24 Μαΐ 2015

Το «κράτος του Σιακόλα» και ο Αβέρωφ σαν ο «βοσκός ο ψεύτης»





Την περασμένη εβδομάδα, η Χαραυγή είχε ένα ενδιαφέρον παραπολιτικό σχόλιο – ότι, όταν ο πρόεδρος της ΟΕΒ έκανε αναφορά στα ωράρια, ακούστηκε ένα μοναχικό χειροκρότημα – του κ. Σιακόλα- και ακούστηκε παράλληλα και το σχόλιο «έπεσε και το τελευταίο φύλο συκής». Αυτή η εβδομάδα, έτσι έμοιαζε για τον Σιακόλα – μια περίοδος που ξαφνικά τα φώτα στράφηκαν πάλι πάνω του, αλλά αυτήν την φορά αποκάλυπταν ένα πρόσωπο απροκάλυπτης, χωρίς αιδώ, απαίτησης ευνοιοκρατίας, λες και τα δικά του ιδιωτικά συμφέροντα είναι υπεράνω των κοινών νόμων: έτσι, ενώ η κυβέρνηση φαίνεται να αναλώνεται σε διεκδικήσεις μορφών καθεστώτος εξαίρεσης για να μπορεί να κυβερνά σε διάφορους τομείς με διατάγματα ενάντια στην πλειοψηφία και το υπάρχον συνταγματικό πλαίσιο, ο κ. Σιακόλας εμφανίζεται ως μια βασική πηγή ιδιαίτερων και ιδιοτελών συμφερόντων, που διεκδικούν «καθεστώς έξαιρεσης» από το νομικό πλαίσιο που αφορά τους υπόλοιπους πολίτες. Έτσι, ο Σιακόλας εμφανίζεται να διεκδικεί δικαιώματα άρχουσων τάξεων περασμένων αιώνων – ιδιαίτερο καθεστώς για τον ίδιο, και την τάξη του, και μάλιστα με πλήρη ασυναρτησία στα επιχειρήματα δικαιολόγησης. Μερικοί φαίνονται να αντιμετωπίζουν την εκτελεστική εξουσία ως υπάκουους υπηρέτες και την κοινή γνώμη, ή τέλος πάντων ότι διαμορφώνεται ακόμα στην επίσημη Δημόσια Σφαίρα, ως ευκολόπιστους ηλίθιους, στους οποίους μπορεί κάποιος να λέει ασυναρτησίες και να μην γίνεται κατανοητό. Έτσι, από την μια ο Σιακόλας εξαπολύει από την μια πολυέξοδη εκστρατεία στα ΜΜΕ [που εξαγοράζουν όχι μόνο διαφημιστικό χώρο, αλλά εμφανώς και την εύνοια εκδοτών] για να υποστηρίξει, ψευδώς, ότι η επιβολή ανοιχτών καταστημάτων την Κυριακή, είναι «ευρωπαϊκό» φαινόμενο, ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή παραβιάζει, και έχει απαίτηση και πάλι να τον εξυπηρετήσει και η κυβέρνηση και μερίδα των ΜΜΕ, ευρωπαϊκούς κανονισμούς στο Λατσί, και τοπικούς, στην υπόθεση του Mall. Αλλά για αυτά θέλει λογοκρισία.. Ο κ. Σιακόλας, και ο κύκλος του δεν κατανοούν, προφανώς, ότι η εικόνα τους έχει μεταβληθεί δραματικά – και ότι οι απαιτήσεις του, τον κάνουν, όχι απλώς αυταρχικό, αλλά θέτουν επιτακτικά, πια, το θέμα της δικής του ποινικής διερεύνησης για εξαγορά δημόσιων αξιωματούχων.

..ενώ η κυβέρνηση φαίνεται να αναλώνεται σε διεκδικήσεις μορφών «καθεστώτος εξαίρεσης» για να μπορεί να κυβερνά σε διάφορους τομείς με διατάγματα ενάντια στην πλειοψηφία και το υπάρχον συνταγματικό πλαίσιο, ο κ. Σιακόλας εμφανίζεται ως μια βασική πηγή ιδιαίτερων και ιδιοτελών συμφερόντων που διεκδικούν καθεστώς έξαιρεσης από το νομικό πλαίσιο που αφορά τους υπολοιπους πολίτες. Έτσι, ο Σιακόλας εμφανίζεται να διεκδικεί δικαιώματα αρχουσών τάξεων περασμένων αιώνων… και μάλιστα με πλήρη ασυναρτησία στα επιχειρήματα δικαιολόγησης.

Μετά το Λατσί, το Mall… Όταν «θέλει» κάτι ο Σιακόλας, η κυβέρνηση πέφτει στα πατώματα, απορώντας γιατί υπάρχει Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων
Τη Δευτέρα, ο Πολίτης πρόβαλε πρωτοσέλιδα το ότι η κυβέρνηση σκόπευε να παρέμβει για να ευκολύνει τον Σιακόλα σε μια παραβίαση πολεοδομικών ζωνών, παρά την αντίθετη γνώμη του συμβουλίου που αποφασίζει.
«Το Υπουργικό Συμβούλιο έκανε χρήση των δικαιωμάτων που του παρέχει η νομοθεσία και δεν έκανε αποδεκτή την εισήγηση του Συμβουλίου Μελέτης Παρεκκλίσεων για απόρριψη της αίτησης του Mall of Cyprus για μετατροπές και επεκτάσεις στο πολυκατάστημα. Πληροφορίες του «Π» αναφέρουν ότι το Υπουργικό ανέπεμψε την εισήγηση και ζήτησε την επανεξέταση της αίτησης. Αν το Συμβούλιο επιμείνει σε αρνητική εισήγηση, το Υπουργικό Συμβούλιο διατηρεί το δικαίωμα να εγκρίνει μονομερώς την αίτηση. Σε τέτοια περίπτωση, εναντίον της απόφασης του Υπουργικού δεν είναι δυνατή η υποβολή ιεραρχικής προσφυγής, είναι όμως δυνατή η προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ο λόγος για τον οποίο η αίτηση υποβλήθηκε στο Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων αφορά τη σύγκρουση μέρους των αιτημάτων της ενδιαφερόμενης εταιρείας με το ισχύον τοπικό σχέδιο ανάπτυξης Λευκωσίας.»
Ο Πολίτης, βέβαια, δεν το έκανε με το γνωστό σκανδαλοθηρικό ύφος – τήρησε επαγγελματικά θέσμια απέναντι στον Σιακόλα. Αλλά μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής έντασης που υπάρχει και είναι διάχυτη, ήταν και ένα, συνειδητό ή μη, κάρφωμα, αφού ο Σιακόλας θεωρείται το άτομο που υποχρέωσε το προεδρικό να εκδόσει διάταγμα για επέκταση του ανοίγματος καταστημάτων την Κυριακή, παραβιάζοντας τη διάκριση των εξουσιών [αφού υπήρχε νόμος της βουλής] καταφεύγοντας στο Ανώτατο για τα ωράρια. Και ξαφνικά, νά’ σου πάλι ο Σιακόλα να ζητεί εύνοια και προνομιακή μεταχείριση. Και αυτό σε μια περίοδο που η επιμονή των επιχειρήσεων Σιακόλα να γίνει το δικό τους ακόμα και ενάντια στο ευρωπαϊκό κεκτημένο [το οποίο αλλοπρόσαλλα και αντιφατικά επικαλείται σε άλλες περιπτώσεις όπως στα ωράρια] – αφού η Ε.Ε.  διαπίστωσε παραβάσεις στην επένδυση Σιακόλα στο Λατσί. Και η κυβέρνηση φαίνεται πρόθυμη να φορτώσει το δημόσιο πρόστιμα από το να κακοφανίσει τον big boss, όπως φαίνεται να εμφανίζεται ο Σιακόλας..

Έτσι, από την μια ο Σιακόλας εξαπολύει από την μια πολυέξοδη εκστρατεία στα ΜΜΕ.. για να υποστηρίξει, ψευδώς, ότι η επιβολή ανοιχτών καταστημάτων την Κυριακή είναι «ευρωπαϊκό» φαινόμενο, ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή παραβιάζει, και έχει απαίτηση και πάλι να τον εξυπηρετήσει και η κυβέρνηση και μερίδα των ΜΜΕ, ευρωπαϊκούς κανονισμούς στο Λατσί, και τοπικούς, στην υπόθεση του Mall. Αλλά για αυτά θέλει λογοκρισια.

Και ο Αβέρωφ σαν ένας κωμικός πρόθυμος υπάλληλος “yes sir”: πρόβλημα ο Σιακόλας; Νομοσχέδιο ο Αβέρωφ με εκείνη την μόνιμη πια κουτοπονηριά που θυμίζει τον βοσκό τον ψεύτη



Το πιο κωμικό, όμως, ήταν η προσπάθεια του Αβέρωφ που σαν πιστός υπάλληλος έτρεξε στη βουλή για να υποβάλει νομοσχέδιο εξυπηρέτησης του Σιακόλα – παραβιάζοντας τους υπάρχοντες κανονισμούς. Τα κουτοπόνηρα του Αβέρωφ – μόλις κάποιος γνωστός του από το μεγάλο κεφάλαιο, θέλει κάτι, ο Αβέρωφ λανσάρει, τάχα, αθώα κάποια αλλαγή νόμου για να κάνει ρουσφέτι ή για να βολέψει κάποια συμφέροντα. Το πώς λ.χ. κατασκεύασε τον έλεγχο του ΔΣ της Κεντρικής το καλοκαίρι, με αύξηση από 1,700 ευρώ σε 30,000, με δικό του σταρ στο θέαμα τον Ζένιο, θα είναι πάντα τεκμήριο της δημόσιας υποκρισίας να υποστηρίζει κάποιος τη λιτότητα και την ίδια ακριβώς στιγμή να χαρίζει στους ημέτερους αύξηση τέτοιου μεγέθους [1,700- 30,000]. Αυτή η διγλωσσία του Αβέρωφ είναι μόνιμη – είχε άλλωστε πρωτοστατήσει στην εκστρατεία αρχικά, την περίοδο 2011-12, ώστε να συγκαλυφθούν τα σκάνδαλα των τραπεζών, κατηγορώντας το δημόσιο, μετά έπαιζε την κασέτα «ταπεινά ζητώ» για να διατηρήσει τον Ορφανίδη στην Κεντρική, μετά έκανε πανηγύρια για την διάσωση της Λαϊκής [με δημόσιο χρήμα] και ένα χρόνο μετά καμωνόταν, χωρίς ντροπή για τα δημόσια ψέματα, ότι για όλα έφταιγε ο ΕΛΑ – λες και δεν ήξερε μέσω Ορφανίδη και Συρίχα, για τον ΕΛΑ. Ο Αβέρωφ, όπως και ο βοσκός ο ψεύτης στο σχετικό παραμύθι, λέει αποκάλυπτα ψέματα, για να μετατοπίζει την έμφαση, και συχνά να διεκδικεί ότι το άσπρο είναι μαύρο, με στόχο να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα, τα οποία συγκαλύπτει δημόσια, αποδίδοντας άλλα κίνητρα στις πράξεις και τη ρητορική του – που έτσι και αλλιώς αλλάζει όπως τον ανεμόμυλο για ό,ποιον τον παρακολουθεί. Έτσι, όταν το κοινό εστίαζε οργισμένο στις τράπεζες και τους μεγάλο-οφειλέτες, ο Αβέρωφ το έπαιζε «τζαι εγώ τζαι εγώ» αλλά αγωνιζόταν, όπως μπορούσε, για να μην διαχωριστούν τα δάνεια των μεγάλο-οφειλετών από αυτά των μικρών – για να προστατεύει τους μεγάλους του φίλους. Και παρά το ότι έχει ακόμα και αυτός παραδεχθεί ότι την κρίση την προκάλεσαν οι τράπεζες, αναλόγως της περίστασης, ακούγεται και πάλι, σαν χαλασμένο κασετόφωνο, να επαναλαμβάνει τα ψέματα του 2011, όταν για να αποφύγει την εστίαση στην έκθεση των τραπεζών στην ελληνική κρίση, φώναζε ότι το 60% δημόσιο χρέος και το 5.3% έλλειμμα ήταν μεγάλο πρόβλημα. Και τώρα, είναι χαρούμενος με πολύ μεγαλύτερο δημόσιο χρέος, άνω του 100%,  και υποστηρίζει τους συντηριτικούς στη Βρετανία που πανυγηριζουν ότι έχουν έλλειμα 5.5%. Ο μόνος τρόπος για να γλιτώνει από αυτές τις αντιφάσεις και ασυναρτησίες είναι η προστασία – δηλαδή να μην του υποβάλουν την ερώτηση "γιατί", ή να αποφεύγουν να του θέσουν τα τεκμήρια μπροστά του. Έτσι, παίρνει τον βαρύγδουπο ύφος της σκέψης ή του καημένου – για να συγκαλύψει μια αντιφατική ρητορική. Την περασμένη εβδομάδα λ.χ. χωρίς ντροπή έκανε επίθεση στους νοσοκόμους και τους εκπαιδευτικούς, παίζοντας το «μη λαϊκιστής» - την ίδια εβδομάδα που το κόμμα του, εκλιπαρώντας ψήφους στα Κοκκινοχώρια, ανακοίνωσε πρόθεση να φτιάξει για εκείνο το πλαίσιο, ένα ακόμα καθεστώς εξαίρεσης, για το κυνήγι των αμπελοπουλιών – μέχρι να έρθει ένα ευρωπαϊκό πρόστιμο. Και τότε, ο Αβέρωφ θα φορέσει το άλλο κοστούμι του «ταπεινά ζητώ ενότητα» κοκ….

Αυτή τη φορά, όμως, η υπόγεια δυσφορία εμφανίστηκε και ο Αβέρωφ πείστηκε δημόσια να λέει χυδαία ψέματα – έμοιαζε με το θέαμα πριν τις εκλογές του 2011, όταν προσπαθούσε να πείσει ότι ήταν ακριβές οι τιμές, με ένα πανάκριβο τζιπ.  Έτσι, όταν ακόμα και οι υπουργοί στους οποίους το νομοσχέδιο του Αβέρωφ ήθελε να μεταφέρει την εξουσία για να εγκρίνουν τις παρεκκλίσεις, κράτησαν αποστάσεις, ο Αβέρωφ άρχισε να τα χάνει. Και τελικά, κατέφυγε στο αμίμητο – ότι το κάνει για τους φτωχούς και ασήμαντους. Πέρα από τις γνωστές κινήσεις του Αβέρωφ για να μετατοπίζει την έμφαση, αυτό ήταν κραυγαλέο όμως. Όπως υποδείχθηκε αμέσως στο ίντερνετ, αυτό το αίτημα, για να μπορούν οι υπουργοί να παίρνουν αποφάσεις παρέκκλισης, αγνοώντας, δηλαδή, τους κοινούς κανόνες, το είχε εισηγηθεί ο Σιακόλας το 2013, και σαφώς αυτό απαιτούσε με την προσπάθεια του να περάσει τις παρεκκλίσεις που δεν εγκρίνονταν μέσω υπουργικού

Ο Αβέρωφ, όπως και ο βοσκός ο ψεύτης στο σχετικό παραμύθι, λέει αποκάλυπτα ψέματα, για να μετατοπίζει την έμφαση, και συχνά να διεκδικεί ότι το άσπρο είναι μαύρο, με στόχο να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα, τα οποία συγκαλύπτει δημόσια αποδίδοντας άλλα κίνητρα στις πράξεις και τη ρητορική του... Την περασμένη εβδομάδα λ.χ. χωρίς ντροπή έκανε επίθεση στους νοσοκόμους και τους εκπαιδευτικούς, παίζοντας το «μη λαϊκιστής» - την ίδια εβδομάδα που το κόμμα του, εκλιπαρώντας ψήφους στα Κοκκινοχώρια, ανακοίνωσε πρόθεση να φτιάξει για εκείνο το πλαίσιο, ένα ακόμα καθεστώς εξαίρεσης, για το κυνήγι των αμπελοπουλιών – μέχρι να έρθει ένα ευρωπαϊκό πρόστιμο. Και τότε ο Αβέρωφ θα φορέσει το άλλο κοστούμι του «ταπεινά ζητώ ενότητα» κοκ….

Το απροκάλυπτο ψέμα: ο Αβέρωφ προωθεί απαίτηση του Σιακόλα για αλλαγή του νόμου και το.. εμφανίζει ως βοήθεια στους μη-προνομιούχους..





Ο ιθαγενής που ήθελε να γίνει κυβερνήτης
Σύμφωνα με μαρτυρίες και τον σχετικό urban legend, όταν ένας ιθαγενής, στην εξέγερση του 1931 κατάφερε να μπει στη έδρα του κυβερνήτη και να κάτσει στην καρέκλα/θρόνο του κυβερνήτη, είπε: «που είσαι μανά μου να δεις τον γιο σου κυβερνήτη.» Η πρόσφατη μετατόπιση της εικόνας του κ. Σιακόλα από αυτήν ενός αστού που το έπαιζε πριν εξ’ αποστάσεως, στη σημερινή εικόνα ενός φανατικού που εκφράζει απροκάλυπτα και χωρίς ντροπή την επιθετική μορφή του κεφαλαίου, θυμίζει λίγο το σκηνικό του urban legend. Ένας ιθαγενής, που θα ήθελε να γίνει βεζίρης στη θέση του βεζίρη. Κάτι σαν δραγουμάνος του κεφαλαίου.

Αξίζει να εξεταστεί/ παρουσιαστεί το πλαίσιο. Ο κ. Σιακόλας ήταν ένας από τους λίγους μεγάλο-οφειλέτες για τους οποίους έγινε έντονη συζήτηση το 2013-14. Τότε σαν είδος θυσίας για να κατευναστεί η δημόσια οργή έριξαν τον Αρίστο σε μια δίκη για μια άσχετη υπόθεση, που αφορούσε διαμοιρασμού οικοπέδων στην Πάφο – για να μην αγγίξουν ανάλογα ή ίσως και χειρότερα άλλων – αλλά συμμάχων της κυβέρνησης. Το Λεπτού και του Σιακόλα λ.χ.. Ο κ. Σιακόλας, λοιπόν, δεν είναι, πια, ένας αστός που παρακολουθεί εξ’ αποστάσεως – εμπλέκεται άμεσα, γιατί θέλει να πάρει από το δημόσιο, γιατί φοβάται την αποκάλυψη των δικών του διαπλοκών. Η επιθετική κίνηση του κεφαλαίου έχει να κάνει και με τη διάχυση της συστημικής δυναμικής του χρηματιστικού κεφαλαίου, που επιδίδεται στην "αρπαγή" [αφού το ίδιο δεν παράγει] αλλά και στην πίεση που νοιώθουν –μέσα στα πλαίσια της κρίσης που προκάλεσαν οι τράπεζες, στις οποίες είχαν επενδύσει το οικονομικό τους μοντέλο τα τελευταία 25 χρόνια. Η κυπριακή αστική τάξη δεν είναι πια ενωμένη όπως (ηταν εξ ανάγκης τον 2013 ιδιαίτερα μετά την εξέγερση του κοινού τον Μάρτιο) [A1] – και ο Σιακόλας διεκδικεί, όχι μόνο για την τάξη του, αλλά και σε επίθεση ενάντια σε άλλους. Όπως στην περίπτωση των ωραρίων.

Το after the fact ρουσφέτι του Σιακόλα
Στην περίπτωση του Σιακόλα αξίζει να δει και πώς λειτουργεί το ρουσφέτι και με ποιό τρόπο πρέπει να διερευνηθούν πολιτικοί που προσφέρουν έτσι δημόσια εκτεθειμένες εξυπηρετήσεις για ιδιοτελή συμφέροντα.

Εδώ τίθεται, κατά συνέπεια, θέμα, όχι απλώς ευνοιοκρατικής αντιμετώπισης μιας μερίδας του κεφαλαίου, ενώ μια άλλη απλώς χρησιμοποιείται σαν δόλωμα για μετατόπιση, αλλά και διαφορετικων ειδών ρουσφετιού. Αυτό το οποίο μέχρι τώρα ρίχνουν σαν δόλωμα μερικοί, είναι οι χρηματοδοτήσεις [μερικές από τις οποίες είναι  δημόσιες] για να λογοκριθούν δυο σημαντικές διαστασεις:
  1. Η σύνδεση της χρηματοδότησης με κάποιο αποτέλεσμα – δηλαδή τί προσφέρει κάποιος σε αυτόν που πληρώνει  και πώς ανταμείβεται. Μέχρι τώρα αναζητείται κάτι προκαταβολικά. Αντίθετα, όπως γράψαμε και σε μια προηγούμενη έρευνα για το θέμα, ο Σιακόλας φαίνεται να ακολουθεί άλλη στρατηγική - τους ανταμείβει μετα. Ζητά εξυπηρετήσεις και μετά μαγικά εργοδοτεί αυτούς που του προσφέρουν, ως δημόσιοι λειτουργοί, εξυπηρέτηση. Τίθεται, λοιπόν, θέμα για διαπλοκή δημόσιων λειτουργών, με στόχο μετά την πληρωμή-δεκασμό.
  2. Τίθεται και πάλι επιτακτικά η νομική ευθύνη όσων σκόπιμα προσπαθούν να εξαγοράσουν δημόσιους λειτουργούς. Το σκάνδαλο του ΣΑΠΑ στην Πάφο, όπου απαλλάγηκαν οι εργολάβοι [που πήραν 38 εκατομμύρια έξτρα από τα αρχικά συμβόλαια – με μίζες που παραδέχθηκαν χωρίς να τιμωρηθούν] θα είναι η διαχρονική υπενθύμιση πως η σκανδαλοθηρία μπορεί να γίνει μηχανισμός ρουσφετιού η ίδια.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει αρχίσει να διαρρέει ένα ευρύτερο σκάνδαλο – το πώς δημόσιοι λειτουργοί εργοδοτούνται, μετα την αφυπηρέτησή τους, «βολικά» στον ιδιωτικό τομέα – σε συνθήκες, οι οποίες μοιάζουν με ένα είδος συναλλαγής. Ήδη, η ιστοσελίδα έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο ότι αρκετοί ανώτεροι λειτουργοί του Δημόσιου εργοδοτήθηκαν από τη συγκεκριμένη εταιρεία. Φαίνεται, όμως, ότι στο θέμα της Λίμνης υπάρχει πιο άμεση διαπλοκή – σύμφωνα με πληροφορία, την οποία διασταυρώσαμε, κατ' αρχήν υψηλόβαθμος δημόσιος λειτουργός, ο οποίος υπέγραψε εκ μέρους του Δημόσιου να δοθεί παρέκκλιση στον κ. Σιακόλα στις 29/30 Δεκεμβρίου, βρέθηκε στις 2 Ιανουαρίου να υπογράφει, εκ μέρους της Εταιρείας, επιστολές προς το Υπουργείο Εσωτερικών.

«Τη βδομάδα που πέρασε, το ζήτημα της επένδυσης Σιακόλα στην περιοχή της Λίμνης επανήλθε στην επικαιρότητα με βάση δυο ειδών συζητήσεις: η μόνιμη πια επιστροφή του θέματος των μεγάλο-οφειλετών - ακριβώς διότι η πίεση είναι στους μικρό-οφειλέτες που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους - αλλά και μια συγκεκριμένη έρευνα της ιστοσελίδας 24H για το θέμα.


Ο κ. Σιακόλας, και ο κύκλος του δεν κατανοούν προφανώς ότι η εικόνα τους έχει μεταβληθεί δραματικά – και ότι οι απαιτήσεις του, τον κάνουν, όχι απλώς αυταρχικό, αλλά θέτουν επιτακτικά πια το θέμα της δικής του ποινικής διερεύνησης για εξαγορά δημόσιων αξιωματούχων...[..]

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει αρχίσει να διαρρέει ένα ευρύτερο σκάνδαλο – το πώς δημόσιοι λειτουργοί εργοδοτούνται, μετα την αφυπηρετηση τους, «βολικά» στον ιδιωτικό τομέα – σε συνθήκες, οι οποίες μοιάζουν με ένα είδος συναλλαγής. Ήδη, η ιστοσελίδα έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο ότι αρκετοί ανώτεροι λειτουργοί του Δημόσιου εργοδοτήθηκαν από τη συγκεκριμένη εταιρεία. Φαίνεται, όμως, ότι στο θέμα της Λίμνης υπάρχει πιο άμεση διαπλοκή – σύμφωνα με πληροφορία, την οποία διασταυρώσαμε, κατ' αρχήν υψηλόβαθμος δημόσιος λειτουργός, ο οποίος υπέγραψε εκ μέρους του Δημόσιου να δοθεί παρέκκλιση στον κ. Σιακόλα στις 29/30 Δεκεμβρίου, βρέθηκε στις 2 Ιανουαρίου να υπογράφει εκ μέρους της Εταιρείας επιστολές προς το Υπουργείο Εσωτερικών. Η όλη διαδικασία έγινε όταν υπουργός εσωτερικών ήταν ο Ντίνος Μιχαηλίδης. Δημοσιεύουμε την καταγγελία και αναμένουμε. Αν η εταιρεία θεωρεί ότι δεν ευσταθεί, μπορεί να τη διαψεύσει – αν όχι τότε το θέμα αγγίζει πια και ζήτηματα της παρανομίας.» [1]

Και δεν είναι μόνο ο Σιακόλας
"Πρόσφατα, με εξόφθαλμα παράνομες διαδικασίες το δημοτικό συμβούλιο Αραδίππου με καθοδήγηση από το κομματικό και κυβερνητικό κέντρο εξέδωσε κατ’ εξαίρεση του Τοπικού Σχεδίου Λάρνακας, οικοδομικές άδειες στη βιομηχανική ζώνη τύπου Β’ ώστε να δραστηριοποιηθούν σε αυτή βιομηχανικές εγκαταστάσεις βαριάς βιομηχανίας τύπου Α’ (υποστηρικτικές εταιρειών που ασχολούνται με την εξόρυξη υδρογονανθράκων) εκθέτοντας σε νέο (υπάρχουν δυστυχώς και άλλοι στην Επαρχία Λάρνακας βλ. αναφορά σε σχετικό άρθρο πιο κάτω) θανάσιμο κίνδυνο τους κατοίκους της περιοχής." http://ioannisdoe.blogspot.com/2015/05/blog-post.html

Βλέπουμε, κατά συνέπεια, μια διεύρυνση αυτής της πρακτικής. Το παράδειγμα της Λάρνακας μετατρέπεται σε χαρακτηριστικό, γιατί το φυσικό αέριο και τα έργα γύρω από αυτό, χρησιμοποιούνται πλέον ως το δικαιολογητικό (μαζί με την οικονομική κρίση) για να μετατραπούν όλα τα υπόλοιπα ζητήματα (ανάγκες προφύλαξης, δικαιώματα κλπ) σε «παράπλευρη απώλεια» – είτε πρόκειται για αντιδράσεις πολιτών, αλλαγή σχεδίων παράτυπα ή ακόμα και παρανομίες. Άλλο χαρακτηριστικό αυτών των  περιπτώσεων (Σιακόλας, πριν λίγο καιρό ο Πυρίλλης του Παραλιμνιού και η ισοπέδωση βραχώδους παραλίας για να την κάνει «χρυσήν αμμουδιά» ή και ο Λουρουτζιάτης στη Λάρνακα, τα αμπελοπούλια κοκ) είναι ότι με επιχείρημα την ανάπτυξη, επιδιώκουν την παραβίαση κυρίως περιβαλλοντικών νομοθεσιών (κρατικών και ευρωπαϊκών) επειδή ίσως θεωρούνται οι πιο «ανώδυνες» ή με τις λιγότερες αντιδράσεις για να παραβιαστούν. Αλλά αυτές οι πρακτικές φυσικά δεν μένουν εκεί – διευρύνονται και δημιουργούν ένα είδος καθεστώτων εξαίρεσης και ειδικής μεταχειρίσεις ημετέρων, που αναπόφευκτα οδηγούν σε κρίση των δημοκρατικών θεσμών, καθώς προβάλλουν τελικά στους πολίτες σαν replay της παλιάς ρουσφετολογίας υπέρ των ημετέρων, με νέες μορφές συγκάλυψης. Οι οποίες γίνονται αναπόφευκτα διάτρητες. Και τότε, φαίνεται ότι ο «βασιλιάς» είναι γυμνός. Η εστίαση στον Σιακόλα και αυξανόμενη καχυποψία για τις προθέσεις την κυβέρνησης, σε διάφορους τομείς, είναι μέρος των συνεπειών στης αντίστασης, έστω και διαισθητικά αρχικά, απέναντι στα καθεστώτα εξαίρεσης ως παραβίαση της ισονομίας.








[1] http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_27.html. Η έγκριση της παρέκκλισης στη Λίμνη έγινε μέσα από διαδικασία διαπλοκής και σύγκρουσης συμφερόντων;
[Τεύχος 89, 29/11 – 6/12 2013]


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου