10 Μαΐ 2015

Μια περίεργη αμηχανία...



Υπάρχει μια περίεργη αμηχανία πάλι, που πλανάται πάνω από τα κεφάλια της ελληνοκυπριακής ηγεσίας. Κάτι σαν ένα αίσθημα έλλειψης αυτοπεποίθησης. Ο Μουσταφά Ακιντζί φαίνεται καθαρός πολιτικός. Φαίνεται ότι επέλεξε με ειλικρίνεια την Κύπρο ως πατρίδα του. Έχει τα φόντα να είναι ένας ηγέτης όχι μόνο των Τουρκοκυπρίων αλλά και αρκετών Ελληνοκυπρίων. Και είναι ήδη. Ο κ. Αναστασιάδης και όχι μόνο ανήκει σε μια ηθικά ξοφλημένη γενιά πολιτικών. Υπάρχουν αρκετές διαφορές του 2004 με το 2015. Η πιο σημαντική όμως είναι ότι η ελληνοκυπριακή πολιτική ελίτ αποκαλύφθηκε μέσα στα λίγα αυτά χρόνια. Τελικά πρόκειται για μια μικρή ομάδα οικονομικών και πολιτικών που νέμονται την κυπριακή δημοκρατία από το 60 και ενδεχομένως πιο αποτελεσματικά από το 1963. Πίσω από την πατριδολαγνεία που καλιεργήθηκε όλα αυτά τα χρόνια βασίλευαν η μίζα και το ρουσφέτι. Με τη βοήθεια του τραπεζικού κεφαλαίου ξεπούλησαν τον πλούτο της χώρας και συνεχίζουν να το πράττουν. Ίσως τελικά να φαίνεται «πιο πρόεδρος» ο Ακιντζί παρά ο Αναστασιάδης. Παρ όλα αυτά ο ίδιος ο κ Ακιντζί δεν είπε τίποτε το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια τέτοια παρεξήγηση. Αντίθετα φρόντισε πρώτα να πει ότι το Κυπριακό δεν είναι εύκολο και μετά ότι ο ίδιος είναι ηγέτης της κοινότητας του ή για την ακρίβεια με τη δική του ωρολογία, του λαού του.

Γι αυτό ακριβώς το λόγο οι Ελληνοκύπριοι που θέλουν μια πιο καλή λύση απ αυτήν που φαίνεται να προσφέρεται άρχισαν προληπτικά να επαναλαμβάνουν την από καιρού καλιεργημένη βεβαιότητα ότι το κλειδί είναι στην Τουρκία και ότι κατά συνέπεια δεν μπορεί ο Ακκιντζί να κάνει την διαφορά. Εξ άλλου υπενθυμίζουν την περίπτωση του κ Ταλάτ ο οποίος φυσικά δεν συμπεριφέρθηκε ανεξάρτητα όπως πχ θα συμπεριφερόταν αίφνης ο κ Ομήρου. Παρ όλα αυτά ο Ταλάτ άφησε ως κληρονομιά τις συγκλίσεις του με τον Χριστόφια τις οποίες συγκλίσεις αναθεματίζουν μαζί με τον κ Ομήρου όλη η υπόλοιπη απορριπτική χορωδία. Ο Αναστασιάδης φαίνεται ότι δέχεται πλέον τις συγκεκριμένες συγκλίσεις.

...και μερικές πρωτοβουλίες από τα κάτω
Στον επαναπροσεγγιστικό χώρο διαμορφώνονται τελευταία κινήσεις που επιδιώκουν να δημιουργήσουν κάποια δικοινοτική συνεργασία που δεν θα στηρίξει απλώς τις συνομιλίες, αλλά θα δημιουργήσει ένα ευρύτερο υπόβαθρο ενεργητικής συμμετοχής στον αγώνα για συμβίωση και συμφιλίωση. Είναι για παράδειγμα η φετεραλιστική κίνηση που επιδιώκει να δημιουργήσει ομοσπονδιακή συνείδηση και η Ενωμένη Κύπρος που προσπαθεί να στήσει νια δικοινοτική συνέλευση ή κάτι τέτοιο που θα δημιουργήσει μια αυτόνομη συμμετοχή στη διαδιακασία της λύσης.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου