15 Μαρ 2015

Το ιστορικό-δομικό πλαίσιο του σπουρτίσματος. Πίσω από τις διαρροές και τις ομολογίες σκανδάλων βρίσκεται ένα τρίγωνο της εξουσίας ανάλογο της δεκαετίας του 1920: δικηγόροι/πολιτικοί – τράπεζες/χρηματιστικό κεφάλαιο – ΜΜΕ



« Οκτώ είναι δικηγόροι, τρεις από τους οποίους είναι κορυφαίοι δανειστές, ένας είναι μεγαλοϊδιοκτήτης γης και τοκογλύφος, ένας επίσκοπος…δηλαδή αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο οργανισμό ιδιοκτησίας γης…..δυο από τους οκτω δικηγόρους είναι έκδοτες εφημερίδων και με εξαίρεση τον μόνο αγρότη Βουλευτή όλοι οι άλλοι έχουν στην διάθεση τους 1, η 2 τοπικές εφημερίδες[1]
Σχόλιο βρετανού για την κατάσταση στην Κύπρο τη δεκαετία του 1920, όταν οι τοκογλύφοι οδήγησαν την κοινωνία στην πιο μεγάλη οικονομική κρίση της αποικιακής περιόδου

Το πλαίσιο: Από πού μας ήρθε η αποκαλυπτική λασπολογία του κατεστημένου
Για να γίνει κατανοητή η κατάσταση που προέκυψε με τη διαρροή σκανδάλων γύρω από το θέμα της διοικητή της Κεντρικής και τα εμπλεκόμενα δικηγορικά γραφεία πρέπει να ενταχθεί σε ένα πλαίσιο. Φαινομενικά, η τελευταία διαμάχη έχει να κάνει με την αντικατάσταση του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους από το δικηγορικό γραφείο Χ. Δημητριάδη. Αυτό προκάλεσε την παραίτηση της κ. Αντωνιάδου και στη διαδικασία της αντιπαράθεσης προέκυψε η κατηγορία ότι το γραφείο Δημητριάδη είχε πάρει ευνοϊκό δάνειο επί Βγενόπουλου και ακολούθως η λάσπη άρχισε να εκτοξεύεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Το γραφείο Νεοκλέους προσπάθησε να εμφανιστεί [και με τη βοήθεια της Καθημερινής] ως ο φορέας της προσπάθειας να γίνει ανάκτηση χρημάτων από τον Βγενόπουλο. Φαινόταν, όμως, ταυτόχρονα ότι εμπλεκόταν και σε μια ευρύτερη διαμάχη με το γραφείο που υπερασπίζεται τον κ. Βγενόπουλο, το γραφείο τους τέως συζύγου της κ. Γιωρκάτζη και έτσι η επίθεση εναντίον της διοικήτριας αποκάλυπτε μεν συγκρούσεις συμφερόντων σε εκείνη την πτέρυγα, αλλά ταυτόχρονα άφηνε την πόρτα ανοιχτή σε μια καχυποψία για τα ευρύτερα κίνητρα. Όταν ξαφνικά ένας από τους δυο εκτελεστικούς συμβούλους, ο κ. Κοιλιάρης, ο οποίος δεν είναι ακριβώς και ο πιο αξιόπιστος με βάση την επαγγελματική του πορεία, αποφάσισε να το παίξει «αποκαλύψεις», το σκηνικό άρχισε να γίνεται πολύ ύποπτο. Οι καταγγελίες του για το ότι η διοικήτρια ετοίμαζε λίστες για να εκβιάζει τη βουλή προκάλεσαν μια αστεία μεταστροφή στην πλειοψηφία των ΜΜΕ – ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή τα είχαν με τους πολιτικούς, ξαφνικά, τα έβαλαν με την Γιωρκάτζη. Προφανώς, η ανησυχία ήταν για τις επόμενες λίστες, ίσως των ιδιοκτητών των ΜΜΕ. Αλλά η βόμβα ήρθε από τη δεύτερη αποκάλυψη, παραδρομή της γλώσσας [;], όταν  ο κ. Κοιλιάρης αναφέρθηκε σε πιθανή δωροδοκία του κ. Ρίκκου από το γραφείο Νεοκλέους. Ξαφνικά, η καχυποψία για τα κίνητρα και τις προθέσεις του δικηγορικού γραφείου διασταυρώθηκαν με την καχυποψία για τις πρακτικές του βοηθού γενικού εισαγγελέα. Η πανικόβλητη αντίδραση του έδειχε ότι κάτι δεν πηγαίνε καλά. Η εικόνα, όπως εύστοχα το αποκάλεσαν οι Κ. Στυλιανού και Θ. Αθανασίου στο ίντερνετ, ήταν ότι «εσπούρτησεν» το παρακράτος. Όλοι έριχαν λάσπη σε όλους. Και για ό,ποιον/α παρακολούθουσε τις επόμενες μέρες τα ΜΜΕ, η εικόνα ήταν ακόμα χειρότερη, καθώς διαφορετικά ΜΜΕ προσπαθούσαν να συγκαλύψουν αυτούς που τους βόλευαν. Ο Πολίτης, αρχικά, φανηκε να στηριζει την κ. Γιωρκάτζη και μετά, την Κυριακη, τον κ. Ερωτοκρίτου. Η Καθημερινή, στηριζει εξωφθλαμα πια το γραφείο Νεοκλέους και την σχέση του με τον Ρίκκο, όπως  φανηκε την Κυριακη κοκ. Η εικόνα ήταν ανάλογη, πια, με αυτήν που περιέγραψε ένας βρετανός αξιωματούχος την δεκαετία του 1920 για την σύνθεση της πολιτικής ελίτ: δικηγόροι/δικηγορικά γραφεία – τοκογλύφοι/τραπεζιτικά συμφέροντα – εφημερίδες/ΜΜΕ:
«Οκτώ είναι δικηγόροι, τρεις από τους οποίους είναι κορυφαίοι δανειστές, ένας είναι μεγαλοϊδιοκτήτης γης και τοκογλύφος, ένας επίσκοπος…δηλαδή αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο οργανισμό ιδιοκτησίας γης…..δυο από τους οκτώ δικηγόρους είναι έκδοτες εφημερίδων και με εξαίρεση τον μόνο αγρότη Βουλευτή όλοι οι άλλοι έχουν στην διάθεση τους 1, ή 2 τοπικές εφημερίδες[2]

Η ευρύτερη διαμάχη των δικηγορικών γραφείων που συνδέονται με το τραπεζιτικό κεφάλαιο
Πίσω από αυτήν την εσωτερική αντιπαράθεση βρίσκεται σαφώς μια ευρύτερη διαμάχη για τον έλεγχο των τραπεζών. Τα δικηγορικά γραφεία λειτουργούν σε αυτό το πλαίσιο σαν μηχανισμοί τοπικής πολιτικής με διασυνδέσεις με το διεθνές κεφάλαιο. Αυτή η αντιπαράθεση άρχισε να δημοσιοποιείται από το φθινόπωρο του 2014, όταν ο Ν. Παπαδόπουλος κατηγόρησε τον Ν. Αναστασιάδη ότι χρησιμοποιούσε την εξουσία του προέδρου για να ελέγχει το ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου [και όχι μόνο φυσικά] προς όφελος των πελατών του δικηγορικού γραφείου της οικογένειας του. Αμέσως μετά, φούσκωσε το θεάμα του ΣΑΠΑ που κατέληξε στη φούσκα της απαλλαγής των εργολάβων που πήραν 38 εκατομμύρια σε υπερχρεώσεις, και τη βολική «καταδίκη» του Βέργα. Μετατοπίστηκε το θέμα, αλλά δεν λύθηκε. Οι αντιπαραθέσεις των εμπλεκομένων κεφαλαίων, αλλά και των τοπικών παραγόντων, όπως εκφράζονται από τα δικηγορικά γραφεία [Αναστασιάδη, Παπαδόπουλου, Γιωρκάτζη, αλλά και Ερωτοκρίτου κοκ] άρχισαν να φτάνουν στο σημείο του εξωντοντικού πολέμου – όπου όλα ρίχνονταν, πια, στη δημοσιότητα με στόχο να κερδηθούν πόντοι για τον κάθε ένα. Το ότι αυτή η λασπολογία θα λειτουργούσε απομυθοποιητικά ήταν λογικό να το σκεφτεί κάποιος – όχι όμως για το στάδιο στο οποίο βρίσκονται μερικοί.

Πρόσφατα, φαίνεται ότι ο Α. Νεοφύτου έκανε μια κινηση συμβιβασμού προς τον Ν. Παπαδόπουλο αποδεχόμενος να αποδοθούν στους πιστωτές τα στοιχεία της Λαϊκής – άρα και το 18%, το οποίο ανεβοκατεβάζει το ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Αυτό είναι το πραγματικό πλαίσιο πίσω από τις προσπάθειες συμβιβασμού για τις εκποιήσεις ανάμεσα σε ΔΗΚΟ-ΔΗΣΥ. Το κατά πόσο είναι ικανοποιητική εκείνη η συμφωνία θα δείξει – ο Αβέρωφ δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με το προεδρικό, και οι τάσεις στη Βουλή δεν είναι και οι καλύτερες για το νομοσχέδιο για την αφερεγγυότητα. Και σάφως τα δικηγορικά γραφεία, τα οποία δεν εμπλέκονται στη συμφωνία θα κινητοποιήσουν τα δικά τους ΜΜΕ και πολιτικούς.

Η κ. Γιωρκάτζη σε αυτό το πλαίσιο, μάλλον δεν υπολόγιζε σωστά σε τί έμπλεκε. Αλλά σαφώς η δίκη της σύγκρουση συμφερόντων και οι διαρροές της δεν είναι το βασικό πρόβλημα. Αντίθετα, η επίθεση εναντίον της έχει να κάνει και με το φόβο ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει στοιχεία, τα οποία έχει στη διάθεση της για να διευρυνήσει τον κύκλο των αποκαλύψεων.



[1] Γεωργαλλίδης [1985], σ. 163.
[2] Γεωργαλλίδης [1985], σ. 163. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου