22 Μαρ 2015

Η «ανθρωπιστική κρίση» γίνεται ευρωπαϊκός όρος, Ουκρανία on the edge, η Κίνα καθορίζει το παιχνίδι των επενδύσεων και οι δυτικοί ακολουθούν με αμερικανική δυσφο


Ο πόλεμος νεύρων μεταξύ Ελληνικής κοινωνίας-κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής ελίτ-θεσμών έφτασε σε νέα ένταση και εκτονώθηκε και πάλι [προσωρινά;] με νέα παράταση. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση κέρδισε μια ακόμα σημειολογική μάχη με την υιοθέτηση, πια, του όρου «ανθρωπιστική κρίση». Όμως, για την Ευρώπη η ελληνική κρίση είναι η πιο έντονη, αλλά όχι η μόνη. Η ουκρανική μπορεί να υποχώρησε κάπως, αλλά στο εσωτερικό της Ουκρανίας μαζεύονται επικίνδυνα, για την Δύση υπόγεια ρεύματα και σύννεφα. Αλλά και οι ΗΠΑ που απόλαυσαν εν μέρει την κρίση που κατασκεύασαν στην Ουκρανία, παρακολουθήσαν με δυσφορία τους συμμάχους τους να τους γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια, όταν προσπάθησαν να τους αποθαρρύνουν από την συμμετοχή σε projects με την κινεζική επενδυτική τράπεζα που εστιάζει στην Ασία και στους δρόμους του εμπορίου που θα τη διασχίζουν.

Όταν εφαρμόζεις μια οικονομική πολιτική και αναγνωρίζεις, τελικά, ότι προκαλεί «ανθρωπιστική κρίση», δεν χρειάζεται να κατασκευάσεις το δάκτυλο του Βαρουφάκη, για να αντιληφθείς ότι έχεις πρόβλημα

Η ένταση στις σχέσεις Αθηνών-Βρυξελλών συνεχίστηκε. Και το μέτωπο έχει επεκταθεί, όπως αναμενόταν, και στον χώρο των ΜΜΕ. Η εστίαση την περασμένη βδομάδα στην υποτιθέμενη σκηνή, όπου ο Βαρουφάκης δείχνει το μεσαίο δάκτυλο στην Γερμανία, μπορεί να αποδείχθηκε κατασκευασμένη, αλλά δείχνει αυτό που ξέρουν όσοι παρακολουθούν τις αντιπαραθέσεις, χωρίς να ζουν στο φαντασιακό κόσμο, ότι τα δυτικά ΜΜΕ απλώς πληροφορούν. Κάνουν πόλεμο πληροφοριακό. Η πίεση προς την Αθηνά κτίστηκε επικοινωνιακά, αλλά και χρηματιστήρια – με στόχο τον εκβιασμό με την απειλή της οικονομικής ασφυξίας της νέας κυβέρνησης. Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει και φαίνεται να διευρύνει τις επιλογές της. Η απόφαση να επισπευθεί η επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα είναι σαφώς μια κίνηση ανοίγματος επιλογών πλέον.

Σε αυτό το πλαίσιο, η συνάντηση κορυφής των θεσμικών και πολιτικών εκπροσώπων της Ε.Ε. με τον Τσίπρα είχε ως στόχο την προώθηση της συμφωνίας γέφυρας [ουσιαστικά] του περασμένου Φεβρουαρίου. Και αν τον Φεβρουάριο η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε μια σειρά από σημειολογικές [αλλαγής ορολογίας] αλλά και νομικό-πολιτικές [όπως ο έλεγχος του προγράμματος μεταρρυθμίσεων], στην νέα σύσκεψη, φαίνεται ότι έγινε, πια, αποδεκτός ο νέος όρος, ο οποίος είναι η πρώτη συνεισφορά της νέας ελληνικής κυβέρνησης στη διεθνή πολιτικό-οικονομική ορολογία: ο κ. Γιούνγκερ, ο οποίος θέλει να εμφανίζεται συμβιβαστικός, ανακοίνωσε την πρόσφορα 2 δις στην Ελλάδα για αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης». Αυτή η σημειολογική [και εν μέρει οικονομική] νίκη της ελληνικής πλευράς, είναι σημαντική γιατί ανοίγει ένα νέο περιθώριο παρέμβασης του δημόσιου τομέα στην οικονομία, αλλά και κρατικής παρέμβασης/ελέγχου για υπό εξέλιξη προγράμματα.

Και η παρέμβαση του Βαρουφάκη μέσω του μπλογκ του, όπου υπενθύμισε ότι ο ίδιος ήταν ενάντια στα δάνεια προς την Ελλάδα από το 2010, γιατί πήγαιναν στις τράπεζες και όχι στους έλληνες πολίτες, έδινε το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελισσόταν και θα εξελιχθεί ευρύτερα και στο μέλλον, η αντιπαράθεση.

Η Ουκρανία τρίζει και οι τριγμοί δεν είναι στο μέτωπο

Την περασμένη βδομάδα, η Ουκρανία, οι περιοχές που είναι ακόμα υπό τον έλεγχο του καθεστώτος του Κίεβου, φάνηκε να περνά αρκετούς τριγμούς. Σε μια πρώτη φάση, είχε να αντιμετωπίσει μια λαϊκή εξέγερση σε μια ανατολική πόλη, την Κονσταντίνοφκα, όταν ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο κτύπησε πεζούς και σκότωσε ένα κοριτσάκι. Ακολούθησε ξεσηκωμός, πυρπόληση αυτοκίνητων των αρχών και πολιορκία των στρατιωτικών με το σύνθημα «έξω οι φασίστες».[1] Πέρα από την τραγωδία του θανάτου του παιδιού ήταν και ένα δείγμα του μίσους και της αντίθεσης που υπάρχει σε μεγάλο μέρος της νότιας και ανατολικής Ουκρανίας [πέρα από τις περιοχές των Λαϊκών Δημοκρατιών] ενάντια στο καθεστώς του Κιέβου. Ένα ατύχημα προκάλεσε μια πολιτική εξέγερση. Η καταστολή ήταν τυπική – ανακοινώθηκε ότι οι ένοπλοι θα πυροβολούσαν στο πλήθος και έγιναν μαζικές συλλήψεις. Αλλά η οργή πλανιέται…

Την αντιμετώπισε ο ίδιος ο Ποροσένκο στο Κίεβο, όταν πήγε να μιλήσει σε εργαζόμενους που έχασαν την δουλειά τους. Όταν κάποιος άρχισε να του φωνάζει, ο Ποροσένκο τον απείλησε – και μπροστά στις κάμερες.



Meeting with laid off workers at Kiev's Boryspil International Airport on Thursday, Ukrainian President Petro Poroshenko gave a short speech explaining the layoffs, and then threatened a protester with arrest for shouting at him.
Ευρύτερα το κλίμα φαίνεται ασταθές. Και η νέα προσπάθεια για στρατολογία έχει αποτύχει, ενώ η οικονομία φαίνεται να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Ταυτόχρονα, άρχισαν να αναφέρονται και διαμάχες των ολιγαρχών που στήριξαν το καθεστώς μετά το πραξικόπημα του 2014 και την εξέγερση στην ανατολή. Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι θα μπορούσε να βοηθούσε σε μια κίνηση με αποδέχτη, φυσικά,τον πληθυσμό, αλλά και σαν ειρωνική αναφορά στους δυτικούς που προσπάθησαν να οδηγήσουν την Ρωσία σε κρίση με χρηματιστική επίθεση εναντίον του ρουβλίου.

Σε αυτό το στάδιο,  η Ρωσία ετοιμάζεται για την παρέλαση των 70 χρόνων της «αντιφασιστικής νίκης» του 1945. Και ο αριθμός των προσκεκλημένων δείχνει και μια σταθερή διάβρωση της προσπάθειας για απομόνωση της Ρωσίας. Μετά την στρατηγική συμμαχία με την Ουγγαρία, μια άλλη περιοχή που φαίνεται να φτιάχνει τις σχέσεις της με την Μόσχα είναι η τέως Τσεχοσλοβακία. Ήδη, ο Economist είχε παρατηρήσει με δυσφορία ότι η Τσεχία ήταν απρόθυμη να αποδεχθεί επιπλέον κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ενώ ο τοπικός πληθυσμός φάνηκε να είναι επίσης αρνητικός στη στρατιωτικοποίηση της περιοχής. Αν και οι τοπικοί σύμμαχοι των δυτικών προσπάθησαν να επιτεθούν στον σοσιαλδημοκράτη πρόεδρο, τον Ζεμάν, ο οποίος υπερασπίστηκε την Ρωσία, το ίδιο έκανε και ο κεντροδεξιός προκατοχός του. Η αιτία εδώ, σε αντίθεση με τα Βαλκάνια, όπου λειτουργούν και ιστορικές και σημειολογικές παραπομπές ταύτισης με την Ρωσία, στην κεντρική Ευρώπη η γοητεία της  Ρωσίας πηγάζει από αλλού – τόσο η Ουγγαρία, όσο και η Τσεχοσλοβακία άλλωστε είχαν τάσεις αυτονόμησης από την ΕΣΣΔ, την περίοδο του σοσιαλιστικού μπλοκ. Και οι δυο, η μερίδα των κοινωνιών τους, πρόσβλεπαν στη Δύση, τότε, ως αντίβαρο στη Ρωσική ηγεμονία, όπως την έβλεπαν. Σήμερα, η Ρωσία εξυπηρετεί τον ίδιο ακριβώς ρόλο ανάποδα – είναι ο παράγοντας εξισορρόπησης μπροστά στον γερμανικό ηγεμονισμό, όπως βιώνεται στην περιοχή.

Όμως και οι ευρωπαίοι ευρύτερα, μάλλον, βλέπουν στην Ανατολή την εξισορρόπιση για τις αμερικανικές παρεμβάσεις. Πίσω από τη διαμάχη με την Ρωσία για την Ουκρανία, οι περισσότεροι παρατηρητές βλέπουν ότι ο στόχος είναι η αναζήτηση μηχανισμών ελέγχου του νέου κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομίας, το οποίο μετατοπίζεται σαφώς προς την Ασία. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ενδιαφέρουσα η διαμάχη, η οποία προέκυψε για την κινεζική τράπεζα επενδύσεων με στόχο έργα υποδομής στην διαδρομή του εμπορίου στην Ασία. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να μποϋκοτάρουν την προσπάθεια – και χρησιμοποίησαν και την ένταση στις σχέσεις ανατολής-δύσης λόγω ουκρανικού ως δικαιολογία. Αλλά τελικά δεν τους ακολούθησαν ούτε καν οι βρετανοί. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου