8 Φεβ 2015

Μια οπτική για την δυναμική των δρόμων – και των ιστορικών αναλογιών: Η «αντάρα» της ταξικής πάλης Οι επαναστάσεις αρχίζουν στους δρόμους!

Του Robert Hunziker

Η αντάρα της ταξικής πάλης ενισχύεται σε όλη την ευρώπη, όπου «τα χαρακώματα είναι στους δρόμους» μεγάλων πόλεων που έχουν υποφέρει από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές όπως διακηρύσσονται από τις παγκόσμιες νομισματικές αρχές όπως η Ε.Ε και το ΔΝΤ.

Ξαφνικά, ο «Ιός ΣΥΡΙΖΑ» μεταδίδεται στην Ευρώπη. Οι λαοί  σιχάθηκαν τη λιτότητα που τους επιβλήθηκε. Βγαίνουν στους δρόμους!

Οι Τίτλοι απεικονίζουν την απέχθεια: «Ο θυμός ενάντια στη λιτότητα θερίζει από την Ελλάδα μέχρι την Ισπανία, όπου εκατοντάδες χιλιάδες βγαίνουν στους δρόμους σε στήριξη του αναδυόμενου ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος», Daily Mail, 31 Ιανουαρίου 2015. Η «Πορεία της Αλλαγής» συγκλίνει γύρω από συντριβάνι Cibeles της Μαδρίτης. Οι άνθρωποι έχουν απηυδύσει, και δείχνουν τη στήριξή τους σε ένα χαρισμάτικό ηγέτη με κοτσίδα και τζην που ονομάζεται Pablo Inglesias, το υποψήφιο του κόμματος Podemos, 36-χρονο καθηγητή πολιτικών επιστημών.

Το αντι-καθεστωτικό κόμμα Podemos (“Μπορούμε”) στην Ισπανία, δημιουργήθηκε πριν από ένα χρόνο και ήδη προπορεύεται στην κούρσα των εκλογών της Ισπανίας, φέτος.

Στην Ελλάδα, το πρόγραμμα λιτότητας που προωθείται στη χώρα από τις παγκόσμιες νομισματικές αρχές τα τελεταία χρόνια προκάλεσε σμίκρυνση στην οικονομία κατά 25% και η ανεργία αυξήθηκε στο 36%. Αυτό είναι διάσωση; Μοιάζει περισσότερο με γροθιά νοκ-άουτ!

Τώρα, με τη νέα αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, αυτό που γίνεται δελεαστικό μέσα σε 48 ώρες από την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ για τους πολίτες που μαστίζονται από μέτρα λιτότητας σε όλο τον κόσμο σύμφωνα με την εφημερίδα The Guardian είναι αυτό: «Πρώτα αποσύρθηκαν τα οδοφράγματα έξω από το ελληνικό κοινοβούλιο. Στη συνέχεια, ανακοινώθηκε η διακοπή των ιδιωτικοποιήσεων και η αποκατάσταση των συντάξεων. Και μετά, η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ. Και όλα αυτά, προτού πραγματοποιήσει την πρώτη συνεδρία του νέου υπουργικού του συμβουλίου, ο νέος πρωθυπουργός, ο αριστερός Αλέξης Τσίπρας. Μετά από αυτό, οι υπουργοί ανακοίνωσαν περισσότερα μέτρα: την απόσυρση των τελών για συνταγογραφήσεις φαρμάκων και ιατρικών επισκέψεων στα νοσοκομεία, την αποκατάσταση των εργασιακών συλλογικών συμβάσεων, την επαναπρόσληψη των απολυθέντων από το δημόσιο τομέα, τη χορήγηση ιθαγένειας για παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα,» Αλέξης Τσίπρας, οι νέοι ριζοσπάστες της Ελλάδας διώχνουν την εποχή της λιτότητας, The Guardian, 28 Ιανουαρίου 2015.

Είναι ένα μικρό θαύμα που οι δρόμοι της Μαδρίτης γέμισαν με εκατοντάδες χιλιάδες λίγες μέρες μετά την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, σαν μια μεγάλη αναπνοή να απλώνεται σε όλη την ήπειρο;

Ήταν πριν από μερικούς μόνο μήνες, το Νοέμβριο του 2014, που τουλάχιστον 100,000 εργαζόμενοι γέμισαν τους δρόμους των Βρυξελλών ως διαμαρτυρία ενάντια στις μεταρρυθμίσεις της βελγικής ελεύθερης αγοράς και τη λιτότητα. Η βελγική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι επιχειρήσεις έχουν ανάγκη από φορολογικές ελαφρύνσεις για να ανταγωνιστούν την παγκόσμια αγορά, έτσι προτείνει περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, την παγοποίηση μισθών και την αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης. Έτσι πάει, οι άνθρωποι εισπράττουν περικοπές ενώ οι επιχειρήσεις εισπράττουν αυξήσεις.

Στην Ιταλία, «Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα λιτότητας», Global Research, Νοέμβρης 2014. Οι διαμαρτυρόμενοι κρατούσαν πανό με το σύνθημα «Σήμερα είναι μόνο η αρχή».
Ο στόχος αυτής της εκπεφραζόμενης δυσαρέσκειας σε όλη την ήπειρο είναι οι ιδιοτελείς πατερναλιστικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού για ιδιωτικοποιήσεις, μειωμένη κρατική παρέμβαση και εξάρτηση από την «ελεύθερη αγορά» ως διαιτητής της κοινωνικό-οικονομικής δικαιοσύνης αλλά βγαίνουν ξινές επειδή τόσο λίγοι επωφελούνται εις βάρος των πολλών. Δόθηκε αρκετός χρόνος, οι άνθρωποι επανέρχονται.

Στο ίδιο πνεύμα, ο νεοφιλελευθερισμός έχει γίνει μια «κατοχική δύναμη» σε όλο τον κόσμο, δηλαδή το μοτίβο του νεοφιλελευθερισμού αποτελείται από 1) επίθεση στο κράτος προς όφελος της αγοράς, 2) στην πολιτική προς όφελος των οικονομικών και 3) στα πολιτικά κόμματα προς όφελος των μεγαλοεπιχειρήσεων. Μεμονωμένα, ο νεοφιλελευθερισμός σπέρνει στο πέρασμά του το σκληρό «κορπορατισμό» χωρίς την υποταγή του κράτους και τη σύνδεση με τους ανθρώπους.

Όπως προκύπτει, οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους. Συρρέουν στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Είναι η αναβίωση της Γαλλικής Επανάστασης αλλά χωρίς τις τσουκράνες, τις πέτρες και τα ξύλα. Το 1793 το κεφάλι του βασιλιά Λουδοβίκου του 16ου θυσιάστηκε στο όνομα της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης, αλλά σήμερα η ελευθερία, η ισότητα, η αδελφοσύνη εναπόκεινται στην «αυτοσυγκράτηση, στο προτιμητέο και στη διαίρεση». Αναμφίβολα, ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ (Το Κοινωνικό Συμβόλαιο, 1762) στριφογυρίζει στον τάφο του: «μόνο οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν κυριαχία» έχουν αυτό το παντοδύναμο δικαίωμα».

Σήμερα, το «εταιρικό κράτος» είναι ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 16ος. Η αριστοκρατία κατοικεί και ταξιδεύει κατά μήκος του κίτρινου πέτρινου δρόμου της ελεύθερης αγοράς προς τη Σμαραγδένια Πολιτεία για να συνατήσει το Μάγο και το πλούσιο θείο Πέννυμπαγκς της Μονόπολης, και «η μονόπωλη είναι το παιχνίδι τους».

Αυτός/ αυτή που ελέγχει την περισσότερη περιουσία, κερδίζει. Όπως συμβαίνει, ο νεοφιλελευθερισμός της ελεύθερης αγοράς έχει να κάνει με τον έλεγχο, τον έλεγχο των ανθρώπων, την εξαγωγή των μισθών σε χαμηλότερους πλειοδότες στο εξωτερικό ώστε να αποφεύγονται κρατικοί κανονισμοί, η μείωση του συνδικαλισμού, η ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, η περικοπή των κοινωνικών παροχών, η λιτότητα, η λιτότητα και περισσότερη λιτότητα, ενώ ιδιωτικοποιούνται τα πάντα. Το αποτέλεσμα είναι αδύνατη οικονομική απόδοση σε κάθε κλάδο, με περικοπές για τους εργαζόμενους και μετατροπή σε ερείπια.

Για παράδειγμα, στο Δουβλίνο, τα νέα τέλη για το νερό λειτουργούν σαν σπινθήρας στη συσσωρευμένη οργή και δυσαρέσκεια έξι χρόνων λιτότητας, με δεκάδες χιλιάδες να κατακλύζουν τους δρόμους, το Δεκέμβρη του 2014, διαμαρτυρόμενοι ενάντια στα νέα τέλη νερού, ένα ακόμα παράδειγμα της αντίδρασης των πολιτών στα μέτρα νεοφιλελεύθερης λιτότητας που τιμωρούν τους εργαζόμενους και σαν κούτσουρα στη φωτιά μεγάλες ομάδες ανθρώπων διαμαρτύρονται με την παραμικρή ένδειξη νέων μέτρων λιτότητας.

Αποσπάσματα από το κείμενο: Class War Furor. Revolutions Start in the Streets!





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου