10 Μαΐ 2015

Η σύγκρουση για το ωράριο και οι προεκτάσεις της: Άμα κρατούν οι αντιστάσεις… [τελικά σε αυτήν τη χώρα, ευτύχως, δεν κυβερνά ο Σιακόλας, ο Λευκαρίτης και οι υποτακτικοί τους;]

Σύμφωνα με τον Μ. Βέμπερ.. «το τυπικό αξίωμα της συναλλακτικής ισότητας μεταξύ οικονομικά άνισων άφηνε τους οικονομικά δυνατότερους στην διάθεση των ισχυρότερων. Λειτουργούσε επομένως σε βάρος κάθε λογικά παραδεκτής αρχής κοινωνικής δικαιοσύνης..στον τυπικό ορθολογισμό του «δικαίου του εμπόρου» αντιτάχθηκαν αξιώματα Υλίκης φύσης εν μέρει «εκ των κάτω»..στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, εν μέρει «από τα πάνω» στη βάση των συμφερόντων του κράτους και στο όνομα της γενικης ευημέριας»

Max Weber, Economy and Society [για την κοινωνιολογία του Δικαίου]


Υπήρχε κάτι αβάσταχτα κωμικό και αποκαλυπτικό στη ξαφνική, δήθεν, ευαισθησία διαφόρων, δημοσιογράφων και μη, για τα ανοικτά καταστήματα τις Κυριακές. Οι μεγάλο-ιδιοκτήτες των Mall και των υπεραγορών, που θέλουν να κλείσουν τους μικρό-καταστηματάρχες με το να τους πάρουν την πελατεία, αμόλησαν ένα media blitz για να εκβιάσουν τη Βουλή να μην περάσει το νομοσχέδιο που απαγόρευε τον δικό τους αθέμιτο ανταγωνισμό με το άνοιγμα καταστημάτων τους την Κυριακή. Και ξαφνικά, άκουγες και διάβαζες τις πιο χαζές αναλύσεις - οι οποίες, κατά το κλασικό τοπικό ιδίωμα της προπαγάνδας, πρώτα λογοκρίνουν την άλλη άποψη [και την πραγματικότητα της πίεσης στους μικροκαταστηματάρχες και στους εργαζόμενους] μετά πουλούν ψέματα του αέρα [γιατί θεωρούν τους ακροατές τους ανόητους ιθαγενείς - και έτσι τους λένε απροκάλυπτα ψέματα, όπως δήθεν ότι στην "Ευρώπη" - πολιτισμός γαρ - δεν υπάρχουν, λέει, κανονισμοί για τα καταστήματα], και καταλήγουν με το κιτς του αρχοντοχωριάτη, που δήθεν θέλει ψώνια την Κυριακή, γιατί θα χάσουμε τον τουρισμό...

Αποσπάσματα δημόσιου λόγου προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων και των διαφημίσεων τους: το άγχος των κρουαζιερόπλοιων, η μονόφθαλμη οπτική, και ο χουβαρντάς ιθαγενής που θέλει επιχορήγηση της εκστρατείας του Σιακολα
 Ένας Τάσος Τρύφωνος λ.χ. κτυπιόταν το πρωί σε κάποιο ραδιόφωνο, σε στυλ φερέφωνου του Χάρη, «μα γιατί να μην θεωρείται η Λεμεσός τουριστική περιοχή και τί θα γίνει με τα κρυαζερόπλοια που θα έρθουν Κυριακή» κοκ. Παπαγάλος κακής ηχογράφησης. Τόσα χρόνια τα κρουαζιερόπλοια δεν έρχονταν Κυριακή φαίνεται. Και φυσικά, δεν ανέφερε ότι το νομοσχέδιο το κατέθεσε βουλευτής από την Λεμεσό.

Και είναι αυτές ακριβώς τις κοινωνικές αντιδράσεις που εξέφρασε η αντίσταση της Βουλής. Αξίζει λ.χ. να καταγραφεί ότι το νομοσχέδιο το εισηγήθηκε ο κ. Βότσης που πρόσκειται, υποτίθεται, στην ομάδα Κάρογιαν, άρα και σε ομάδα που δεν είναι έντονα αντιπολιτευτική προς την κυβέρνηση. Ενώ και ένας κυβερνητικός βουλευτής, ο Θεμιστοκλέους, έκανε αποχή. Και η εντυπωσιακή, όντως, δήλωση του Ν. Παπαδόπουλου ότι «πλανώνται πλάνην οικτράν ..αν νομίζουν ότι θα κάνουμε πίσω με εκστρατείες διαφήμισης και ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης» κατέγραφε, επίσης, το επίπεδο μιας αντιπαράθεσης στο οποίο η Βουλή, βρέθηκε να εκφράζει την κοινωνική δυσφορία απέναντι στην επίθεση όσων θεωρούν ότι μπορούν να επιβάλλονται με εξαγορές και χειραγωγήσεις μέσω των ΜΜΕ. Και το ότι ακόμα και στα ΜΜΕ, τα blitz δεν πέρασε μονοδιάστατα και το ότι στη Βουλή καταγράφηκε πρόθεση αντίστασης στον εκβιασμό, είναι σημάδια κοινωνικής προόδου.

Ο Πιμπίσιης στο Φιλελεύθερο: «..ο κοινωνικός ιστός κινδυνεύει επειδή κάποιοι επιχειρηματίες θέλουν να έχουν ανοικτά τα καταστήματα τους;»  Η κλασική λογοκρισία – λογοκρίνεται η άποψη και το γεγονός ότι το άνοιγμα των καταστημάτων της Κυριακές ευνοεί όσους θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν, και ότι οδηγεί τους υπόλοιπους στο κλείσιμο, και τους εργαζόμενους στην εργασία των μερικών ωρών και των εξευτελιστικών μισθών. Ίσως να μην μπορεί να το δει ο κ.Πιμπίσιης, διότι είναι και οι ολοσέλιδες διαφημίσεις του Σιακόλα και των φίλων του. Πόσα πάει άραγε μια ολοσέλιδη διαφήμιση στο Φιλελεύθερο για πολλές συνεχόμενες μέρες; Είναι να μην βλέπει μονόφθαλμα κάποιος. Ακόμα πιο φαιδρός ενας Π.Θ. [μαλλον ο Πέτρος Θεοχαρίδης ο κατ’ εξοχήν απολογητής των ιδιωτικοποιήσεων ο οποίος τις προωθεί με επιλεκτικές προβολές «σκανδάλων»]: ξεκίνησε το σχόλιο του με το κόμπλεξ του ιθαγενή «είμαστε ανατολίτες» - σύμφωνα με αυτήν την εκδοχή που πλασάρει το μαγειρείο της αστικής τάξης,  «ανατολίτικη αντίληψη», είναι να μην σε απασχολεί να «είσαι εσύ καλά», αλλά « να είναι ο γείτονας σου χειρότερα». Ιδού μέχρι που φτάνει η δουλοπρέπεια πια: εισηγείται «επιδότηση από το κράτος» εργαζόμενων σε μικρούς επιχειρηματίες, για να κάνει το κέφι/κέρδη του ο Σιακόλας. Και κατά αλλα θα φωνάζει ο ίδιος για λιτότητα. Και κάνει φυσικά ότι δεν κατανοεί  το ολο παιχνιδι είναι να πάρουν οι μεγάλοι επιχειρηματίες το μερίδιο των μικρών και να μετατρέψουν την εργασία σε part time. Δεν είναι ότι δεν το άκουσε. Κάνει ότι δεν το βλέπει. Είναι να μην μάθει κάποιος σε μια κασέτα φαίνεται. Σε λίγο, δηλαδή, θα θέλει να πληρώνουμε και τα ψίχουλα που πληρώνει ο Σιακόλας από το δημόσιο ταμείο.

Η αντοχή της Βουλής μπροστά στους εκβιασμούς και στην επίθεση των διαφημιστικών επιχορηγήσεων στα ΜΜΕ
Μπροστά σε αυτήν την επίθεση των ΜΜΕ, η αντοχή της βουλής ήταν εντυπωσιακή και πρέπει να καταγραφεί. Όσες αντιφάσεις και αν υπάρχουν σε άλλα θέματα. Γιατί τα κίνητρα της αντίθεσης της Βουλής είναι κοινωνικά – η πίεση που ασκεί στους μικροκαταστηματάρχες η προνομιακή αντιμετώπιση του Σιακόλα, αλλά και στους εργαζόμενους η πίεση για μερική εργασία, την οποία προωθεί, επίσης, η κυβέρνηση σε συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο, προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Και είναι αυτές ακριβώς τις κοινωνικές αντιδράσεις που εξέφρασε η αντίσταση της Βουλής. Αξίζει λ.χ. να καταγραφεί ότι το νομοσχέδιο το εισηγήθηκε ο κ. Βότσης που πρόσκειται, υποτίθεται, στην ομάδα Κάρογιαν, άρα και σε ομάδα που δεν είναι έντονα αντιπολιτευτική προς την κυβέρνηση. Ενώ και ένας κυβερνητικός βουλευτής, ο Θεμιστοκλέους, έκανε αποχή. Και η εντυπωσιακή, όντως, δήλωση του Ν. Παπαδόπουλου ότι «πλανώνται πλάνην οικτράν ..αν νομίζουν ότι θα κάνουμε πίσω με εκστρατείες διαφήμισης και ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης» κατέγραφε, επίσης, το επίπεδο μιας αντιπαράθεσης στο οποίο η Βουλή, βρέθηκε να εκφράζει την κοινωνική δυσφορία απέναντι στην επίθεση όσων θεωρούν ότι μπορούν να επιβάλλονται με εξαγορές και χειραγωγήσεις μέσω των ΜΜΕ. Και το ότι ακόμα και στα ΜΜΕ τα blitz δεν πέρασε μονοδιάστατα και το ότι στη Βουλή καταγράφηκε πρόθεση αντίστασης στον εκβιασμό, είναι σημάδια κοινωνικής προόδου. Και γιατί η φρασεολογία της καχυποψίας, πια, απέναντι στη στάση των ΜΜΕ γίνεται δημόσιος λόγος , αλλά και γιατί δεν πέρασε αυτήν την φορά το δικό του Σιακόλα, του μεγάλου κεφαλαίου κοκ.

Η ευρύτερη ένταση: απεργία, διχασμένα σχόλια στον Φιλελεύθερο και απειλές από τον Πολίτη σαν εκφραστικό όργανο της ΟΕΒ
Το κλίμα μυρίζει ευρύτερη ένταση. Την ίδια μέρα που θα ψήφιζε η Βουλή κάτω από την πίεση, πραγματοποιείτο απεργία και στα νοσοκομεία. Με τον αέρα της δαιμονοποίησης της αντίστασης [τον οποίο κουβαλούσε και η εκστρατεία των μεγάλο-επιχειρηματιών για τις Κυριακές] η κυβέρνηση, αλλά και η ΟΕΒ, γενικότερα προσπάθησαν να περάσουν ένα κλίμα δαιμονοποίησης των απεργών – με την ΟΕΒ να πλασάρει και σενάρια ελέγχου των απεργιών. Ούτε εκείνο, όμως, πέρασε.

Η εμμονή μερικών δεν είναι, βέβαια, τυχαία. Ο Φιλελεύθερος λ.χ. είχε μεν διαφημίσεις, αλλά υπήρχε και μια προσπάθεια ισορροπίας – ενώ αρκετοί σχολιαστές έκαναν τον απολογητή του Σιακόλα ή αναζητούσαν συμβιβασμούς, υπήρχαν και πρωτοσέλιδα, όπως το σκίτσο του Πιν που έδειχναν μια τάση εξισορρόπησης – κάπου, δηλαδή, το μήνυμα της διαφήμισης δεν περνούσε. Υπήρξαν σιωπές και στα ραδιόφωνα, που μιλούσαν πολύ πιο έντονα από τους παπαγάλους. Ο Πολίτης, όπως και σε τόσα άλλα, ήταν ίσως η πιο σαφής φωνή του μεγάλου κεφαλαίου και της ΟΕΒ - ανάλογο εξώφυλλο είχε και η Αλήθεια, αλλά είναι η εφημερίδα υπουργού. Την επομένη κυκλοφόρησε με  ένα απειλητικό πρωτοσέλιδο – όπως το 2012, που ζητούσε να μην γίνεται αναφορά στα σκάνδαλα των τραπεζών ή μετά που δεν ήθελε να γίνει, καν, διαπραγμάτευση με τη τρόικα. Έτσι, κάτω από τον τίτλο ότι «θα κλείσουν όλα», αποφάσισε ότι είναι «αντισυνταγματικός ο νόμος» [ ο έκδοτης του Πολίτη και τα πρωτοσέλιδά του ξέρουν καλύτερα πριν από τα δικαστήρια], ενώ πιο κάτω στα 3 σημεία μας πληροφορεί ότι τελικά ο Αναστασιάδης σκέφτεται [τελικά;] την αναπομπή,  ενώ μας πληροφορεί, καλλιεργώντας την υστερία, ότι εκείνη την ημέρα θα γίνονταν μαζικές απολύσεις. Έτσι, μιλά η ΟΕΒ – και ιδού τα όργανα της.


Η νοοτροπία μιας πτέρυγας των αστών να δημιουργήσουν ένα καθεστώς «εξαίρεσης» [υπεράνω του νόμου] για τους ίδιους και τα συμφέροντα τους : ενδεικτικές ιστορίες του εκδότη του Πολίτη και της αντιμετώπισης «προβλημάτων» του κ. Σιακόλα κοκ
Η σύγκλιση δεν είναι τυχαία. Εκφράζει μια τάση στο τοπικό κεφάλαιο, το οποίο έχει πλέον εξαπολύσει μια επίθεση για να διασφαλίσει προνομιακή μεταχείριση. Ο έκδοτης του Πολίτη λ.χ. είναι υπό κατηγορία ότι δεν δήλωσε άνω των 40 εκατομμυρίων από την πώληση μιας εταιρείας του, της AMER. Αυτό το θέμα, γενικά, λογοκρίνεται, γιατί, όπως κυκλοφορεί, ο έκδοτης φαίνεται να απειλεί όσους το ανακινούν με επιθέσεις εναντίον τους. Πίσω από την επίθεση λ.χ. εναντίον του Χριστοδούλου υπήρχε και αυτό – ότι Χριστοδούλου, όταν ήταν επικεφαλής της Κεντρικής, διερεύνησε το ζήτημα. Ίσως και για πολιτικούς λόγους.  Ο Πολίτης τον έκανε στόχο, ενώ άλλα ανάλογα ζητήματα [στην Κεντρική λ.χ. τα συγκαλύπτει ενεργά – όπως τον Α. Ορφανίδη – τα επιτόκια των δανείων του, την κλοπή του σκληρού δίσκου κοκ]. Ως σκανδαλοθηρική εφημερίδα, ο Πολίτης, μπορούσε για αρκετό διάστημα, να εξαπολύει επιθέσεις εναντίον αντίπαλων του έκδοτη του. Το τελευταίο διάστημα το θέμα της φοροδιαφυγής, το ερεύνησε η εφημερίδα «24». Ίσως, όπως φαίνεται να ισχυρίζεται ο Πολίτης, γιατί εκφράζει άτομο/άτομα με αντίθετα οικονομικά συμφέροντα από αυτά του εκδότη του Πολίτη. Κάποιον δηλαδή που είναι ήδη σε κόντρα και δεν έχει πρόβλημα να τον κατηγορεί πρωτοσέλιδα με διάφορες προφάσεις ο Πολίτης. Από τον Δεκέμβριο του 2014, η εφημερίδα «24» έχει ανελλιπώς αναφορά στο θέμα της φοροδιαφυγής, τεκμηριωμένα, και σύμφωνα με την έρευνά της το θέμα της φορολόγησης του εκδότη [με ποσό 7 εκατομμυρίων] βρίσκεται, πια, στο σχετικό τμήμα του κράτους, αλλά «κάποιοι κωλυσιεργούν». Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ο τρόπος που συγκαλύπτεται το θέμα – λες και φοβούνται τα αλλα ΜΜΕ να το συζητήσουν. Τα όρια της κυπριακής Δημόσιας Σφαίρας ήταν  περιορισμένα – και τώρα μάλλον φαίνονται και τα ταξικά όρια. Αυτό που μάλλον συμβαίνει είναι ότι πίσω από τα πρωτοσέλιδα κράχτες του Πολίτη κρύβεται ένας επιχειρηματίας, που προωθεί τα συμφέροντα του εαυτού και μερίδας της τάξης του. Και σε αυτό το πλαίσιο, οι θεαματικές καμπάνιες για δήθεν κάθαρση της πολιτικής είναι επιφανειακές προσπάθειες αυτών, που είναι πίσω από τα πρωτοσέλιδα για καθορίζουν πολιτική οι ίδιοι χωρίς καν να ψηφίζονται. Απλώς με θεάματα χειραγώγησης. Το ότι ο Πολίτης εκτός από την συγκάλυψη των σκανδάλων του εκδότη του, λειτουργεί και ως εκφραστική φωνή της ΟΕΒ, όπως φάνηκε και στο θέμα των ωραρίων αλλα και σε τόσα αλλα, είναι χαρακτηριστικό.

 Ανάλογα φαίνεται να κινούνται και άλλοι - προς την κατεύθυνση, δηλαδή, της δημιουργίας ενός κλίματος δυο ειδών πολιτών: όπου ο καθημερινός πολίτης θα διώκεται για αδικήματα, αλλά μερικοί θα είναι υπεράνω. Ο κ. Σιακόλας λ.χ. φαίνεται να παραβίασε κανόνες στην επένδυση του στο Λατσί. Διαμαρτυρήθηκε και το διερευνά η Ε.Ε. Και όμως, η κυβέρνηση η οποία κτυπιέται για συμμόρφωση με την τρόικα και τη Ευρώπη κλπ για τους μισθους κοκ, ενώ ταυτόχρονα η αστυνομία της συλλαμβάνει άτομα με χρέη μερικών εκατοντάδων ευρώ, δεν κουνά φύλο για τις παρατυπίες Σιακόλα. Όπως δεν φαίνεται να κάνει τίποτα και για τις υποψίες/καταγγελίες για την φοροδιαφυγή του εκδότη του Πολίτη.

Είναι για αυτό που η αντιπαράθεση για τα ωράρια είχε και μια διάσταση σύγκρουση για το «ποιός κυβερνά αυτόν το τόπο;». Μερικοί προνομιούχοι που έχουν κεφάλαια ή έλεγχο σε πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ η οι πολιτες οι οποιοιμπορουν να καθοριζουν την νομθεσια με βαση το «κοινο καλο»;

 Ο κ. Σιακόλας λ.χ. φαίνεται να παραβίασε κανόνες στην επένδυση του στο Λατσί. Διαμαρτυρήθηκε και το διερευνά η Ε.Ε. Και όμως, η κυβέρνηση η οποία κτυπιέται για συμμόρφωση με την τρόικα και την Ευρώπη κλπ, ενώ ταυτόχρονα η αστυνομία της συλλαμβάνει άτομα με χρέη μερικών εκατοντάδων ευρώ, δεν κουνά φύλο για τις παρατυπίες Σιακόλα. Όπως δεν φαίνεται να κάνει τίποτα και για τις παρατυπίες του εκδότη του Πολίτη.
Είναι για αυτό που η αντιπαράθεση για τα ωράρια είχε και μια διάσταση σύγκρουση για το «ποιός κυβερνά αυτόν το τόπο;». Μερικοί προνομιούχοι που έχουν κεφάλαια η έλεγχο σε πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ η οι πολιτες οι οποιοιμπορουν να καθοριζουν την νομθεσια με βαση το «κοινο καλο»;

Η ταξική διάσταση: αυτοί που θεωρούν ότι το να εξευτελίζουν τους συμπολίτες τους είναι οικονομική δραστηριότητα και επιχείρημα

«Το πόσο μεγάλο είναι το θράσος των μεγαλοκαρχαριών του λιανικού εμπορίου έχει φανεί εδώ και καιρό – όταν εμπόδιζαν προσπάθειες συνδικαλιστικής οργάνωσης, όταν καταπατούσαν την νομοθεσία για τον κατώτατο μισθό, όταν υπονόμευαν τις συμβάσεις για την υπερωριακή απασχόληση, όταν πλήρωναν μέρος του μισθού των εργαζομένων με κουπόνια, όταν απέφευγαν να πληρώσουν τις οφειλές τους στο κράτος, όταν καταπατούσαν κάθε έννοια ισονομίας, κερδίζοντας ειδικές ελαφρύνσεις, χαλαρώσεις και χάρες με ύποπτες διαδικασίες και πολιτικές πλάτες.

Τα τελευταία χρόνια με την κρίση, αφού απέλυσαν εργαζόμενους και έβαλαν αυτούς που έμειναν να δουλεύουν πιο εντατικά, αφού μετέτρεψαν εργαζομένους πλήρους απασχόλησης σε μερικής απασχόλησης δουλεύοντας σχεδόν τις ίδιες ώρες, αφού κατάργησαν ντε φάκτο την έννοια της υπερωριακής αμοιβής, αφού έσπρωξαν στο κλείσιμο διάφορες μικρές επιχειρήσεις μέσα από την μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο Mall, αφού εξευτέλισαν μια μερίδα εργαζομένων τους, βάζοντάς τους να διαδηλώνουν για το δικαίωμα των εργοδοτών τους να πλουτίζουν σε βάρος τους, αφού εκμεταλλεύτηκαν την ανεπάρκεια του κράτους δικαίου και του κράτους πρόνοιας και την ανάγκη μερικών εκατοντάδων ανθρώπων για έστω 200 και 300 ευρώ, τώρα απαιτούν ανοιχτά και απροκάλυπτα να επιβληθούν στην κοινή γνώμη και να ωθήσουν τη βουλή να νομιμοποιήσει και να μονιμοποιήσει αυτή την κατάσταση. Ένα είναι το σίγουρο – ό,τι και αν κάνει η βουλή, αυτοί δεν θα σταματήσουν εδώ. Ο μόνος που μπορεί να βάλει όρια στην ασυδοσία και τον αυταρχισμό τους, στην υποτίμηση της αξιοπρέπειας και της νοημοσύνης της κοινωνίας, είναι η ίδια η κοινωνική πλειοψηφία που χρειάζεται επιτέλους να πάρει θέση.»  

Το ότι αυτό γίνεται σε βάρος της πλειοψηφίας, και χωρίς ντροπή στρέφεται και ενάντια στους μικρομεσαίους, είναι ένα ζήτημα. Το πιο αισχρό, όμως, είναι η στάση απέναντι στους εργαζόμενους. Ουσιαστικά, τους απολύουν, τους εξαθλιώνουν [διότι τα κέρδη των μεγάλο-επιχειρηματιών αυξάνονται – αλλά η νυν κυβέρνηση δεν τους ρωτα καν αν τα έχουν στην Κύπρο ή στο εξωτερικό] και μετά τους επιδεικνύουν, ως ζητιάνους, που αξίζουν οίκτο – κοιτάξετε τους καημένους, να τους δώσουμε μερικά ψίχουλα. Και χρησιμοποιώντας αυτήν την εξαθλίωση, επιδεικνύουν αυτούς τους ανθρώπους ως φόβητρο για τους υπόλοιπους. Αυτό, λοιπόν, που επιχειρεί η συμμαχία μεγαλο-εμπορων και πρωτοσέλιδων [ιδιαιτερα του Πολίτη] είναι μια επιθεση στην αίσθηση αξιοπρέπειας που αφορά και στο αίσθημα του ατόμου, αλλά και το αίσθημα της ταξικής συνείδησης του εργαζομενου. Θέλουν να περάσουν το μήνυμα ότι μόνο οι πλούσιοι έχουν δικαιώματα.

 Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι συνήθως γκαφατζής στην προσπάθειά του να εξυπηρετήσει. Ιδού και πάλι η νέα γκάφα, ανάλογη εκείνης με το τζιπ που θα έβαζε βενζίνη, προεκλογικα το 2011 -  τώρα ξαφνικά αποφάσισε ότι η Κύπρος είναι η χώρα που αγοράζουμε διαμάντια τις Κυριακές. Μπερδεμένα προσπαθούσε, ίσως, να πει: η τάξη, την οποία θέλω να εξυπηρετήσω, μπορεί να αγοράζει διαμάντια – γιατί να μην μπορεί και να έχει τα καταστήματά της ανοικτά όποτε θέλει; Και για τους κοινούς θνητούς πρόβαλε το ψώνισμα σαν πλεονέκτημα – ξεχνώντας ότι η σύγκριση με τα διαμάντια έδειχνε τα κίνητρα της ευαισθησίας του.  Οπότε το ακόλουθο σχόλιο-απάντηση για να προσγειωθούν μερικοί στο χώρο τους, ήταν αρμόζων:
«'Εχουνε σαλτάρει; Φούλη; μά πόσα διαμαντοποιεία εχει το νησί; πότε γίναμε Γιοχάνεσμπουργκ καί δεν το πήρα είδηση; Δέν εχω ματαδεί πιο γελοία 'καμπάνια' !.....καλά 50 χρόνια τώρα που κρύβοταν ολο αυτο το 'ζόρι' και ο πόθος των ανοιχτών κυριακών; (γιά τούς φίλους εκτός Γιοχάνεσμπουργκ να σημειώσω πώς ο κύριος που ηγείται της καμπάνιας ταύτης είναι ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος....πρόεδρος ..)»
Χρήστος Λαζαρίδης



Το πιο αισχρό είναι η στάση απέναντι στους εργαζόμενους. Ουσιαστικά, τους απολύουν, τους εξαθλιώνουν [διότι τα κέρδη των μεγάλο-επιχειρηματιών αυξάνονται..] και μετά τους επιδεικνύουν, ως ζητιάνους, που αξίζουν οίκτο – κοιτάξετε τους καημένους, να τους δώσουμε μερικά ψίχουλα. Και χρησιμοποιώντας αυτήν την εξαθλίωση, επιδεικνύουν αυτούς τους ανθρώπους ως φόβητρο για τους υπόλοιπους..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου