3 Μαΐ 2015

Σπόντες


  • Μπαίνουμε, πια, στην νέα διαδικασία για το κυπριακό. Οι αψιμαχίες μέχρι τώρα έχουν ένα αέρα κόσμιας συμπεριφοράς. Σε αυτό το διάλογο δεν θα μιλάμε μόνο με την άλλη κοινότητα, αλλά και μεταξύ μας. Και η συζήτηση θα πρέπει να ξεκινήσει από την αναγνώριση ότι δεν είμαστε όλοι οι ίδιο, αλλά είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε σε ένα κοινό χώρο και έχουμε βασικά υλικά και άλλα [ασφάλειας λ.χ.] συμφέροντα, τα οποία δημιουργούν ένα «κοινό». Το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε. Η Κύπρος ήταν και θα είναι πάντα το κοινό μας. Με αυτή την έννοια, ο διάλογος που θα ξεκινήσει δεν πρέπει να είναι διάλογος για να νικήσει κάποιος ή κάποιοι. Θα πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία που να διασφαλίζει αυτά που είναι κοινά – είτε τον κοινό μας  χώρο, είτε τον κοινό μας πλούτο, είτε τις ιδιομορφίες μας, είτε τις παράδοξα κοινές μας ανασφάλειες. Το 1960 περνούσαμε σε μια νέα εποχή, όπως ο πλανήτης ολόκληρος, αλλά η κυρίαρχη ιδεολογία δεν μας άφηνε να δούμε το μέλλον. Εγκλωβιστήκαμε ανάμεσα στην καθημερινότητα που ανοιγόταν στο μέλλον και στην ηγεμονική ιδεολογία που διευκόλυνε τις εξωτερικές επεμβάσεις. Μέχρι το 1974, που μέσα από την τραγωδία, είπαμε αυτά που ξέραμε, αλλά δεν μας επιτρέπονταν να πούμε. Το 2004, χαθήκαμε σε ένα κατακλυσμό εκβιασμών – το μέλλον, με βάση τα σενάρια και του ναι και του όχι, θα ήταν κακό αν υιοθετούσαμε την άλλη θέση, αλλά και ότι υιοθετούσαμε θα ήταν δύσκολο. Έπρεπε να αποφύγουμε το χειρότερο. Σήμερα, ξέρουμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι. Αλλά ένας διάλογος μπορεί να διασφαλίσει τη συνείδηση των κοινών μιας κοινωνίας με πολλαπλές εσωτερικές γραμμές διαφοροποίησης. Ίσως να πρέπει να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη της περιοχής μας και να αναγνωρίσουμε επιτέλους ένα θετικό πρόσωπο στον «μικρό ιθαγενή» που ενηλικιώνεται πια – και όχι μόνο απέναντι στις δήθεν «μητέρες», αλλά και απέναντι στον αποικιακό Άλλο – την Ευρώπη, τους μεγάλους γενικά που πάντα μερικοί θέλουν να αντιγράφουν. Ίσως να έχουμε πολλά να πούμε στον κόσμο, ακόμα και για το πώς τα καταφέρνουμε να ισορροπούμε με τόσες διαφωνίες.
  • Λες να τα καταφέρουμε να κάνουμε ένα ορθολογικό διάλογο επιτέλους; Αυτή τη φορά έτσι και αλλιώς παίζονται πολλά – και όχι μόνο μίζερες απειλές «αν δεν υπάρξει λύση θα…»[το μεγάλο κακό»], ή ανάποδα «αν περάσει αυτή η λύση, θα ..» [και πάλι θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας]…Οι συζητήσεις του 2004 ήταν απελπιστικές σε αυτόν τον τομέα και από τις δυο πλευρές – και του όχι και του ναι. Και όπως ήταν υστερικές οι κραυγές για το τέλος του κόσμου, αν περνούσε το σχέδιο Αννάν, άλλο τόσο υπερβολικές ήταν και οι αμυντικές, λόγω της σαρωτικής πλειοψηφίας του Όχι στα ΜΜΕ, «απειλές». Τελικά, πολλά που απειλήθηκαν δεν έγιναν. Και το «ναι» ζήμιωσε ακριβώς γιατί η συζήτηση δεν μπορούσε να γίνει επειδή μερικοί φαντάστηκαν ότι μπορούσαν να εκβιάσουν τους ελληνοκύπριους με την Ευρώπη. Ανόητη στρατηγική – ιδιαίτερα από όσους την προηγούμενη δεκαετία καλλιεργούσαν τον εθνικισμό για εσωτερική κατανάλωση και ξαφνικά την άνοιξη του 2004 αγάπησαν τους τουρκοκύπριους.  Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εδώ. Αλλά οι έποικοι αυξήθηκαν και δεν μπορεί να υπάρξει λύση χωρίς να αντιμετωπιστεί ρεαλιστικά το θεμα - και ιδιαίτερα το ζήτημα του κλεισίματος κάπως των βόρειων συνόρων. Και τώρα η θετική προοπτική αφορά στο φυσικό αέριο, αλλά και το κλίμα ωρίμανσης που φαίνεται να υπάρχει στην κοινωνία.
  • Το μεγαλύτερο πρόβλημα που υπάρχει για να περάσει μια λύση είναι η συσπείρωση της εν δυνάμει πλειοψηφίας που δημιουργήθηκε μετά από τις συζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις της περιόδου 2004-2011 [μετά, το κυπριακό μπήκε στο ψυγείο]. Μετά το 2011 δημιουργήθηκαν νέα ρήγματα και αποστάσεις. Μπορεί κάποιος ειλικρινά να πιστέψει ότι αν αύριο τα συμφέροντα του έκδοτη του Πολίτη λ.χ. συγκρούονται με ενός τουρκοκύπριου πολιτικού ή αξιωματούχου, η εφημερίδα δεν θα εξαπολύσει μια υστερική επίθεση εναντίον του; Το 2004 ο Πολίτης ζητούσε από τους ξένους να μιλούν με τον Χριστόφια και να αγνοούν τον Τάσσο. Το 2011, πρωτοστάτησε στην υστερία εναντίον του με εκείνα τα αμίμητα πρωτοσέλιδα ψέματα για τις αποφάσεις τοποθέτησης των πυρομαχικών στο Μαρί. Δεν ήταν λάθος πληροφορίες – ήταν σκόπιμη επίθεση. Ήταν τα συμφέροντα των τραπεζών τότε και έπρεπε κάποιος να δαιμονοποιηθεί. Γιατί να μην κάνουν το ίδιο ξανά για την λύση; Το ευχάριστο είναι ότι η κοινωνία και οι αναγνώστες έχουν πια και άλλες πηγές πληροφόρησης και τα πρωτοσέλιδα πια δεν αντιμετωπίζονται με την αθωότητα του παρελθόντος. Γιατί η ουσία δεν είναι μόνο να ψηφιστεί μια λύση που είναι λαμβάνει υπό όψη τις ευαισθησίες, αλλά και να μπορεί να σταθεί μετά. Να υπάρχουν εκείνοι που στην υστερία θα σταθούν εν δυνάμει στις κατασκευασμένες δαιμονοποιήσεις. Από εκεί και πέρα οι συμμαχίες θα είναι πια ντε φάκτο. Η οικονομική κρίση έχει ανοίξει τέτοια ρήγματα που το μόνο που μπορεί να ελπίζει κάποιος είναι αμοιβαία ανοχή των ταξικά και οικονομικά διαφορετικών συμφερόντων. Αλλά και πάλι ευτυχώς, για πρώτη φορά, συγκλίνουν αιτήματα και συμφέροντα, και ρητορικές και από τις δυο κοινότητες.

  • Απλή ερώτηση στον χωρκανό – πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν εσύ ρε χωρκανέ, εσκέφτεσουν την προεκλογική από το 2010, πώς θα πειστούν οι αριστεροί ψηφοφόροι που βίωσαν τα 2 χρόνια της προεδρίας σου, σαν ένα χυδαίο γιωρκατζισμό, του κράτους των δεξιών ημετέρων, ότι θα είναι θετική η λύση; Το ΑΚΕΛ, σαν κόμμα, θα την στηρίξει (και ξέρεις τα αν…) γιατί είναι θέμα ιστορικής συνείδησης [τζαι για τούτο ακόμα τζαι το 2004 εδιχαστηκεν τζαι ανοιξεν την πόρτα για τις πολλαπλές εκδοχές του «όχι»] αλλα και διότι είναι η αριστερή προεδρία 2008-13 που άνοιξε το δρόμο για ότι διαφαίνεται τώρα, όχι απλά με τις συγκλίσεις αλλα και την σύγκρουση (που είχε τόσο συναισθηματικό κόστος όσον αφορά την δαιμονοποιηση) με το «βαθύ κατεστημένο" των προκαταλήψεων και της ιστορικής λογοκρισίας.  Αλλά οι καθημερινοί αριστεροί, σαν το ένα τρίτο που πληθυσμού, που είναι [και θα είναι αναπόφευκτα] η βάση της οποιασδήποτε λύσης και επιβίωσής της, πώς θα το στηρίξουν; Θέλει επαναπροσέγγιση κα εσωτερικά το σκηνικό…

  • Όταν η ομάδα των δυο του ΔΗΣΥ στην Ευρώπη θέλει να αφαιρεθεί η αναφορά στην ομοσπονδία από ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου, τί νόημα θα πρέπει να αποκωδικοποιήσει η κοινωνία; Ότι ο ΔΗΣΥ θα κάνει πολιτικαντισμούς του στυλ εμείς είμαστε ενάντια στην ομοσπονδία, άμα βολεύφκει να το πούμε έτσι, αλλά θα περιμένει να στηρίξουν άλλοι την λύση που θα διαπραγματευτεί ο πρόεδρος τους; Το 2004 δεν ήταν τυχαίο και δεν το έκανε ο Τάσσος – τις απόψεις του εξέφρασε ο Τάσσος και αξίζει σεβασμού. Το κόμμα του Κληρίδη όμως που διαπραγματεύτηκε το σχέδιο Αννάν με τέτοιες ασυναρτησίες [ρεαλισμός στα σαλόνια και τις πρεσβείες και εθνικοφροσύνη στα μπαλκόνια για ψήφους] μας έφερε ξυπόλητους στα αγκάθια το 2004. Και κλαίεται ο Κωνσταντινίδης από το 2004, όπως σωστά παρατήρησε ο Α. Μιχαηλίδης, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνει ποιοί καλλιέργησαν το κλίμα της υστερίας από πριν, και τις ευθύνες της παράταξης για την οποία ήταν ιστορικά απολογητής – ήταν καλές οι μίζες των πύραυλων για μερικούς, αλλά η συνέπεια του 1998 ήρθε και μας βρήκε το 2004. Ο καθένας και η καθεμία έχει φυσικά και το δικαίωμα στη γνώμη του/της και το καθήκον να το δηλώσει δημόσια. Ένας οργανισμός, όπως ένα κόμμα, έχει και υποχρέωση όμως στη συνέπεια. Ή μήπως μερικοί νομίζουν ότι θα τους βγάλουν άλλοι τα καστανά από την φωτιά; Αν μην τι άλλο ο κ. Συλλούρης, έφυγε αξιοπρεπώς γιατί διαφωνούσε και δεν πήγε πίσω γονυπετής για μια καρέκλα.

  • Ο Ακιντζί ξεκίνησε καλά. Ούτε παραγγελιά να τον είχαμε τον Ταγίπ να προσπαθεί να ξαναπαίξει δημόσια την κασέτα των αναγιωτών. Ωραίος ο κ. Μουσταφά με την ατάκα της ενηλικίωσης της μικρής πατρίδας. Ο διορισμός του κ. Ναμί φαινεται επίσης έξυπνη κίνηση. Αν και προκάλεσε δυσφορία σε μερικούς στα πιο αριστερά.. Για όσους βλέπουν τις ισορροπίες, ήταν και άκρη με την Άγκυρα, αλλά μια άκρη μέσω του τουρκοκυπριακού αριστερού κόμματος, που στήριξε μεν τον Ακιντζί, αλλά ως μηχανισμός έχασε. Οπότε η κίνηση μέσω Ναμι μπορεί να θεωρηθεί καλή προσεγγισης, αλλά και ασφαλής [για τον Ακιντζί] πρόσβαση – όχι εξαρτώμενη δηλαδή – με την Τουρκία. Ταυτόχρονα ήταν και μια εν δυνάμει κίνηση προς την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Οι συγκλίσεις δεν είναι απλώς στο τραπέζι, όπως έλεγε και ο Τάσσος για ότι συζητήθηκε – είναι εκεί in person. Ένα άνοιγμα, λοιπόν, ενδεχομένως και προς την ελληνοκυπριακή αριστερά.

  • Κρίνοντας από μερικές από τις απόψεις που εκφράζονται από την, ας πούμε, απορριπτική πτέρυγα, υπάρχει πεδίο για μια κάποια συζήτηση. Γιατί ο διάλογος δεν θα γίνει μόνο  με την άλλη κοινότητα, αλλά και στο εσωτερικό των κοινοτήτων. Και όσοι έντιμα στήριξαν το όχι του 2004, σαφώς έχουν ρόλο σε ένα διάλογο, που θα πρέπει να ανοίξει δρόμο για το μέλλον – σε ένα πλαίσιο αμοιβαίας ανοχής. Όσοι φαντάζονται ρεβάνς για το 2004 οδηγούν την συζήτηση ακόμα πιο πίσω στο αδιέξοδο του παρελθόντος. Θα ήταν πιο πρακτικό να δουν την εμπειρία της κυπριακής αριστεράς μετά το 1960. Αν και η αριστερά πρόβαλε την ανεξαρτησία πρωτοποριακά από την δεκαετία 1920, στήριξε την αυτοκυβέρνηση το 1947-48, και αποδέχθηκε αμέσως την ανεξαρτησία από τον Σεπτεμβριο του 1958, μετά τη σχετική δήλωση του Μακαρίου, δεν επιδίωξε εκδικητική δικαίωση. Δημιούργησε, ως προλεταριακό κίνημα, μια στήριξη από τα κάτω. Φυσικά, όσοι δεν κατάλαβαν τις περίπλοκες ισορροπίες του δημόσιου λόγου σε ένα ημιλογοκρινόμενο, από τη δεξιά και τα καπετανάτα, καθεστώς, όπως του 1960, ρίχνουν αρλούμπες γιατί δεν ..ειπώθηκε εκείνο …και το άλλο..Οι ίδιοι που ακόμα και μετά το 1974, στην πρώτη υστερία απόηχο του Γιωρκατζισμού, σιωπούσαν βολικά και συμφεροντολογικά – αν δεν εκλιπαρούσαν να μην εστιαστεί πάνω τους η κριτική. Αλλά είπαμε, μπαίνουμε στην περίοδο της ανοχής, οπότε let bygones, be bygones

  • Η Ελλάδα πολύ καλά έκανε και απέσυρε τις εγγυήσεις. Ωραία. Τώρα η Τουρκία μάλλον δεν θα δεχθεί… Άρα πως το παίζουμε; Η ερώτηση δεν είναι ρητορική.. Είναι θέμα ουσίας… Θα επανέλθουμε.. Διότι αν θα λάβουμε υπό όψιν όλες τις ευαισθησίες, τότε υπάρχουν και οι ευαισθησίες των ελληνοκυπρίων. Και αφού η Ελλάδα δεν μπορεί – το είδαμε σαφώς το 1974, όταν τα έκανε μαντάρα το ελληνικό κράτος με το πραξικόπημα- τότε; Η Ευρώπη είναι χαμένη υπόθεση – εδώ κάνει ακόμα ότι δεν καταλαβαίνει ότι επιχορηγούν οι δυτικοί την Αλ Κάιντα στη Συρία, ενώ μετέτρεψε την Λιβύη σε χάος… Άρα..θέλουμε ασφάλεια.. Από… J ..Θα επανέλθουμε..

  • Σύμφωνα με πληροφορίες μας στις 7 ερευνητικές εκθέσεις που έγιναν για τις υπόλοιπες  [πλην εκείνης της Δρομολαξιάς] επενδύσεις του Ταμείου Συντάξεως της CYTA, δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία αναφορά για τα 2 μέλη του ΔΣ που φυλακιστήκαν, αλλά αναφέρεται παντού ως εμπλεκόμενος με μίζες ένα τότε μέλος του ΔΣ, της ΕΔΕΚ ο οποίος είναι πολιτικός μηχανικός. Και οι πληροφοριες λένε ότι είναι πολύ κοντά..στην νέα ηγεσία της ΕΔΕΚ – ας το αφήσουμε έτσι ασαφές, ανκαι έχουμε δυο συγκεκριμένα ονόματα.  Ο ένας μάλιστα ήταν και πολύ ευαίσθητος για τον Ρίκκο. Λοιπόν; Αληθεύει; Και όλο το θέαμα της Δρομολαξιάς ήταν για στηθεί η δίκη - της «γλαφυρότητας» κατά τον τον κ. Σάντη; Περιμένουμε και θα επανέλθουμε.

  • Καλά ο Σιακόλας είναι υπεράνω του νόμου; Στις 22/9/2014 ο Φιλελεύθερος είχε αναφορά σε «κιτρίνη κάρτα» από Ευρώπη για τις χελώνες στην περιοχη του Limni Resort.  Και όλο αυτό το διάστημα που έγινε  αχταρμάς στην Πάφο [και τελικά από τα 40 εκατομμύρια υπερχρεώσεων καταλήξαμε στα ψίχουλα του 1,7 για να απαλλαγούν οι εργολάβοι], που μετά είχαμε την γελοιότητα της σύλληψης της Πρύτανη του ΤΕΠΑΚ γιατί έκανε την δουλειά της ουσιαστικά, καμία υπηρεσία, κανένας ευαίσθητος δεν ζήτησε λογαριασμό από τον κ. Σιακόλα. Και έτσι λοιπόν στις 29/4/2015 μάθαμε ότι αφού η Κυπριακή Δημοκρατία δεν αντέδρασε [δεν έκανε τίποτα δηλαδή],τώρα μας έστειλαν «αιτιολογημένη γνώμη» και «εφόσον η Κύπρος δεν αντιδράσει εντός δυο μηνών η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μπορούσε να παραπέμψει την υπόθεση στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια». Άσιοιλε.. Δηλαδή μετά τις αποθήκες Θεοδοσίου, θα πληρώσουμε τώρα και αλλα για τις παρατυπίες Σιακόλα. Υπάρχει ισονομία; Αν όχι, να το ξέρουμε για να προσφέρουμε απ’ευθείας στην Ευρώπη. Εσύ κύριε Σιακόλα, που κάποτε έκανες και νούσιμες [έστω σαν αστός] δηλώσεις, πώς την έχεις δει με το κόλπο; Αλλού «Ευρώπη και ξερό ψωμί», αλλά στα «δικά» σου χωράφια, κυπριακό καθεστώς εξαίρεσης;..Ό,τι νάναι.
  • Τί έγινε ρε νεοφιλελεύθεροι; Γιατί, μα γιατί ρε παιδί μου, δεν φτιάχνει η μαγική σας αγορά τον αγωγό της Τερσεφάνου; Γιατί πρέπει να ξοδέψει χρήματα το κράτος για να φτιάξει αγωγό;… Θυμηθήκατε ότι διψάτε και ότι χρειάζεται το δημόσιο τώρα ε; ..Όχι ρε! Να διψάτε μέχρι να σας φέρει νερό η αγορά..Και αν υπάρχουν ψώνια της βαθέως βλακείας που νομίζουν ότι θα έκαναν την δουλειά ιδιωτικές εταιρείες για το νερό, να τους θυμίσουμε ότι και στον ηλεκτρισμό δικαιούνται να κάνουν εταιρείες παραγωγής ιδιώτες..Αλλά αδυνατούν..και απλώς θέλουν να αρπάξουν όσα επένδυσε το δημόσιο..Και άμα κόψουν στα δυο στενά, τί θα πουν οι ιδιωτικές εταιρείες, όπως έκαναν οι κάποτε κολοσσοί του ιδιωτικού τομέα - οι τράπεζες; Θέλουμε κρατική βοήθεια.. Αν υπήρχε δικαιοσύνη θα έπρεπε το κούρεμα [και απάτες, όπως με τα αξιόγραφα] να εφαρμοστούν κατ' επιλογήν στα ψώνια που πουλούν νεοφιλελευθερισμό...έτσι για θυμούνται...

  • Αλλά αυτή η κυβέρνηση είναι αμίμητη – αφού ακύρωσε τα έργα για έρθει νερό στη Λευκωσία από το Βασιλικό, τώρα που έγιναν ρεζίλι, τί θα κάνουν; Θα κάνουν διερευνητική, λέει, για να τα φορτώσουν σε κάποιον…Μοντέλο Χάσικου...Άμα σας πιάσουν στα πράσα, φωνάξετε ότι φταίει κάποιος άλλος...Πόση ξεφτίλα ρε; Το κούρεμα ακόμα το μασάτε, και δεν τολμάτε να παραδεχθείτε ότι το δεχτήκατε προκαταβολικά. Μετά φωνάζατε για τον ΕΛΑ, εσείς που απειλούσατε θεούς και διαμονές να δεχθούμε ότι θέλει η τρόικα για να σωθεί η Λαϊκή..Τώρα που τα κάνατε μαντάρα με το νερό, φταίει κάποιος άλλος πάλι; Αλλά τολμάτε να πείτε ότι φταίνε οι περικοπές και η λιτότητα;

  • Βάλανε τον Χάρη υπουργό οικονομικών. Και τί κάνει ο Χάρης, αφού από οικονομικά δεν χαμπαριάζει; Μπάτλερ της τρόικας, όπως είναι, κάνει ό,τι του πουν, κόβει για να του πουν «μπράβο Χάρη». Είναι και αυτό βάλσαμο στην ανασφάλεια. Για να μπορεί μετά να διορίζει Ειρένες και να κάνει ανάλογα ρουσφέτια. Και έκοψε το κονδύλι για τον αγωγό – και τελικά έμεινε η Λευκωσία χωρίς νερό…Μικρό το κακό. Με αυτόν τον τύπο που δεν καταλαβαίνει γενικώς, όχι απλώς τον Βαρουφάκη, θα πέσουν στο τέλος και κτίρια γιατί ο Χάρης θα κόβει κονδύλια -  γιατί ό,ποιος δεν καταλαβαίνει, απλώς υπακούει…

  • Ο αγώνας που διεξάγει η ελληνική κυβέρνηση, και ο πόλεμος που δέχεται [με θεάματα τύπου Ρίγας εναντίον του Βαρουφάκη, και εκβιασμούς μέσω τραπεζών] είναι ανάλογος των πιέσεων που δέχτηκε η κυπριακή κυβέρνηση το 2012. Ίδιοι μηχανισμοί εκβιασμού από το τέλος Ιουνίου του 2012 – θα σας κόψουμε την παροχή ρευστού, θα αναγκαστείτε να κάνετε στάση πληρωμών..αλλά εκεί δεν χρειάστηκαν τόσο τα ξένα ΜΜΕ. Τα εσωτερικά ήταν αρκετά πειθήνια. Ο Πολίτης θα μπορούσε να διεκδικήσει χρυσό βατόμουρο νοσταλγίας αποικιακού καθεστώτος. Ήθελε υποταγή πάση θυσία ο Παπαδόπουλος και χωστού οι υπήκοοι στα πρωτοσέλιδα. Ιδού, λοιπόν, πώς λειτουργεί το σύστημα των «αποικιών χρέους». Στα θετικά των εμπειριών αντίστασης, η ελληνική κυβέρνηση ανοίγει θετικά τη βεντάλια των επιλογών – όπως είπε και ο Βαρουφάκης, που τόσο αντιπαθούν οι ευρωπαίοι και ο ντόπιοι υποτακτικοί, όπως ο Πολίτης, η χώρα θα φροντίσει πρώτα τις εσωτερικές της υποχρεώσεις, στους πολίτες της, και μετά θα δει για το εξωτερικό χρέος που της φόρτωσαν.  Είναι μια απειλή, αλλά και μια απόλυτα ρεαλιστική κίνηση – το ελληνικό χρέος το κατασκεύασαν οι ανάγκες των εξωτερικών τραπεζών και ας τρέχουν οι «χάρηδες» να απολογούνται για τους εκβιασμούς…

  • Και όσοι θέλετε να θυμηθείτε τις υστερίες των κυπριακών ΜΜΕ τότε που πίεζαν σαν εσωτερικά όργανα της τρόικα για να δεχθεί τους όρους της η τότε κυβέρνηση, δεν έχετε παρά να πάρετε μερικές ελληνικές εφημερίδες. Η επανάληψη θα σας πείσω, πόσο πληκτικά επαναλαμβανόμενα είναι μερικά κείμενα και οι ρητορικές τους. Το ΒΗΜΑ του Λαμπράκη [που το έπαιζε κάποτε «δημοκρατικό» – αλλά βολικά και υπέρ του κατεστημένου, όπως και τώρα] την Κυριακή 3/5 ήταν τεκμήριο copy paste.  Υστερίες μέχρι και αρλούμπες ασυναρτησίας για το κυπριακό 1956 – ότι ναναι..:)..Σε ολόκληρη την εφημερίδα υπήρχε μόνο ένα κείμενο που έμοιαζε να υπερασπίζεται την ελληνική κυβέρνηση – και την πλειοψηφία της κοινωνίας. Μια συνέντευξη του Ε. Μπαλιμπάρ. Ο Γάλλος έλεγε στην εφημερίδα των ντόπιων απολογητών της τρόικα [μαυραγορίτες δεν τους είπε ο Βαρουφάκης κατ’ αναλογία με την περίοδο της κατοχής;] το τί προσπαθούν να κάνουν οι Ευρωπαίοι. Α ναι, κάτι ψέλλισε και ο Βέλτσος.. Σε μια γωνιά ήταν και ο κύριος ψευδογεγονός Τσούκας που αναμάσησε ότι έγραφαν πριν βδομάδες τα βρετανικά έντυπα από τον Economist μέχρι τους άλλους που σχολίαζαν το στυλ. Έριξε στην χύτρα διάφορα κλισέ για να καταλήξει ότι η υποταγή [με πιο ευγενικές λέξεις] είναι το καλό – και ότι επίσης χρειάζεται και ντύσιμο αποδεκτό από τους ανώτερους. Τί να πεις..Άστα να τα πάρει το ποτάμι – των ιδιοκτητών των ΜΜΕ που κάποιοι φαίνεται να έχουν «ανάγκη» [κάποτε πουλώντας αρχαία δημοκρατία, κάποτε Μακιαβέλι και ότι ναναι..:)] για εκείνα τα 15 λεπτά δημοσιότητας….

  • Και θέλετε να δείτε και την τοπική εκδοχή των εκβιαστών – ο Πολίτης αρχές Απριλίου είχε πρωτοσέλιδο ότι η Ελλάδα έχει λεφτά μόνο για 5-6 μέρες. Θυμάστε τους ανάλογους τίτλους και για την Κύπρο; Τελικά, τα καταφέραμε  - μέχρι να τα κάνουν μαντάρα όσοι εξέλεξε ο Πολίτης τον Μάρτιο του 2013. Αυτή η εφημερίδα δεν είναι απλώς έκδοση προσωπικών διεκδικήσεων του εκδότη της – είναι και εκφραστικό όργανο όσων θέλουν να εκβιάζουν την κοινωνία. Όσο για το δακρύβρεχτο "κάποτε αποκάλυψε σκάνδαλα", να θυμίσουμε το πόσο καρκασιαλλίκκι έκανε για τις 10,000 ευρώ της μασέλας του Παπασάββα, και την μνημειώδη γάργαρα των πρωτοσέλιδων για τις 600,000 του Ρίκκου; Μπορεί την προσωπική τους αξιοπρέπεια να την έσωσαν η κ. Σάββα, ο κ. Κασκάνης κ.α... Αλλά τα πρωτοσέλιδα ..:)..

  • Ακόμα περιμένουμε εξηγήσεις για την υπόθεση φοροδιαφυγής του εκδότη του Πολίτη ο οποίος οφείλει, σύμφωνα με τις «24», γύρω στα 7 εκατομμύρια για φοροδιαφυγή άνω των 40 εκατομμυρίων. Τόση αγάπη πια για αυτόν τον τόπο; Αν δεν αληθεύει το σκάνδαλο ας δοκιμάσει, αν τολμά, να βγάλει ένταλμα απαγόρευσης για την εβδομαδιαία αναφορά στις «24» για τις όφειλες από φοροδιαφυγή. Τολμά ο Πολίτης και ο έκδοτης του;

  • Εν τω μεταξύ, ο Χριστόδουλος πήγε Φυλακή, με την φοροδιαφυγή του εκδότη του Πολίτη, τί θα γίνει; Μα νομίζετε κυριοι ότι θα εκβιάσετε την σιωπη;..Μονο γέλιο θα προκαλείτε σύντομα όταν μιλάτε για σκάνδαλο – διότι όλοι περιμένουμε με το χαμόγελο της ειρωνείας που θα θάψει αυτή τη φαιδρότητα που συγκαλύπτετε, να δούμε, αν θα βρεθεί λίγη τσίπα και θα πληρωθούν όσα φερεται να χρωστά ο εκδότης. Και να αναμένουμε ισονομία – όση φυλακή έκανε ο Χριστόδουλος να κάνει αναλογα αν καταδιακστει και ο κύριος Γιάννης;.. Σύντομα, θα μπορούμε να κινούμε αγωγή ως πολίτες που διεκδικούν ισονομία από το δημόσιο -  και θα φτάσουμε και στο 40 εκατομμύρια…J

  • Για να καταλάβει κανείς την συγκριτική μετατόπιση, αυτή τη βδομάδα η Σημερινή παρακαλώ είχε πρωτοσέλιδο αναφορά στο κείμενο για τα δικηγορικά γραφεία και πώς «κυβερνουν» [ ή μπορεί να κυβερνούν] την χώρα..Τί να συγκρίνεις με τον Πολίτη; Όταν η Σημερινή βγαίνει με τέτοια θέματα…αλλαγη ισορροπιών στη δημόσια σφαίρα;

  • Έρχεται η τρόικα – και όσοι θέλουν να ασκήσουν πιέσεις στην κοινωνία τρέχουν να υποβάλλουν αιτήματα. Αντέξαμε 9 μήνες και το επιτόκιο για τα ομόλογά μας ήταν γύρω στα 3.5. Τελικά, πήραμε με επιτόκιο 4. Ο Χάρης και ο Αβέρωφ έκαναν χαρά – άντε να το δεχτούμε, αν και είχε και μια στημένη διάσταση. Ας πάρουμε το θέαμα σοβαρά -  Γιατί δεν δανειζόμαστε από τις αγορές, αντί από την τρόικα; Ουσιαστικά, για ανανέωση δημόσιου χρέους πάμε. Ποιά η ανάγκη να πάρουμε από την τρόικα τα 4 υπόλοιπα δις [που όπως λένε και οι Fitch δεν τα χρειαζόμαστε ] και να μην πάρουμε από τις αγορές; Διότι ο Χάρης και οι φίλοι του θέλουν να φανέ φτηνά τους ημικρατικούς με τις ανάλογες μίζες και έτσι δεν βγαίνουν στις αγορές για να εκβιάζουν την κοινωνία. Και ρε Χάρη θα την λυτρώσετε έτσι φτηνά ρε;..

  • Και ο Ξενής Ξενοφώντος στους απολογητές της μετατόπισης για τον Ρίκκο; Το κωμικό κείμενο που θα το φυλάξουμε ως τεκμήριο των εξαρτήσεων του χαριτωμένου κ. Ξενή, έχει για τίτλο «Οι βαρύτατες ευθύνες Προέδρου – Γενικού Εισαγγελέα- Κομμάτων». Ιδού ο απελπισμένος ελιγμός της ενοχής. Καμία αναφορά στον τίτλο στο «βοηθό γενικό εισαγγελέα» - λες και δεν είναι αυτός το θέμα για το οποίο γράφει. Λογοκρίνεται ο Ρίκκος ως ύποπτος, όπως προσπάθησε να κάνει και το προεδρικό αρχικά. Ο Ξενής τώρα επιστρατεύθηκε φαίνεται. Το κείμενο ξεκινά, λοιπόν, με εύσημα στους Αναστασιάδη και Κληρίδη γιατί «έδωσαν έναυσμα δίωξης όσων εμπλέκονται στο οικονομικό έγκλημα». Όμως, το «σκηνικό περιπλέκεται πολλαπλώς με τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα και τις αλληλοκατηγορίες μεταξύ του προέδρου, του γενικού εισαγγελέα και του βοηθού γενικού εισαγγελέα». Προσέξετε ίσες αποστάσεις. Αν έγραφε αυτός ο τύπος για το 1974, θα αναφερόταν στα «θλιβερά γεγονότα» ανάμεσα στους μακαριακούς και την εοκα β ή την εθνική φρουρά και όσους αντιστέκονταν στο πραξικόπημα. Ίσες αποστάσεις ο Ξενής. Και μετά την διαπίστωση των θλιβερών [που είναι και η μόνη έστω και με ίσες αποστάσεις αναφορά στον Ρίκκο] λέει ότι φταίνε τα κόμματα που έβγαλαν ανακοινώσεις – και αναφέρει μόνο το ΑΚΕΛ. Κοιτά να δεις σύμπτωση. Δηλαδή, αυτούς που έλεγαν να παραιτηθεί ο Ρίκκος. Και μετά δακρύβρεχτες αρλούμπες συγκάλυψης με τις γνωστές μεγαλόσχημες φράσεις για τον «φτωχοποιημένο λαό» μαράζι και μπλα μπλα. Όπως τότε την εποχή, το 2011-12 που συγκάλυπταν τόσοι και τόσοι τις τράπεζες, έτσι και ο Ξενής φώναζε τότε ότι έφταιγαν όσοι αρνιόντουσαν τη λιτότητα. Δεν έπαιρναν μέτρα. Τώρα ο Ξενής ανησυχεί. Και θέλει να πάρει ο πρόεδρος πρωτοβουλία για τη θεσμική κρίση. Γιατί δεν το λες τζαι μια φορά ξικούτσουλα ρε Ξενή; Να απαλλάξει τον Ρίκκο; Αυτό δεν θέλεις; Καλά ποσά χρωστάτε του Ρίκκου, ω εσείς «δημοκρατικοί δικηγόροι» κοκ..:)

  • Αφού έφαγαν ειρωνεία του αλλού κόσμου οι δήθεν «αγανακτισμένοι» του 2011, είπαν να επανεμφανιστούν. Μαζεύτηκαν καμιά 100 για να αποδείξουν περίτρανα πόσο φτιαχτό ήταν το θέαμα του 2011. Α ναι, τώρα είχαν και χαριτωμένα συνθήματα του στυλ – δεν είμαι Ρίκκος. Τώρα λέτε δεν είσαστε – το 2011 όμως; Οι «αγανακτισμένοι» του καλοκαιριού του 2011 στη Λευκωσία ήταν μια αντιγραφή, σαν σε θεαματικό copy paste, όπως η μόδα, και τα ριάλιτι σόου, από τα πραγματικά κινήματα, όπως το ισπανικό, αλλά και το πιο περίπλοκο και αντιφατικό ελληνικό κίνημα. Στην Ισπανία, το κίνημα είχε απόηχους αμφισβήτησης του μεταφρανκικού καθεστώτος και πιο άμεσα των τραπεζών σαν σύμβολο του καπιταλισμού. Στην Ελλάδα, το κίνημα των πλατειών κουβαλούσε το έμβρυο της σημερινής πολιτικής μεταμόρφωσης – και της ηγεμονικής εμφάνισης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την μαζικοποίηση της Χρυσής Αυγής. Στην Κύπρο, ήταν απλώς ένα θέαμα της δεξιάς, το οποίο όμως ειρωνικά, για το όνομα που δανείστηκαν οι, φτωχοί στην φαντασία, της Λευκωσίας, ουσιαστικά συγκάλυπτε τα σκάνδαλα των τραπεζών και την πραγματικότητά τους – διότι ακριβώς εκείνο τον Ιούλιο αποφασιζόταν το κούρεμα των ομολόγων. Και όμως, κάποιοι τότε διαδήλωναν και έστρωναν το χαλί για να απαιτεί ο Ηλιάδης, ισχυρός άνδρας της Τράπεζας Κύπρου τότε, η ΟΕΒ και το ΚΕΒΕ λιτότητα  [όπως και σήμερα] κλπ. Δεν Ξεχνώ. Και θα τα ξαναπούμε για εκείνο το θέαμα και το πώς το κατασκεύασαν μερικοί... Όσο για αυτούς που δεν θέλουν να είναι Ρίκκοι, ας μην θυμίζουν ποιούς εξυπηρετούσαν το 2011. Ήταν δίπλα τους ο Ρίκκος.. γενικώς…J
  • Έτσι και αλλιώς σε αυτήν τη χώρα από ψέματα πάμε πολύ καλά. Ο ΕΛΑ θα παραμείνει το κορυφαίο ανέκδοτο για αυτους που αναμασούν ότι τους πουν. Και το θυμηθήκαμε γιατί στην Ελλάδα μέρος του εκβιασμού είναι να τους κόψουν το ΕΛΑ. Και όλες αυτές οι φωνάρες που φώναζαν [για να διορίσουν την Γιωρκάτζη στην θέση του Δημητριάδη] για τον ΕΛΑ; Και αυτό μια μετατόπιση ήταν. Προσέξτε το κόλπο – αυτοί [με πρώτους και καλύτερους τον Πολίτη και τον Αναστασιάδη] που φώναζαν το 2012 ότι κινδυνεύει να καταρρεύσει η ΛΑΙΚΗ και άρα έπρεπε να δεχθούμε τους όρους της τρόικα γιατί θα κόψουν τον ΕΛΑ, βγήκαν μετά τον Μάρτιο να ρωτούν γιατί δεν αφέθηκε η Λαϊκή να κλείσει από την άνοιξη του 2012; Αυτοί που πανικοβάλλονταν ακόμα και στη σκέψη τότε, αυτοί που κλαίγονταν τον Μάρτιο ότι έπρεπε να δεχθούμε το καθολικό κούρεμα γιατί θα έκλεινε η Λαϊκή, όταν έκλεισε φώναζαν γιατί δεν έκλεισε πιο πριν – και είχαν πρόβλημα με τον ΕΛΑ. Τέτοιο επίπεδο.. Η ασυναρτησία είναι μέχρι σήμερα αμίμητη και μπορείτε να την απολαύσετε, άμα κόψετε κανένα πιστό οπαδό/true believer της ανείπωτης ανοησίας του κυπριακού νεοφιλελευθερισμού: πρώτα ρωτήστε τον για το κούρεμα - θα σας πει ένθερμα ότι υποστήριζε το πρώτο καθολικό κούρεμα, γιατί "δεν θα έκλεινε η Λαϊκή". Μετά  ρωτήστε τον για τον ΕΛΑ ή την Λαϊκή. Αμέσως, σαν κουρδιστό πορτοκάλι θα αρχίσει να σας λέει το ακριβώς αντίθετο σενάριο - ότι κακώς διογκώθηκε ο ΕΛΑ [φυσικά δεν θα σας πει πότε και γιατί διογκώθηκε] και ότι έπρεπε ...να κλείσει η Λαϊκή.

·         Όταν η εφημερίδα, ο Πολίτης, η οποία αγωνίστηκε περισσότερο από όλες (μέχρι και η Αλήθεια του Χάσικου τον Αύγουστο του 2012 είχε αφιέρωμα στο σκάνδαλο της αγοράς ελληνικών ομολόγων το 2009 – ενώ ο Πολίτης αγωνιζόταν να υπερασπίζεται τον Καρυδα, και ζητούσε να λογοκριθεί η συζήτηση)  εμφανίζεται σήμερα ότι τάχα μου ενδιαφέρεται για τις χρηματοδοτήσεις κομμάτων από την Φοκους (χωρίς βέβαια να αποκαλύπτει τις δικές του οικονομικές καταστάσεις - και χρηματοδοτήσεις) είναι ένα από τα ανέκδοτα της κυπριακής εκδοχής του Οργουελ. Το άσπρο είναι μαύρο, οι υπερασπιστές των τραπεζών αναζητούν δήθεν τα σκάνδαλα τους. Όμως η εμμονή (γιατί είναι εμμονή άμα δει κανείς τα κενά του επιχειρήματος και την προσπάθεια να κατασκευαστεί θέαμα με συνειρμικές παραπομπές) του Πολίτη, είναι ενδιαφέρουσα, γιατί όπως όλες οι «εμμονές», ιδιαίτερα οι δημόσιες, στην Κύπρο των τελευταίων χρόνων, έχουν να κάνουν με Μετατοπίσεις. Όπως και στην ψυχανάλυση. Τι κάνει ο Πολίτης, όταν ανησυχεί; Ρίχνει Φοκους. Το Σάββατο είχε πρωτοσέλιδο για «άλλα 800 εκατομμύρια στο ΑΚΕΛ». Το θέμα [η διαρροή ή η φήμη] είχε δημοσιευτεί μερικές μέρες πριν στο sigmalive: «Σύμφωνα με έγκυρη πηγή, η ανακριτική ομάδα κατά την ενημέρωση στη οποία προέβη χθες προς τον Γενικό Εισαγγελέα φέρεται να έχει αποκρυσταλλωμένη άποψη ότι οι 800.000 ευρώ κατέληξαν στο τουριστικό γραφείο Egnatia Travel και δαπανήθηκαν για τη μεταφορά ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ από την Ελλάδα στην Κύπρο για τις προεδρικές εκλογές του 2008. Αυτό που απομένει για το συγκεκριμένο θέμα είναι η επιβεβαίωση μέσω των Ελλαδικών αρχών αφού εδώ και αρκετό καιρό έχει αποσταλεί αίτημα δικαστικής συνδρομής.» Οπότε αν πάρουμε το δημοσίευμα/φήμη κλπ προκύπτουν 3 δεδομένα: Δεν έχει τεκμηριωθεί ότι τα χρήματα πήγαν στο ΑΚΕΛ – οι ό,ποιοι ψάχνουν/ αναζητούν τρόπους να συνδέσουν κάποια χρήματα με την αριστερά [ενδιαφέρον βίτσιο δαιμονοποίησης για να αποφύγει κάποιος να πει ότι τόσα λεφτά πήγαν επίσημα στο ταμείο του ΔΗΣΥ]. Ακόμα και να πήγαιναν, και σε αυτό είχε δίκαιο ο Αναστασιαδης όταν εξηγούσε την δικιά του θέση – πρέπει να αποκαλυφθεί ότι δεν ήταν απλά επιχορήγηση, όπως κάνουν διάφοροι επιχειρηματίες. Όπως κάνει λ.χ. ο Πολίτης όταν δέχεται διαφημίσεις. Το δεύτερο ενδιαφέρον είναι ότι αντί του 1.5 εκατομμυρίου που έλεγε ο Πολίτης τώρα πέσαμε στις 800,000 – και ο Πολίτης προσπαθεί πρωτοσέλιδα να το συνδέσει για να αποφύγει διάψευση; Μήπως το πρόβλημα εδώ είναι ότι αν πάνε δικαστήριο και δεν μπορεί ο Παρουτης να αποδείξει ότι πήγαν στο ΑΚΕΛ [πέρα από συνειρμούς που θα θυμίζουν παρακολουθήσεις δραστηριοτήτων αριστερών την εποχή της χούντας – διότι γιατί να μην διερευνηθούν όλα τα 50 εκατομμύρια της φοκους και μόνο όσων είναι αριστεροί;], τότε θα πληρώσει αποζημίωση ο Πολίτης, και άρα φωνάζει πρωτοσέλιδα για να εκβιάσει συμβιβασμό; Κατά το άλλα το όλο θέαμα, σαν μετατόπιση από το θέμα των τραπεζών, είναι μια φούσκα επιπέδου.Ιδου τα δεδομένα για όποιον θέλει να δει την πραγματικότητα στα πλαίσια του τι γινόταν με τα πραγματικά τραπεζικά σκάνδαλα τα οποία συγκάλυπτε ο Πολίτης κατηγορώντας τότε, το 2012 και πριν, τους ακελικους ότι έβαζαν σε κίνδυνο το τραπεζιτικό σύστημα [αινούσαν την Λαϊκή] γιατί μιλούσαν για τα σκάνδαλα: για να έχει νόημα σκανδάλου, θα πρέπει να αποδειχθούν 3 πράγματα: ότι ο Βγενόπουλος έδωσε χρήματα στον Ζολώτα για να εξαγοράσει κύπριους, ότι όσοι πήραν από την Φόκους [έδωσε 50 εκατομμύρια, όσα σχεδόν δηλαδή και η φοροδιαφυγή του έκδοτη που κατασκευάζει τα πρωτοσέλιδα] πρόσφεραν εξυπηρέτηση στον Βγενόπουλο ή στον Ζολώτα παράνομα ή παράτυπα, και ότι η εξυπηρέτηση έγινε σε σχέση με τη  ό,ποια εξυπηρέτηση. Για όποιον ενδιαφέρεται για τις διακασιες των τραπεζιτικων σκανδαλων, ο Βγενόπουλος ενδιαφερόταν για 3 ειδών προσβάσεις – στη Λαϊκή [άρα ποιοί είχαν δυνατότητα να τον βοηθήσουν εκεί;] στην Κεντρική [και η διαμάχη του Ιουλίου του 2009 είναι εκεί  δημόσια τεκμηριωμένη για το ποιοί  του εναντιώθηκαν] και στα ΜΜΕ [και ο Πολίτης έχει να εξηγήσει το αμίμητο πρωτοσέλιδο του ότι ο Βγενόπουλος θα τα έβαζε  με το κατεστημένο]. Ποσα πήγε εκείνο το εξώφυλλο σε διαφημίσεις; Κατά τα άλλα μιλά και ο Πολίτης για σκάνδαλα – η εφημερίδα που φώναζε να μην αποκαλύπτονται σκάνδαλα των τραπεζών τον Σεπτέμβριο του 2012. Υπάρχει κόσμος που πιστεύει ακόμα τον Πολίτη; Εδώ υπάρχουν άτομα που πιστεύουν στον μαρμαρωμένο βασιλιά, γιατί να μην το πιστεύουν και τον Πολίτη; Κυπριακή Αυριανή - πολέμησε τον Χατζηδάκη η Αυριανή, αλλά η τάτσα σε ποιόν έμεινε; Ο Ελβις ζει…J

  • Γοητευτικά αποκαλυπτικό το σαββατοκυρίακο για όσους πίστεψαν τα παραμύθια ότι τελικά το πρωτάθλημα των Κουτσοκούμνη-Κούμα έχει τάχα σασπένς στα play offs. Και το προωθούσαν το παραμύθι και αθλητικογράφοι που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα..Λες και ξαφνικά το βαθύ κράτος της ΚΟΠ εξαφανίστηκε. Απλώς έγιναν μερικές αγωνιστικές με στοχευμένες διακυμάνσεις, μπας και γυρίσει ο κόσμος στα γήπεδα. Ένας παρατηρητής της κερκίδας που ξέρει και από τα υπόγεια κόλπα μας το εξήγησε ως εξής – το μεταφέρουμε ως ένα πολύ πιθανό σενάριο – το οποίο έτσι και αλλιώς συζητείται ανοικτά πια στη δημόσια σφαίρα της κερκίδας: «Στο κυπριακό ποδόσφαιρο, όπως γίνεται τώρα, τα αποτελέσματα αποφασίζονται με δυο παραμέτρους – τί έχει αποφασιστεί προκαταβολικά για τη θέση των ομάδων, και τί συμφέρει σε διάφορους παράγοντες όσον αφορά στα αποτελέσματα, τα οποία μπορεί να έχουν να κάνουν και με στοιχήματα η ανταλλάγματα μεταξυ παραγόντων. Όταν το βαθύ κράτος θέλει το άλφα αποτέλεσμα, τότε θα αναλάβουν οι διαιτητές – τα εργαλεία είναι σαφή: πρώτα είναι τα άτυπα δήθεν λάθη που σπάζουν το ηθικό της ομάδας που πρέπει να χάσει, αν χρειαστεί το μήνυμα γίνεται πιο σαφές με αποβολές για να παίζει αυτή που πρέπει να χάσει με πιο λίγους παίκτες, και ακολουθούν τα πιο σκληρά μέτρα έκτακτης ανάγκης, όπως τα πέναλτι και τα κραυγαλέα λάθη τα οποία έτσι και αλλιώς θα απαλλάξει η δικαστική. Οι παράγοντες της χαμένης ομάδας θα διαμαρτυρηθούν κόσμια και αν πουν κάτι παραπάνω θα τιμωρηθούν για να διασφαλιστεί η λογοκρισία. Εδώ έκαναν γαργάρα τις καταγγελίες Παναγή, θα ασχοληθούν με ένα ακόμα δήθεν λάθος του τάδε διαιτητή; Από εκεί και πέρα ακολουθούν τα συμφέροντα παραγόντων – ποιοί θα ρυθμίσουν τί… Αυτά είναι τα βασικά κριτήρια. Από εκεί και πέρα η κατάσταση της ομάδας και των ποδοσφαιριστών είναι σχετικά μικρό δεδομένο – και μόνο σε μερικά ματς έχει μεγάλη σημασία…» Ίσως τελικά η δημιουργία περισσοτέρων ομοσπονδιών, τώρα που θα εμφανιστεί και η τουρκοκυπριακή, να είναι μια κάποια λύση..Εκτος και η κερκίδα συνεχίσει να τους πιέζει – και αν μερικές ομάδες αποφασίσουν τελικά να «παίζουν για την χαρά» του παιχνιδιού όπως έγραψε ο Γκαλεανο. Υπάρχει και αυτή η πιθανότητα..


  • Και το περιπαίξιμο συνεχίζεται. Ενώ το επιχείρημα αυτή τη βδομάδα με αφορμή τη στάση εργασίας των εργαζομένων στα λιμάνια και το «πόσο αχρείαστη» ήταν, υπήρξε το ότι δεν πρόκειται για ιδιωτικοποίηση αλλά για κάτι ανάλογο με τα αεροδρόμια και την είσοδο ιδιώτη επενδυτή, έρχεται νέο νομοσχέδιο από πλευράς της κυβέρνησης που καταδεικνύει τις πραγματικές προθέσεις. Το νέο νομοσχέδιο προνοεί την επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων σε όλα τα λιμάνια, ακόμα και στο Λατσί και όλων των υπηρεσιών τους. Κι’ εδώ πάει γάντι ο Ζοζέ Σαραμάγκου: Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.
  • Ο Μιχάλης Πήλικος της ΟΕΒ, είναι μια περιπτωσιακή μελέτη από μόνος του. Μπορείς να κάμεις διδακτορικό αναλύοντας τες δηλώσεις του. Τούτη τη φορά, έππιαν τον ο πόνος για το κράτος και τις ουσιώδεις υπηρεσίες του. Ποτζιεί το επήρεν ποδά το έφερε, χαρακτήρισε τις απεργίες ανεξέλεγκτες και απειλή για την οικονομία. Βρήκε και την υποστήριξη του «χρυσού» του Υπουργού Συγκοινωνιών που τον σεκόνταρε και πήρε φόρα. Από πότε η ΟΕΒ έχει τόση έννοια για το κράτος; Και κυρίως από πού κι ως πού να έχει λόγω για τα του κράτους και τους εργαζομένους σ’ αυτό; Η μεγάλη έννοια του κ. Πήλικου, φυσικά δεν είναι ούτε το κράτος, ούτε οι εργαζόμενοι. Η μεγάλη πηλικική έννοια είναι οι απεργίες – ως εργασιακό δικαίωμα – και ο έλεγχος, αν είναι δυνατόν η κατάργησή τους, όπως ακριβώς και τα τόσα άλλα εργασιακά δικαιώματα. Αν του επαίρναν ήταν να κρατά μαστίγιο να μαστιγώνει τους δούλους ... αλλά είναι ... «δημοκράτης» και «πολιτισμένος» γι’ αυτό περιορίζεται στην έκφραση της διαφωνίας του. ... Προς το παρόν τουλάχιστον.

  • Αυτό που ήθελε όμως να το πει, το είπε ο πανμέγιστος Πήλικος ξεκάθαρα: να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις χωρίς μάλιστα καθυστέρηση και να αρθούν τα «υπερπρονόμια» όπως τα χαρακτήρισε. Γιατί σημασία έχει το όφελος του συνόλου της χώρας και όχι μιας μερίδας ανθρώπων. Ακριβώς αυτό κύριε Πήλικε, οι πολιτικές να διεπονται από πρόνοιες προς όφελος του συνόλου των πολιτών της χώρας και όχι μιας μερίδας ανθρώπων .... όπως για παράδειγμα εσάς και τα μέλη σας!

  • Σε μια άλλη στιγμή εκλάμψεων και κρίσης αλληλεγγύης και κοινωνικής ευθύνης ο κ. Πήλικος στη συνάντησή του με την τρόικα ζήτησε «συγκράτηση μισθών και ωφελημάτων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα», ενώ ο κ. Πασχαλίδης του ΚΕΒΕ σεκόνταρε εκφράζοντας ανησυχία για τί θα γίνει όταν λήξουν στο τέλος του 2016 οι μειώσεις μισθών προσωρινού χαρακτήρια που επιβλήθηκαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα λόγω μνημονίου. Να ξαναδιερωτηθούμε για μια ακόμα φορά ότι βρίσκουμαι άτοπη την εμπλοκή του ΚΕΒΕ και ΟΕΒ σε οτιδήποτε έχει σχέση με τα εργασιακά ζητήματα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αφού τα συμφέροντά τους στο θέμα είναι εμπλεκόμενα και συγκρουόμενα, για τον απλούστατο λόγο ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης δεν χάνουν ευκαιρία να δαιμονοποιούν τον δημόσιο τομέα και κυρίως τους εργαζόμενούς τους, όπως και οποιεσδήποτε αντιδράσεις, κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις εργαζομένων, με μοναδικό – προφανώς – μέλημα τη διατήρηση και αύξηση των δικών τους κερδών και των μελών τους. Με την ίδια ακριβώς λογική των κυρίων Πήλικου και Πασχαλίδη, οι εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα πρέπει να απαιτεί τον καθορισμό των εργασιακών θεμάτων στον ιδιωτικό τομέα. Και τώρα που το λέμε, γιατί δεν τον κάνουν; Όπλο των εργαζομένων ενάντια στην ασύδοτη εργοδοσία, η αλληλεγγύη – και κυρίως η έμπρακτη αλληλεγγύη.

  • Μέσα στο παραλλήρημά του για τα απεργιακά μέτρα των εργαζομένων στα λιμάνια, ο Μιχάλης Πήλικος είπε και μια αλήθεια: χαρακτήρισε το λιμάνι ως το μοναδικό πνεύμονα που έχουμε ως χώρα. Άρα οι εργαζόμενοι έχουν δίκαιο να απεργούν, να κινητοποιούνται και να αντιστέκονται στην ιδιωτικοποίησή του. Αν έχεις ένα πνεύμονα, τον αφαιρείς και τον πετάς στα σκουπίδια;

  • Εν όψει ιδιωτικοποιήσεων, ο πρόεδρος Αναστασιάδης πήρε σβάρνα τις συναντήσεις με επενδυτές. Αυτή τη βδομάδα συνάντησε τον Σεΐχη Φουάντ Αλ Γκανίμ, ο οποίος εκπροσωπούσε πολυεθνική με έδρα το Κουβέιτ. Μαντέψτε που δραστηριοποιείται ο Σεΐχης. Εμ μα που αλλού στις αερομεταφορές (αιωνία η μνήμη των ΚΑ) στις τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια και την ενέργεια. Τελικά πόσα πάει το μαλλί;

  • Η καραμέλα της μνημονιακής υποχρέωσης συνεχίζεται και αυτή τη φορά χρησιμοποιείται ώστε να περάσει το νομοσχέδιο για πακετοποίηση και πώληση δανείων. Το επιχείρημα δε που προβάλλεται, δεν είναι ότι με αυτό τον τρόπο το αποτέλεσμα θα είναι οι μαζικές εκποιήσεις και η μαζική δημιουργία ανέργων, αλλά το ότι υπάρχει κίνδυνος να περιέλθουν στην κυριότητα εταιρειών τουρκικών συμφερόντων ακίνητες περιουσίες και στις περιοχές που ελέγχονται από τη ΚΔ. Η εθνικότητα των χεριών που θα πέσουν τα πακέτα δανείων είναι το πρόβλημα και όχι ο κόσμος που θα ξεσπιτωθεί διά της βίας.

  • Αφότου εγκρίθηκε στη βουλή το πλαίσιο αφερεγγυότητας, ο Χάρης Γερωργιάδης πήρε τα πάνω του. Πήρε σβάρνα τα κανάλια για γκέστ εμφανίσεις, ξανατόνισε την έξοδο στις αγορές και το πόσο καλά τα πάει το μνημόνιο στην Κύπρο (γιατί οι άνθρωποι δεν τα πάνε καλά με το μνημόνιο). Έτσι πιο φορστάτος και στοχοπροσηλωμένος δηλώνει ότι κυρίαρχος στόχος της κυβέρνησης είναι η προώθηση και ολοκλήρωση των «μεταρρυθμίσεων» και θεωρεί «άδικο» (!!!!??????) να μην ιδιωτικοποιηθεί η ΣΥΤΑ ώστε να «θωρακιστεί με ξένα κεφάλαια». Είναι να αναρωτιέται κανείς, αν ο Χάρης Γεωργιάδης, αντιλαμβάνεται τί λέει, κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του – όσο για το αν πιστεύει αυτά που λέει, αυτό πλέον είναι ηλίου φαεινότερο.

  • Τόση είναι η στοχοπροσήλωση του Χάρη και της κυβέρνησης στο μνημόνιο (εις βάρος ποιών άραγε;) και στην επιβολή μέτρων λιτότητας που προέκυψε πλεόνασμα δύο δισεκατομμυρίων (συγκρίνετε με την εμμονή στην ιδιωτικοποίηση της ΣΥΤΑ για παράδειγμα ώστε να αποφέρει 400 εκατομμυρία). Άλλη μια απόδειξη ότι το μνημόνιο υπογράφηκε για να ξελασπώσουν ιδιωτικοί οργανισμοί (βλέπε τράπεζες) και όχι για τα δημοσιονομικά όπως διακηρυσσόταν από τους υπέρμαχους του μνημονίου. Άλλη μια απόδειξη επίσης ότι η κυβέρνηση το «χαίρεται» το μνημόνιο αφού με δικαιολογία αυτό επιβάλλει τις πολιτικές της ιδεολογίας της. Πώς πάμε προς την κατάρρευση του επόμενου μύθου είπαμε;

  • Αφιερωμένο στο δικαστή που επέβαλε μερικούς μήνες (45) φυλάκιση για θύτη που κακοποιούσε σεξουαλικά επί δύο χρόνια εξάχρονο κοριτσάκι, πέρκι καταλάβει τί έκαμε: «Αλλά δεν με ρωτάει κανείς για τις ημέρες πριν. Πριν να ραγίσει δηλαδή ο εγκέφαλός μου και να πλημμυρίσει με κάτασπρα ουρλιαχτά οργής. Πάλι. Δεν με ρωτάει κανείς για τη σχιζοφρενική ηρεμία που κατέβαλε όλο μου το είναι λίγο πριν την καταιγίδα. Το σχήμα των ματιών ή των χειλιών μου που παρακολουθούσα παρανοϊκά κάθε πρωί μπροστά από τον καθρέφτη να αλλάζουν. Οι κόρες ήταν καθαρές, το βλέμμα ανοικτό. Ο νους, σχεδόν υγιής. Δεν με ρωτάει κανείς για την ημέρα που με κοίταξα και μου είπα – μπορείς. Ήταν μεγαλύτερη απ’ ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Σπανιότερη. Πολυτιμότερη. Μπορείς. Να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Να εργαστείς και να ξεκουραστείς. Να νιώσεις και να αντέξεις. Να νιώσεις, λέμε, και να αντέξεις. [...]Δεν χρειάζεται να περιγράψω πολλά πολλά. Στο συμβάν το 'ριξα για τα καλά στις ουσίες. Καταβρόχθιζα ό,τι είχα μπροστά μου. Για σχεδόν μια βδομάδα, ή μήπως ήταν δύο, βυθίστηκα και στην πρέζα. Δημιούργησα γύρω μου το απόλυτο χάος. Έχασα τη δουλειά μου. Τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Έχασα φίλους και στιγμές. Απόσβησα μνήμες, βυθίστηκα – βυθίστηκα πολύ. Έχασα την υγεία μου, τη δύναμή μου, τη φωνή μου, αλλά πάνω απ’ όλα έχασα τη θέλησή μου. Τη θέλησή μου να σταθώ ξανά μπροστά στον μικρό εκείνο καθρέφτη. Μου πήρε χρόνια να σταθώ εκεί. Θα μου πάρει τώρα άλλα τόσα. Έχασα τη θέλησή μου να τα βρω με τον εαυτό μου, έστω για λίγο. Γνωρίζω καλά πως δεν είμαι  άνθρωπος που θα τα βρω ποτέ μια και καλή, ζω για στιγμές, αλλά τις έχασα κι αυτές. Έχασα την αλήθεια μου, μέσα στην ανάγκη μου να κρυφτώ μπας και αποκαλύψει κανείς το ράκος που ήμουν, με έχασα και μένα μέσα στην ανάγκη μου να μη φανώ. Να μη φανώ τιποτένια. Να μη φανώ ξεπεταγμένο πρεζάκι της κοινωνίας. Να μη φανώ μικρή και ανήμπορη. Αλλά πιο πολύ να μη φανώ. Στην ανάγκη μου να μη με κοιτάζει κανείς, έχασα τη δύναμη να κοιτάξω εγώ τον εαυτό μου. Και όλα αυτά γιατί τον είδα για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Γιατί μου μίλησε, γιατί με άγγιξε. Έτσι έγινε «το συμβάν», παρόλο που όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω μου, εγώ δεν υπήρχα. Δεν με θυμάμαι. Δεν με ήξερα. Έχασα το μυαλό μου. Και αν και μιλάω συχνά για το μυαλό μου λες και είναι ένα εντελώς άλλο πρόσωπο, ξέρω πως είναι μέρος μου. Έχασα το μόνο μέρος μου που ήθελα να διατηρήσω. Το μόνο κομμάτι μου που ήθελα να προστατεύσω. Για αυτό άλλωστε κρυβόμουνα, για να μην το καταστρέψουν άλλοι. Για αυτό άφησα μερικούς να πιστέψουν πως ήταν ήδη καταστρεμμένο. Από ουσίες, από ποτό, απ’ ό,τι είναι «ροκ ν ρολ» και μου συμφέρει να πιστεύουν. Αλλά ήταν πάντα μαζί μου. Λίγες μέρες πριν «το συμβάν», ήταν ο καλύτερός μου φίλος. [..]Αλλά μπορώ να πω με βεβαιότητα πως το θύμα της «απλής» αυτής ζημιάς, όσο κι αν προσπαθήσει, όση στήριξη και αν πάρει, δεν θα κοιμάται καλά. Θα αγωνιστεί πάρα πολύ για να κρατήσει σωστές αγνές αληθινές σχέσεις και πολύ πιθανόν να μη νιώσει ποτέ ξανά εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Θα προσπαθεί, θα έρχεται και μετά θα φεύγει. Θα νιώθει απέραντη μοναξιά και θλίψη. Θα μπορέσει να νιώσει χαρά και αυτή θα είναι αληθινή, σπάνια, σπουδαία στιγμή. Θα μάθει να γεμίζει τη ζωή στιγμές. Θα νομίζει πως δεν αξίζει τίποτα περισσότερο. Θα θυμάται και μετά δεν θα θυμάται και μετά θα θυμάται εκεί που δεν το περιμένει. Θα μουδιάζει το σώμα. Θα χάνει  τη φωνή. Θα γελά και θα κλαίει σαν όλους, αλλά μερικές φορές θα αναρωτιέται αν νιώθει πραγματικά ή αν έχει χάσει εξ ολοκλήρου την ικανότητα να αγκαλιάζει το συναίσθημα. Και αυτή δεν είναι ζημιά που καταγράφεται στα βιβλία ή στις εφημερίδες ή ακόμη στα λόγια κάποιου εισαγγελέα ή δικαστή, αλλά που βιώνεται από εκατοντάδες σιωπηλούς συνανθρώπους μας καθημερινά. Η ζημιά δεν είναι απλή. Είναι αιώνια. Θα χάνει. Μια ζωή θα χάνει και θα κερδίζει, αλλά μετά θα χάνει πάλι. Θα σηκώνεται και θα καταστρέφεται και θα σηκώνεται και θα καταστρέφεται ξανά και ξανά. Αυτόχειρα.  Όμως δεν θα είναι αυτόχειρα. Θα είναι, για ακόμη μια φορά, στα χέρια όλων μας».  http://www.philenews.com/el-gr/koinonia-eidiseis/160/254507/milo-os-thyma-systimatikis-sexoualikis-kakopoiisis-epi-6-chronia

  • Οι εργολάβοι του ΣΑΠΑ που εξακολουθούν να όχι μόνο να κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά και να ορίζονται ως μάρτυρες κατηγορίας ξανακτυπούν. Στο πιο πρόσφατο κτύπημα ενός από αυτού, είναι η διεκδίδηση ενός σχεδόν ακόμα εκατομμυρίου με επίκληση ρήτρας τους συμβολαίου, λόγω αναστολής πληρωμών προς αυτή μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο με την εκδίδαση της υπόθεσης ΣΑΠΑ. Η εταιρεία Envitec AE είχε αναλάβει την κατασκευή της βιολογικής μονάδας, αλλά και τη συντήρηση της και όπως διαπιστώθηκε πρόσφατα, αφαίρεσε μόνο από από το αντλιοστάσιο 40 τόνους χώματος – δηλαδή αν τους πώλησε, έβγαλε και από εκεί κέρδος. Η στάση πληρωμής των μηνιαίων καταβολών προς την εταιρεία για τη συντήρηση του βιολογικού σταθμού προέκυψε σε συνεννόηση με το Γενικό Ελεγκτή. Δηλαδή, το μόνο που απομένει είναι οι ... «μάρτυρες κατηγορίας» εργολάβοι και μιζαδόροι να καταχωρούν αγωγές γιατί ..... χάλασε η πιάτσα! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου