή και κατάργηση διαδιδικασιών ασφάλειας, και διαφυγή εξοπλισμού ασφάλειας.

και πολλά άλλα.

Αλλά κάποιοι φαίνεται να έχουν αναλάβει βαθύτερες και βαρύτερες υποχρεώσεις στους «ιδιώτες» [φίλους;] από τις προεκλογικές υποσχέσεις στους πολίτες


Η έκθεση δεν φάνηκε να πτοεί το πρόγραμμα για να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις έτσι κι αλλιώς και πάση θυσία, σε σημείο που χρειάστηκαν «σολωμονιτζιές» για να διευθετηθεί το θέμα της αντισυνταγματικότητας των ιδιωτικοποιήσεων που προέκυψε, και παρά το γεγονός ότι μετά την πρόσφατη επίσκεψη της τρόικα αποκαλύφθηκε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν αποτελούν προϋπόθεση των μνημονιακών υποχρεώσεων και δόσεων. Μάλιστα, ο σχεδιασμός του υπουργού οικονομικών, ήταν να ανοίξει το χορό των ιδιωτικοποιήσεων η CYTA, την οποία το Φεβρουάριο του 2014 που την χαρακτήριζε ως την «πιο έτοιμη».

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με επιστολή της διευθύντριας των Νομικών Υπηρεσιών της ΑΗΚ, για να θεωρούνται συνταγματικές οι ιδιωτικοποιήσεις χρειάζεται η τροποποίηση του Συντάγματος, αφού σε αυτό καθορίζεται τί θεωρείται δημόσιο πλούτος και επομένως πλειοψηφία δύο τρίτων στη βουλή. Με αυτό ως δεδομένο και λαμβάνοντας υπόψη την αρχική ψηφοφορία για τις ιδιωτικοποιήσεις, η περίπτωση αλλαγής του συντάγματος γι’ αυτό το σκοπό, έμοιαζε άπιαστη.

Για να μπει, λοιπόν, το νερό στ’ αυλάκι, ο ΥΠΟΙΚ μίλησε αρχικά για μετοχοποίηση της CYTA, για την Αρχή Λιμένων ιδιωτικοποίηση των εμπορικών της δραστηριοτήτων και για την ΑΗΚ μεταγενέστερη απόφαση αναλόγως των ενεργειακών σχεδιασμών. Με τούτα και με κείνα, ο υπουργός οικονομικών αποφάσισε μαζί με το υπόλοιπο υπουργικό τη δημιουργία κρατικής εταιρείας ταυτόχρονα και παράλληλα με τη CYTA, ώστε να μεταφερθεί το μεγαλύτερο μέρος των υπηρεσιών του ημικρατικού στην νέα αυτή κρατική εταιρεία, στην οποία θα συμμετέχει στρατηγικός επενδυτής ή/ και επενδυτές.

Αυτοί που τάχα μου δεν ήθελαν το κράτος να ελέγχει τους ημικρατικούς,  θέλουν απόλυτο έλεγχο για τον εαυτό τους: η ασυνέπεια μπορεί να είναι σήμα κατατεθέν μερικών, αλλά η νοσταλγία «φεουδαρχικού καθεστώτος» ίσως να είναι και αποκαλυπτική
Με την κατάθεση του νομοθετικού πλαισίου για την ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών τα μέσα Μαΐου, αποκαλύφθηκε κάτι ακόμα ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τα σχόλια βουλευτών της επιτροπής νομικών το προτεινόμενο σχέδιο εκχωρεί στον εκάστοτε υπουργό οικονομικών τέτοιες εξουσίες που τον καθιστά υπερυπουργό και μηδενίζει το ρόλο της βουλής, αφού μέχρι σήμερα δεν μπορεί να συγχωνευθεί ή καταργηθεί ημικρατικός οργανισμός χωρίς την έγκρισή της, αλλά με το νέο προωθούμενο νομικό πλαίσιο η εκτελεστική εξουσία αποκτά δρακόντειες εξουσίες και δημιουργεί υπουργούς «φεουδάρχες», ενώ παράλληλα σημαντικές εξουσίες και αρμοδιότητες που μεταφέρονται στους ....., φεουδάρχες υπουργούς πιθανώς να συγκρούονται με υφιστάμενους νόμους. Όσον αφορά στον εσωτερικό έλεγχο και πάλι μεταφέρονται στον οικείο υπουργό. Μάλιστα, ο έφορος εσωτερικού ελέγχου Ανδρέας Λαμπριανίδης είπε χαρακτηριστικά «Είναι πρωτάκουστο να δημιουργούνται μονάδες εσωτερικού ελέγχου και να είναι υπόλογος στα υπουργεία. Ο ελεγκτής πρέπει να είναι ανεξάρτητος. Οι εσωτερικοί ελεγκτές υπάγονται στον οικείο υπουργό, άρα δεν είναι ανεξάρτητοι»[6].

Στο χορό στήριξης της κυβέρνησης, μπήκε και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης για την Κύπρο που σε ανακοίνωσή της δήλωσε την ετοιμότητά της για υποστήριξη της εφαρμογής του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων. Στο ίδιο μοτίβο και το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αμμοχώστου που χαιρέτηση τη δυνατότητα που δίδεται για ιδιωτικοποίηση των εμπορικών δραστηριοτήτων του λιμανιού Λεμεσού.

Η συγκρότηση της Αντίστασης – πρώτα από τους εξαπατηθέντες εργαζόμενους



Εν τω μεταξύ, ήδη άρχισαν να εντείνονται οι φωνές αντίστασης κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Οι συντεχνίες, δημιουργώντας μέτωπο κατά των ιδιωτικοποιήσεων, σε κοινή τους συνεδρία αναζήτησαν τρόπους αντίδρασης και ανακοπής της πορείας των ιδιωτικοποιήσεων και με νομικά μέτρα. Αποφάσισαν κατ’ αρχή να αξιοποιήσουν τις νομικές γνωμάτευσης για ενδεχόμενη αντισυνταγματικότητα των νόμων για τις ιδιωτικοποιήσεις, παράλληλα με απεργιακά μέτρα και κινητοποιήσεις ενημέρωσης του κοινού ότι μπορούν να αποτραπούν οι ιδιωτικοποιήσεις. Χαρακτηριστική ήταν η αναφορά του γενικού γραμματέα της ΠΑΣΕ-ΑΤΗΚ, Αλέκου Τρυφωνίδη, πως η ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών αποτελεί έγκλημα για τον τόπο. Ήδη, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ΣΗΔΗΚΕΚ-ΠΕΟ και ΠΟΑΣ μαζί με τις Συντεχνίες ΠΑΣΕ-ΑΤΗΚ και ΣΗΔΗΚΕΚ-ΑΤΗΚ προγραμματίζουν εκδήλωση διαμαρτυρίας στη γέφυρα της CYTA στη λεωφόρο Μακαρίου την Τετάρτη 24 Ιουνίου και ώρα 08:00 – 09:00 και εκστρατεία διανομής ενημερωτικού υλικού έξω από τα CYTA-shops το Σάββατο, 4 Ιουλίου, μεταξύ 09:00 και 13:00. Παράλληλα καλούν με ανακοίνωσή τους όλους τους εργαζόμενους ημικρατικών οργανισμών να συμμετέχουν σε «κοινή προσπάθεια, για προστασία των Οργανισμών [..]γιατί το ζήτημα δεν είναι εργασιακό, αλλά αφορά και επηρεάζει την κοινωνία, την οικονομία και την εθνική ασφάλεια.»

Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι στην ΑΗΚ, φαίνεται να συντάχθηκαν με τα αντιπολιτευόμενα κόμμα «επίκεντρο την πρόταση νόμου που ετοίμασε για παγοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιαίτερα των κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών, μέχρι το 2017»[7] με σκοπό την ανατροπή των κυβερνητικών σχεδιασμών.

Αλλά η εκστρατεία των ΜΜΕ και πάλι δεν απέδωσε παρά την υπεροπλία: η πλειοψηφία καταλαβαίνει το κόλπο της παραχώρησης δημόσιου πλούτου σε ιδιώτες σε βάρος των κοινών: το λένε και οι δημοσκοπήσεις
Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις βάση πρόσφατης έρευνας του IMR/Πανεπιστήμιο Λευκωσίας που παρουσιάστηκε στην Κυριακάτικη Σημερινή στις 24 Μαΐου 2015[8], παρουσιάστηκε και η πλειοψηφία των πολιτών που με ποσοστό 56% τάσσονται κατά των ιδιωτικοποιήσεων (σημειώνοντας αύξηση 5% από αντίστοιχη έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2013), θεωρώντας ότι δεν είναι προς το δημόσιο συμφέρον και φοβούμενοι τις επιπτώσεις στους εργαζόμενους των υπό ιδιωτικοποίηση οργανισμών.


Πηγή: sigmalive


Και φυσικά, λογοκρίνονται τα συγκριτικά παραδείγματα που δείχνουν το αυτονόητο – ότι όταν χαθεί το εισόδημα του δημόσιου από τους κερδοφόρους οργανισμούς, θα αυξηθεί το δημόσιο χρέος των πολιτών, αλλά και οι υπηρεσίες που θα περάσουν σε ιδιώτες θα έχουν ως στόχο το δικό τους κέρδος και άρα και οι τιμές θα αυξάνονται και τα ιδιωτικά μονοπώλια [τυπικά ή άτυπα]

Επιμελώς, δεν βλέπουν έντονα το φως της δημοσιότητας τα αποτελέσματα ιδιωτικοποιήσεων σε ευρωπαϊκές χώρες, μην τυχόν και χαλάσουν την πιάτσα. Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στον Πολίτη, στις 11 Φεβρουαρίου, αναφέρεται χαρακτηριστικά: 

«Η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και συγκεκριμένα ο στόχος είσπραξης του ποσού
  1.4 δις ευρώ  με τη μέθοδο της ιδιωτικοποίησης κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών (Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου Α.Η.Κ, Αρχή Λιμένων Κύπρου Α.Λ.Κ, Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Α.ΤΗ.Κ) σε ένα εξαιρετικά οικονομικά  δυσμενές περιβάλλον θα έχει ως αποτέλεσμα   η δημόσια περιουσία να πωλείται σε σημαντικά  χαμηλότερη τιμή της αντικειμενικής της αξίας. Παράλληλα να εκχωρείται   σημαντικό  κομμάτι  της   αυτονομίας του κράτους σε ιδιώτες  [...]

Τα παραδείγματα που παρατίθενται, δείχνουν μιαν άλλη εικόνα από αυτή που επιχειρείται να προωθηθεί, παρουσιάζοντας τις ιδιωτικοποιήσεις ως το μάννα εξ’ουρανού:

«• Από τη μέχρι σήμερα διεθνή εμπειρία (Ελλάδα, Η.Π.Α., Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία κλπ.)  παρά  τις εκτεταμένες   ιδιωτικοποιήσεις έχει αποδειχθεί ότι το δημόσιο συνεχίζει να αυξάνει το χρέος του. [..]

 Μέσω της ιδιωτικοοικονομικής  πολιτικής της μεγιστοποίησης κέρδους, στην Βρετανία  υπονομεύεται η ενεργειακή επάρκεια αφού δεν προβαίνουν στις αναγκαίες αναπτυξιακές υποδομές. Σχετικό άρθρο υπάρχει στην εφημερίδα Guardian όπου η Ofgem (η ρυθμιστική Αρχή ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου) το αναγνώρισε. Η ίδια φιλελεύθερη εφημερίδα καταγράφει 37% αύξηση στις τιμές ενέργειας τα τελευταία τρία χρόνια παρόλο που στην αγορά  δραστηριοποιούνται  έξι εταιρείες.

 Στην Ιταλία η εθνική στατιστική υπηρεσία Censis καταγράφει σε αριθμούς την αποτυχία ορισμένων ιδιωτικοποιήσεων με μείωση 13% θέσεις εργασίας σε διάφορους κλάδους , αύξηση τιμών 17% σε ηλεκτρικό και κατά 10% αεροπορικών και σιδηροδρομικών μεταφορών.

 Η ιδιωτικοποίηση  των βρετανικών σιδηροδρόμων οδήγησε, πέραν της μεγάλης αύξησης στα ναύλα (στοίχιζε στο βρετανικό δημόσιο 1 δις. πριν την ιδιωτικοποίηση, σήμερα  η βρετανική  κυβέρνηση επιδοτεί  τις ιδιωτικές εταιρείες  με 6 δις. για να συγκρατήσουν τις αυξήσεις ναύλων),  σε βαριά ατυχήματα και εκτροχιασμούς τρένων καθώς η συντήρηση του δικτύου ήταν ελλιπής λόγω κόστους. Με κόστος 37 δις. ευρώ το δημόσιο  αναγκάστηκε να προβεί ξανά στην αγορά του δικτύου.

 Στη  Γερμανία είναι έντονη η τάση από δήμους  για επαναφορά σε δημόσια χέρια   των  μονάδων παραγωγής ενέργειας  και των   δικτύων  διανομής, λόγω αύξησης της τιμής . Η κυβέρνηση της Βάδης – Βιρτεμβέργης  εξαγόρασε για 4.7 δις ευρώ το 45% της ΕΝΒW, από  τη Γαλλική EDF, ενώ η Βόρεια Ρηνανία -  Βεστφαλία αγόρασε την εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας EVONIK-STEAG για 649 εκ. ευρώ

 Στη Γαλλία επανακρατικοποιείται η υδατοπρομήθεια λόγω της ανεξέλεγκτης αύξησης των τιμών και της αδυναμίας του ιδιώτη να παρέχει ασφαλή για την υγεία των πολιτών υδροδότηση.

 Στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στη Καλιφόρνια οι εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος συμφώνησαν μεταξύ  τους (καρτέλ) για μειωμένη παραγωγή με στόχο την αύξηση των τιμών και την απόσπαση μεγαλύτερου κέρδους. Αυτοί οι κίνδυνοι θα αυξηθούν δραματικά στην   Κύπρο λόγω του μικρού  μεγέθους αγοράς.»[9]



Μόλις προχθές τις 17 Ιουνίου πραγματοποιήθηκαν στην Βαρκελώνη διαμαρτυρίες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας, διεκδικώντας 100% κρατική δημόσια υγεία και μια μέρα μετά βρίσκονταν στους δρόμους οι εργαζόμενοι των σιδηροδρόμων της Λισσαβώνας για έβδομη φορά αυτή τη χρονιά, αντιδρώντας στα σχέδια της κυβέρνησης της Πορτογαλίας για ιδιωτικοποίηση της κρατικής αυτής εταιρείας. Πριν από μερικούς μήνες και συγκεκριμένα το Φεβρουάριο, χιλιάδες ιρλανδοί βρέθηκαν στους δρόμους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των παροχέων νερού και μετά την παραλαβή των πρώτων λογαριασμών νερού μετά την ιδιωτικοποίηση, όπως και την Κυριακή, 21 Ιουνίου. Μάλιστα, επιτροπή πολιτών από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, πραγματοποίησε διαδικτυακή εκστρατεία για τη διασφάλιση του νερού ως ανθρώπινο δικαίωμα σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ανατροπή των σχεδιασμών για ιδιωτικοποίηση της παροχής νερού[10].Τον ίδιο μήνα, το Φεβρουάριο χιλιάδες διαδηλωτές στη Σλοβενία είχαν αντιταχθεί στα σχέδια πώλησης των κερδοφόρων κρατικών εταιρειών με κύριο σύνθημα «η ιδιωτικοποίηση είναι κλοπή»[11]. Λίγο αργότερα, στους δρόμους βρέθηκαν οι πολωνοί για τους ίδιους λόγους, όπως και οι ιταλοί που τάχθηκαν ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης.






[1] Στην περίπτωση του κειμένου του Φιλελευθέρου η παραπλάνηση ήταν δομημένη στην παρουσίαση του άρθρου που ξεκινούσε με λιβάνισμα του Χάσικου και αναφορά σε ζημιές δημόσιων οργανισμών για να καταλήξει στο τέλος ότι «έχει ψηλή κερδοφορία» ο οργανισμός  τον οποίον αφορούσε το συγκεκριμένο άρθρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου