22 Φεβ 2015

Νομοσχέδιο για την Αφερεγγυότητα- Μια ακόμα εξαπάτηση

Του Σωτήρη Βλάχου

Το περιβόητο Νομοσχέδιο για την Αφερεγγυότητα, που για μήνες τώρα ετοιμάζεται με δήθεν στόχο την προστασία του απλού κόσμου, ξεσκεπάζει για ακόμα μια φορά τις προθέσεις αυτής της κυβέρνησης, όσον αφορά τουλάχιστον τις εκποιήσεις.

Το νομοσχέδιο για την Αφερεγγυότητα με κανένα τρόπο δεν παρέχει συγκεκριμένες και σαφείς πρόνοιες που να προστατεύουν όσους η κρίση άφησε άνεργους ή με κουρεμένα εισοδήματα.
Κατασκευάστηκε για να εξασφαλίσει πάνω από όλα τα πιστωτικά ιδρύματα, τις τράπεζες, και ότι κανένας από τους πιστωτές δεν θα επωφεληθεί περισσότερο από τους άλλους, μετά την πούληση ακινήτου.

Δεν μπορούμε στα σίγουρα να προβούμε σε εκτενή παράθεση και σχολιασμό σε αυτό το συγκεκριμένο άρθρο όλων των προνοιών του νόμου. Μπορούμε όμως να τεκμηριώσουμε την πιο πάνω διαπίστωση, παραθέτοντας και σχολιάζοντας κάποιες από τις πρόνοιες του.

Ξεκινώντας από αυτά που μάθαμε να θωρούμε φυσιολογικά:
« ο χρεώστης καταθέτει αίτηση στο δικαστήριο με γραπτή δήλωση αποκαλύπτοντας τα περιουσιακά του στοιχεία… το δικαστήριο το παραπέμπει στην Υπηρεσία Αφερεγγυότητας…

Ποια είναι όμως αυτή η υπηρεσία;
«Η Υπηρεσία Αφερεγγυότητας που  είναι ουσιαστικά μέρος του τμήματος Εφόρου και Παραλήπτη με διευρυμένες εξουσίες, διορίζει σύμβουλο ( του χρεώστη) από μια λίστα που έχει στη διάθεση της.»
Τίποτε άλλο δεν μαθαίνουμε. Ούτε για το πώς καταρτίζεται αυτή η υπηρεσία, ούτε για το ποιος την ελέγχει, ούτε για το ποιοι θα απαρτίζουν την λίστα συμβούλων, πως θα επιλέγονται και πως θα ελέγχονται.

Ζούμε όμως σε εποχές που το Ανώτατο Δικαστήριο βρήκε αντισυνταγματικό το νομοσχέδιο για περικοπές στις πολλαπλές συντάξεις ανωτάτων στελεχών του κράτους, σε μια περίοδο που η υπόλοιπη κοινωνία βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην  ανέχεια. Βρήκε αντισυνταγματικό το νομοσχέδιο για προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά δεν βρήκε αντισυνταγματικό το κούρεμα των καταθέσεων.

Τι είναι λοιπόν αυτό που εγγυάται ότι όλοι αυτοί θεσμοί που δημιουργούνται και όλοι αυτοί που τους πλαισιώνουν, θα σταθούν με τον δίκαιο του απλού κόσμου, ή έστω «αμερόληπτα» πάνω στα ζητήματα; Και ποιος θα αξιολογεί αυτό που κάνουν; 

Μέσα σε αυτή την επικίνδυνη λογική των εξουσιών της Υπηρεσίας Αφερεγγυότητας κινείται ο νόμος.
«Η Υπηρεσία Αφερεγγυότητας, η οποία διαθέτει ευρείες εξουσίες έρευνας και διασταύρωσης των οικονομικών στοιχείων του χρεώστη, για τις περιπτώσεις που κρίνει ότι δικαιολογείται η έκδοση του Διατάγματος θα εκδίδει σχετικό πιστοποιητικό και θα καταχωρεί σχετική αίτηση στο Δικαστήριο».
Ευρείες εξουσίες λοιπόν και, ταυτόχρονα, το δικαίωμα να κρίνει ότι δικαιολογείται…

Είναι κανόνας της κοινωνίας που έχει νιώσει στο πετσί του ο κάθε απλός πολίτης: Όσο πιο λίγα και ασαφή είναι τα κριτήρια και όσο πιο ευρείες οι εξουσίες, τόσο πιο επίφοβο ότι τα πράγματα θα λειτουργήσουν σε βάρος των μη προνομιούχων στρωμάτων της κοινωνίας.

Όσο προχωρά το νομοθέτημα της αφερεγγυότητας, τόσο πιο ενδιαφέρον γίνεται. Και μπαίνει απότομα, σε κάποια φάση, στην «καρδιά» του ζητήματος. Του κύριου στόχου, δηλαδή, του νομοθετήματος, που είναι η προστασία των πιστωτών, των τραπεζών, από την πιθανότητα να υποστούν «ανεπανόρθωτη ζημιά».

Ναι κυρίες και κύριοι, δεν κρύβονται καν, με αυτά τα λόγια μιλούν. Αν τυχόν εκδοθεί από Δικαστήριο διάταγμα που να προστατεύει αυτόν που χρωστά στην τράπεζα, τότε αυτή έχει την δυνατότητα, «να αιτηθεί στο αρμόδιο δικαστήριο για διάταγμα το οποίο θα (την) εξαιρεί από το προστατευτικό διάταγμα εφόσον αποδείξει ότι η μη εξαίρεση θα (της) επιφέρειανεπανόρθωτη ζημία και ότι με την εξαίρεση (της) δεν αδικείται άλλος πιστωτής.»

Αυτές είναι οι έγνοιες σε ένα νομοσχέδιο που υποτίθεται ότι ετοιμάζεται για να προστατέψει όλους εμάς: Να μην πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά η Τράπεζα αλλά και να μην επωφεληθεί κάποια περισσότερο από τις άλλες.

Για τις αναπανόρθοτες ζημιες της πλεοψηφίας του κόσμου, ζημιές για τις οποίες δεν φέρει καμιά ευθύνη, ζημιές που προκλήθηκαν με πρωταγωνιστές τις τράπεζες, δεν υπάρχει καμιά αναφορά στο νομοσχέδιο.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου