17 Μαΐ 2015

Ο Χάσικος και το ρουσφέτι στους αμπελοπουλλάες του ΔΗΣΥ μέσω μιας αυταρχικής πρακτικής "καθεστώτων εξαίρεσης" και προνομιακής μεταχείρισης: Όταν παραβιάζεται η συνταγματική διάκριση εξουσιών, η νομοθεσία, και οι «κοινοτικές οδηγίες» (για τις οποίες η κυβέρνηση γίνεται χαλί όταν αφορούν στα συμφέροντα των τραπεζών και της ΟΕΒ) για να πουληθεί ρουσφετολογική εξυπηρέτηση ημετέρων στους εν δυνάμει ψηφοφόρους του Χαμπουλά, τότε το ζήτημα δεν είναι μόνο οικολογικό, αλλά και βαθύτατα δημοκρατικό...


Το σύνδρομο του αυταρχισμού: μερικοί δεν μπορούν να μάθουν ακόμα να λειτουργούν σε ένα δημοκρατικό πλαίσιο;
Η ανακοίνωση από το Υπουργείο Εσωτερικών του «Στρατηγικού Σχεδίου Δράσης για την αντιμετώπιση της παράνομης παγίδευσης πουλιών» συμπεριλάμβανε μια έκπληξη και μια αποκαλυπτική επιβεβαίωση: η έκπληξη αφορούσε στου φορείς και θεσμούς που εμπλέκονταν για δύο σχεδόν χρόνια [από το 2013 μέχρι σήμερα] στην επεξεργασία του σχεδίου. Ο υπουργός εσωτερικών με το ό,ποιο "επιτελείο" του, ουσιαστικά εξαφάνισαν το μισό σχέδιο, όπως είχε συμφωνηθεί μετά από έντονες διεργασίες την περίοδο 2013-14, και του οποίου αναμενόταν η τελική υπογραφή από τον Απρίλιο του 2014 μέχρι τον Μάΐο του 2015. Και με το έτσι θέλω, έβαλαν ένα άλλο μισό κείμενο στη θέση εκείνου που λογόκριναν, χωρίς να διαβουλευτούν με κανένα – εκτός, βέβαια, από όσους ήθελαν να εξυπηρετήσουν σε βάρος της κοινωνίας και των θεσμών. Το κυριότερο σημείο της αλλαγής του σχεδίου αφορά στην πραξικοπηματική αλλαγή του υπάρχοντος νομικού καθεστώτος – ένα σχέδιο για τον έλεγχο της λαθροθηρίας, μετατράπηκε με αδιαφανείς διαδικασίες και απόπειρα επιβολής σε ένα καθεστώς που ανταμείβει τους παράνομους. Είναι αναπόφευκτη η ιστορική συγκριτική αναφορά – όπως η ΕΟΚΑ Β’ ήθελε να καταργήσει την δημοκρατία, φωνάζοντας ότι «δεν ήταν δημοκρατικό το καθεστώς Μακαρίου», έτσι και το πόνημα του επιτελείου του Χάσικου, αποφάσισε να οδηγήσει την κυπριακή νομική πραγματικότητα χρόνια πίσω, επιτρέποντας το κυνήγι αμπελοπουλιών – με τη δικαιολογία ότι αυτό είναι τρόπος περιορισμού του κυνηγίου. Μια κωμική εκδοχή, δηλαδή, του double speak/διγλωσσίας του Όργουελ.

Ο Χάσικος ζει στιγμές Ρίκκου; Η αδυναμία να κατανοήσει τη σύγκρουση συμφερόντων και αυταπάτης για τη φούσκα εξουσίας στην οποία ζει
Γιατί συμπεριφέρεται έτσι ο κ. Χάσικος;  Εκτός από τα ό,ποια ιδεολογικά κατάλοιπα, το βασικότερο πρόβλημα του φαίνεται να είναι μια αδυναμία να κατανοήσει την έννοια της σύγκρουσης συμφερόντων – και άρα να αντιληφθεί ότι ο ρόλος του ως δημόσιος λειτουργός είναι εντελώς διαφορετικός από εκείνο που έχει σε μια οικογενειακή επιχείρηση. Όταν ανέλαβε λ.χ. το Υπουργείο Εσωτερικών, έτρεξε αμέσως να αποκτήσει έλεγχο του κτηματολογίου και δεν τον αμφισβητούν για την κραυγαλέα σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα σε έναν επιχειρηματία με οικογενειακές  διασυνδέσεις με την «ανάπτυξη» ή αγοραπωλησία γης και τον έλεγχο του μηχανισμού που αποφασίζει για τις αλλαγές πολεοδομικών ζωνών. Διόρισε μέχρι και υπάλληλό του στα ιδιωτικά ΜΜΕ, ως επικεφαλή του ΡΙΚ.

Οπότε, ο Χάσικος φαίνεται να ζει φαντασιακά, «στιγμές Ρίκκου» – απόλυτης ασυδοσίας. Θα βρει και αυτός φυσικά αργά ή γρήγορα τον «Κληρίδη» του. Για την ώρα, όμως, κινείται με στόχο τη δημιουργία και ευρύτερων προσβάσεων στο κόμμα του. Και αφού η κυβέρνηση δεν πάει καλά, και αφού είναι, πια, μειοψηφία στη Βουλή, και έρχονται και εκλογές του χρόνου, ενώ υπάρχει και μια διαδικασία για το κυπριακό που θα διχάσει την κομματική βάση, ο υπουργός εσωτερικών αποφάσισε, φαίνεται, να επεκτείνει την ήδη αυταρχική τάση του – και να επιβάλει ένα καθεστώς για τα αμπελοπούλια, που θα συσπειρώσει τουλάχιστον τους ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ στην περιοχή των Κοκκινοχωριών – και θα αυξήσει και τις προσωπικές του προσβάσεις.




Το ότι αυτή η αλλαγή γίνεται αυταρχικά, ότι επιβάλλεται με απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου, η οποία μοιάζει λες και έχει τη μορφή διατάγματος, και ότι στο τέλος οι πολίτες θα πληρώσουν βαρύ πρόστιμο στην ΕΕ, απο τις παρανομίες του, δεν απασχολεί τον κ. Χάσικο – εν μέρει γιατί δεν είχε με βάση την μέχρι τώρα βιογραφία του, την ικανότητα να δει/ αντιληφθεί τις συνέπειες των ανοησιών του, και εν μέρει γιατί νομίζει ότι, όταν έρθει η ώρα να πληρώσει η κοινωνία τα ρουσφέτια του, ο ίδιος θα τη γλιτώσει και πάλι, όπως έγινε με το πραξικόπημα,[2] με την προηγούμενη διακυβέρνηση του ΔΗΣΥ, με τη Δρομολαξιά, με το ιχθυοτροφείο στο Λιοπέτρι κοκ. Ίσως, όμως, ο κ. Σωκράτης να πάτησε μπανανόφλουδα τώρα.

Κάποτε με τα τανκς, τώρα με τα διατάγματα: το ρουσφέτι ως καθεστώς εξαίρεσης και έκτακτης ανάγκης της ημετεροκρατίας – οι παραβιάσεις της συνταγματικής διάκρισης εξουσιών, του νομοθετικού ρόλου της βουλής, του νομικού ρόλου της γενικής εισαγγελίας και του ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου
 Η απόφαση του κ. Χάσικου κατ’ αρχήν παραβιάζει σε δυο σημεία τη συνταγματική διάκριση εξουσιών:
1. η απόφαση να περάσει το ειδικό καθεστώς εξυπηρέτησης των παράνομων κυνηγών αμπελοπουλιών θα έπρεπε, δημοκρατικά, με βάση το σύνταγμα, να περάσει από τη βουλή, αφού υπάρχει ήδη σχετική απαγορευτική νομοθεσία. Φαίνεται, όμως, ότι μετά την ανακάλυψη των διαταγμάτων, και τη βοήθεια που πρόσφεραν στην εξυπηρέτηση του κ. Σιακόλα, οι της κυβέρνησης αποφάσισαν να καταφεύγουν σε αυτό τον τρόπο για να παραβιάζουν τις νομοθεσίες. Αυτός ο αυταρχισμός δεν είναι ένα ολοκληρωτικό πραξικόπημα, αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει ειδικά καθεστώτα εξυπηρέτησης ημετέρων με αποσπασματικές αυταρχικές παραβιάσεις του νόμου και της ισονομίας. Έτσι, το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που εφαρμόστηκε λόγω του 1964, μπορεί αποσπασματικά να γίνει καθεστώς εξυπηρέτησης ειδικών ομάδων ψηφοφόρων της δεξιάς, που δεν μπορούν να ανεχτούν την εφαρμογή νομών που δεν τους συμφέρουν.

2. Σε ένα δεύτερο επίπεδο παρανομίας, ακόμα και ένα διάταγμα θα έπρεπε να γίνει σε διαβούλευση με την νομική υπηρεσία. Αλλά οι μηχανισμοί σε ένα κράτος που διολισθαίνει προς ένα καθεστώς του ρουσφετιού/ ημετεροκρατίας λειτουργεί επιλεκτικά. Έτσι, χρησιμοποιεί μεν την νομική υπηρεσία για να καταφεύγει στο Ανώτατο για διατάγματα που να εξυπηρετούν άλλον ειδικό προνομιούχο, τον Σιακόλα και τις τράπεζες με τις εκποιήσεις, αλλά τώρα όπου δεν βολεύει αγνοείται η νομική υπηρεσία.

3. Όμως, επειδή το θέμα δεν αφορά μόνο σε τοπική νομοθεσία, αλλά και ευρωπαϊκή οδηγία, η οποία ενσωματώθηκε στο κυπριακό δίκαιο λόγω της ένταξης στην ΕΕ, νομικά για να μπορεί η κυβέρνηση να εκδώσει ένα τέτοιο διάταγμα, θα έπρεπε να διαβουλευθεί με την Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (καθώς επίσης και τις Γραμματείες των σχετικών διεθνών Συμβάσεων της Βέρνης και της Βόννης). Άρα, αυτό το οποίο θα γίνει με βάση την υπάρχουσα διαδικασία, είναι να καταγγελθεί το διάταγμα, θα τιμωρηθεί η Κύπρος και θα υποχρεωθούν οι πολίτες να πληρώσουν το πρόστιμο για την αυθαιρεσία του κ. Χάσικου, ή για να ακριβολογούμε, για το ρουσφέτι του Χάσικου στους σε υπό δυσφορία οπαδούς το κόμματός του. Μπορεί, όμως, αυτό να είναι η γκάφα που θα ανοίξει τον δρόμο για την δικαστική, πια, διερεύνηση του κ. Χάσικου – για αυτό και για πολλά άλλα.

Πέρα από τις πιο πάνω θεσμικές παραβιάσεις του νομικού πλαισίου, κυπριακού και ευρωπαϊκού, η κίνηση αφαίρεσης του μισού κειμένου της συμφωνίας όλων των φορέων χωρίς διαβούλευση συνιστά παραβίαση των αρχών του κράτους δικαίου, της χρηστής διοίκησης και της διαφάνειας.

Η αδυναμία του κ. Χάσικου να κατανοήσει τη διαφορά της οικογενειακής επιχείρησης από το δημόσιο λειτούργημα
Σε αυτόν τον τομέα, ο κ. Χάσικος δεν μπορεί να ξεχωρίσει προφανώς τη διαφορά ανάμεσα σε ένα πολιτειακό αξίωμα και στη λειτουργία ενός επιχειρηματία. Όταν λ.χ. σε διορίζει ο πεθερός σου διευθυντή, δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τί αποφάσεις παίρνεις – όταν, όμως, λειτουργείς σε ένα δημοκρατικό πλαίσιο, οι κανόνες / νόμοι υπάρχουν, γιατί δεν είσαι αφεντικό, αλλά υπάλληλος των πολιτών που σε πληρώνουν και αναπόφευκτα δημιουργείται ένα κενό όταν παραβιάζονται. Και αντίθετα από ότι μπορεί να νομίζει ένας οικογενειακά διορισμένος επιχειρηματίας, στο δημόσιο υπάρχει, τελικά, accountability/λογοδοσία.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο πρώτος που δοκίμασε να εφαρμόσει ένα τέτοιο καθεστώς ειδικών προνομίων στους λαθροθήρες κυνηγούς ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ, ήταν ο Ιωνάς Νικολάου την άνοιξη του 2013 - δέχθηκε τότε έντονη κριτική και υποχώρησε.  Από τότε, ο κ. Νικολάου απέφυγε τη σύγκρουση και μάλιστα τον περασμένο Φεβρουάριο έστειλε και τις τελευταίες διορθώσεις στο κείμενο της συμφωνίας για το «Στρατηγικό Σχέδιο Δράσης». Και μετά, ήρθε το πραξικόπημα του Χάσικου.

Οπότε, το ερώτημα είναι γιατί να κάνει τέτοια κίνηση ο Χάσικος. Ο Χάσικος επιλαμβάνεται των οικογενειακών του επιχειρήσεων από το υπουργείο του, αλλά η φημολογούμενη προσπάθειά του να αποκτήσει ευρύτερο εκτόπισμα στον ΔΗΣΥ, φαίνεται να σκάλωσε. Οι φήμες ότι προωθούσε την πίεση προς τον Αβέρωφ, δεν φαίνεται να του βγαίνει – δείχνοντας μάλλον ότι και τα κουκιά του Χάσικου, παρά τις θεαματικές κορώνες είναι περιορισμένα - σε ό,τι του άφησε ο πεθερός του, ο Κουλέρμος. Εξακολουθεί να μην είναι δημοφιλής υπουργός, τον ακολουθεί η αύρα της ισοτέλειας και της σύγκρουσης συμφερόντων, και ο Κουλέρμος μπορεί να του έδωσε επιχειρήσεις, αλλά δεν του κληροδότησε έλεγχο σε ευρύτερες δεξιές μάζες. Η κυκλοφορία της Αλήθειας βολόδερνε πάντα.




Το πραγματικό ζητούμενο για τον Χάσικο: υπουργός μόνος ζητά οπαδούς και στην ανάγκη τους εξαγοράζει με δημόσιες παροχές, έστω και παρατυπίας μέσω διαταγμάτων;




Επομένως, φαίνεται ότι τώρα έχουμε την κίνηση του Χάσικου να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα μακρινό για τον λευκωσιάτικο κύκλο κοινό – την δεξιά/ ακροδεξιά των Κοκκινοχωριών. Το θέμα της απαγόρευσης του κυνηγιού αμπελοπουλιών αντιμετωπίστηκε εχθρικά από βουλευτές του ΔΗΣΥ στην περιοχή οι οποίοι εξέφραζαν τα τοπικά συμφέροντα των οπαδών τους – αποκαλύπτοντας στη διαδικασία και μια βαθύτερη μορφή αντίφασης ανάμεσα στην επιφάνεια της ευρωλαγνείας των νεοφιλελευθέρων της Λευκωσίας και της εθνικοφροσύνης των Κοκκινοχωριών. Βουλευτές όπως ο Σ. Σαμψών, ο Κ. Χατζηγιάννης, ο Λ. Χριστοφόρου [με το φαιδρό επιχείρημα ότι θα εξασφάλιζε παρέκκλιση/ εξαίρεση της Κύπρου από την εφαρμογή της σχετικής κοινοτικής οδηγίας] – αλλά και ο Α. Κυπριανού από την Λεμεσό, υπήρξαν βασικοί υποστηρικτές της παραβίασης της ευρωπαϊκής οδηγίας για την απαγόρευση του κυνηγιού αμπελοπουλιών. Όλοι φαίνεται να αντιλήφθηκαν, όμως, ότι το θέμα πέρα από την συγκεκριμένη περιοχή, δεν είναι δημοφιλές και προκαλούσε φθορά, οπότε αποσύρθηκαν. Ο νέος εκπρόσωπος τον οποίο υιοθέτησε ο Χάσικος, από ότι φαίνεται, ως εκπρόσωπό του, είναι ο Ε. Χαμπουλάς – ο οποίος μπήκε στην Βουλή λόγω μετακινήσεων βουλευτών του ΔΗΣΥ σε άλλα πόστα [Στυλιανίδης και Χριστοφόρου]. Ένας υποψήφιος που μπαίνει στη βουλή από σπόντα, θα κάνει τα πάντα για να εκλεγεί. Και θα πει ότι νά ‘ναι, όπως νά ‘ναι. Άρα, ο κ. Χαμπουλάς είναι διαθέσιμος για να κάνει τις δημόσιες σχέσεις της παρατυπίας του Χάσικου.

Ο Π. Γιωρκάτζης έτρωγε αμπλελοπούλια, με τη Φωτεινή, στο Παρίσι; Το ευρωλάγνο, το χωρκαθκιόν τζαι η αντίφαση ανάμεσα στο «Ευρώπη θέλωμεν και ας τρώμεν πέτρες» και στο ιδιοτελές  συμφέρον που θυμάται επιλεκτικά το τοπικό ως ημετεροκρατία
Πέρα από τα νομικά ζητήματα υπάρχουν βέβαια και τα πολιτικά-πολιτισμικά: Η βαθύτερη αντίφαση ανάμεσα στην ευρωλαγνεία που πουλά η κυβέρνηση για το μνημόνιο, αλλά και για τη δικαιολόγηση [έστω και με ψέματα] για τα ωράρια, αλλά και η σχεδόν, υπαρξιακή, ακόμα "ανάγκη" της κυπριακής δεξιάς, να έχει μια παραπομπή σε κάτι εξωτερικά ανώτερο [που να αντικαταστήσει την κάποτε «μυθική Ελλάδα»], έρχεται στη συγκεκριμένη  περίπτωση σε άμεση αντίφαση με ένα είδος τοπικών ειδικών συμφερόντων, που απαιτούν να αγνοηθεί η κατά τα άλλα καλή Ευρώπη – γιατί δεν μας βολεύει.

Η αντιπαράθεση του Τ. Τρύφωνος με τον Χαμπουλά στο ραδιόφωνο ήταν ίσως εκφραστική του πως αυτές οι αντιφάσεις απειλούν να γίνουν βαθύτερα προβληματικές και να ανοίξουν άλλα ρήγματα για την κυβέρνηση και τελικά να προκαλέσουν αρνητικές απρόσμενες συνέπειες που δεν υπολόγισε ο Χάσικος και οι συν αυτώ. Βέβαια, από την άλλη, υπάρχει και η πειθήνια εικόνα του Πολίτη που πουλά Ευρώπη με το καντάρι, αλλά όπως και η εθνικοφροσύνη στο παρελθόν, την προσαρμόζει στο τοπικό συμφέρον. Ο πρωτοσέλιδος τίτλος του Πολίτη μετά την δημοσιοποίηση της κίνησης Χάσικου, ήταν εκφραστικός: «Αμπελοπούλια: Επιτρέπεται το κυνήγι. Ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν περίμεναν οι κυνηγοί μια τέτοια απόφαση από το Υπουργικό». Είναι εμφανής η πολιτική διαφήμιση – αλλά και η αντίφαση ανάμεσα στο τί πουλούσε ως ταυτότητα ο Πολίτης και στο επίπεδο που αναγκάζονται, πια, οι δημοσιογράφοι του να καταφεύγουν για να εξυπηρετούν τα διάφορα καθεστώτα εκτάκτου ανάγκης και ημετεροκρατίας. Είναι δύσκολο να μην το δουν και όσοι αναγνώστες/στριες πίστεψαν το αρχικό παραμύθι. Και το ρήγμα εδώ θα πάρει τη μορφή της διευρυνόμενης απονομιμοποίησης.

Το θέμα όπως διαμορφώνεται, είναι φυσικά και οικολογικό – αλλά και βαθύτατα θεσμικό που αγγίζει, πια, θέματα δημοκρατικής λειτουργίας, ισόνομης εφαρμογής των νομών, ευνοιοκρατίας και δημόσιας ρουσφετολογίας. Και στο βάθος υπάρχει, πια, το και το νομοθετικό ζήτημα του δημοκρατικού ελέγχου τέτοιων αυταρχικών αποφάσεων, αλλά και το δικαστικό ζήτημα του αυταρχικού καθεστώτος διαταγμάτων και του δημοκρατικού ζητήματος της ευθύνης. Θα πρέπει λ.χ. να κατοχυρωθεί ότι οποιοδήποτε πρόστιμο θα πληρωθεί από τον καθ’ ύλη υπεύθυνο αυτής της αυθαιρεσίας και του συνακόλουθου αυταρχισμού - τον κ. Χάσικο που αυθαίρετα πήρε την απόφαση να εξυπηρετήσει τα ό,ποια ιδιοτελή συμφέροντα έκρινε ο ίδιος. Και ευθύνη ενδεχομένως να υπάρχει και από όσους συνεργάστηκαν μαζί του.



[1] Εφ. Πολίτης, 18/3/2014
[2] Αν και το ότι καταλήφθηκε το χωριό του, ως συνέπεια του πραξικοπήματος, ήταν μια κάποια υπόδειξη των συνεπειών. Αλλά τί κατάλαβε ο μικρός Σωκράτης είναι άλλο θέμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου