24 Μαΐ 2015

Ο Ρίκκος και οι άλλες δίκες. Καθώς ο κ. Κληριδης προχωρεί αποφασιστικά προβάλει μια αποκατάσταση της ισονομίας και μια υπενθύμιση: τώρα κατηγορούνται και όσοι προσπαθούν να εξαγοράσουν/εξαπατήσουν το Δημόσιο [όπως κατηγορείται το γραφείο Νεοκλέους – άρα και ο Λίλλης και ο εργολάβοι της Πάφου;] αλλά και οι υποθέσεις στη δίκη του Ρίκκου είναι επιπρόσθετα τεκμήρια αυτού που έλεγαν οι ηχογραφήσεις της Δρομολαξιάς – κάποιοι έστηναν δίκες





Η κατάθεση του κατηγορητηρίου για τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου στην υπόθεση δωροδοκίας και δεκασμού, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Όχι μόνο δεν υποχώρησε ο γενικός εισαγγελέας, προς τιμή του, παρά τις εμφανείς πιέσεις τις οποίες μπορεί να ανιχνεύσει κάποιος εύκολα στις αντιφάσεις των ΜΜΕ, αλλά αντίθετα φάνηκε να προβαίνει, επιτέλους, σε μια κίνηση αποκατάστασης του αισθήματος δικαιοσύνης –  προσήφθηκαν κατηγορίες και ενάντια στο γραφείο Νεοκλέους και άλλους[A1]  οι οποίοι φέρεται να είχαν το συμφέρον να προωθήσουν τη συγκεκριμένη παρανομία.[1] Έτσι, ενώ στην περίοδο του Ρίκκου επροωθείτο εμφανώς το μοντέλο "το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν καταδικάζεται", έστω και αν εξαγοράζει δημόσιους λειτουργούς για να διαπράξουν παρανομία, το κατηγορητήριο για τον Ρίκκο περιλάμβανε πια και αυτούς που χρησιμοποιούν το κεφάλαιο τους για να παραβιάζουν την ισονομία και την εφαρμογή του νόμου. Το ότι αυτή η πραγματικά σημαντική διάσταση παραβλέφθηκε, δεν είναι βέβαια παράξενο, όταν σκεφτεί κάποιος πως τόσα ΜΜΕ κατάφερναν να στρουθοκαμηλίζουν στην υπόθεση του ΣΑΠΑ της Πάφου και να επιτρέπουν (ακόμα και να συναινούν) την απαλλαγή  των εργολάβων που πήραν 38 εκατομμύρια – και όχι μόνο να απαλλαγούν, αλλά και να μετατραπούν σε μάρτυρες κατηγορίας. Το ότι είναι εργολάβοι, που πρόσκεινται φιλικά προς την κυβέρνηση,  ή ανάλογους πολιτικούς και πάλι μερικοί έκαναν ότι δεν το έβλεπαν.

Τρέχει ο Ρίκκος λένε οι φήμες να βρει συμπαράσταση, αλλά τρέχουν και οι αποκαλύψεις των «έργων και ημερών» μιας θητείας αναλωμένης στην εξυπηρέτηση του μερικού ..και, όπως φαινεται, του ιδιοτελούς
Από την άλλη, είναι εμφανές ότι ο Ρίκκος προσπαθεί να κινητοποιήσει "λιτούς και δεμένους", να επιστρατεύσει ό,τι βρει και ό,τι θυμηθεί σε μια προσπάθεια να προωθήσει μια μετατόπιση από την εστίαση στις παρανομίες του. Μαζί με το σκάνδαλο της Providencia, όπου διεκδίκησε 600,000 της Λαϊκής, ως αντιστάθμισμα μιας βολικής προώθησης των συμφερόντων του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους, φαίνεται ότι τεκμηριώνεται και το ζήτημα της διαπλοκής στο θέμα του ΙΠΕ, όπου ο Ρίκκος φέρεται να προώθησε μέσω της εισαγγελίας την εξυπηρέτηση εταιρείας και ατόμου, που όχι μόνο είναι πελάτης του ιδιωτικού του δικηγορικού γραφείου, αλλά φαίνεται να περιλαμβάνει και θέματα οικογενειακής διαπλοκής – ένας καθηγητής ο οποίος δηλώθηκε ότι εργαζόταν σε πρόγραμμα ΙΠΕ τον ίδιο χρόνο που ήταν [ή έπρεπε να ήταν στο σχολείο] είναι συγγενής δικηγόρου του γραφείου Ερωτοκρίτου[A2] . Όλα αυτά δεν είναι νέες ειδήσεις για όσους ήθελαν να ακούσουν και να δουν από πριν – το βασικό χαρακτηριστικό του Ρίκκου στη εισαγγελία ήταν γενικότερα η ιδιοτέλεια: η προσφορά υπηρεσιών σε κεφάλαιο ή σε πολιτικούς χώρους. Και προφανώς, τώρα από εκεί περιμένει συγκάλυψη για να μην ομολογήσει. Αν και έχει κάψει, πια, αρκετά από τα χαρτιά του με τις φούσκες των δημόσιων εμφανίσεων του. Στο θέμα του ΙΠΕ, πάντως, φαίνεται ότι υπάρχουν και επιπρόσθετα στοιχεία – ίσως και γραπτή μαρτυρία. Και το θέμα έχει εγγράφει και στη Βουλή από την Ειρήνη Χαραλαμπίδου, οπότε τα δεδομένα δύσκολα θα συγκαλυφθούν πια.

Κατά τα άλλα ο Ρίκκος προσπάθησε, και πάλι χωρίς κατανόηση του κωμικού του όλου σκηνικού όπως διαμορφώνονται οι δημόσιες εμφανίσεις του, να ανοίξει διάφορα μέτωπα: ο άνθρωπος που δήλωνε με σοβαροφάνεια, μόλις πριν λίγους μήνες [A3] ότι η γενική εισαγγελία τηρεί τους νόμους και δεν κάνει διακρίσεις, όταν τον κατηγορούσε το ΑΚΕΛ, ξαφνικά, μετά την απόρριψη των καταγγελιών του από την ομάδα των ανώτερων εισαγγελέων, ο Ρίκκος άρχισε να τους κατηγορεί ότι έχουν χαμηλό επίπεδο – και ότι κάποιοι τον έχουν ως στόχο[A4] . Η ασυναρτησία του λόγου δεν ήταν δύσκολο να φανεί με την επίκληση του τί έλεγε μόλις λίγους μήνες πριν - και όσο και να μην τολμούσαν να το κάνουν τα ΜΜΕ, ήταν εκεί στη διαθέσιμη μνήμη. Η έμμεση κριτική των εισαγγελέων, που του απάντησαν έμμεσα ότι είναι οι δικές του πρακτικές που καθυστερούν τις διαδικασίες στην εισαγγελία[A5] , ήταν ενδιαφέρουσα – έστω και στην αόριστη μορφή της.

ενώ στην περίοδο του Ρίκκου επροωθείτο εμφανώς το μοντέλο "το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν καταδικάζεται", έστω και αν εξαγοράζει δημόσιους λειτουργούς για να διαπράξουν παρανομία, το κατηγορητήριο για τον Ρίκκο περιλάμβανε πια και αυτούς που χρησιμοποιούν το κεφάλαιο τους για να παραβιάζουν την ισονομία και την εφαρμογή του νόμου. Το ότι αυτή η πραγματικά σημαντική διάσταση παραβλέφθηκε, δεν είναι βέβαια παράξενο, όταν σκεφτεί κάποιος πως τόσα ΜΜΕ κατάφερναν να στρουθοκαμηλίζουν στην υπόθεση του ΣΑΠΑ της Πάφου και να επιτρέπουν (ακόμα και συναινούν) την απαλλαγή  των εργολάβων που πήραν 38 εκατομμύρια – και όχι μόνο να απαλλαγούν, αλλά και να μετατραπούν σε μάρτυρες κατηγορίας.

Οι στημένες δικές δικάζονται πια – και οι αντιφάσεις μερικών ΜΜΕ που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν το «οι κατηγορούμενοι μετατρέπονται σε κατήγορους»: Ρωτούν ακόμα χωρίς αιδώ για τα τεκμήρια στησίματος της δίκης της Δρομολαξιάς, λες και το κόλπο του Σάντη, να λογοκρίνει τις ηχογραφήσεις του στησίματος της δίκης [στις οποίες αναφέρεται και ίδιος] υποχρεώνει μερικούς δημοσιογράφους να παίζουν επίσης το θέατρο της παράλογης "γλαφυρότητας" και να λογοκρίνουν ειδήσεις και τεκμήρια
Όμως, υπάρχει και μια άλλη ενδιαφέρουσα διάσταση – τα ένοχα ΜΜΕ. Για να το πούμε απλά, ο Ρίκκος πουλούσε θεάματα, ενώ φρόντιζε ιδιωτικές υποθέσεις στην εισαγγελία. Προωθούσε δικά του συμφέροντα ή απάλλασσε άλλους με μεγάλα συμφέροντα. Όμως, κάποιοι συνεργάζονταν μαζί του. Και αυτά που αποκαλύπτονται τώρα είναι η κωδικοποίηση αυτών που ακούγονται στην ηχογράφηση για την Δρομολαξιά, την οποία και αρκετά ΜΜΕ προσπάθησαν να λογοκρίνουν. Διότι αυτό που ακούγεται στην ηχογράφηση για την Δρομολαξιά, είναι ακριβώς το ίδιο για το οποίο πάει τελικά σε δίκη ο Ρίκκος – το στήσιμο δίκης. Στην Δρομολαξιά το έκανε ως πολιτική εξυπηρέτηση ίσως σε όσους τον διόρισαν [εκτός και αν ο ίδιος τελικά αποκαλύψει και άλλους τρόπους εξαγοράς, αν αποφασίσει να μιλήσει, αντί να κατασκευάζει φούσκες μετατόπισης σε κλίμα απελπισίας], αλλά αυτά που ακούονται είναι μια σαφής ξεκάθαρη διαδικασία στησίματος δίκης – «ο Ρίκκος θέλει τον τάδε».. μερικοί στην εισαγγελία μπορεί «να παίξουν πελλόν» για αδικήματα του Λίλλη [ως εξαγορά του Λίλλη], ενώ ο τότε δικηγόρος του Λίλλη ακούγεται να ξεκαθαρίζει τις σχέσεις εξάρτησης : «θα τον κάμω αλέ ππερέ τον Ρίκκο». Στην υπόθεση της Providencia, την οποία προωθούσε την ίδια περίοδο με την Δρομολαξιά, ο Ρίκκος, έκανε ακριβώς το ίδιο – συνεννοήθηκε, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, και όλα τα διαθέσιμα τεκμήρια, για να στηθεί η δίκη, όπως του συμφέρει. Να μην πάει ο Νεοκλέους – και να κερδίσει την δίκη των 600,000 ως αντάλλαγμα για την, χωρίς να ειδοποιήσει καν τον γενικό εισαγγελέα, «απόδοση» της Providencia στον Νεοκλέους.

Και αυτά που αποκαλύπτονται τώρα είναι η κωδικοποίηση αυτών που ακούγονται στην ηχογράφηση για την Δρομολαξιά, την οποία και αρκετά ΜΜΕ προσπάθησαν να λογοκρίνουν. Διότι αυτό που ακούγεται στην ηχογράφηση για την Δρομολαξιά είναι ακριβώς το ίδιο για το οποίο πάει τελικά σε δίκη ο Ρίκκος – το στήσιμο δίκης. Στην Δρομολαξιά το έκανε σαν πολιτική εξυπηρέτηση ίσως σε όσους τον διόρισαν [εκτός και αν ο ίδιος τελικά αποκαλύψει και άλλους τρόπους εξαγοράς, αν αποφασίσει να μιλήσει, αντί να κατασκευάζει φούσκες μετατόπισης σε κλίμα απελπισίας], αλλά αυτά που ακούονται είναι μια σαφής ξεκάθαρη διαδικασία στησίματος δίκης – «ο Ρίκκος θέλει τον τάδε».. μερικοί στην εισαγγελία μπορεί «να παίξουν πελλόν» για αδικήματα του Λίλλη [ως εξαγορά του Λίλλη], ενώ ο τότε δικηγόρος του Λίλλη ακούγεται να ξεκαθαρίζει τις σχέσεις εξάρτησης : «θα τον κάμω αλέ ππερέ τον Ρίκκο». Στην υπόθεση της Providencia, την οποία προωθούσε την ίδια περίοδο με την Δρομολαξιά, ο Ρίκκος, έκανε ακριβώς το ίδιο – συνεννοήθηκε, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, και όλα τα διαθέσιμα τεκμήρια, για να στηθεί η δίκη, όπως του συμφέρει.

Σε αυτό το πλαίσιο, όταν μερικοί σχολιογράφοι που προηγουμένως στήριζαν τον Ρίκκο, και έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν τί λεγόταν στις ηχογραφήσεις, είναι κωμικό σήμερα να διαμαρτύρονται γιατί ζητείται από τον Ρίκκο να παραιτηθεί ή το ακόμα πιο αστείο επιχείρημα «δώστε μας τεκμήρια ότι ήταν στημένη η δίκη της Δρομολαξιάς». Όταν κάποιος έχει μια ηχογράφηση, που σε άλλη χώρα θα προκαλούσε την παραίτηση του βοηθού γενικού εισαγγελέα, και υποκρίνονται ότι δεν υπάρχει γιατί την λογοκρίνουν οι ίδιοι, τότε είναι σαφές ότι η ένοχη συνείδηση απλώς μετατοπίζει, γιατί φοβάται την πραγματικότητα. Ακριβώς γιατί μερικοί ακολουθούσαν τόσο πιστά τις κατευθυνόμενες διαρροές του Ρίκκου, που έκαναν τους κουφούς μπροστά στο σκάνδαλο που αποκάλυπταν οι ηχογραφήσεις. Ευτυχώς που βρέθηκε ο Κληρίδης να προσπαθήσει να αποκαταστήσει κάποιο ίχνος ισορροπίας και αισθήματος δικαιοσύνης πια.

Το επόμενο ζήτημα που τίθεται είναι οι στημένες δίκες. Θα γίνει ακόμα, βέβαια, η δίκη στην Πάφο – άλλωστε από εκεί ξεκίνησε κάπως το ξήλωμα του Ρίκκου, όταν συνειδητοποιήθηκε ότι ο Ρίκκος έκανε στην Πάφο ότι και με τον Λίλλη. Έκανε συμφωνία με τον Βέργα να του λέει ό,τι θέλει, και σε αντάλλαγμα να του εξασφαλίσει ειδικό καθεστώς. Εκείνη η ανακοίνωση προκάλεσε τις πρώτες αντιδράσεις ανάμεσα σε αρκετούς, μέχρι τότε πειθήνιους. Αλλά, όπως μερικοί κάνουν ακόμα ότι δεν βλέπουν το ενιαίο του σκανδάλου του στησίματος δικών [είτε με το να μην πηγαίνει κάποιος σε δικαστήριο, είτε με το να συμφωνεί μέσω δικηγόρου ότι η εισαγγελία θέλει για προσωπικούς πολιτικούς ή άλλους λόγους] "κάποιους", έτσι και στη περίπτωση του Βέργα, η αντίδραση συγκάλυπτε την λογοκριμένη καχυποψία για την απαλλαγή του Λίλλη, τη μαρτυρία του Φαντούση με αντάλλαγμα 450,000 ευρώ κοκ.


Αυτή την εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι θα προχωρήσει η διερεύνηση για το γήπεδο γκολφ του Βέργα. Αυτό που μπορεί να ελπιζεί κάποιος είναι ότι η εισαγγελία θα συνεχίσει, όπως ξεκίνησε με το γραφείο Νεοκλέους – ότι όσοι εξαγοράζουν ή προσπαθούν να εξαγοράσουν το δημόσιο διαπράττουν αδίκημα και θα δικάζονται μαζί με όσους δωροδοκούνται. Και μια καλή αρχή είναι όσοι απαλλάγηκαν για να δώσουν μαρτυρίες που εμφανώς είναι ύποπτες όσον αφορά στην ειλικρίνειά  τους, όπως των Λίλλη - Βέργα κλπ, να υποβληθούν στην πραγματικότητα της ισονομίας. Να γίνουν οι δίκες που εκκρεμούν εναντίον τους. Αλλά και να βρεθεί τρόπος – και ελπίζουμε να το θέσουν και οι δικαστές στην δίκη του ΣΑΠΑ- να τεθεί το θέμα των εργολάβων που εξαγόραζαν και απαλλάγηκαν από την αστεία εκδοχή του «δικαίου» του Ρίκκου[A6] .



[1] Αυτή η σημαντική διάσταση φαίνεται και στη διερεύνηση του θέματος του ΙΠΕ, όπου αποκαλύφθηκε ότι ο «Ανδρέας Κυπρίζογλου του γραφείου Ρίκκος Ερωτοκρίτου» εμπλέκεται στην υπόθεσην του ΙΠΕ, αφού ο καθηγητής που παράνομα συμμετείχε και ήελε να πληρωθεί, έχει συγγενική σχέση μαζί του. Αυτό θέτει επίσης και νέα ζητήματα , σε άλλες υποθέσεις, όπως του θέμα του κ. Φιίππου , συνέταιρου των θυγατέρων Αναστασιάδη. Η υπόθεση του στάλθηκε στο πειθαρχικό του δικηγορικού συλλόγου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου