24 Μαΐ 2015

Welcome to Cyprus! Στο νησί του ρατσισμού και της μη κοινωνικής πρόνοιας




Η πιο κάτω πραγματική ιστορία έφτασε κοντά μας με την παράκληση να δημοσιευτεί. "Δεν θα κερδίσω κάτι με την δημοσίευση της, αλλά ίσως κάποιοι επιτέλους ξυπνήσουν, διαβάζοντας την", μας είπε ο αφηγητής της πιο κάτω ιστορίας.

Πριν κάποια χρόνια ένας ομοφυλόφιλος Κύπριος, φοβούμενος ίσως την κοινωνική κατακραυγή, αλλά και προσπαθώντας να αγνοήσει την ίδια του την φύση, αποφάσισε να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Απέκτησε ένα παιδί μέσα από το γάμο του, ήταν ένας καλός σύζυγος, αλλά στα 3 περίπου χρόνια γάμου πήρε διαζύγιο.  Στα χρόνια που ακολούθησαν παρέμεινε φίλος με την πρώην γυναίκα του και φρόντιζε να μη λείψει τίποτα από αυτή και το παιδί τους. Η μόνη του έννοια ήταν να βγάλουν το παιδί τους σωστό άνθρωπο στη κοινωνία.

Ωστόσο, ο ίδιος ζούσε απόκληρος της κοινωνίας, μιας Κυπριακής κοινωνίας που δεν έμαθε ποτέ να δέχεται τους ομοφυλόφιλους ως κομμάτι της, αντίθετα αρπάζει κάθε ευκαιρία για να δείξει τον ρατσισμό που την διακατέχει.

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, για να μην θίξει ή να προσβάλει με οποιοδήποτε τρόπο την πρώην σύζυγο και το παιδί του, αποφάσισε να μετακομίσει σε άλλη πόλη. "Ίσως να ένιωθε ότι θα τους πρόσβαλλε η παρουσία του κοντά τους....δεν ξέρω" λέει ο αφηγητής της ιστορίας.
Εκεί, λοιπόν, σε μια άλλη πόλη, μακριά απ' το παιδί του, ζούσε μοναχικά, λες και ήταν κατάρα να γεννηθεί ομοφυλόφιλος "νιώθω ότι ίσως να ήθελε να τιμωρήσει τον εαυτό του, γι αυτό που ήταν, και δεν φταίει αυτός που προσπαθούσε να αυτομαστιγωθεί,, αλλά η κυπριακή κοινωνία, αυτή η κοινωνία που ζούμε, που ναι, διακατέχεται από έντονο ρατσισμό", λέει το μοναδικό του παιδί.

Στα 61 του χρόνια, μετά από μια μοναχική ζωή, έπαθε εγκεφαλικό κι έμεινε φυτό.  Κοντά του βρέθηκε η πρώην σύζυγος του με την οποία διατηρούσε πάντα φιλικές σχέσεις και το μοναδικό του παιδί.
"Εδώ και 2 βδομάδες, απ' τη μέρα που έπαθε το εγκεφαλικό, κρατάω το κινητό του. Δεν χτύπησε ούτε μία φορά! Τόσο μοναχικά ζούσε. Δεν είναι αυτό απάνθρωπο; Γιατί; Επειδή γεννήθηκε ομοφυλόφιλος;

Στα 61 του χρόνια, μετά από μια μοναχική ζωή, έπαθε εγκεφαλικό κι έμεινε φυτό.  Κοντά του βρέθηκε η πρώην σύζυγος του με την οποία διατηρούσε πάντα φιλικές σχέσεις και το μοναδικό του παιδί.

"Εδώ και 2 βδομάδες, απ' τη μέρα που έπαθε το εγκεφαλικό, κρατάω το κινητό του. Δεν χτύπησε ούτε μία φορά! Τόσο μοναχικά ζούσε. Δεν είναι αυτό απάνθρωπο; Γιατί; Επειδή γεννήθηκε ομοφυλόφιλος; Θέλω να πω σε όλους αυτούς που λένε ότι ένας ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί πως κάνουν τεράστιο λάθος! Με μεγάλωσε σωστά, με έμαθε να είμαι πάνω απ' όλα άνθρωπος. Ένα παιδί χρειάζεται αγάπη και κάποιον να τον μαθαίνει να είναι σωστός άνθρωπος, ένα παιδί δεν έχει σημασία αν μεγαλώνει με
gay γονείς ή straight. Μόνο η αγάπη και οι αξίες έχουν σημασία! Τίποτα άλλο! Όταν πριν χρόνια έπρεπε να μεταβώ στο εξωτερικό για μια εγχείρηση, ήταν εκεί, δίπλα μας, κάθε φορά που τον χρειαζόταν η μητέρα μου, αν και ήταν χωρισμένοι, ήταν δίπλα της. Πάνω απ' όλα ήταν Άνθρωπος με Α κεφαλαίο και έδινε τα πάντα για τους άλλους."

Οι ιθύνοντες στην Ευρωπαϊκή νήσο Κύπρο, ενημέρωσαν την πρώην σύζυγο και το παιδί του ότι δεν υπάρχουν ειδικά ιδρύματα στη πόλη τους για άτομα που μένουν φυτά, παρά μόνο στη Λευκωσία.

"Αν θέλουμε να βρίσκεται στη πόλη μας θα πρέπει να πληρώσουμε ιδιωτικό ίδρυμα, απ' την άλλη αν τον αφήσουμε στην Λευκωσία ποιος θα τον βλέπει;
Θα πηγαινοερχόμαστε Λευκωσία; Δεν υπάρχει κράτος δικαίου. Όλο αυτό τον καιρό που τρέχω να δω τι θα απογίνει ο πατέρας μου, παρατηρώ πως δεν υπάρχουν δίκαιες πρόνοιες για άτομα ευπαθών ομάδων" λέει το μοναδικό του παιδί το οποίο αναρωτιέται"γιατί λέμε πως δεν είμαστε ρατσιστές; Γιατί λέμε πως το κράτος λειτουργεί δίκαια; Γιατί ζούμε σε μια φανταστική ουτοπία, όταν η πραγματικότητα σε αυτό τον τόπο άλλα βροντοφωνάζει;" και συνεχίζει στέλνοντας ένα μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις:

 "Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι να σταματήσετε να είστε ρατσιστές. Αν ένας δικός σας άνθρωπος είναι ομοφυλόφιλος αγκαλιάστε τον και πείτε του πως δεν υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό. Εγώ τον πατέρα μου τον έβλεπα μια φορά τον μήνα, ποτέ δεν ένιωσα ντροπή γι αυτόν, αναγνώριζα και ήξερα ότι έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για μένα. Ίσως όμως να μπορούσα να του πω κι άλλα, να βοηθούσα να μην ζούσε τόσο μοναχικά και άδικα.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου