24 Μαΐ 2015

Η αντιπαράθεση γύρω από το νέο παγκόσμιο κέντρο συσσώρευσης και ηγεμονικής διαμάχης, την Ευρασία, και η αναζήτηση σημείων ισορροπίας




Τις τελευταίες εβδομάδες, φαίνεται να υπάρχει ένα σκηνικό καταγραφής των στρατιωτικών σημείων αντιπαράθεσης των διεκδικητών ρόλου στην πολλαπλή, πια, ηγεμονία του ντε φάκτο πολύ-πολικού συστήματος. Στην Άπω ανατολή, οι αμερικανοί προσπαθούν να συγκροτήσουν μια στρατιωτική συμμαχία διαφοροποίησης από την Κίνα (μια δευτερογενή – σε σχέση με την Κίνα- δύναμη στην περιοχή), ενώ στην άλλη πλευρά της Ασίας το ρωσικό και κινεζικό ναυτικό έκαναν κοινή άσκηση στη Μεσόγειο – συνεχίζοντας την παρουσία του κινεζικού στρατού στην παρέλαση της Μόσχας. Ταυτόχρονα, μετά το Σότσι, και ευρύτερα την επίσκεψη Κέρρυ στην Ρωσία, φαίνεται να υπάρχει ένα κλίμα ύφεσης στο ουκρανικό – που εκφράστηκε με την απουσία, είτε ομοφωνίας στην συνάντηση της Ρήγας, είτε με την απουσία θεαματικών κινήσεων εκ μέρους της Ε.Ε. Η αμηχανία της Δύσης ήταν εμφανής και στην έμμεση απόρριψη, σαφή υποβάθμιση της πρότασης Ομπάμα για συνάντηση αραβικών κρατών για το θέμα της Υεμένης. Σε αυτό το πλαίσιο, η διπλή κίνηση του Ισλαμικού κράτους να επιτεθεί ανατολικά [Ραμαντί] και δυτικά [Παλμύρα] ταυτόχρονα θύμισε και πάλι το απύθμενο βάθος της δυτικής υποκρισίας, καθώς χύνονταν κροκοδείλια δάκρυα από αυτούς που στήριζαν για δεκαετίες τον γουαχαμπισμό στη Σαουδική Αραβία, και που χρηματοδοτούσαν την καλλιέργεια αυτής της ακραίας υπερσυντηρητικής εκδοχής του Ισλάμ, που κατέληξε στην Αλ Κάιντα και τώρα στο ισλαμικό κράτος. Αν καταστραφεί η Παλμύρα θα είναι ένα ακόμα έγκλημα συνεπειών – της εισβολής στο Ιράκ το 2003 και της ενίσχυσης της ισλαμικής εξέγερσης  στη Συρία. Διότι αυτό ήταν βασικά η «εξέγερση» ενάντια στην κοσμική κυβέρνηση της Συρίας από την αρχή, όταν δει κάποιος το ρόλο του Κατάρ ακόμα και στα αρχικά στάδια – και σε συνάρτηση με το άλλο δυτικό έγκλημα της περιόδου – τη Λιβύη]. Από ότι φημολογείται μπορεί τελικά να υπάρχει και υπόγεια συμμαχία Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ για να ναυαγήσουν την συμφωνία με τον Ιράν το οποίο βιώνουν ως κοινό αντίπαλο – και το δείχνουν στην άτυπη συνεργασία τους στο συριακό.

Απόπειρα δυτικής επαναπροσέγγισης
Η επίσκεψη Κέρρυ στη Ρωσία μετά την παρέλαση της Μόσχας, και το γενικά θετικά κλίμα που υπήρχε, και για τις κάμερες, ερμηνεύτηκε από πολλούς παρατηρητές ως αποδοχή της κατάστασης από τις ΗΠΑ –  και διεκδίκηση ρόλου στον μηχανισμό του Μινσκ που τους αποκλείει. Η χώρα που δημιούργησε την σημερινή εμπόλεμη κατάσταση, δεν συμμετέχει στη διαμόρφωση του σημερινού στάτους κβο. Οι ρώσοι ήταν φιλικοί, αλλά ήταν βασικά οι αμερικανοί που αποδέχτηκαν το Μινσκ που ήταν η ρωσική θέση. Οι λεονταρισμοί του Κιέβου,και μάλιστα εν μέσω διευρυνόμενης οικονομικής κατάρρευσης, ακούγονταν πια σαν μακρινό τσίρκο. Ένας σχολιαστής το έθεσε αιχμηρά για το Κίεβο – τα «15 λεπτά» δημοσιότητας της Ουκρανίας τελείωσαν. Και επί του εδαφους οι αμερικανοί πρέπει να απορούν πόσο ηλίθια χειρίστηκε η Νούλαντ το θέμα – φημολογείται μάλιστα ότι απομακρύνθηκε από τη διαχείριση του ουκρανικού. Αν οι αμερικανοί δεν στήριζαν το πραξικόπημα του Φεβράρη του 2014 [τότε που η Nuland είπε την ατάκα "fuck the EU"] θα μπορούσαν με ένα υποψήφιο της αντιπολίτευσης να κέρδιζαν τις εκλογές, που θα γίνονταν κανονικά – ή έστω τις επόμενες. Αλλά όποτε και να κέρδιζαν, θα είχαν το έλεγχο της Κριμαίας. Η απώλεια της Κριμαίας του πιο πολύτιμου γεωγραφικού σημείου της Ουκρανίας που της κληροδότησε η Σοβιετική Ένωση [και για αυτό ήταν απόλυτα λογικά να την χάσουν όσοι γκρέμιζαν ή ανέχονταν πολιτικαντικα τις επιθέσεις ενάντια στα αγάλματα του Λένιν, αφού ήταν το καθεστώς, το οποίο έφτιαξε που έδωσε την Κριμαία στο Κίεβο] και για οικονομικούς λόγους, αλλά και για γεωπολιτικούς – έλεγχος πρόσβασης σε 3 θάλασσες – Αζοφική, Μαύρη και Μεσόγειο. Και μετά ακολούθησε η άλλη δραματική απόσχιση των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντόνεσκ και του Λουχάνσκ με τη βιομηχανική βάση που έφτιαξε και πάλι η Σοβιετική Ένωση στην περιοχή. Και εκείνες οι εξεγέρσεις πρόσθεσαν και ένα δραματικό σημειολογικό τόνο – μια αντίσταση μέχρι θανάτου στη Δύση. Έτσι, το φάντασμα των αντί-αποικιακών αντί-δυτικών εξεγέρσεων έχει τώρα και μεταμοντέρνα κοσμική υφή. Και τώρα, η υπόλοιπη ανατολική και νότια Ουκρανία συγκρατείται στο καθεστως του Κιέβου με ένα μείγμα κατοχής αλά Ισραήλ και δικτατορίας αλά Χιλή – με κορυφαίο παράδειγμα τη σφαγή της Οδησσού.

Σε αυτό το πλαίσιο, η συνάντηση της Ρήγας δεν οδήγησε πουθενά ουσιαστικά. Η Αρμενία και η Λευκορωσία μπλόκαραν αναφορές στην Κριμαία, ενώ από την Γεωργία διοχετεύονταν πληροφορίες για άνοδο στις δημοσκοπήσεις της υποστήριξης για ένταξη της χώρας στην ευρωασιτικη ένωση αντί στην Ε.Ε.

Το έγκλημα στη Συρία
Το τελευταίο διάστημα, οι συμμαχία ισλαμιστών και δυτικών προσπάθησε να ενθαρρύνει μια τριπλή επίθεση ενάντια στη συριακή κυβέρνηση. Από την μια στο βορρά φαίνεται ότι η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία, παρά τις διαφωνίες τους, συνεργάστηκαν για τη δημιουργία ενός μετώπου ένοπλων με κυρίαρχο την Αλ Κάιντα της Συρίας, την αλ Νούρσα, και εξαπέλυσαν επίθεση από τον βορρά. Κατέλαβαν δυο πόλεις, αλλά οι μάχες φαίνονται να συνεχίζονται. Η συριακή κυβέρνηση με την συνεργασία της Χιζμπολλάχ δημόσια πια, ανακατέλαβε μια σημαντική στρατηγικά οροσειρά στα σύνορα με τον Λίβανο, αποκόπτοντας στη σχέση των ισλαμιστών με εκείνη την χώρα. Στο νότο με μια άτυπη συνεργασία του Ισραήλ έγιναν προσπάθειες να ανοίξει ένα ακόμα, πιο άμεσα χρηματοδοτούμενο από την δύση μέτωπο, χωρις ιδιαίτερα αποτελέσματα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η επίθεση από την ανατολή, από το ισλαμικό κράτος έπρεπε να αναμένεται. Το ερώτημα είναι αν οι δυτικοί πράγματι είναι  τόσο ανόητοι, που δεν κατανοούν ότι ανοίγοντας μέτωπα εναντίον του μόνου στρατού που έχει και την στήριξη του πληθυσμού που πολεμά και σε πολιτοφυλακές, που μπορεί να αντιμετωπίσει το ισλαμικό κράτος, θα διευκολύνει το τελευταίο. Η κατάληψη της Παλμύρας στην έρημο στρατηγικά δεν έχει τόση σημασία – όπως και το θέαμα που διοχετεύει το παρατηρητήριο που χρηματοδοτεί το Κατάρ, ότι ελέγχουν την μισή Συρία. Ελέγχουν την έρημο, όπως και στο Ιράκ. Το θέμα είναι ποιοί τους διευκολύνουν να κάνουν την επίθεση. Και ποιοί διοχετεύουν όπλα που φτάνουν σε αυτούς.

Το Ιράκ, πάντως, που χάνοντας τα Ραμάντι είδε μια απώλεια αντίστοιχη του κέρδους της ανακατάληψης της Τιγκρίτ, έστειλε τον πρωθυπουργό στην Μόσχα. Ο οποίος είπε και δημόσια ότι «μερικοί κύκλοι» τον συμβούλεψαν να μην πάει. Σε συνάρτηση, όμως, με την άσκηση της Ρωσίας και της Κίνας στη Μεσόγειο, μπορεί να πει κάποιος, ερμηνεύοντας και τη δήλωση, ότι οι ξένοι παίκτες στην περιοχή είναι όντως πολλοί…

Το αν θα καταστρέψει, και πότε αν το αποφασίσει, το ισλαμικό κράτος κάτι από τα μνημεία της Παλμύρα, δεν είναι δεδομένο, όπως παρατήρησε και ένας αναλυτής των ισλαμικών κινηματικών. Το «ισλαμικό κράτος» είναι σαφώς μεταμοντέρνο στις επικοινωνιακές του τακτικές, και άρα κατασκευάζει θεάματα για να πετύχει κάποιους στόχους. Η Παλμύρα αυτή την στιγμή είναι κάπως σαν όμηρος και ο ηγέτης του Ισλαμικού κράτους μπορεί να το διαπραγματευτεί ή και το χρησιμοποιήσει σαν σύμβολο [διατηρώντας ή καταστρέφοντας το] ανάλογα με τις ανάγκες του κινήματος του. Η διπλή επίθεση αυτών των ημερών, όπως παρατήθηκε, είχε και στόχο να δείξει στους «πιστούς» ότι παρά τις αεροπορικές επιθέσεις το ισλαμικό κράτος έχει δυναμική – και μπορεί να αναπληρώσει τις απώλειες του [το Ραμαντί αντί της Τιγκρίτ].







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου