19 Απρ 2015

Με τί μπορεί να εκβιάζει ο Ρίκκος όσους επαναλαμβάνουν το «ποίημα» υπεράσπισής του; Τί φοβάται ο Αναστασιάδης, τί ξέρει ο Νεοκλέους και γιατί ο Ευσταθίου βγήκε να υπερασπιστεί τον Ρίκκο. Από τα τραπεζιτικά μέχρι τις οι στημένες δίκες και το σενάριο Μαληκκίδη – Βέργα


Η προσπάθεια υπεράσπισης του Ρίκκου ήταν τόσο αντιφατική που αναγκαστικά προκάλεσε καχυποψίες για τα κίνητρα. Το άτομο το οποιο στην περίπτωση της Δρομολαξιάς ή της Πάφου αρνιόταν περιφρονητικά να συζητήσει καν τις αναφορές κατηγορουμένων ότι ήταν στημένες οι κατηγορίες ή ότι υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων [και μάλιστα τεκμηριωμένη] όσων τους κατηγορούσαν, ξαφνικά άρχισε να λέει ακριβώς τα ίδια – με πολύ λιγότερα τεκμήρια. Και όμως, άτομα από τον Αναστασιάδη μέχρι αντιπρόεδρους της ΕΔΕΚ και δημοσιογράφους, όπως τον Καλατζή, ξαφνικά θυμήθηκαν ότι τέτοια επιχειρήματα πρέπει να διερευνώνται. Η αντίφαση ήταν τόσο κραυγαλέα που αναγκαστικά πρέπει να διερευνηθεί η ίδια. Όταν σκεφτεί ιδιαίτερα κάποιος ότι ο κ. Ευσταθίου της ΕΔΕΚ δεν υπερασπίστηκε τον βουλευτή του κόμματος του τον κ. Σαρίκα όταν έλεγε τα ίδια, αλλά ξαφνικά, με εντυπωσιακή βιασύνη, πετάχτηκε στο άλλο ιδεολογικό άκρο να υπερασπιστεί τον Ερωτοκρίτου όταν τα έλεγε. Και ήταν και κωμικό τελικά. Ο Ερωτοκρίτου υποστήριζε ότι ήθελε να διερευνήσει τα σκάνδαλα των τραπεζών, και ο Ευσταθίου συνδέεται με το δικηγορικό γραφείο που υπερασπίζεται τον Ορφανίδη. Τέτοιες αντιφάσεις δεν μπορούν να είναι τυχαίες.

Η παράδοξα αυτοκαταστροφική κίνηση Αναστασιάδη – αντί να ευχαριστηθεί από την απαλλαγή από ένα βάρος, ξαφνικά βρέθηκε υπό κατηγορία για απειλή παραβίασης του συντάγματος
Αρκετοί απόρησαν με την «γκάφα» του Αναστασιάδη να εκτεθεί τόσο πολύ παρεμβαίνοντας υπέρ του Ρίκκου. Από μια ορθολογική σκοπιά, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο Ρίκκος έκανε την «βρώμικη δουλειά» την οποία είχε ανάγκη η κυβέρνηση την περίοδο 2013-14 [με τις μετατοπίσεις από τις ευθύνες της κυβέρνησης για το κούρεμα, για την υπεράσπιση των τραπεζιτών, την απόκτηση ελέγχου στην Κεντρική Τράπεζα κοκ] και τώρα θα μπορούσε να απαλλαγεί από αυτόν με το να κρατήσει αποστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, κυκλοφορούσε το σενάριο ότι ο Ρίκκος έχει στα χέρια του φακέλους και μπορεί να εκβιάζει – για αυτό και ο Αναστασιάδης [που δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις στο παρελθόν με τον Ρίκκο] έτρεξε να τον υπερασπιστεί – από φόβο….

Οι δυο πιο πιθανές εκδοχές που κυκλοφορήσαν άτυπα ήταν οι εξής: είτε ο Ρίκκος έχει στοιχεία για την περίφημη υπόθεση της Makra Investments του 2004, όταν διακινήθηκαν σε λίγους μήνες [από το φθινόπωρο του 2003 μέχρι την άνοιξη του 2004] 40 εκατομμύρια, είτε ότι έχει στοιχεία για τις εκροές κεφαλαίων μετά την απόφαση για το κούρεμα κάπου την στιγμή της απόφασης που θα εμπλέκουν άμεσα τον Αναστασιάδη. Η πρώτη υπόθεση κυκλοφόρησε, προεκλογικά, το 2013 – αλλά όσοι την ήξεραν προτίμησαν να την αφήσουν ασαφή. Το γιατί να ξέρει ο Ρίκκος περισσότερα είναι άγνωστο. Το δεύτερο σενάριο, είναι ίσως ενδεχόμενο, αν ο βασικός σύμμαχος του Ρίκκου, το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους, έχει πρόσβαση στα αρχεία της Λαϊκής [ως τέως δικηγορικό γραφείο το οποίο συνεργάζονταν με τη Διαχείριση της πρώην τράπεζας] – σε αυτήν την περίπτωση θα μπορούσε να πει κάποιος ότι το δικηγορικό γραφείο χρησιμοποιεί ότι έχει για να υπερασπιστεί ένα βασικό του σύμμαχο. Και κάποιον που ξέρει πολλά και μπορεί να ανοίξει το στόμα του.

 Αν λ.χ. πάρει κανείς σοβαρά την προσπάθεια του κ. Ερωτοκρίτου να διεκδικεί έρευνα των δικών του καταγγελιών ή έστω υποψιών, τότε σαφώς, στα πλαίσια της ισονομίας θα πρέπει να διερευνηθούν και όσα κατήγγειλε ο κ. Κιττής εναντίον του κ. Χάσικου για εμπλεκόμενα συμφέροντα στην όλη υπόθεση – αφού οικογενειακή επιχείρηση του κ. Χάσικου είχε σχέση με τον κ. Λιοτατή και προηγουμένως με τον κ. Λίλλη, και μάλιστα ενδιαφερόταν να πουλήσει δικό της χωράφι στο ταμείο συντάξεων της ΣΥΤΑ.

Τί ξέρει πραγματικά ο Ρίκκος…Τις στημένες δίκες που οργάνωσε για χάρη μελών και συμφερόντων της κυβέρνησης
Στην ουσία, όμως, τα βασικά στοιχεία, τα οποία ξέρει ο Ρίκκος είναι αυτά στα οποία εμπλέκεται και από μόνα τους αυτά τα στοιχεία είναι πολύ προβληματικά για την κυβέρνηση. Ο Ρίκκος, όπως ξέρουν όσοι άκουσαν τις ηχογραφήσεις της συνομιλίας του δικηγόρου του Λίλλη με τον Ρίκκο, έστησε την δίκη της Δρομολαξιάς. Ο Ρίκκος, όμως, δεν είχε καμία προηγούμενη ανάμειξη στο θέμα – αντίθετα αυτό ήταν το pet issue της οικογένειας Κουλέρμου και του κ. Χάσικου ειδικά. Αν λ.χ. πάρει κανείς σοβαρά την προσπάθεια του κ. Ερωτοκρίτου να διεκδικεί έρευνα των δικών του καταγγελιών ή έστω υποψιών, τότε σαφώς, στα πλαίσια της ισονομίας θα πρέπει να διερευνηθούν και όσα κατήγγειλε ο κ. Κιττής εναντίον του κ. Χάσικου για εμπλεκόμενα συμφέροντα στην όλη υπόθεση – αφού οικογενειακή επιχείρηση του κ. Χάσικου είχε σχέση με τον κ. Λιοτατή και προηγουμένως με τον κ. Λίλλη, και μάλιστα ενδιαφερόταν να πουλήσει δικό της χωράφι στο ταμείο συντάξεων της ΣΥΤΑ. Και βέβαια, το ότι ο κ.Τσουρής προστέθηκε στο κατηγορητήριο με τηλεφώνημα μετά την ολοκλήρωση του – αφού είχε διαφωνήσει με τον κ. Χάσικο- θα πρέπει επίσης να διερευνηθεί. Αυτά και πολλά άλλα που υπονοούνται στις ηχογραφήσεις, τα ξέρει ο κ. Ερωτοκρίτου. Αν, λοιπόν, βρεθεί μπροστά στο φάσμα 7 χρόνων φυλάκισης, γιατί να μην ανοίξει αυτό το κεφάλαιο και να διεκδικήσει να γίνει και αυτός μάρτυρας κατηγορίας; Εκεί ξέρει γιατί συμμετείχε.
        
Η αντίφαση ήταν τόσο κραυγαλέα που αναγκαστικά πρέπει να διερευνηθεί… ο κ. Ευσταθίου της ΕΔΕΚ δεν υπερασπίστηκε τον βουλευτή του κόμματος του, τον κ. Σαρίκα όταν έλεγε τα ίδια, αλλά ξαφνικά, με εντυπωσιακή βιασύνη, πετάχτηκε στο άλλο ιδεολογικό άκρο, να υπερασπιστεί τον Ερωτοκρίτου όταν τα έλεγε […] Ο Μαληκκίδης που πρόσκειτο στην ΕΔΕΚ, φαίνεται να ήταν ο βασικός μάρτυρας μέσα από τον οποίο κάποιοι στην εισαγγελία [ο Ρίκκος εκ των φαινομένων;], σε συνεργασία με τον δικηγορικό γραφείο Ευσταθίου, που εκπροσωπούσε τον Μαληκκίδη, προώθησαν τελικά μια κρίση στην ηγεσία της ΕΔΕΚ. Είναι άξιον απορίας, και η βεβιασμένη κίνηση Ευσταθίου να στηρίξει Ρίκκο, σε αυτήν την κατεύθυνση δείχνει, γιατί ο Μαληκκίδης έτυχε να εμπλέκει μόνο σύμμαχους του κ. Ομήρου [μέχρι και τον νεκρό αδελφό του] αλλά όχι από τους αντίπαλούς του….
Ο κ. Ομήρου λ.χ. τήρησε σαφώς του συνταγματικούς κανόνες – και υπέδειξε σεβασμό στο σύνταγμα στηρίζοντας έμμεσα Κληρίδη. Ο κ. Ευσταθίου δεν το καταλάβαινε ή φοβόταν αποκαλύψεις του Ρίκκου;
      
Η υπόθεση του ΣΑΠΑ μέσα από την οποία ο κ. Ευσταθίου κέρδισε την ανατροπή της ηγεσίας της ΕΔΕΚ – μπορεί να έχει πολλά να πει για εκείνη την υπόθεση ο Ρίκκος
Ακόμα πιο πολλά ξέρει ο κ. Ερωτοκρίτου για την υπόθεση του ΣΑΠΑ – μια υπόθεση που μεταμορφώθηκε σε κύριο θέμα, καθώς άρχιζε η διαμάχη των δικηγορικών γραφείων στην Λευκωσία [Παπαδόπουλος εναντίον Αναστασιάδη για τον έλεγχο του ποσοστού της Λαϊκής – και άρα τον καθορισμό του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου] αλλά και από την Λεμεσό [Νεοκλέους – Γιωρκάτζης]. Στην υπόθεση του ΣΑΠΑ εμπλέκεται και ένα ακόμα δικηγορικό γραφείο – το δικηγορικό γραφείο Ευσταθίου και αυτό ίσως να εξηγεί και την φαινομενικά παράδοξη παρέμβαση του Κ. Ευσταθίου που σχεδόν ταυτίστηκε πλήρως με τον Ρίκκο στις 15/4. Στην Πάφο ο Ρίκκος έφτιαξε μια υπόθεση μέσα από την οποία απάλλαξε τους εργολάβους [οι οποίοι πρόσκειντο στη δεξιά και στην ΕΔΕΚ] οι οποίοι πήραν τα 38.3 από τα 40 εκατομμύρια υπερχρεώσεων, και η εισαγγελία ασχολήθηκε με 1.7 εκατομμύρια μίζες, την πλειοψηφία των οποίων πήραν οι Μαληκκίδης- Βέργας. Ο τρόπος που επιλέγηκαν οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι έμοιαζε αρκετά κατευθυνόμενος. Σε διάφορες φάσεις καλούσε η αστυνομία/εισαγγελία κάποιον από την Ελλάδα στον οποίο φαινόταν ότι έμπαινε το εξής  δίλημμα – «ή θα πεις ότι έδωσες μίζες στον τάδε και θα σε αφήσουμε να φύγεις και θα έρθεις απλώς να καταθέσεις ή θα σε κρατήσουμε, θα σε ανακρίνουμε, θα σε κατηγορήσουμε κλπ». Έτσι, κανένας εργολάβος δεν κατηγορήθηκε. Αντίθετα, με βάση τις μαρτυρίες Βέργα και Μαληκκίδη, οι οποίοι έκαναν συμφωνίες - ο Βέργας ουσιαστικά για να πάει ιδιαίτερη μεταχειρίση/διαμονή στην «φυλάκισή» του - οι κατηγοριες στραφηκαν αλλου. Ο Μαληκκίδης που πρόσκειτο στην ΕΔΕΚ, φαίνεται να ήταν ο βασικός μάρτυρας μέσα από τον οποίο κάποιοι στην εισαγγελία [ο Ρίκκος εκ των φαινομένων], σε συνεργασία με τον δικηγορικό γραφείο Ευσταθίου που εκπροσωπούσε τον Μαληκκίδη, φαινεται να προώθησαν τελικά μια κρίση στην ηγεσία της ΕΔΕΚ. Είναι άξιον απορίας, και η βεβιασμένη κίνηση Ευσταθίου να στηρίξει Ρίκκο σε αυτήν την κατεύθυνση δείχνει, γιατί ο Μαληκκίδης έτυχε να εμπλέκει μόνο σύμμαχους του κ.Ομήρου [μέχρι και τον νεκρό αδελφό του] αλλά όχι από τους αντίπαλούς του. Αν κρίνει κανείς από την ηχογράφηση για την Δρομολαξιά, το σκηνικό στις ανακρίσεις και στις συζητήσεις δικηγορων – κατηγορούμενων, θα εκινείτο σε ανάλογα πλαίσια και την περίπτωση του ΣΑΠΑ –
«Ο Ρίκκος [ ή  ο…] θέλει τον τάδε…αν το πεις..θα παίξουν πελλόν..για..»

Αυτή είναι η δομή της ηχογράφησης της συζήτησης για την Δρομολαξιά. Και οι υπόνοιες υπάρχουν στην Πάφο για το ρόλο του δικηγορικού γραφείου Ευσταθίου - υπενθυμίζεται ότι είναι τα  παιδιά του που έπαιξαν το καθοριστικό ρόλο για ανατροπή του Ομήρου – και μάλιστα το θέμα ξεκίνησε πριν τον ΣΑΠΑ, άρα η πρόθεση υπήρχε πριν βρεθεί στην ανάγκη να θυμάται επιλεκτικά ο Μαληκκίδης. Τώρα το θέμα είναι πως εξηγεί η νέα ηγεσία της ΕΔΕΚ το γεγονός ότι βγήκε να στηρίξει τον Ρίκκο – με δεδομένα τα συνταγματικά πλαίσια, που ήταν υπό αμφισβήτηση με την παρέμβαση Αναστασιάδη. Ο κ. Ομήρου λ.χ. τήρησε σαφώς του συνταγματικούς κανόνες – και υπέδειξε σεβασμό στο σύνταγμα στηρίζοντας έμμεσα Κληρίδη. Ο κ. Ευσταθίου δεν το καταλάβαινε ή φοβόταν αποκαλύψεις του Ρίκκου;

Από την εποχή «των καπετανάτων» στην εποχή «των δικηγοράτων»
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, την εποχή των καπετανάτων, όταν συνεληφηκε ένας τοπικός ηγέτης καπετανάτου, ο κ. Ροδοσθένους, με την κατηγορία ότι εκβίαζε επιχειρηματίες να του δίνουν λεφτά, κινητοποίησε και τους οπαδούς του σε πορεία στην Λευκωσία. Η μνήμη της εποχής των καπετανάτων, όμως, πάει πολύ πιο βαθιά με τη σημερινή διακυβέρνηση. Μετά από μια αρχική συσπείρωση του κατεστημένου το 2013,[1] ακολούθησε μια πορεία διαφοροποίησης συμφερόντων που ολοκληρώθηκε με την ανοικτή ρήξη το 2014 – όπως έγινε και με τα καπετανάτα μετά το 1960-63. Το επίκεντρο της ρήξης, τώρα, είναι τα τραπεζιτικά, αλλά τώρα τα δεδομένα είναι πολύ πιο περίπλοκα.

Κυβερνητικά καπετανάτα
Κατ’ αρχήν η κυβέρνηση δεν έχει, πια, ενιαίο πρόσωπο – είναι εμφανές ότι στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης υπάρχουν διάφορα καπετανάτα που εκφράζουν διαφορετικά συμφέροντα – ο Χάσικος είναι βασικός εκπρόσωπος ενός οικογενειακού οικονομικού μπλοκ συμφερόντων, ο Ιωνάς εκπροσωπεί μια άλλη τάση/καπετανάτο, ο Χάρης Γεωργιαδης φαίνεται να προσπαθεί να οικοδομήσει ένα δικό του, ενώ εκτός κυβέρνησης ανάλογα δίκτυα οικοδομεί και ο Αβέρωφ – ενώ πρόσφατα φαίνεται να προσπαθεί να διαμορφώσει κάτι ανάλογο και ο Τορναρίτης. Και φυσικά, σε όλα αυτά υπάρχει και ο Αναστασιάδης, ο οποίος εκτός από το δικό του δίκτυο, έχει και το δικό του δικηγορικό γραφείο.

Δικηγορικά γραφεία εξυπηρέτησης κεφαλαίων, προώθησης πολιτικών και ο αγώνας για έλεγχο της Τράπεζας Κύπρου
Τα δικηγορικά γραφεία έχουν εξελιχθεί από την δεκαετία του 1990 να είναι ένα είδος ενδιάμεσου ανάμεσα στα τραπεζιτικά συμφέροντα [ τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία εκεί εστιάζουν], τα ξένα κεφάλαια, και την πολιτική. Απλώς με την εκλογή Αναστασιάδη και την ήττα του τραπεζιτικού τομέα τον Μάρτιο του 2013, τα δικηγορικά γραφεία αγωνίζονται, πια, όχι μόνο για να ελέγξουν την διαχείριση ξένων κεφαλαίων, αλλά και τον έλεγχο της Τράπεζας Κύπρου [όπου είναι συμπυκνωμένα πια και εκείνα της Λαϊκής] αλλά και την Κεντρική Τράπεζα, και την πολιτική σκηνή μέσα από τον έλεγχο συγκεκριμένων ΜΜΕ. Με ένα ενδιαφέρον λογοπαίγνιο, ο Βενιζέλος του Φιλελευθέρου κωδικοποίησε την εξέλιξη, ή μάλλον την παρούσα στιγμή, όπου η δεξιά υποτροπιαζει σε "καπετανάτα", ενώ η αστική τάξη κινείται στο πλαίσιο των «δικηγοράτων».

Και διαμάχη της πτέρυγας του κεφαλαίου δικηγορικών γραφείων Λεμεσού vs. Αστική τάξη Λευκωσίας;
Στο πλαίσιο της διαμάχης αυτών των κομβικών σημείων οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, των δικηγορικών γραφείων, κινηθηκε η διαμάχη που ξεκίνησε από το φθινόπωρο του 2014 για τον έλεγχο της Κεντρικής και πιο βασικά της διαχείρισης της τέως Λαϊκής [άλλωστε αυτό είναι και το αντίτιμο που φαίνεται να εξασφάλισε ο Ν. Παπαδόπουλος για να ψηφίσει έστω και με τις αλλαγές το πλαίσιο αφερεγγυότητας]. Σε αυτό το πλαίσιο, η διαμάχη για τον Ρίκκο δείχνει και ένα είδος συσπείρωσης [εξ ανάγκης;] των δυο μεγάλων δικηγορικών γραφείων της Λεμεσού που διαχειρίζονται ξένα και βασικά ρωσικά κεφάλαια – Νεοκλέους, Αναστασιάδης. Απέναντι τους φαίνεται να διαμορφώνεται ένα μπλοκ της αστικής τάξης της Λευκωσίας – ίσως αυτό να υπονοούσε το μπερδεμενο λογύδριο του Ρίκκου για το «κατεστημένο».  Άρα, εκτός από τα καπετανάτα και την ρήξη διαφορετικών πτερύγων της αστικής τάξης, μπορεί να υπάρχει και ρήξη διαφορετικών μηχανισμών που ελέγχονται από διαφορετικές μερίδες της αστικής τάξης.


…η διαμάχη που ξεκίνησε από το φθινόπωρο του 2014 για τον έλεγχο της Κεντρικής και πιο βασικά της διαχείρισης της τέως Λαϊκής [άλλωστε αυτό είναι και το αντίτιμο που φαίνεται να εξασφάλισε ο Ν. Παπαδόπουλος για να ψηφίσει έστω και με τις αλλαγές το πλαίσιο αφερεγγυότητας]. Σε αυτό το πλαίσιο, η διαμάχη για τον Ρίκκο δείχνει και ένα είδος συσπείρωσης [εξ ανάγκης;] των δυο μεγάλων δικηγορικών γραφείων της Λεμεσού που διαχειρίζονται ξένα και βασικά ρωσικά κεφάλαια – Νεοκλέους, Αναστασιάδης. Απέναντι τους φαίνεται να διαμορφώνεται ένα μπλοκ της αστικής τάξης της Λευκωσίας – ίσως αυτό να υπονοούσε το μπερδεμενο λογύδριο του Ρίκκου για το «κατεστημένο». 






[1] Μετά την ήττα τον Μάρτιο του 2013, όταν η νέα κυβέρνηση που εξέλεξαν, δεν μπόρεσε να περάσει το καθολικό κούρεμα, που θα κοινωνικοποιούσε τις ζημιές των δυο προβληματικών τραπεζών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου