15 Μαρ 2015

Μια δημοσκόπηση για την «κυπριακή δικαιοσύνη»: όταν μετά από τα θεάματα του Ρίκκου 58% κρίνουν αρνητικά την νομική υπηρεσία, άνω του 70% δεν εμπιστεύεται τα δικαστήρια, και 54% πιστεύουν ότι πρέπει να δοθεί χάρη στον Παπακώστα, κάτι δεν πάει καλά με την πειστικότητα του προσφερόμενου θεάματος


Αν και οι κυπριακές δημοσκοπηήσεις δεν φημίζονται για την εγκυρότητά τους [όπως φάνηκε στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις] εντούτοις μερικές τάσεις είναι ενδιαφέρουσες, αν τοποθετηθούν στο πλαίσιο αυτού που τις δημοσιοποιεί. Όταν, λοιπόν, ο Φιλελεύθερος στις 15 Μαρτίου δημοσιοποίησε πρωτοσέλιδα μια δημοσκόπηση για την κυπριακή δικαιοσύνη, έμμεσα τηρούσε, όχι απλώς σιωπή για το σκάνδαλο του Ρ. Ερωτοκρίτου, αλλά το άφηνε κραυγαλέα ανοικτό. Αν και δεν προβάλλεται πρωτοσέλιδα στην εσωτερική παρουσίαση της έρευνας είναι σαφής η αναφορά για «κόκκινη κάρτα» και στην Νομική υπηρεσία – ένα 58% έχει αρνητική άποψη για την νομική υπηρεσία. Είναι πιο χαμηλό από το ποσοστό αμφισβήτησης των δικαστηρίων [74%] αλλά και του υπουργείου δικαιοσύνης [του Ιωνά Νικολάου δηλαδή] με 73%, αλλά η νομική υπηρεσία αμφισβητείται περισσότερο από την αστυνομία [η οποία έχει 56% αμφισβήτηση]. Και επειδή το ερώτημα ήταν, αν οι ερωτηθέντες πιστεύουν ότι είναι αμερόληπτα τα δικαστήρια, και όχι, ας πούμε αν καθυστερεί κλπ, τότε η βασική αιχμή είναι για τον Ρ. Ερωτοκρίτου, ο οποίος έχει κατηγορηθεί επανελλημένα ότι είναι μεροληπτικός. Ο Φιλελεύθερος ως εφημερίδα τείνει τελευταίως να αμφισβητεί τις αποφάσεις των δικαστηρίιων [για τον κ. Βέργα λ.χ. αλλά και αποφάσεις του κ. Σάντη έστω και ανώνυμα] αλλά αυτή η εστίαση γενικά στη δικαιοσύνη είναι ενδιαφέρουσα.

Στο πρωτοσέλιδο, ο Φιλελεύθερος αναφέρεται σε 3 δίκες [εκείνες του Μαρί, Δρομολαξιάς και ΣΑΠΑ]. Το ενδιαφέρον, βέβαια, είναι η αποφυγή δυο άλλων κραυγαλέων πειρπτώσεων - εκείνης της Ήλιος και εκείνης της αθώωσης των αστυνομικών το 2009 για ξυλοδαρμό πολίτη. Η αποφυγή της υπόθεσης της Ήλιος είναι ύποπτη – σε εκείνη την περίπτωση η αθώωση ήταν κραυγαλέα, αλλά επειδή μερος της εστίασης αυτών που έκαναν την έρευνα ήταν, φαίνεται, να «πουλήσουν» και πάλι λίγο Μαρί, η υπόθεση της Ήλιος στην οποία πρωταγωνιστής της αθώωσης ήταν ο Π. Πολυβίου, μαλλον δεν βόλευε και λογοκρίθηκε. Θα μπορούσε ανάλογα να πει κανείς και για το θέμα του χρηματιστηρίου που δεν έφτασε ακόμα στα δικαστήρια. Και εκεί, όμως, εμπλέκονται οι τράπεζες.


Τα ποσοστά για τη γνώμη των πολιτών για τις 3 δικαστικές διαδικασίες είναι ενδιαφέροντα. Και στις 3 περιπτώσεις οι πολίτες είναι συντριπτικά μη-ικανοποιημένοι, όπως φαίνεται στον πίνακα πιο κάτω.


Όμως, αν τοποθετήσει κανείς τις απαντήσεις στο πλαίσιο των συζητήσεων τότε η εικόνα είναι ενδιαφέρουσα. Για το Μαρί, υπήρξε και υπάρχει έντονη συζήτηση και η δίκη αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό από δυο διαφορετικές πτέρυγες: Από την μια είναι αυτοι που θεωρούσαν ότι η ευθύνη ήταν του στρατού [από όπου δεν τιμωρήθηκε κανείς] και ότι η εστίαση στον Χριστόφια ηταν άδικη και παραπλανητική και έγινε για πολιτικούς και οικονομικούς [μετατόπιση από την υποβόσκουσα κρίση των τραπεζών] λόγους. Από την άλλη είναι αυτοι που στο θεαματικο κλίμα του 2011, επέμεναν στο εμβατήριο που τους εμαθαν: «φταίει ο Χριστόφιας». Το 74% που κρίνει καθόλου ικανοποιητικές τις ποινές για το Μαρι περιλαμβάνει και τις δυο πτέρυγες. Αν τώρα παρεμβληθεί στην απάντηση και το γεγονός ότι ένα 54% του ιδιου δειγματος πιστεύει ότι πρέπει να δοθεί χάρη στον Παπακώστα, τότε εμφανώς το 74% που πιστεύει ότι δεν είναι ικανοποιητικές οι ποινές μπορεί και να προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από όσους θεωρούν ότι η δίκη έγινε με άδικους όρους για τα στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης.
                    
Στην υπόθεση της Δρομολαξιάς, αντίθετα, η βασική αμφισβήτηση ήρθε από την αριστερά που έθεσε ξεκάθαρα θέμα ευνοιοκρατικής απαλλαγής του Λίλλη, λόγω συναλλαγής. Εδώ, το ποσοστό για «καθόλου ικανοποιητικές» ποινές έφτασε το 41%. Οι μη διαφοροποίηση για το σε τί αναφέρεται η ερώτηση [στο Λίλλη ή στους κατηγορούμενους] κάνει τις απαντήσεις ανοικτές σε ερμηνεία, όπως και στο Μαρί, αλλά η κριτική, εδώ, αναπόφευκτα εστιάζει και στη γενική εισαγγελία που απάλλαξε τον Λίλλη, αφου αυτή ηταν η δημοσια διατυπωμενη κριτικη. Ανάλογα ή ίσως και πιο έντονα αυτό απεικονίζεται στην υπόθεση του ΣΑΠΑ, όπου η απαλλαγή των εργολάβων ήταν αντίστοιχη του Λίλλη, αλλά και η ευνοιοκρατική μεταχείριση του Βέργα προκάλεσε δυσφορία ακόμα και στους μέχρι τότε πεθήνιους δημοσιογράφους, που κατανάλωναν, χωρίς αμφιβολίες [φαινομενικά τουλάχιστον] την κατασκευή των θεαμάτων του Ρίκκου. Εδώ το 54% θεωρεί «καθόλου ικανοποιητικές» τις 2 ποινές που εκδικάστηκαν. Το ότι μόνο 30% αξιολογεί ως αρκετά καλό το έργο της νομικής υπηρεσίας και μόλις 5% ως πολύ καλό, άρα σύνολο θετικών απόψεων μόλις 35% μετά από δυο χρόνια θεαμάτων, είναι ίσως ενδεικτικό.

Όσον αφορά στα δικαστήρια υπάρχει μια ερώτηση με βαθύτερη αμφισβήτηση [δεν αναφέρεται, όμως, αν υπήρξε σχετική ερώτηση για τους άλλους θεσμούς]: σε ερώτηση αν οι δικαστές είναι αμερόληπτοι ένα 66% απάντησε ότι δεν είναι. Εδώ, υπάρχει και ένα στοιχείο, το οποίο δείχνει ότι οι ερωτήσεις, εν μέρει εστίασαν σε προβλήματα και άρα έφτιαξαν και ένα κλίμα – υπήρχε ξεκάθαρη [σύμφωνα με το δημοσίευμα] ερώτηση να συγκριθεί η απόφαση του κ. Σάντη [χωρις να αναφερεται ονομαστικα] για 7 χρόνια φυλάκιση σε κάποιον που λήστεψε τράπεζα για «5.000» και ένα επώνυμο «που καταδικάστηκε σε 6 χρόνια φυλάκιση για κατάχρηση 500.000». 70% χαρακτήρισαν την απόφαση «εξαιρετικά άδικη», το 28% «άδικη» και μόλις το 2% «δίκαιη». 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου