24 Μαΐ 2015

Ένας απλός περίπατος...





Είναι κάποιες στιγμές με ιδιαίτερη σημασία. Μπορούμε ίσως να τις αποκαλέσουμε ιστορικές, αν και αυτό είναι κάτι που θα φανεί στο μέλλον.
Όταν για παράδειγμα ο Ντενκτάς «άνοιξε» τα οδοφράγματα, ένα είδος μαζικού ενστίκτου οδήγησε τον κόσμο σ ένα μαζικό δικοινοτικό αντάμωμα, το οποίο άφησε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου άναυδη. Σιγά σιγά, μίντια και κόμματα κατάφεραν μέ διάφορα επιχειρήματα να αναχαιτίσουν το ρεύμα. Όμως, λίγα χρόνια αργότερα όταν άνοιξε το οδόφραγμα της οδού Λήδρας, παρατηρήθηκε και πάλι η ίδια ορμή για ένα χρονικό διάστημα, αλλά αυτό το οδόφραγμα κράτησε πάντα σημαντική κίνηση στην οποία συμμετέχουν ιδιαίτερα οι νέοι. Ο κοινός περίπατος Αναστασιάδη – Ακιντζί στην περιοχή ήταν ασφαλώς ένας περίπατος των δύο ηγετών, αλλά ταυτόχρονα ήταν και πάλι κάτι πολύ περισσότερο. Ήταν και πάλι μια αυθόρμητη και βαθιά δήλωση του λαού ότι θέλει και ελπίζει σε γρήγορη λύση. Άραγε αν ο περίπατος γινόταν από τον κ. Αναστασιάδη και τον κ. Έρογλου ο κόσμος θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο; Πολύς κόσμος δεν ξεχνά το ανέκδοτο, πλέον, περί «δεσμεύομαι» του κ. Αναστασιάδη. Έχουμε την εντύπωση ότι είναι το κύρος του κ. Ακιντζί που προσέδωσε στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία μια διάσταση πολύ βαθύτερη από επικοινωνιακό κόλπο.

Τελικά διερωτάται κανείς: γιατί χρειάστηκαν 50 χρόνια για να γίνουν απλές κινήσεις σαν αυτή. Όπως και πολλές άλλες κινήσεις χαμηλής όπως λέν πολιτικής. Τις περισσότερες φορές, ο μύθος περί αναγνώρισης του ψευδοκράτους λειτουργούσε ως ένας διαχωριστικός ιστός που ακύρωνε κάθε σκέψη επαναπροσέγγισης. Ή η δικαιολογία του λαθρεμπορίου που έκανε την Πύλα σχεδόν άβατη για χρόνια. Οι πρώτες ομάδες επαναπροσέγγισης συναντιόνταν στο εξωτερικό.

Όλα τα κόμματα χαιρέτησαν την έναρξη των συνομιλιών αλλά... βέβαια ορισμένα πρόσθεσαν μερικά ακυρωτικά «αλλά». Πάντως, υπάρχει μια αμηχανία στο στρατόπεδο της άρνησης. Ο κ. Κυπριανού του ΔΗΚΟ παραδέχθηκε στο ΡΙΚ ότι μετά το 2004 η κυπριακή διπλωματία αντιμετωπίζει δυσκολίες, οι οποίες πρέπει με κάποιο τρόπο να αντιμετωπισθούν. Σ' ένα πάνελ στον ΕΧΤΡΑ, ο Γιώργος Κολοκασίδης του ΔΗΚΟ παραδέχθηκε ότι ήταν ευθύνη του κράτους να ερευνήσει τους φόνους Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές. Τα στεγανά σκέψης που κατάφερε να δημιουργήσει για να αυτοδικαιώνεται ο ελληνοκυπριακός εθνικισμός παρουσιάζει πλέον ρήγματα. Για παράδειγμα, μάθαμε σχετικά πρόσφατα ότι το κράτος δεν αναλάμβανε αυτόβουλα την ευθύνη του εντοπισμού στις ελεύθερες περιοχές, όχι μόνο των αγνοουμένων Τουρκοκυπρίων, αλλά ούτε και των Ελληνοκυπρίων και των Ελλήνων. Και μόλις πριν λίγες μέρες γνωστοποιήθηκε ότι ο τουρκικός στρατός προσπάθησε να παραδώσει δύο φορτηγά με νεκρούς Ελληνοκύπριους το ‘74, αλλά οι ελληνοκυπριακές αρχές δεν τους παρέλαβαν. Ακόμα και η υπόθεση με τα 28 ναρκοπέδια στον Πενταδάκτυλο έρχεται στην επιφάνεια πολύ αργά. Στο κάτω κάτω από το 2003 και μετά, θα μπορούσαν να είχαν σκοτωθεί και Ελληνοκύπριοι. Γενικά, πολύ τακτικά η ΚΔ συμπεριφερόταν ως κοινοτικό κρατίδιο, παρά ως κράτος δικαίου. Βέβαια, τώρα, τα πράγματα καταρρέουν γενικότερα με το ελληνοκυπριακό μπλοκ εξουσίας να διασύρεται και να χάνει κάθε κύρος. Το διασώζει η έλλειψη εναλλακτικής εξουσίας. Ίσως η λύση του Κυπριακού να βοηθήσει σ' ένα νέο ξεκίνημα.


Είναι κάποιες στιγμές με ιδιαίτερη σημασία… Όταν για παράδειγμα ο Ντενκτάς « άνοιξε» τα οδοφράγματα ένα είδος μαζικού ενστίνκτου οδήγησε τον κόσμο σ’ ένα μαζικό δικοινοτικό αντάμωμα… Ο κοινός περίπατος στην περιοχή Αναστασιάδη – Ακιντζί ήταν ασφαλώς ένας περίπατος των δύο ηγετών, αλλά ταυτόχρονα ήταν και πάλι κάτι πολύ περισσότερο….γιατί χρειάστηκαν 50 χρόνια για να γίνουν απλές κινήσεις σαν αυτή;… 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου