1 Μαρ 2015

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ Κείμενα Αρχείου από τις τουρκοκυπριακές κινητοποιήσεις του 2011



Κούρδοι και Κύπρος

Άρθρο Αχμέτ Αλτάν, ΤΑΡΑΦ
3 Μαρτίου 2011

Ξεσηκώθηκε η Κύπρος. Αν έχετε ακόμη καμιά αμφιβολία για την πολιτική που ακολουθείτε, όταν μια κοινότητα, για την οποία λέτε ότι πήγατε να «σώσετε» και σας φωνάζει λέγοντάς σας «Αϊ στο διάβολο», τότε αμφισβητείται η νοημοσύνη σας.
Η Τουρκία αντιμετωπίζει συνεχώς προβλήματα επειδή αυτοί που διοικούν το τουρκικό κράτος κληρονόμησαν από τους Οθωμανούς την τύφλα ότι: «Δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα πέραν από αυτήν που βλέπω εγώ», την πεποίθηση ότι: «Εγώ γνωρίζω καλύτερα», την απειλή ότι: «Αποτελεί προδοσία το να ζητούν κάτι από εμένα και θα αφανίσω τους προδότες» και την αυθαιρεσία ότι: «Μόνο εγώ αποφασίζω τι θα δοθεί και πότε θα δοθεί».
Η διεθνής κοινότητα από παλιά έλεγε ότι η Τουρκία είναι κατοχική δύναμη στην Κύπρο, τώρα το λένε και οι Τουρκοκύπριοι αυτό. Το πρόβλημα δεν επιλύεται με το να στέλνεται η αστυνομία εναντίον των Τουρκοκυπρίων. Μετατραπήκατε σε Καντάφι της Κύπρου. Όση τύχη έχει ο Καντάφι στην Λιβύη, τόση έχετε και εσείς στην Κύπρο.
Ήρθε η ώρα να σκεφτείτε την απόσυρσή σας από την Κύπρο, να αφήσετε την Κύπρο στους Κυπρίους και να εγκαταλείψετε τις κουτοπονηριές της κατοχής ενός μέρους του νησιού, προβάλλοντας τη φτηνή δικαιολογία ότι «ήρθαμε για να σώσουμε τους Τουρκοκύπριους». Μετατρέψατε την πατρίδα αυτών των ανθρώπων τους οποίους υποτιμάτε εδώ και 40 χρόνια, σε κέντρο ναρκωτικών και εγκληματικών στοιχείων και δημιουργήσατε ένα καθεστώς στο οποίο εναπόκειται στο κέφι του στρατού το κατά πόσο θα απαγορεύσει ακόμα και το άνοιγμα ενός οδοφράγματος μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Ο Μετίν Μουνίρ (Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος) συνεχώς αρθρογραφεί γι’ αυτά. Ακόμα και τους πορτοκαλεώνες των ανθρώπων αυτών τους ξεράνατε.

Τι περιμένετε μετά απ’ όλα αυτά; 
Δηλαδή νομίζατε ότι οι Τουρκοκύπριοι θα έμεναν για πάντα να δέχονται την υποτίμηση, την καταπίεση και την εξύβριση ως αντάλλαγμα των «χρημάτων που δίνετε»;
Η  Τουρκία ήρθε χωρίς να ακούσει τις επιθυμίες των Τουρκοκυπρίων και έτσι οι διαδηλώσεις μετατράπηκαν σε «εξέγερση». Η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να αποχωρήσει ρεζιλεμένη, αφού για ακόμη μια φορά δεν μπορεί να συνεχίσει τη φιλία της με τους ανθρώπους που ζουν εκεί.
Εάν οι διοικούντες στην Τουρκία δεν μπορούν να δουν την πραγματικότητα αυτή, τότε να τους βράσω.
Ενδεχομένως όμως να μην την βλέπουν.
Επειδή οι διοικούντες της χώρας αυτής δυσκολεύονται να αντιληφθούν τα αιτήματα της κοινότητας που ολοένα και αυξάνονται και αδυνατούν να τα αντιμετωπίσουν.
Δεν αντιλαμβάνονται τα όσα λένε οι Τουρκοκύπριοι όπως δεν αντιλαμβάνονται και το τι λένε οι Κούρδοι της Τουρκίας.
Βρίσκονται μέσα σε μια απερισκεψία, νομιζόμενοι πως το κάθε πρόβλημα θα το επιλύσουν με «τη βία και τις πιέσεις».
Τους έρχεται πολύ βαρύ να διαφοροποιήσουν τις πολιτικές τους οι οποίες είναι παμπάλαιες και να λάβουν σοβαρά υπόψη τις επιθυμίες των ανθρώπων και να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους.



 Έρχεται ο καιρός για αποχώρησή μας από την Κύπρο

Άρθρο του Ενγκίν Αρντίτς
ΣΑΜΠΑΧ, 6.2.2011

Θα πω αυτό που δεν τολμά κανένας να πει: Στην πραγματικότητα δε λατρεύουμε τόσο πολύ ο ένας τον άλλον.

Τρομοκρατήθηκα τη μέρα που κατάλαβα ότι το ίδιο πράγμα ισχύει αντίστοιχα και για τους Ελλαδίτες και τους Ε/κους. Μια μέρα στην Αθήνα τη δεκαετία του ’80… Οι Ε/κοι μαζεύτηκαν μπροστά από την Πρεσβεία και έκαναν εκδήλωση διαμαρτυρίας. Ήμουν με την Ελλαδίτισσα αγαπημένη μου αποφασίσαμε να περάσουμε από εκεί (μόλις είχα χωρίσει από την πρώτη μου σύζυγο, δεν είχα ακόμα γνωρίσει τη δεύτερη σύζυγό μου, ήμουν ελεύθερος σαν τις πεταλούδες και περνούσα ευχάριστα μερικά από τα χρόνια μου!).
Η κοπέλα μου είπε αμέσως: «Γι’ αυτούς θα σκοτωθούμε μεταξύ μας (Ελλάδα – Τουρκία), στην πραγματικότητα δεν τους θέλει κανένας εδώ!...».
Μετά αγκαλιαστήκαμε ακόμα περισσότερο.

Σαφώς και δεν νιώθουμε ότι δεν τους αγαπά «κανένας», αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε και πλημμύρα συναισθημάτων γι’ αυτούς (κάποιοι τους αγαπούν, αλλά δεν υπάρχει και κανένας να τους λατρεύει).
Εμείς δεν αγαπήσαμε τους Κύπριους ομοεθνείς μας, «αγαπήσαμε την αίσθηση του να περάσει η Κύπρος στα χέρια μας»!
Αυτά που λέμε ότι φέραμε την ειρήνη, ότι εξασφαλίσαμε την ασφάλεια, είναι προφάσεις… Εμείς που είμαστε γόνοι των Οθωμανών, μας άρεσε το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από τριακόσια χρόνια «καταλάβαμε εδάφη». (Δεν υπολογίζω την Αλεξανδρέττα. Για την Αλεξανδρέττα δεν ρίξαμε ούτε και ένα βόλι).
Ποτέ δεν θεωρήσαμε ότι σώσαμε την Κύπρο, αλλά πάντοτε θεωρούσαμε ότι «την πήραμε». Η Κύπρος, κατάφερε να καταστείλει το κόμπλεξ κατωτερότητας μας το οποίο συναγωνιζόταν με το κόμπλεξ μεγαλομανίας μας.  Η πορεία των ανθρώπων στο δρόμο είχε αλλάξει.
Και στη συνέχεια σε κάποιους τεχνοκράτες μας, άρεσαν οι «επαύλεις που άφησαν πίσω τους οι Ε/κοι», τους άρεσαν οι παχουλοί μισθοί. Στους Τούρκους τουρίστες άρεσαν οι «φθηνές κουβέρτες» (φθηνές διακοπές) και ο ταβάς στην κατσαρόλα. Ακόμα και οι Τουρκάλλες που επισκέφθηκαν τα καταστήματα των ακριτικών περιοχών όταν δεν τους άρεσαν οι τιμές, έδειχναν την αγένεια τους στους Τ/κους καταστηματάρχες λέγοντας τους αδιάντροπα «μακάρι να μην σας σώζαμε».
Εδώ και 37 χρόνια ταλαιπωρούμε ο ένας τον άλλο.

Όλες τις ασθένειες μας (πληθωρισμός, ναρκωτικά, γραφειοκρατία, το πλεόνασμα του πληθυσμού) τις εξαγάγαμε εκεί.
Εμείς γίναμε καμπούρα στην πλάτη τους και αυτοί στη δική μας…
Πλέον δεν μας θέλουν. Παρεμποδίζουμε την «ενοποίηση τους» με το Νότο και την είσοδό τους στην Ε.Ε…Τους προκαλούμε καθυστέρηση και υπανάπτυξη.
Και αυτοί αποτελούν ένα από τους βασικούς «παράγοντες» που παρεμποδίζουν την ένταξή μας στην Ε.Ε..

Στέλλουμε τα λεφτά με το τσουβάλι και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι «μας έχουν ανάγκη»
Πλέον και η μητέρα και η θυγατέρα πατρίδα, θέλουν να πετάξουν με τα δικά τους φτερά.        
Ας μην κολλήσουμε στο πανό που ανάρτησαν και που έγραφε «να πάτε στο διάβολο». Στέλνουν ηλεκτρονικά μηνύματα και λένε στον Πρωθυπουργό μας «εσύ ποιος είσαι», ας φύγουμε χωρίς να σκύψουμε το κεφάλι.
Άραγε αυτό (η «Τ.Δ.Β.Κ».) αποτελεί ένα μέρος της πατρίδας μας; Εάν είναι έτσι, τότε γιατί δεν έχει περιληφθεί στα πλαίσια των εθνικών συνόρων (Misak-ı Milli – Είναι το όνομα της προκήρυξης η οποία αποτέλεσε το πολιτικό μανιφέστο του απελευθερωτικού αγώνα της Τουρκίας. Εγκρίθηκε ομόφωνα από την Οθωμανική Βουλή η οποία συνήλθε για τελευταία φορά στις 28 Ιανουαρίου του 1920. Περιλαμβάνει τους όρους ειρήνης που αποδέχτηκε η Τουρκία στη συνθήκη ειρήνης με την οποία τέλειωσε ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος). Γιατί υποχωρήσατε τόσο εύκολα από την Μοσούλη και το Κιρκούκ τα οποία περιλαμβάνονται στα πιο πάνω πλαίσια;

Εάν θεωρήσουμε ως πατρίδα την κάθε περιοχή στην οποία βρίσκονται Τούρκοι, τότε γιατί δεν κάνουμε επίθεση στην Βουλγαρία;
Η γραφειοκρατία δεν θέλει να αποσυρθούμε από την Κύπρο. Ούτε και οι τζογαδόροι θέλουν να αποσυρθούμε (και ακόμα τρεις ή πέντε φασίστες του Τύπου)… Εκτός από αυτούς κανένας άλλος δεν δίνει φράγκο για την Κύπρο πλέον. Ο καθένας νοιάζεται για τα δικά του προβλήματα.
Θα έλεγα να μην το παρακάνουμε με αυτό, όμως είναι κάτι που γίνεται εδώ και καιρό. Να αποσυρθούμε, να ησυχάσουν και οι Τ/κοι και οι Τούρκοι της Ανατολίας.
Μην φοβάστε πλέον ούτε καμιά ΕΟΚΑ ιδρύεται, ούτε βγαίνει κανένας Στρατηγός Γρίβας, ούτε κανένας Νίκος Σαμψών. Αυτά είναι κάτι που έγιναν τον περασμένο αιώνα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου