21 Ιουν 2015

Η ελληνική κοινωνία γράφει παγκόσμια Ιστορία σε μια επική στιγμή για την ίδια και την περιοχή: Η ελληνική αντίσταση ως απομυθοποίηση της εξουσίας των ευρωπαϊκών μηχανισμών εκβιασμού, η κρίση νομιμοποίησης της ευρωπαϊκής ενοποιήσης, και το υπόγειο και γεωπολιτικό πλαίσιο που ανοίγουν και πάλι την βεντάλια των επιλογών…




Οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές – θεσμούς, μπήκαν πια στον 6ο  μήνα και επειδή πλησιάζουν και οι ημερομηνίες «αποπληρωμής» δανείων, οι μηχανισμοί εκβιασμού των ευρωπαίων φαίνεται να κάνουν ξανά και ξανά πρόβα το θέαμα του τρόμου [θα σας κόψουμε τα λεφτά, θα χρεοκοπήσετε, είναι τελευταία φορά που σας δίνουμε τελεσίγραφο, εντάξει άντε ακόμα ένα τελεσίγραφο κοκ] – σε βαθμό που αρχίζει να γίνεται κωμικό, πια. Το σαββατοκύριακο 19-20 Ιουνίου πρέπει να είναι η τέταρτη φορά που είχε ανακοινωθεί, μέσω των διαρροών στα ΜΜΕ [όπως και πριν], ότι δόθηκε τελεσίγραφο στην Ελλάδα. Βέβαια, το τελεσίγραφο είναι κάτι που το δίνεις μια φορά – και μετά προχωράς στην εφαρμογή. Αλλά η Ευρώπη δεν φαίνεται να μπορεί να προχωρήσει. Και έτσι, δίνει και άλλα νέα τελεσίγραφα. Και στον κωμικό χώρο των εκβιασμών ρίχνονται πια και οι εφεδρείες της ευρωπαϊκής εξουσίας – ο Σουλτς να εμφανίζεται ως εκβιαστής, ενώ ο Στουρνάρας ανέλαβε τον ακόμα πιο κωμικό ρόλο του εσωτερικού εκβιασμού: καθώς τα ΜΜΕ και οι οπαδοί του μνημονίου προσπαθούσαν να κινητοποιηθούν ο Στουρνάρας εξέδωσε ανακοίνωση, όπου έλεγε ότι δεν θα φύγει απλώς από το ευρώ η Ελλάδα, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι να απορείς μερικές φορές με το σε πόσους εξευτελισμούς μπορούν να υποβληθούν οι άνθρωποι για να γαντζωθούν σε μια καρέκλα.

Η οργή της εξουσίας για την απομυθοποίηση: οι «θεσμοί» θέλουν να δώσουν λεφτά στον εαυτό τους, ξοφλώντας τα χρέη που οδήγησαν την Ελλάδα στην εξαθλίωση, και θέλουν την ελληνική υπογραφή ότι θα δεχτεί η κοινωνία και άλλη στέρηση για τα αρχικά λάθη του ΔΝΤ και τις λογιστικές ανάγκες της ευρωπαϊκής εξουσίας

Η οργή των μηχανισμών της ευρωπαϊκής εξουσίας έχει να κάνει ένα είδος διαπραγμάτευσης που ως de facto γεγονός πλέον αμφισβητεί την εξουσία τους ως τη μόνη υπαρκτή επιλογή. Η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν συμπεριφέρεται όπως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος που έκαναν δηλώσεις και αμολούσαν αντί-μνημονιακές φούσκες, και μόλις τους έδωσαν μια καρέκλα, αμέσως έγιναν τόσο πειθήνιοι, που μπροστά τους ο Γ. Παπανδρέου φαινόταν τουλάχιστον αθώος στην αφέλεια του να πιστεύει τους δυτικούς μύθους και ρητορικές. Αλλά αντίθετα από τον περασμένο Φερβουάριο φαίνεται να κινείται με ένα είδος υπόγειας μαεστρίας στο να αποδομεί, όχι απλώς την ορολογία, αλλά και το πλαίσιο της ίδιας της διαπραγμάτευσης. Έτσι, από την αλλαγή των ονομάτων το θέμα πέρασε στο ότι "οι έλληνες αποφασίζουν", και τώρα τίθεται θέμα ορίων και εναλλακτικών επιλογών. Η ευρωπαϊκή εξουσία και η πολύ πιο διεφθαρμένη του ΔΝΤ, που οδήγησε δεκάδες κοινωνίες στην εξαθλίωση παγκόσμια, τώρα πια δεν φαίνεται να μπορεί να χρησιμοποιήσει τόσο άνετα το βασικό μηχανισμό που είχε – την εξαγορά. Να εξαγοράζει, δηλαδή, την πολιτική ελίτ.  Οι Τσίπρας και Βαρουφάκης φαίνονται αντίθετα να παίζουν ένα παιχνίδι που πάει παρά πέρα και απομυθοποιεί τη βασική δυτική ρητορική – ότι οι «τεμπέληδες έλληνες» τρώνε τα λεφτά των «καλών δυτικών νοικοκυραίων». Η βασική τους θέση ότι ουσιαστικά τα χρήματα που θα «δώσουν» οι δανειστές, θα τα πάρουν πάλι πίσω οι ίδιοι – είναι, δηλαδή, χρήματα για ξεπληρωθούν τα χρέη που επέβαλαν την ελληνική κοινωνία με τα μνημόνια- ξεσκεπάζει την ουσία των μνημονίων της λιτότητας: εκβιάζουν για να υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση την μεταφορά χρημάτων από τους ίδιους στους εαυτούς τους, με αντίτιμο να υποστεί η ελληνική κοινωνία και άλλη λιτότητα. Οι έλληνες θα έπρεπε να υπογράψουν δικές τους στερήσεις για να κάνουν οι ευρωπαίοι και το ΔΝΤ άσκηση εσωτερικής λογιστικής μεταφοράς χρημάτων στους λογαριασμούς τους. Και αυτή η άσκηση είναι και πειθαρχική – να «διδάξουν» υπακοή και στους έλληνες και στους άλλους εξεγερμένους του ευρωπαϊκού νότου.




Οπότε, η ελληνική απάντηση, έχει μεν τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη ως εκφραστές, αλλά αυτή η εικόνα κουβαλά πίσω της την οργή μιας κοινωνίας – και την απόδειξη ότι αυτό που επιβλήθηκε στην Ελλάδα ήταν αποτυχημένο και άχρηστο: το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε, η κοινωνία βυθίστηκε στην ύφεση και την ανεργία, και αυτά με απλά μαθηματικά κάνουν το όποιο αρχικό πρόβλημα χειρότερο.

Ένα επαναλαμβανόμενο, πληκτικό πια, σενάριο εκβιασμών – η σύγκριση της κυπριακής διαπραγμάτευσης του 2012 με την ελληνική του 2015: καρότο και μαστίγιο από την ΕΚΤ, κατασκευή εσωτερικής υστερίας-πανικού, τελεσίγραφα-απειλές για διακοπή ρευστότητας-χρεοκοπία. Και όταν παρόλα αυτά επιμένεις όμως….

Οι ευρωπαίοι αρχικά πόνταραν στο ότι θα φθείρουν την ελληνική κυβέρνηση.
Το σενάριο των εκβιασμών ήταν ανάλογο με την Κύπρο το 2012, σχεδόν φωτοτυπία: αρχικά η κίνηση της επιβολή του μνημονίου γίνεται με ένα εκβιασμό και ταυτόχρονες καθησυχαστικές υποσχέσεις. Στην Κύπρο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα [ΕΚ] μόλις ζήτησε η Τράπεζα Κύπρου 500 εκατομμύρια λίγο πριν τη λήξη της ημερομηνίας για ανακεφαλαιοποίηση, στο τέλος του Ιούνη του 2012, απείλησε με διακοπή της παροχής ρευστότητας [μέσα από άρνηση αποδοχής των κυπριακών ομολόγων - όπως κάνει σήμερα και με την ελληνική στο πλαίσιο της "ποσοτικής χαλάρωσης"]. Η Κύπρος αναγκάστηκε να αποδεχθεί το μνημόνιο. Και τότε ήρθαν οι της τρόικα κουνιστοί και λυγιστοί να μας πουν ότι θα «μας βοηθήσουν». Στην Ελλάδα, τον Φεβράρη, η ΕΚΤ από την μια κρατούσε το καρότο της ποσοτικής χαλάρωσης και από την άλλη το μαστίγιο της διακοπής ρευστότητας. Η νέα ελληνική κυβέρνηση που εξέφρασε την πλειοψηφία δεν δάγκωσε – didnt blink κατά τα αγγλικό. Έτσι, αφού τα λεφτά των δόσεων πάνε στους ίδιους, οι της τρόικα, βρέθηκαν σε αρχικό αδιέξοδο και υποχώρησαν τακτικά για να επανέλθουν. Αποδέχτηκαν το όρο "ανθρωπιστική κρίση" και πόνταραν στην εσωτερική φθορά της κυβέρνησης. Ο Σόιμπλε ανακοίνωσε με αυτάρεσκη ικανοποίηση «θα δούμε τί θα πουν τώρα στους ψηφοφόρους τους», μετά τον πρώτο συμβιβασμό. Απέτυχε ο Σόιμπλε, παρά το ότι η Νέα Δημοκρατία και ο Βενιζέλος έπαιξαν την κασέτα ότι η νέα κυβέρνηση είναι σαν αυτούς. Δεν ήταν.

Το δεύτερο στάδιο ήταν οι διαπραγματεύσεις. Μια νέα διαδικασία εκβιασμών, με συνεχείς απαιτήσεις για νέα μέτρα. Η νίκη των κινημάτων στις δημοτικές της Ισπανίας ήταν όμως πολύ απειλητικό δείγμα – ήταν εμφανές ότι στη διεθνή εικόνα δεν πετύχαινε η προσπάθεια διασυρμού της ελληνικής κυβέρνησης. Η προσπάθεια τώρα γινόταν με δυο αντιφατικές στρατηγικές: από την μια προσπαθούν να πουν ότι η νέα κυβέρνηση υποχωρούσε και από την άλλη ότι ήταν αδιάλλακτη…δεν ήξερε να διαπραγματευτεί κλπ. Στην Κύπρο, η αντίστοιχη φάση ήταν η περίοδος Σεπτεμβρίου – Νοεμβρίου 2012, όταν η πλειοψηφία των ΜΜΕ λειτουργούσε ως φερέφωνο [συνειδητό ή μη] της τρόικα κατηγορώντας την τότε κυπριακή κυβέρνηση, από την μια γιατί αποδεχόταν λιτότητα [άρα συμβιβάζονταν – δεν υπήρχε άλλη λύση] και από την άλλη ότι ήταν αδιάλλακτη και δεν ήθελε συμφωνία. Ο Πολίτης ήταν το αποκορύφωμα αυτής της νεοσυντηριτικής ρητορικής. Αλλά και όλες οι ιδιωτικές τηλεοράσεις και η πλειοψηφια των υπόλοιπων ΜΜΕ.

Η Ελλάδα ζει τώρα το τρίτο στάδιο της επίθεσης και ίσως η εμβληματική του έκφραση να ήταν και η παρέμβαση του Στουρνάρα που όχι μόνο βαρούσε τα τύμπανα του πανικού, αλλά προσπαθούσε να επεκτείνει και την υστερία – "θα μας διώξουν από το ευρώ, θα μας διώξουν από την Ε.Ε." Όσοι θυμούνται τον μεγάλο ένοχο της κυπριακής τραπεζιτικής κρίσης, τον Α. Ορφανίδη, θα θυμούνται ανάλογες υστερικές παρεμβάσεις από το 2011 για να μεταφερθεί η έμφαση για την αιτία της κρίσης στο δημόσιο – να πληρώσουμε δηλαδή για τις ευκολίες που έκανε στις τράπεζες χωρίς να συνειδητοποιήσουμε καν. Το στάδιο-αποκορύφωμα στην Κύπρο ήρθε τον Νοέμβριο, όταν μέχρι και μερίδα της πολιτικής ηγεσίας ήθελε να γίνουν αποδεκτοί οι όροι της τρόικα – για περικοπή του 13ο μισθού, κατάργηση και όχι παγοποίηση της ΑΤΑ, έλεγχο από την τρόικα, ακόμα και του φυσικού αερίου, έλεγχο και περικοπές στις συντάξεις. Η κυβέρνηση δεν δέχτηκε. Και προς τιμήν των τότε ηγετών τους, η ΕΔΕΚ και το ΕΥΡΩΚΟ, κράτησαν αποστάσεις από τις ιαχές για υποταγή. Οι άλλοι φώναζαν ότι θα καταρρεύσει η οικονομία – και όπως και στην Ελλάδα φώναζαν για τις εκροές κεφαλαίων. Ο εκβιασμός έρχεται πάντα μέσω τραπεζών. Είναι οι ίδιοι που όταν τελικά έκλεισε η Λαϊκή τον Μάρτη του 2013, φώναζαν γιατί δεν έκλεισε πιο γρήγορα – ξέχασαν βολικά ότι τον Νοέμβριο ήθελαν να τα δώσουμε όλα στην τρόικα για την Λαϊκή. Σήμερα, η ελληνική κοινωνία περνά εκείνο το στάδιο της επίθεσης απο την τρόικα με εξωτερικές διαρροές και προσπάθεια εσωτερικής υπονόμευσης. Στην Κύπρο, τελικά η τρόικα υποχώρησε. Στην Ελλάδα, η τρόικα έχει όμως να αντιμετωπίσει και κάτι βαθύτερο – τα δικά της εγκλήματα για 5 χρόνια. Αλλά και μια κοινωνία που έμαθε, πια, ότι οι δημοσιογράφοι πληρώνονται και οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ πουλούν ψέματα. Αλλά και στην Κύπρο όταν η τρόικα προσπάθησε τον Μάρτιο του 2013, όταν εκλέγηκε μια πειθήνια κυβέρνηση, να περάσει τα «δικά της», βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή εξέγερση που ακύρωσε το πρώτο κούρεμα που θα άνοιγε τον δρόμο για «διάσωση όλων των τραπεζών» από όλους τους πολίτες. Εκείνη η εξέγερση ήταν η ανάδυση στην επιφάνεια των υπόγειων ρευμάτων που κωδικοποιούσαν την αντίσταση την προηγούμενη περίοδο – έστω και αν τα ΜΜΕ αλάλαζαν αλλού το προηγούμενο φθινόπωρο. Με αυτήν την έννοια, οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα και η αντίσταση, δεν αποδίδει μόνο συγκεκριμένες παραχωρήσεις από την τρόικα ή τους θεσμούς σήμερα, αλλά λειτουργεί και συσσωρευτικά για την κοινωνική αντίσταση. Και στην Ελλάδα, αυτή η συσσώρευση κοινωνικής αντίστασης φαίνεται να υπάρχει ήδη σε με υπόγεια δίκτυα  συσπείρωσης που οδήγησαν και στην εκλογική ανατροπή – παρά τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Η επική στιγμή: η ελληνική κοινωνία αντέχει παρά τους εκβιασμούς. Η εικόνα στους δρόμους και η ανοχή των διάφορων τάσεων
Θα περίμενε ίσως κάποιος ότι οι θεσμοί θα δέχονταν κάποιο συμβιβασμό από πριν. Όμως, το παιχνίδι είναι χοντρό γιατί ό,ποια απόφαση και να ληφθεί, το χρέος που φόρτωσαν τα λάθη στην Ελλάδα θα επανέρχεται. Και η ελληνική κοινωνία φαίνεται πια να ξέρει. Η ευρωπαϊκή εξουσία, ωστόσο, έπαιξε ένα ακόμα χαρτί – της υποκίνησης εσωτερικής πίεσης. Τα ΜΜΕ [ή αρκετά από αυτά] έπαιξαν το παιχνίδι των αντίστοιχων κυπριακών του 2012, με καταστροφολογίες, και η αντιπολίτευση προσπάθησε να βγάλει και αυτή στους δρόμους του ιθαγενείς που "θέλουν να έχουν τα χρήματα τους και ψοφήσουν από την πείνα οι υπόλοιποι". Θέλουν Ευρώπη.. η αντιπαράθεση της Πέμπτης ήταν εκφραστική: μετά από της κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα που έδειχναν ότι δεν έπαιζε το σενάριο της εσωτερικής υπονόμευσης, μαζεύτηκαν στο σύνταγμα μερικές εκατοντάδες ιθαγενείς της υποταγής. Με εκπροσώπους της αντιπολίτευσης. Αλλά ήταν και πάλι μια μειοψηφία του συνολικού όγκου των συγκεντρωμένων εκείνη την μέρα στο συγκεκριμένο χώρο. Αν το δει κανείς αριθμητικά φαινόταν να υπάρχουν 1.000 από τη σταθερή τάση της εναντίωσης στο μνημόνιο και στήριξης της κυβέρνησης, 200 της «Ευρώπης», αλλά και άλλοι 200 από τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο που ήταν μεν ενάντια στο μνημόνιο, αλλά και αυτόνομοι από την στήριξη της κυβέρνησης. Και χωρίς το μπλοκ του ΚΚΕ, που είναι επίσης ευδιάκριτο στις κινητοποιήσεις. Οι «φορτηγατζήδες» της Χιλής του 1973 δεν έπαιξαν. Το πιο εντυπωσιακό ίσως όμως να είναι το γεγονός ότι η ελληνική αριστερά [από τον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, στον αντιεξουσιαστικό χώρο κοκ] και τα κινήματα, γνωστοί για τις τόσες διαφοροποιήσεις τους, κρατούν ισορροπία πια. Το μεγάλο ιστορικό παιχνίδι φαίνεται να είναι πια συνειδητό.
Το πιο εντυπωσιακο δείγμα, για την ελληνική αντίσταση, για το αίσθημα ότι η ελληνική κοινωνία κατανοεί το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο παίζει – και το ότι γράφει ιστορία, φαίνεται ακόμα και στις δημοσκοπήσεις που γίνονται από την μεριά των καθεστωτικών. Η πλειοψηφία παρά τους εκβιασμούς είναι σταθερή στην αντίσταση. Η επιθυμία για παραμονή στο ευρώ είναι η τελευταία ελπίδα των ευρωπαίων και των συνεργατών τους – αλλά και στην Κύπρο η μεταμόρφωση σε μια πλειοψηφική απόρριψη του ευρώ από την κοινή γνώμη το 2013, έδειξε πόσο εύθραυστες είναι οι τάσεις.

Its a mess: η ευρωπαϊκή κρίση νομιμοποίησης, οι φυγόκεντρες δυνάμεις του βορρά, και η εξέγερση του νότου – «κάτι πρέπει να γίνει», αλλά το παιχνίδι μοιάζει να είναι και εκτός έλεγχου πια
Το παιχνίδι που παίζεται, δεν είναι μόνο ζήτημα αντίστασης και εξουσίας. αΑυτή είναι η μια διάσταση. Ταυτόχρονα, ο κεντροευρωπαϊκός πυρήνας βιώνει μια κρίση πολλαπλών διαστάσεων: από την μια είναι οι εσωτερικές φυγόκεντρες δυνάμεις [είτε των βόρειων ακροδεξιών που ανεβαίνουν σταθερά, και που θέλουν το κράτος ευημερίας για τον εαυτό τους και περιορισμούς για τους ξένους, ενώ η Βρετανία φαίνεται έτοιμη να αυξήσει τη θεσμική απόσταση από της Βρυξέλλες. Αναπόφευκτα η Ε.Ε., αλλά και η ευρωζώνη, θα αλλάξουν.



Και η πορεία προς την ομοσπονδοποίηση δεν φαίνεται, πια, δομικά σίγουρη – όπως ήταν το πλάνο της εξουσίας. Χρειάζεται σαφώς κάποιο plan B με Ευρώπη διαφορετικών ταχυτήτων και ίσως «κύκλων». Αλλά η συγκρότηση ενός σκληρού πυρήνα είναι από μόνη της περίπλοκη – και πάσχει πια, με τεκμήριο την εξέγερση του νότου, από κρίση νομιμοποίησης. Ποιός θα θέλει μια Ευρώπη από όπου άλλοι θέλουν να φύγουν, άλλοι να φτιάχνουν εσωτερικά σύνορα, και άλλοι να επιβάλουν εξοντωτικά προγράμματα πειθαρχίας; Οπότε το ελληνικό ζήτημα δεν είναι απλώς διαμάχη ελληνικής κοινωνίας και κεντροευρωπαϊκών θεσμών – είναι και μια διαμάχη για το πώς θα διαμορφωθούν οι ισορροπίες του μέλλοντος στην Ευρώπη. Η Ελλάδα, σε αυτό το πλαίσιο, δεν πολεμά μόνο για το δίκαιο μιας κοινωνίας που θα πρέπει να ζητήσει αποζημίωση για την εξαθλίωση στην οποία υποβλήθηκε – είναι και μια διαμάχη για τον άξονα του νότου που θα διεκδικήσει την αυτονομία του πια. Η Γαλλία έχει εμφανώς αποτύχει σε αυτόν τον ρόλο – έστω του εξισορροπητή. Στην Ιταλία, όμως, η δυσφορία είναι μεγάλη – ιδιαίτερα με βάση το γεγονός ότι το ΑΕΠ για δεκαετίες τώρα έχει κολλήσει. Γιατί να μην διεκδικήσει ο νότος το δικό του εσωτερικό πρόγραμμα κρατικών επενδύσεων για ανάκαμψη; Μια αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ ή το πιο ρεαλιστικό σενάριο της ύπαρξης δυο νομισμάτων, θα άνοιγε μια πόρτα που μετά την δαιμονοποίηση, θα αποκάλυπτε μια ακόμα απάτη – ότι και χωρίς το ευρώ η χώρα μπορεί να λειτουργήσει. Και να διαπραγματευτεί καλύτερα.

Έτσι, η Ευρώπη αγωνίζεται για τους τύπους – ίσως και αντίθετα [γιατί πρέπει να συντηρεί και την εικόνα του παρελθόντος] από το ρεύμα μιας αλλαγής που αναπόφευκτα έρχεται. Ο Ντράγκι φαίνεται να το κατανοεί. Αφού πέρασε έστω και καθυστερημένα την ποσοτική χαλάρωση, εκβιάζει μεν, αλλά στην υστάτη αυξάνει την παροχή ΕΛΑ στις τράπεζες γιατί κατανοεί ότι το ξεχείλωμα του ευρώ, θα ανοίξει πολλές τρύπες.

Από το Βερολίνο ακούγεται πάλι ο απόηχος διαφοροποίησης της Μέρκελ από τον Σόιμπλε – της πολιτικής της ενοποίησης από την νεύρωση του εκβιασμού. Η Μέρκελ ίσως κατανοεί την πραγματικότητα. Ο Σόιμπλε δεν μπορεί να βγάζει κηρύγματα γιατί ήδη κάνει την πάπια σε ένα εκβιασμό που εκτόξευσε τον Φεβράρη: ότι οποιαδήποτε μη πληρωμή από την Ελλάδα θα είναι "χρηματοπιστωτικό γεγονός" – δηλαδή χρεοκοπία. Η Ελλάδα δεν πλήρωσε ήδη μια δόση, και απλώς κατάπιε την γλώσσα του. Πήρε αναβολή η πληρωμή, πακετοποιηθηκαν οι δόσεις, αλλά δεν τόλμησε να πει «χρεοκοπία». Τον ρόλο του ανέλαβε εν μέρει η Λαγκάρντ που το παίζει εκβιασμούς και ατάκες, ξεχνώντας και η ίδια ότι διορίστηκε μέσα από ένα σκάνδαλο και όσοι κατοικούν σε γυαλινο σπίτι δεν μιλάνε για ανωριμότητα. Ήδη οι συζητήσεις, ως παραχώρηση στην Ελλάδα, για να διαχωριστεί το ΔΝΤ από τους Ευρωπαϊκούς "θεσμούς", είναι από μόνο του κέρδος. Μετατοπίζεται το πλαίσιο της συζήτησης.

Και η Ρωσία δεν είναι απλώς δίπλα, αλλά αναδύεται πια και ο άλλος μη-δυτικός πόλος ή πόλοι στο παγκόσμιο σύστημα: ο Τσίπρας στη Ρωσία ως ένα είδος πολλαπλού σημειολογικού μηνύματος
Η άλλη παράμετρος που είναι σαφής, είναι η γεωπολιτική, και εδώ η ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί επιτέλους και μια στρατηγική που οικοδομεί πάνω στην κυπριακή εμπειρία της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής»,  βγάζοντας την χώρα από την απομόνωση που οδηγούσε στους εκβιασμούς υποταγής. Και τον Φεβρουάριο και τον Ιούνιο η ελληνική κυβέρνηση άνοιξε πόρτες προς τα ανατολικά. Αρχικά με τον αγωγό φυσικού αεριού και ακολούθως με τη διερεύνηση της ένταξης στην τράπεζα των BRICS. Οι εκβιασμοί για υποταγή κτίζονται στην απομόνωνση του καταπιεσμένου – για να δημιουργηθεί το πλαίσιο δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Όμως υπάρχουν…

Και η καταγραφή των ρητορικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα στους γονυπετείς ιθαγενείς [«την Ευρώπη θέλωμεν και ας τρώτε πέτρες»] και το σαρκασμό για όσους ανακάλυψαν τους δρόμους, όταν έχασαν την εξουσία και το βόλεμα…
Και για να καταγραφεί και το παρόν των ρητορικών αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας αναδημοσιεύουμε δυο κείμενα – το ένα γράφτηκε από ένα έλληνα κάτοικο στην Κύπρο που φαίνεται ότι κάποτε πουλούσε τον εαυτό του στους ντόπιους ιθαγενείς ως ανώτερο πολιτισμένο που ήξερε τί είναι αριστερά κλπ.



Τώρα ως πανικόβλητος ιθαγενής και αυτός αναπαράγει, όχι απλώς όλα τα κλισέ του τοπικού κυπριακού κυκλώματος, αλλά και ένα αυταρχισμό που αξίζει να καταγραφεί. Οι κλισέ ατάκες για την «αισθητικοποίηση..της φασιστικής σκέψης» θυμίζουν ακριβώς ψυχαναλυτικά σύνδρομα, όπου οι ενοχές μιλούν πια μέσα από τον λόγο που εκφράζει πανικό – όταν κάποιος επικαλείται μια «στοιχειώδη κανονικότητα» είναι πια κωμικό. Αυτή η κανονικότητα είναι ακριβώς ότι επικαλείται η φασιστική ή ό,ποια άλλη σκέψη υποταγής – με βάση αυτήν την οποία [στοιχειώδη] κανονικότητα δεν έπρεπε να γίνει το πολυτεχνείο, για αυτήν την κανονικότητα έγινε ανεχτός ο Χίτλερ, όπως και οποιοσδήποτε δικτάτορας. Οι άνθρωποι θέλουν τάξη, έλεγε πάντα ο λόγος της εξουσίας. Κάθε αμφισβήτηση είναι κίνδυνος. Ιδού, λοιπόν, η ρητορική της υποταγής με κατάλοιπα αριστερίζοντος κέτσαπ – όπως είπε και στο αμίμητο, ο Θεοδωράκης του κόμματος των ιδιοκτητών των ΜΜΕ, «δεξιά το Κούγκι, αριστερά η Ευρώπη». Και η Ευρώπη στα αριστερά είναι η..Μέρκελ και ο Σόιμπλε..

Ο wannabe εθνικός μας τραγουδιστής (Ελλάδας και Κύπρου), ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, "βλέπει μπροστά με χαρά το απόλυτο χάος, που το περιμένει ανυπόμονα, γιατί είναι πάντα πολύ ενδιαφέρον και δημιουργικό". Η αισθητικοποίηση της πολιτικής είναι χαρακτηριστικό της φασιστικής σκέψης. Στην προσωπική σου ζωή (αν σε ανέχονται οι δικοί σου), στην τέχνη σου, κάνε ό,τι θέλεις. Η πολιτική όμως έχει να κάνει με πραγματικούς ανθρώπους που εξαρτώνται από μια στοιχειώδη κανονικότητα έτσι ώστε να ανταπεξέλθουν στις βασικές τους ανάγκες και να κυνηγήσουν τους σκοπούς τους. Δεν είναι τυχαίο που (η πάντα σχετική και μη ικανοποιητική) σταθερότητα της αστικής δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς αντιμετωπίζεται απαξιωτικά τόσο από την ακροαριστερά όσο και από την ακροδεξιά. Ο Α. Ιωαννίδης, με προσεκτικά ισόποσες δόσεις ντροπαλού εθνικισμού, αντιαποικιακού διεθνισμού για αρχάριους, και καθαρού χριστιανικού μίσους για την ποπ κουλτούρα, συνιστά τον ιδανικό βάρδο της διευρυμένης Συριζανέλ ευαισθησίας.

Και ο σαρκαστικός λόγος της αριστεράς για τους ιθαγενείς σε αναζήτηση αφεντικού που βγήκαν στους δρόμους να στηρίξουν τον Σόιμπλε…

Πρώτη φορά διαδήλωση...

 Της Αναστασίας Γιάμαλη
 
Σύντροφοι φιλελέδες, συντρόφισσες φιλελούδες:
Τώρα που η Αριστερά έχει την ηγεμονία  καταλάβατε πως η πολιτική γίνεται και στους δρόμους. Ένα μεγάλο μπράβο! 
Επειδή είστε άμαθοι-ες στους δρόμους, στις διαδηλώσεις και τις πορείες που μέχρι τώρα απλά σας χαλούσαν τα ψώνια, τον καφέ, τη δουλειά, το brunch και την αισθητική σας βρε αδερφέ, θα σας δώσω μερικές συμβουλές - συναγωνιστικές -  για το πώς να επιβιώσετε το δίωρο που θα διαδηλώσετε την Πέμπτη το απόγευμα. Ένα survival kit προσφορά της ΑΥΓΗΣ... 
-Πρώτον: Είστε τυχεροί-ες που οι ΣΥΡΙΖΑίοι δεν κλείνουν το μετρό του Συντάγματος και τους γύρω σταθμούς. Θα διατηρηθεί έτσι περισσότερη ώρα το χτένισμα, το μακιγιάζ, δεν θα λιώσει το κερί στο μαλλί και τέλοσπάντων θα είστε πιο φρέσκοι-ες. Μίλησα για το μετρό, διότι πολλοί- ες από σας δεν θα μπορέσετε να πάρετε τα αυτοκίνητα σας διότι δυστυχώς events όπως οι διαδηλώσεις δεν έχουν παρκαδόρο... 
-Δεύτερον: Κατά την άφιξη σας ίσως οι διοργανωτές σας μοιράσουν διάφορα "props":  σημαιούλες, πικέτες, πλακάτ. Ναι αυτά είναι για να βγάλετε σέλφι χρησιμοποιώντας τα hashtag #menoume_evropi και #geroun_gera αλλά μετά θα πρέπει να τα κρατάτε για κάποια ώρα, τουλάχιστον μέχρι τη λήξη της διαδήλωσης. Ενδέχεται να μην ταιριάζουν με τα ρούχα σας, δεν πειράζει, κομμάτια να γίνει, κρατήστε τα! Έτσι για να γίνει λίγο πιο interactive το event! Hint: Προτιμήστε αποχρώσεις του μπλε ή του καφέ του Ποταμιού. 
-Τρίτον: Αν μυρίσετε κάτι καμμένο, σαν πλαστικό... πρόκειται για "δακρυγόνο".  Όχι δεν είναι κάποιο μοριακό κοκτέηλ που βγάζουν για welcome drink, ήρεμα. Η ΕΛΑΣ χρησιμοποιεί χημικά αρίστης ποιότητας γιατί έχει συνηθίσει να τα ρίχνει στους άπλυτους. Μπορείτε να φύγετε, προς την αντίθετη κατεύθυνση συντονισμένα και λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις κυρίες με τα τακούνια. Οι κύριοι με τα Tod's, προσοχή μην γλιστρήσετε. Όσο για το Ralph Lauren πουλοβεράκι που ρίχνετε στους ώμους - α λα Λοβέρδος - μπορεί να χρησιμεύσει και ως μαντήλι (ναι όπως φοράνε οι αριστεροί την παλαιστινιακή μαντήλα) για να προφυλαχθείτε.  Μιας και έπιασα το θέμα υπόδημα, κυρίες μου, επ ουδενί μην φορέσετε Louboutin γόβα, θα σας χτυπήσει δεν θα μπορείτε να κινηθείτε και το πεζοδρόμιο δεν έχει αρκετό χώρο ούτε μαξιλάρες για να καθίσετε. Οι κύριοι, επιλέξτε κάποιο υπόδημα που δεν γλιστράει, σίγουρα θα υπάρχει κάτι στην ντουλάπα σας από μια ορειβατική εκδρομή ίσως. 
-Τέταρτον: Σίγουρα στην διαδήλωση θα υπάρχει ένας animateur, ένας κύριος που θα δίνει τον τόνο και θα απαγγέλλει κάποια συνθήματα. Έχει μία σημασία να τα επαναλαμβάνετε εν χορώ στον ίδιο ρυθμό, όπως τότε που ήσασταν στη χορωδία Τυπάλδου. 
-Πέμπτον: Σε ότι αφορά το ζήτημα "τσάντα" δεν σας φοβάμαι. Μετά τον Σταύρο Θεοδωράκη που εισήγαγε το concept του backpack στην αστική τάξη είμαι σίγουρη ότι θα έχετε ήδη μεριμνήσει να βρείτε το Louis Vuitton ή το Bottega Venetta σακίδιο για την περίσταση. Όσες εμφανιστείτε με ένα απλό Longchamp δεν θα φάτε για πρώτη και τελευταία φορά πόρτα... αλλά για την επόμενη φορά δεν σας εγγυώμαι τίποτα διότι μπορεί οι κανόνες να αυστηροποιηθούν... 
-Έκτον και βασικό: Επ' ουδενί, όχι κουκούλες. Αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να φοβάστε μην κάνει ψύχρα, είστε και άμαθοι. Τα βράδια στο Island άλλωστε κάτι ελαφρύ το ρίχνετε στους ώμους. Ωστόσο όσο trendy κι αν είναι το νέο σας hoodie, ακόμη κι αν είναι σε παστέλ πουδρέ τόνους που φοριούνται πολύ φέτος το καλοκαίρι, έχετε σοβαρές πιθανότητες να σας μαζέψουν με τον κουκουλονόμο. Προσοχή λοιπόν... 
-Έβδομον: Μην πλησιάσετε πολύ το κτίριο της Βουλής. Τα ΜΑΤ δεν μπορούν να σας προστατεύσουν απο την Ζωή. Στην περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο χαθείτε με την παρέα σας, πχ: αν περιμένετε στην ουρά για σέλφι με τον Τζήμερο, το ραντεβου μετά είναι στο Φίλιον.
-Όγδοον: Αυτά που ρίχνουν οι αναρχικοί, τα σπάνε επί τόπου. Μην αρχίσετε να ρίχνετε μονόπετρα. Επίσης, όσο και να προσπαθήσετε οι σαμπανίτσες mini chic δεν ανάβουν... 
Και κάτι ακόμη: Στην περίπτωση που η συγκέντρωση εξελιχθεί σε πορεία, η ιδανική διαδρομή είναι Αμαλίας, πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου, με κατάληξη στο Ηρώδειο...
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς - Μένουμε Ευρώπη - YOLO


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου