5 Απρ 2015

Η έστω και καθυστερημένη αντίδραση των ακαδημαϊκών στην αστυνομοκρατία, τον εκφοβισμό και την επιβολή λογοκρισίας: τώρα πια όποιος σιωπά μπροστά στα επιλεκτικά και στοχευόμενα θεάματα είναι συνεργός στην υπονόμευση της δημοκρατίας, της ισονομίας και των ατομικών ελευθεριών από τον αυταρχισμό

[εισαγγελία, ελεγκτές, αστυνομία υπάρχουν και στα αυταρχικά καθεστώτα – στην Δημοκρατία υποτίθεται δεν στήνονται δίκες, δεν κατασκευάζονται κατηγορητήρια με προαποφασισμένους στόχους, δεν δικάζονται άνθρωποι στα πρωτοσέλιδα, και η εξουσία αναγνωρίζει όρια στην αυτονομία των θεσμών]


«Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι εκφράζουν συγκλονισμό και προβληματισμό, υποστηρίζοντας πως είναι το λιγότερο ασυνήθιστο να περνούν χειροπέδες σε μια πρύτανη, όχι για θέματα κακοδιαχείρισης ή διασπάθισης χρήματος, αλλά για ένα ζήτημα καθαρά ακαδημαϊκής φύσεως.
Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι και καθηγητές από την Ελλάδα, οι οποίοι βρίσκονται αυτές τις μέρες στο νησί, εκφράζουν έκπληξη για την έκταση που έλαβε το συγκεκριμένο ζήτημα.»
 
«Είμαστε ακαδημαϊκοί με αρχίδια ή μήπως αρχίδια ακαδημαϊκοί;
Συλλαμβάνεται η Πρύτανης του ΤΕΠΑΚ. Όχι για διαφθορά, ούτε για διαπλοκή, ούτε για διασπάθιση χρήματος. Για μια ενέργεια που εάν αποδειχθεί ότι έσφαλλε, στα σοβαρά κράτη την επιλύουν διοικητικά ή ανατρέποντας την απόφαση αυτή δικαστικά.
Πετάξαμε έναν άνθρωπο στην δίψα του κοινού για αίμα. Φωνάξαμε “ζήτω” πριν καν καταλάβουμε το “έγκλημα”. Και το χειρότερο; Το Πανεπιστήμιο Κύπρου eshashare να φωνάξει “εμείς όμως έντζαι”.
Σήμερα ντρέπομαι που είμαι μέλος αυτής της κοινότητας.
Φαίνεται είχαν δίκαιο τελικά όσοι μας κατηγορούσαν ότι οι ακαδημαϊκοί ξεσηκώνονται μόνο όταν πειράξεις την πούγκαν τους.
Αρχίδια συνάδελφοι, είμαστε αρχίδια»
Παναγιώτης Σταυρινίδης
 
Η σύλληψη της κ. Κεραυνού προκάλεσε αρχικά ένα μούδιασμα. Το τσούρμο των τραμπούκων που λειτουργεί σαν μπουλούκι εκφοβισμού, βγήκε να πανηγυρίσει στο ίντερνετ μυρίζοντας καρέκλες για ημέτερους και θεάματα. Η υπόλοιπη κοινωνία φάνηκε να κοιτάζει απορημένη – η δικαιολογία η ίδια φαινόταν παράξενη. Το θέμα αφορούσε προαγωγές, άρα δεν εφάπτονταν, καν, των θεαμάτων που πρόσφερε ο μυστικός θίασος που κινείται μεταξύ εισαγγελίας και αστυνομίας. Οι πρώτες αντιδράσεις από τα πανεπιστήμια ήταν όντως θλιβερές – ένας κύριος από μια συντεχνία στο ΤΕΠΑΚ φάνηκε να συμμετέχει στο όλο θέαμα, παρά το ότι συμφωνούσε με τις προαγωγές. Ο Χριστοφίδης του Πανεπιστημίου Κύπρου, έτρεξε να υπογράψει το θέαμα με την υποταγή του – όπως χαρακτηριστικά το έθεσε ο κ. Α. Δημητρίου:
 
«Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου έχασε άλλη μια ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί να ηγηθεί της πανεπιστημιακής κοινότητας υπερασπιζόμενος την ακόμη παραπαίουσα ιδέα του Πανεπιστημίου στην Κύπρο. Αντ’ αυτού μας πληροφόρησε, ως μαθητής δημοτικού σχολείου που φοβάται ότι μπορεί να έλθει κι αυτού η σειρά, ότι στο ίδρυμά του γίνονται όλα τέλεια. Και όμως, γι αυτά σε άλλες χώρες θα μπορούσαν να πέσουν κυβερνήσεις!»[1]
 
Ο αυταρχισμός ως κληρονομιά μιας παράταξης; Υπάρχει μια προϊστορία στις επιθέσεις ενάντια στο Πανεπιστήμιο – είναι οι ίδιοι που εμπόδιζαν την δημιουργία του Πανεπιστήμιου και οι ίδιοι που την δεκαετία του 1990 πολέμησαν την αυτονομία του

Η παραβίαση κάθε έννοιας αυτονομίας του Πανεπιστημίου ήταν το πρώτο δεδομένο. Το ότι ουσιαστικά ο γενικός ελεγκτής, η εισαγγελία και η αστυνομία έτρεξαν βεβιασμένα να κατασκευάσουν ένα θέαμα, φάνηκε και στο δικαστήριο όταν ο εκπρόσωπος του θεάματός τους δεν φάνηκε να ξέρει για την απόφαση της Συγκλήτου.[2] Και εμφανώς, ούτε φάνηκαν να ξέρουν ή να ενδιαφέρονται μερικοί για τις υπαρκτές διαδιακασιες στο Πανεπιστήμιο. Κάποιος που δεν συμπαθούσε την κ. Κεραυνού, ή ενδεχομένως συμπαθεί την καρέκλα της περισσότερο, είπε κάτι, και οι θεσμοί της υποτιθέμενης πολιτείας έτρεξαν υπάκουα να κατασκευάσουν ένα θέαμα διασυρμού ενός ατόμου.
 
Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί, πια, τυχαίο γιατί δεν είναι το πρώτο σύμπτωμα. Το συνδετικό πλαίσιο ανάμεσα στην ελεγκτική υπηρεσία, την εισαγγελία και την αστυνομία φαίνεται να οπισθοχωρεί ραγδαία σε εποχές αστυνομοκρατίας και αυταρχισμού. Θα μπορούσε να το αποδώσει κανείς στην προϊστορία ατόμων που στελεχώνου την νυν κυβέρνηση – άτομα όπως οι κ. Ρίκκος Ερωτοκρίτου, Σωκράτης Χάσικος, Ιωνάς Νικολάου [σαν τα 3 άτομα που συνθέτουν το δίκτυο που ελέγχει τους μηχανισμούς καταστολής] κοκ προέρχονται από μια αυταρχική παράδοση της δεξιάς, που όχι μόνο στήριξε την ΕΟΚΑ Β, αλλά και ποτέ δεν φάνηκε να αντιλαμβάνεται την έννοια της δημοκρατίας και των ορίων της εξουσίας. Ακόμα και όταν μερικοί καμώνονταν τους φιλελευθέρους, η άγνοιά τους [για την ανάγκη αυτονομίας των θεσμών λ.χ.] ήταν κραυγαλέα. Το ότι για ακόμα μια φορά οι δήθεν «φιλελεύθεροι» αποτυγχάνουν οικτρά να πάρουν θέση σε ένα απλό θέμα υπεράσπισης της αυτονομίας των θεσμών είναι, πια, δεδομένο. Αναπόφευκτα θυμάται κάποιος την θλιβερή στάση και του νυν προέδρου, ενώ οικοδομείτο το πρώτο δημόσιο πανεπιστήμιο – η ατάκα – απειλή του προς την κ.Τσουγιοπούλου ότι θα της «αφαιρέσει την τήβεννο», θα συνοδεύει και τον ίδιο και την παράταξη του ως ένδειξη πλήρους αγνοίας για τον πανεπιστημιακό χώρο, αλλά και ως τεκμήριο κωμικού αυταρχισμού. Ο ίδιος, βέβαια, δήλωσε χρόνια μετά ότι μετάνιωσε  - τα θεάματα που φτιάχνουν οι διορισμένοι του, άλλα λένε όμως.
 
Η συγκυριακή ανάγκη για μετατόπιση από τα σκάνδαλα της κυβέρνησης και από την υπόγεια οργή: η σύγκριση δείχνει και το σκόπιμο, αλλά και την απουσία ισονομίας, όπως συμβαίνει σε ένα καθεστώς ημετεροκρατίας
Υπάρχει βέβαια και το μόνιμο άγχος της νυν κυβέρνησης για μετατοπίσεις από τα σκάνδαλά της – και την οργή του κοινού για τις πολιτικές της. Σε αυτό έχει τη συνεργασία [κάπως απρόθυμα τελευταία όμως] από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Όμως και πάλι αυτά είναι συγκυριακά – αυτό που διαφαίνεται, όμως, στην αστυνομία και την εισαγγελία είναι, πια, μια τάση αυξανόμενου αυταρχισμού με στόχο των εκφοβισμό πολιτικών αντίπαλων. Η σύγκριση είναι πάντα το κριτήριο κατά πόσο μια πολιτική είναι συνεπής ή προϊόν ημετεροκρατίας και ρουσφετιού: η εισαγγελία για 2 σχεδόν χρόνια υποτίθεται ότι προετοιμάζει υποθέσεις για την οικονομία. Η μόνη υπόθεση που έφτασε στα δικαστήρια στηρίχθηκε, ουσιαστικά, σε έρευνα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Όταν δέχεται κριτική η εισαγγελία, ρίχνει διάφορες ατεκμηρίωτες φούσκες όπως την φόκους – και στις σοβαρές στιγμές λέει ότι θέλει καλή προετοιμασία. Στην υπόθεση, μάλιστα, που δανείστηκε από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς δεν έγινε καμία σύλληψη. Οι κατηγορούμενοι είναι ημέτεροι της αστικής τάξης της Λευκωσιας. Αντίθετα, στην περίπτωση, της κ. Κεραυνού είχαμε μια σαφώς βεβιασμένη απόφαση, που αγνοούσε τεκμήρια και στοιχεία – και έγινε και σύλληψη, χωρίς καν να προηγηθεί, έστω, ανάκριση για να δώσει και η ας πούμε ύποπτη την εκδοχή της. Σε μια δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία, αυτοί που διέταξαν αυτή την ιστορία θα ήταν υπό άμεση διερεύνηση. Το ότι δεν είναι, συνιστά τεκμήριο της κατρακύλας στην οποία βρίσκεται η δημοκρατία σήμερα.
 
Αναπόφευκτα θυμάται κάποιος την θλιβερή στάση και του νυν προέδρου, ενώ οικοδομείτο το πρώτο δημόσιο πανεπιστήμιο – η ατάκα – απειλή του προς την κ.Τσουγιοπούλου ότι θα της «αφαιρέσει την τήβεννο», θα συνοδεύει και τον ίδιο και την παράταξη του ως ένδειξη πλήρους αγνοίας για τον πανεπιστημιακό χώρο, αλλά και ως τεκμήριο κωμικού αυταρχισμού. Ο ίδιος, βέβαια, δήλωσε χρόνια μετά ότι μετάνιωσε..
 
..Και όμως υπάρχουν αντιστάσεις…
Σε αυτό το πλαίσιο η αντίδραση που άρχισε να εμφανίζεται μετά την Τετάρτη ήταν αξιοσημείωτη. Ακριβώς γιατί έσπασε την φούσκα του φόβου. Η σύγκλητος του ΤΕΠΑΚ επανέλαβε την απόφαση της – και εξήγησε αυτά που η αστυνομία και ο γενικός ελεγκτής θα έπρεπε να ξέρουν.
 
Η γενική εισαγγελία δεν μπορεί, πια, να θεωρείται ότι υπηρετεί το κοινό των πολιτών ή την πολιτεία: είναι καταγεγραμμένο ηχητικά ότι κάποιοι εκεί μέσα στήνουν δίκες, και οι υποθέσεις διαπλοκής μελών της είναι πολύ κραυγαλέες για να λογοκρίνονται
Η γενική εισαγγελία φαίνεται να είναι, πια, όργανο κομματικών εκστρατειών του ΔΗΣΥ – ή κάποιων καπετανάτων. Το ότι μερικοί εναποθέτουν ελπίδες στον κ. Κ. Κληρίδη είναι γεγονός. Αλλά η όλη πρακτική του κ. Ερωτοκρίτου δεν αφήνει και πολλές αμφιβολίες ότι στήνονται δίκες – ενάντια σε πολιτικούς ή άλλους αντίπαλους. Η αποκαλυπτική δημόσια έκρηξη απειλών ενάντια στην κ. Χαραλαμπίδου είναι ενδεικτική της κατάντιας της νομικής υπηρεσίας. Και το ότι ο κ. Ερωτοκρίτου εμπλέκεται σε διάφορες υποθέσεις διαπλοκής, σύγκρουσης συμφερόντων, αλλά και δωροδοκίας από ότι φαίνεται (μέχρι και ποινική έρευνα διατάχθηκε - τώρα αν θα είναι ειλικρινής ή αν είναι απλώς για συγκάλυψη θα φανεί], σε μόλις 2 χρόνια υπηρεσίας είναι ενδεικτικό. Ευρύτερα, το ότι ο ίδιος και μερικοί δικαστές, όπως ο κ. Σάντης μπορεί να καμώνονται τους κούφους μπροστά στις ηχογραφήσεις για το πώς στήθηκε η δίκη της  Δρομολαξιάς, αλλά η κοινωνία δεν είναι. Και τώρα εμφανώς η επίθεση εναντίον της κ.Κεραυνού φαινόταν να έχει εκείνο το στοιχείο της στημένης διαδικασίας, σύμφωνα με την οποία δεν αναζητείται το αδίκημα ή ένοχος, αλλά στοχοποείται κάποιος και μετά αναζητείται τρόπος για να ενοχοποιηθεί. Έστω και με εξαγορά μαρτύρων – όπως φαίνεται να έγινε με τον κ. Φαντούση. Και αυτό το καθεστώς εκβιασμών στηριζόταν σε ένα μεγάλο βαθμό στα θεάματα δίκης, μέσω πρωτοσέλιδων, όπου τα τεκμήρια παρουσιάζονται αποσπασματικά – και δαιμονοποιείται ο κατηγορούμενος σε βαθμό, που και οι δικαστές να επικυρώνουν την οποία απόφαση, όπως φάνηκε να κάνει το δικαστήριο υπό τον κ.Σάντη.
 
Η διεύρυνση της αντίστασης ενάντια στον νέο αυταρχισμό..
Η πρώτη αντίδραση σε αυτό το καθεστώς αστυνομοκρατίας ήρθε από την αριστερά – η οποία ήταν και ο πρώτος στόχος. Η αρχική αντίδραση ήταν, βέβαια, ότι όσοι αντιδρούσαν δεν αποδέχονταν την «δικαιοσύνη». Όταν δημοσιοποιήθηκαν οι ηχογραφήσεις της Δρομολοξιάς ακολούθησε, σε αυτό το πλαίσιο της προσπάθειας περιθωριοποίησης της αντίστασης, μια ένοχη λογοκρισία. Αλλά όλοι ξέρουν πια. Και καθώς τα θεάματα αυξάνονται και η «πίστη» στη «δικαιοσύνη» μειώνεται δραματικά [όπως και η εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ] όπως δείχνουν μέχρι και οι δημοσκοπήσεις τους, ήταν, πια, θέμα χρόνου να αρχίσουν και οι αυθόρμητες αντιδράσεις. Έτσι, απέναντι στον κύριο της συντεχνίας του ΤΕΠΑΚ που φαινόταν να θέλει να βοηθήσει τον αστυνομικό αυταρχισμό για ίδιον όφελος και τη στάση «μαθητή δημοτικού» του πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου, εμφανίστηκε η Σύγκλητος του ΤΕΠΑΚ, το τμήμα πληροφορικής του Πανεπιστημίου Κύπρου, αλλά και ακαδημαϊκοί σε δηλώσεις στο ιντερνετ. Και τελικά, η δημοσιογραφική αναφορά στο Φιλελεύθερο της Παρασκευής[3] έδινε το κλίμα αυτής της δυσφορίας.

Το ότι τελικά η αστυνομία δεν τόλμησε να ζητήσει επιπλέον κράτηση, μάλλον, θα είχε να κάνει και με το γεγονός ότι ο δικαστής φάνηκε απρόθυμος να ικανοποιήσει το αίτημα αρχικά για 8 μέρες και μετά για ανανεώσεις για άλλο ύποπτο για την υπόθεση των κτιρίων του ΤΕΠΑΚ. Κάπου κατάλαβε και η αστυνομία ότι η εποχή του ζαφτιέ όχι μόνο δεν τρομάζει πλέον – αρχίζει και να εκνευρίζει.
 
Η ασυναρτησία του αυταρχικού λόγου: όταν η απαίτηση για λογοκρισία ακόμα και της αλληλεγγύης συγκαλύπτεται με ένα αχταρμά από Σωκράτη, Πρωταγόρα και Μιλς – όπου η απαίτηση για υπακοή στην εξουσία και λογοκρισία των αντιστάσεων υιοθετεί κωμικά, και χωρίς αίσθηση του αντιφατικού της όλης στάσης, την υπεράσπιση του ατόμου ενάντια στο πλήθος, μια υπεράσπιση που είναι προφανώς χρήσιμη μόνο επιλεκτικά
Αναδημοσιεύουμε πιο κάτω ενδεικτικά αποσπάσματα από μια συζήτηση στο ίντερνετ, όπου κάποιος κ. Κ. Δημητρίου, Καθηγητής στο τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου προσπάθησε να ασκησει αρχικά κριτική στην απόφαση του Τμήματος Πληροφορικής και ακολούθως, πιο αμυντικά να εξηγήσει την θέση του, καταλήγοντας σε μια σειρά αντιφάσεων. Ιδού ένα απόσπασμα από την δευτερολογία του, όταν προφανώς αντιμετώπισε κριτική – και ακολουθεί ένα μέρος από την συζήτηση μετά την πρώτη του ανάρτησή του, όπου προσπαθεί να δικαιολογήσει την αστυνομική κατασκευή του θεάματος – και τις μάλλον απρόσμενες αντιδράσεις που συνάντησε η ρητορική του «υπακούστε» στην αστυνομία και την εισαγγελία.
 
«Επιμένω πως η ανακοίνωση εμπεριέχει μία λογική αντινομία αφού εμπεριέχει μία αιτιακή διασύνδεση της έξωθεν καλής μαρτυρίας, του πρότερου ηθικού βίου και της ηθικής προσωπικότητας του ατόμου, με την αποφυγή διάπραξης οποιασδήποτε παρατυπίας. Ασφαλώς ΔΕΝ υφίσταται μία τέτοια αιτιακή σχέση. Αυτό είναι ηλίου φαεινότερον και είναι εμπειρικά και διαχρονικά διακριβωμένο.
6) Υποκλινόμενος προς τον ΕΝΑ συνάδελφο που δεν προσυπέγραψε την ανακοίνωση (όπως ο Σωκράτης αντιλαμβανόταν την ηθική της ατομικότητας ενώπιον διλημματικών καταστάσεων και κρίσεων), τονίζω πως δεν αισθάνομαι πως οφείλω απολογία σε κανέναν για την κριτική που εξάσκησα. Ό,τι έγραψα, είτε ως αρχικό σχόλιο, είτε ως επιμέρους σχόλιο είναι προϊόν της σκέψης μου και της προσωπικής αποτίμησης των πραγμάτων. "Πάντων χρημάτων [πραγμάτων δηλαδή] μέτρον άνθρωπος", κατά τον Πρωταγόρα. Οι επεξηγήσεις που έδωσα μέχρι τώρα παρακαλώ όπως ΜΗΝ αναγνωσθούν ως "απολογητικές" -- είναι απλώς επεξηγηματικές. Κάποια σχόλια προέκυψαν μέσα από τον ελεύθερο διάλογο που διαξάγω, ευτυχώς, με φίλους και φίλες στο FB.
7) Θα συνεχίσω να καταγράφω τις απόψεις μου, όσο "αιρετικές" ή "δυσάρεστες" και να είναι, πιστεύοντας ακράδαντα στην βασική φιλοσοφική αρχή που έθεσε στο Δοκίμιο περί Ελευθερίας ο John Stuart Mill (1859), ότι οποιαδήποτε κοινή αντίληψη, άποψη, συμβατική ή όχι, δόγμα, ή οποιαδήποτε αξιολογική απόφανση, θα πρέπει να τίθεται στην βάσανο της λογικής.»
 Εδώ ο κ. Δημητρίου, αφού δεν μπορεί να στηρίξει την ταύτιση του, με μια βεβιασμένη κίνηση με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων, προσπαθεί να κάνει κριτική σε όσους παρέπεμψαν στο έργο ή στην συνέπεια της κ. Κεραυνού ή σε άλλες περιπτώσεις, όπου πολύ χειρότερα δεν έτυχαν της ίδιας αντιμετώπισης. Καμώνεται ότι δεν κατανοεί την έννοια της ισονομίας. Και μετά αποκαλύπτει το αχταρμά πίσω από την προσπάθεια δικαιολόγησης της αστυνομοκρατίας. Ξαφνικά, λοιπόν, υποστηρίζει ένα καθηγητή από το τμήμα που δεν συμφώνησε. Εδώ, ο κ. Δημητρίου ταυτίζεται με το άτομο που διαφωνεί με την πλειοψηφία – μια αρχή που φυσικά ξέχασε να την εφαρμόσει στην υπεράσπιση της κ. Κεραυνού – εκεί ταυτίστηκε αντίθετα πλήρως με την εικονική πλειοψηφία που προσπαθούν να οικοδομήσουν τα ΜΜΕ. Αλλά για να δώσει βάρος στην αντιφατική του κίνηση, επικαλείται, γραφικά, τον Σωκράτη. Υπάρχει εδώ μια σαφής αντίφαση. Ο κ. Δημητρίου κάνει το άσπρο μαύρο, γιατί προφανώς αντιστράφηκε το κλίμα και τώρα οι διαφωνούντες είναι εκείνοι που εμφανίστηκαν να έχουν αξιοπρέπεια απέναντι στους απολογητές της εξουσίας, και έτσι ξαφνικά αναζητεί να εντάξει τη δική του θέση υποταγής στην αστυνομική επίθεση ενάντια στην αυτονομία του πανεπιστήμιου, στο πλαίσιο της «διαφωνίας».

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η αντιφατική επίκληση ετεροκλήτων στοιχείων είναι εμφανής και στο φιλοσοφικό επίπεδο –  με την ταυτόχρονη επίκληση του Σωκράτη και του φιλοσοφικού του αντίπαλου, του σοφιστή Πρωταγόρα. Είναι δύσκολο να μην θεωρήσει ο αναγνώστης ότι η επίκληση γίνεται για εντυπωσιασμό – σαν είδος διαφημιστικού πυροτεχνήματος, σε στυλ «πάρτε και λίγο Σωκράτη, λίγο Πρωταγόρα» κοκ. Ακόμα σαν συγκεκριμένο παράδειγμα το όλο θέμα είναι κωμικό – ένας καθηγητής δεν υπογράφει μια δήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην εξουσία, και παραλληλίζεται με την επιλογή του Σωκράτη να πιει το κώνιο σε μια πόλη που τον θεωρούσε υπεύθυνο για τις πράξεις των μαθητών του. Όταν κάποιος καταφεύγει στην υπεράσπιση του αυταρχισμού και  κάνει ότι δεν κατανοεί την έννοια της ισονομίας [και την παρουσιάζει ως άσχετη δήθεν επίκληση άλλων υποθέσεων] τότε οι φιλοσοφικές έννοιες είναι ίσως απλώς σύμβολα για εντυπώσεις.  Και έτσι στην αμέσως επόμενη παράγραφο, ο κ. Δημήτριου επικαλείται τον Μιλ για να μας πει ότι υπερασπίζεται το δικαίωμα της διαφωνίας!  Αυτή η επίκληση γίνεται από το άτομο που άνοιξε μια συζήτηση με κριτική ενάντια σε μια ομάδα καθηγητών/τριων η οποία, σε δύσκολες συνθήκες, διαφώνησε με την κίνηση της αστυνομίας και την προσπάθεια καλλιέργειας υστερίας στα ΜΜΕ. Ενώ εκείνος ήταν απολογητής της υστερίας.
Ιδου και η αρχική ανάρτηση – που δεν βγήκε όπως ήθελε ο εκπρόσωπος της τάξης και της λογοκρισίας. Εδώ η σκόπιμη σαφώς παραπλάνηση έγκειται σε δυο σημεία – στην επίκληση μιας δήθεν ουδέτερης/ανεξάρτητης [μπορεί ο κ. Ερωτοκρίτου με ίχνος σοβαρότητας να θεωρηθεί «ανεξάρτητος»;] δικαιοσύνης [λες και δεν κατανοεί το πολιτικό πλαίσιο], ενώ την αλληλεγγύη με βάση την συγκριτική ισονομία [της εφαρμογής των ίδιων νομών σε όλους και όλες τις περιπτώσεις] την θεωρεί «συντεχνιακή» και «παρωχημένη». Ούτε εξετάσεις στην τρόικα να έδινε.

Kyriakos Demetriou
Κατανοώ τα συναισθήματα αλληλεγγύης των συναδέλφων του Τμήματος Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Κύπρου. Θεωρώ όμως τελείως λανθασμένη την ανακοίνωσή τους. Λανθασμένη, πρώτα και κύρια, διότι παρόμοιες ανακοινώσεις δικαιολογούνται ΜΟΝΟ σε περιπτώσεις πολιτικών διώξεων ή υποψίας πολιτικής δίωξης. Αν οι συνάδελφοι πιστεύουν πως αυτό υφίσταται στην περίπτωση της κ. Κεραυνού, τότε έπρεπε να το διατυπώσουν ξεκάθαρα. Διαφορετικά η συγκεκριμένη ανακοίνωσή δεν έχει καν νόημα.
Η Δικαιοσύνη είναι ένας ανεξάρτητος θεσμός (ή τουλάχιστον αυτό θέλουμε να συμβαίνει). Πρόσφατα παρουσιάζονται πολλά κρούσματα στην Κύπρο όπου οργανωμένοι φορείς αντιδρούν, λόγου χάρη, σε δικαστικές αποφάσεις διότι θίγονται τα συμφέροντα τους.
Εμείς, ως ακαδημαϊκοί, οφείλουμε να συμπεριφόμαστε ορθολογικά και χωρίς συναισθηματισμούς, δίνοντας ένα παράδειγμα στην κοινωνία, χωρίς συντεχνιακού τύπου, παρωχημένες νοοτροπίες.

Στο πλευρό της πρυτάνεως του ΤΕΠΑΚ Ελπίδας Κεραυνού τάσσονται με ανακοίνωσή τους 19 μέλη...
Marianne Katsoyannou Κυριάκο μου, όπως είπε και κάποιος άλλος συνάδελφος χτες, αν άρχιζαν να συλλαμβάνουν όλους τους ύποπτους για τέτοιους είδους αδικήματα, θα γινόταν... ουρά έξω από τα κρατητήρια. Δεν την ξέρω την Ελπίδα τόσο ώστε να βεβαιώσω αυτά που βεβαιώνουν οι συνάδελφοι του Τμήματός της, αλλά αυτή η δίωξη δεν είναι πειστική.

Stephanos Constantinides Ασφαλώς μπορεί να είναι αθώα η κα Κεραυνού. Είναι όμως στους συναδέλφους της να το πουν; Κι αν βγούν κι άλλες επαγγελματικές ομάδες και κάνουν το ίδιο για συναδέλφους τους που βρίσκονται σε παρόμοια θέση; Οι τραπεζίτες ας πούμε για τους τραπεζίτες; Και...

Marianne Katsoyannou Stephanos Constantinides δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές τα τελευταία χρόνια αρνούμαι να εγκρίνω πρακτικά που είτε δεν αναφέρουν, είτε αλλοιώνουν τα λεχθέντα. Αλλά δεν βλέπω κανέναν να θορυβείται στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Αντίθετα, για το ΤΕΠΑΚ μας προετοιμάζουν από καιρό με διαδόσεις για παράνομες ενοικιάσεις κτιρίων που συνεπάγονται τεράστια οικονομικά σκάνδαλα και ξαφνικά... συλλαμβάνουν την Πρύτανη για διοικητικό παράπτωμα; Και θέλουν να το πιστέψουμε;

Avgi Kommata Είναι όμως απογοητευτικό να στιγματίζεται έτσι ο πανεπιστημιακός κόσμος της Κύπρου ειδικά τώρα που αναπτύσσεται. Όχι ότι βέβαια δεν γίνονται και αλλού αυτά.


Marianne Katsoyannou Avgi Kommata Δεν είναι κακό να λέγεται η αλήθεια. Ολόκληρη όμως!

Avgi Kommata Συμφωνώ απολύτως .Υποθέτω ότι δεν βγάζουν στην επιφάνεια και άλλες παρόμοιες καταστάσεις ...Επιλεκτικά ενεργούν ;


Stephanos Constantinides Marianne Katsoyannou Δεν αμφιβάλλω γι΄αυτά που λέτε. Κάποτε όμως πρέπει και στα Πανεπιστήμια να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα, και σωστά, ολόκληρη η αλήθεια. Μολονότι, το ξέρετε, και η αλήθεια καταταλαιπωρείται, ο καθένας με την δική του οπτική εικόνα θέασης.


Marianne Katsoyannou Ομολογώ ότι το μόνο που περιμένω είναι με ρωτήσει κάποιος αρμόδιος. Και ελπίζω η συζήτηση για την τήρηση πρακτικών να είναι δημόσια και με τεκήρια.

Petros Komodromos Αγαπητε Κυριακο, δεν μπορει να μην ειναι είτε πολιτική είτε, για καποιο άγνωστο μη πολιτικό λογο, επιλεκτική η δίωξη της, οταν αυτο που κατηγορειται οτι εκανε ηταν κοινή πρακτική κάποιων που ουδέποτε λογοδοτησαν, απεναντίας συγκαλυφθηκαν απο κάποιους που έκαναν πολυ-πολυ χειρότερα και κυρίως ΚΑΚΟΒΟΥΛΑ. Εγω την Ελπιδα ειχα την τιμή και χαρα να τη γνωρίσω στην Συγκλητικη Επιτροπή Μεταπτυχιακών και, εργαζόμενος σε ενα τμήμα που χαρακτηριζόταν απο αυταρχικοτητα και πλήρη περιφρόνηση προς τους χαμηλοβαθμους, εκπλάγηκα ευχάριστα απο το οτι με αντιμετωπιζε με πρωτόγνωρη ευγενεια και χωρίς ίχνος υπεροψίας. Οταν αργότερα κατάγγειλα το 2006 την καταπάτηση των δικαιωμάτων των φοιτητών μου καθώς και των εκπροσώπων των φοιτητων, απάντησε ευθέως αποκαθιστώντας τα δικαιώματα τους. Σε αντιθεση ο τότε πρύτανης περιφρόνησε απόλυτα όλες τις καταγγελίες μου συγκαλύπτοντας ετσι πολυ πιο σοβαρές παρανομίες, καταχρήσεις εξουσίας, καταδολιευση δημοσίου με ψευδείς παραστάσεις, διασπάθιση δημοσίου χρήματος, αναξιοκρατικες ανελιξεις και προσλήψεις. Ουδεποτε λογοδότησε παρα το οτι εκείνα τα γεγονότα ηταν τάξεις μεγέθους σοβαρότερα και ηταν/ειναι εις γνώση των αρμοδίων αρχών. Γιατι άραγε;





[2] Σχετικά με την απόφαση της Συγκλήτου στις 8 Οκτωβρίου 2014, υπενθυμίζεται ότι τότε, «αφού έλαβε υπόψη τις εισηγήσεις της επιτροπής αξιολόγησης και μελέτησε τα βιογραφικά των υποψηφίων, αποφάσισε ομόφωνα» τις ανελίξεις 17 ενταγμένων μελών ΔΕΠ.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι περίπου μία βδομάδα αργότερα, ακολούθησε νέα συνεδρία της Συγκλήτου (με αφορμή σχετικά δημοσιεύματα για τις ανελίξεις των 17), όπου συζητήθηκε το θέμα του δεύτερου πρακτικού –για το οποίο κατηγορείται η κ. Κεραυνού. Συγκεκριμένα, στις 16 Οκτωβρίου 2014, η Σύγκλητος διευκρίνισε τα ακόλουθα: «Η σύνταξη δεύτερου πρακτικού συνιστά διορθωτική ανάκληση του πρώτου, προκειμένου το μεταγενέστερο να συνάδει με τα κριτήρια της συμφωνίας ένταξης και τη νομοθεσία. Το επίσημο πρακτικό εγκρίθηκε ομόφωνα από τη Σύγκλητο κατά την 37η συνεδρία της 8ης Οκτωβρίου 2014».




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου