10 Μαΐ 2015

Τα 70χρονια «της Νίκης» στη Μόσχα, η εστίαση του Πούτιν στο τέλος του μονό-πολικού κόσμου, και η νέα Ευρω-ασιατική πραγματικότητα του μετά το δολάριο κόσμου


 Από την πορεία εκατοντάδων χιλιάδων με τις φωτογραφίες βετεράνων του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου ως μια συμβολική έκφραση συμμετοχής [«Αθανατη Στρατιά»]

Καθώς η Ρωσία αναδύεται ξανά, όχι μόνο σε περιφερειακή δύναμη, αλλά ως κεντρικός παράγοντας στο μετά μόνο-πολικό κόσμο, είναι σαφές ότι  η στρατηγική της δεν έχει να κάνει μόνο με την επίδειξη δύναμης – αλλά και τη διάχυση επιρροής. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ και μερικοί στην ΕΕ ξεκίνησαν, εν μέρει, για να υπονομεύσουν μια ρωσική συμμαχία [με την Ουκρανία] αλλά και για προκαλέσουν ένα είδος κρίσης της εικόνας της νέας Ρωσίας, που ενσωμάτωνε τόσο το «κλασικό», όσο και το σοβιετικό παρελθόν – όπως άλλωστε κωδικοποιήθηκε στην αφήγηση του Σότσι πριν 2 χρόνια.

Η αντιπαράθεση προκάλεσε αμέσως ένα κλίμα επιθέσεων εναντίον της Ρωσίας που κλιμακώθηκε με την οικονομική επίθεση στα τέλη του 2014. Καθώς η Ρωσία έκανε επίδειξη της σκληρής στρατιωτικής της δύναμης στην παρέλαση της Μόσχας, υπήρχαν πια και 3 σύμβολα της  soft δύναμης-επιρροής της, πέρα από την μαζική συμμετοχή που έδειχνε και την εσωτερική λειτουργία της αντιπαράθεσης με την Δύση ως διαδικασία νομιμοποίηση:
1. Η σημειολογική αντεπίθεση της Ρωσίας στην ουκρανική κρίση, με άξονα τον αντιφασισμο. Κατ’ αρχήν το πραξικόπημα στο Κίεβο, το Φεβρουάριο του 2014, δεν πέρασε χωρίς αντίσταση – η εξέγερση στην ανατολική και νότια Ουκρανία ξαφνικά πρόβαλε, όχι μόνο μια αλλη εικόνα από αυτήν του κατασκεύαζαν τα δυτικά ΜΜΕ, αλλά φάνηκε να γοητεύει απρόσμενα. Το μείγμα της αριστερής αντιφασιστικής αντίστασης και της φιλορωσικής κινητοποίησης ξαφνικά βρήκε ανταπόκριση και έτσι εκτός από την "επιστροφή" της Κριμαίας στο Ρωσικό κράτος, η εξέγερση στα ανατολικά δημιούργησε ντε φάκτο νέα πολιτικά σχήματα [τις Λαϊκές Δημοκρατίες] αλλά και μια μυθολογία αντίστασης και ηρώων θυμάτων που αναπόφευκτα θα λειτουργούν απονομιμοποιητικά εναντίον του καθεστώτος του Κιέβου – ιδιαίτερα η σφαγή της Οδησσού. Έτσι, η Μόσχα εμφανίστηκε να εκφράζει ένα είδος αντίστασης, αντί μια παλαιών αρχών εξουσία. Όταν η Δύση ξαναπροσπάθησε να την παρουσιάσει ως επεμβατική κλπ, η εικόνα άρχισε να ξηλώνει εκεί που κάποτε οι αμερικανοί πόνταραν ότι θα είχαν την βασική τους αυλή εξάρτησης – την τέως ανατολική Ευρώπη. Καθώς η Δύση έσπρωξε την αντιπαράθεση στα άκρα, ζητώντας από τους ηγέτες της περιοχής να μην πάνε στην Μόσχα για την επέτειο της αντιφασιστικής νίκης, το δίλημμα άρχισε, πια, να γίνεται δύσκολο – ιδιαίτερα με φόντο τις πρακτικές του καθεστώτος του Κιέβου, αλλά και τον νέο-ηγεμονισμό της Γερμανίας. Όταν οι ηγέτες της Τσεχίας και της  Ουγγαρίας αψηφούν την Δύση και όταν ο πρώτος μάλιστα δηλώνει ότι «αν δεν ήταν ο σοβιετικός στρατός σήμερα θα μιλούσαμε γερμανικά», κάτι είχε μετατοπιστεί σημαντικά. Το κοινοβούλιο της Σλοβακίας ενέκρινε συντριπτικά σχετικό ψήφισμα "ευχαριστιών" στην ΕΣΣΔ, ενώ οι «παραδοσιακοί» σύμμαχοι, όπως οι Σέρβοι ήταν επισης σαφεις στις επιλογες τους. Και η Κύπρος, ακομα και με δεξιο προεδρο, ηταν εκει - δειχνωντας και την ευρυτερη ιστορικοτητα των γεωπολιτικων δεσμων. Και το ανοιγμα της Ελλάδας ηταν επισης σαφες. Η Ρωσία είχε ξεπεράσει το εμπάργκο.

Από την σφαγή της Οδησσού – όταν 48 αντιφασίστες κάηκαν ζωντανοί




2. Το τέλος του μονοπολικού κόσμου – Η Ασία γιόρτασε την «Νίκη» στην Μόσχα.  Εκτός Ευρώπης η συμμετοχή χωρών που αναδύονται με νευραλγικό ρόλο, από την λατινική Αμερική μέχρι την Ασία σηματοδοτούσε μια νέα πραγματικότητα. Άλλωστε η επιλογή του Πούτιν να εστιάσει, στην ομιλία του, στην διεκδίκηση «φυλετικής ανωτερότητας» και «μοναδικότητας» ως τα χαρακτηρίσθηκα του ναζισμού, έδινε ουσιαστικά ένα έμμεσο μετά-αποικιακό στίγμα στην επέτειο. Αλλά και μια διεκδίκηση για τον νέο πολύ-πολικό κόσμο. Η συμμετοχή κινεζικού και ινδικού αποσπάσματος ήταν εκφραστική σε αυτό το πλαίσιο. Οι κινέζοι πολέμησαν στην ανατολή, οι ινδοί με τον αγγλικό στρατό, αλλά παρέλαυναν για την "Νίκη" στην Μόσχα. Ίσως καμία άλλη επέτειος της «Νίκης» δεν σφραγίστηκε τόσο έντονα σε παγκόσμιο πλαίσιο.

3.  Η νέα οικονομική πραγματικότητα του πολύ-πολικού κόσμου. Στο παρασκήνιο των προετοιμασιών ήταν σαφές ότι η Ρωσία που είχε αντέξει την οικονομική επίθεση του τέλους του περασμένου χρόνου και η οποία προετοίμαζε τις νέες τις σχέσεις με άξονα και την οικονομία [οι συμμαχίες της δεν βασίζονται, πια, μόνο στη γεωπολιτική στήριξη, αλλά και στα οικονομικά συμφέροντα], έκανε ακόμα ένα θεαματικό άνοιγμα  στο νέο κέντρο συσσώρευσης κεφαλαίου – την Ασία. Υπογράφηκαν μια σειρά από συμφωνίες με την Κίνα με κύριο άξονα, όπως ανακοινώθηκε, τη διασταύρωση των έργων της Ευρωασιστικης Ένωσης με τα έργα του «νέου δρόμου του μεταξιού»[1] τα οποία θα χρηματοδοτήσει  η νέα τράπεζα ανάπτυξης της Κίνας – και για την οποία ενδιαφέρθηκαν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, παρά τις προειδοποιήσεις των τελευταίων. Η ουκρανική φούσκα ξεφουσκώνει για τις ΗΠΑ.
Σε αυτό το πλαίσιο, ανακοινώθηκε ότι ήδη οι συναλλαγές μεταξύ Ρωσίας και Κίνας σε γουάν – εκτός δολαρίου δηλαδή – αυξήθηκαν κατά 800%
Russia-China trading settlements in yuan increases 800%

Η παρέλαση της Μόσχας, σε αυτά τα πλαίσια, ήταν μια δήλωση ότι η Δυτική επιρροή έχει σαφή όρια – σε ένα πολύ-πολικό κόσμο, αλλά και σε ένα κόσμο που μετακινιέται σταθερά μακριά από το δυτικό κέντρο οικονομικού και πολιτικού βάρους. Και αυξανόμενα από την χρήση του δολαρίου ως το μόνο νόμισμα στις διεθνείς οικονομίες ανταλλαγές, όπως φαίνεται και από τον πιο κάτω πίνακα.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου