15 Φεβ 2015

Η σκιά της διαπλοκής και η απονομιμοποίηση της δικαστικής εξουσίας: Ο Βέργας, σε ρόλο Λίλλη, κάνει πια ξεκάθαρο το καθεστώς συναλλαγής και στησίματος δικών και εμφανίζεται το διάχυτο, πια, αίσθημα της έλλειψης εμπιστοσύνης στην κυπριακή δικαιοσύνη και στην κρατική εισαγγελία



Η αποκάλυψη της συναλλαγής του Βέργα με την Εισαγγελία φάνηκε να ανοίγει τελικά και την πόρτα στο σαρκασμό για τη Γενική Εισαγγελία. Το σχόλια στο ίντερνετ ήταν εκφραστικά, όπως και η πίεση που, ξαφνικά, φάνηκε να νιώθει ο Ρίκκος από ερωτήσεις δημοσιογράφων. Η σοβαροφάνεια, που κάλυπτε την εμμονή ενός δικηγόρου να προωθήσει συγκεκριμένα συμφέροντα ήταν πλέον εμφανής.

Όταν ο Φιλελεύθερος δεν αναμασά τον Λίλλη (με πρωταγωνιστή τον Βέργα τώρα)  σαν «αθώο θύμα»…
Όταν ο Φιλελεύθερος έχει τέτοια σχόλια, οι μετατοπίσεις είναι μάλλον εμφανείς.
Χ. Χατζηδημητρίου σχόλιο  με τίτλο «Η Μεγάλη κομπίνα»

«Αν βαρεθήκατε να ψάχνετε πως θα πιάσετε την καλή…να στήσετε την μεγάλη κομπίνα…Φροντίστε να αναμίξετε και άλλους στο σχέδιο…Αφού καταφέρετε να βάλετε στην άκρη κάποια εκατομμύρια..βγείτε από το κόλπο…Αν τυχόν σας πάρουν μυρωδιά..Δηλώστε αμέσως έτοιμος για συνεργασία με τις Αρχές…Ρίξετε τα πιο δυνατά ονόματα στο παζάρι και παζαρέψτε..Και μην υποχωρήσετε… Απέναντι σας..Τον Ρίκκο και τον βοηθό του έχετε. Έτοιμους να πουν πως κινδυνεύετε στις φυλακές, για αυτό πρέπει να κάνετε Τσικνοπέμπτη (και Πάσχα και Χριστούγεννα) σε προστατευόμενο χώρο. Προαιρετικά, για την υστεροφημία σας, κάνετε και κάποια δωρεά. Κανένα διαμέρισμα…Και έπειτα; Νέος είστε, λεφτά διαθέτετε..και θα ζήσετε μια χαρά.»

Δεν χρειάζεται να αλλάξει ούτε λέξη για να ταιριάζει με τον Λίλλη. Αλλά, βέβαια, η πιο μεγάλη αιχμή αφορά τον Βοηθό του Ρίκκου. Όταν η παραδρομή της γλώσσας, έστω, αν όχι το ηθελημένο χιούμορ, ειρωνεύεται με τέτοιο τρόπο τον ίδιο τον Γενικό Εισαγγελέα («Τον Ρίκκο και τον βοηθό του»), προφανώς, η σοβαροφάνεια, έχει πια καταρρεύσει. Αλλά δεν ήταν μόνη της η κ. Χατζηδημητρίου. Ιδού ο διευθυντής σύνταξης, ο κ. Μιχαηλίδης («ένα κράτος και ένα αποχευτετικό»), ο οποίος στήριζε μέχρι τώρα τον Ρίκκο και μάλιστα προσπάθησε να συγκαλύψει τις ηχογραφήσεις για το πώς στήθηκε η δίκη της Δρομολοξιάς. Εδώ όμως..:
«Το ερώτημα όμως είναι αν είναι σοβαρό  ένα κράτος που ερευνά επί μήνες την πιο βρώμικη κυριολεκτικά υπόθεση λεηλασίας δημόσιου χρήματος, στο τέλος να περιμένει από τον βαθιά βουτηγμένο στην βρωμιά να αποκαλύψει τις παρανομίες άλλων. Διότι δεν πιστεύουμε ότι αποφάσισαν να προφυλάξουν τον Βέργα γιατί απειλήθηκε η ζωή του…Αξίζει όμως σε ένα κράτος να παζαρεύει με την βρώμια και την δυσωδία; Αξίζει να προκαλείται τόσο έντονα το δημόσιο αίσθημα;…Ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Βοηθός Γ. Εισαγγελέας…με την απόφαση τους…καταστρέφουν ότι έκτισαν μέχρι τώρα.»

Φυσικά, ο Βέργας δεν είναι καν ο «πιο βαθιά βουτηγμένος» - εδώ η υπόθεση ξεκίνησε με 40 εκατομμύρια υπερχρεώσεις και έφτασε να ασχολείται με μόλις 1.7 εκατομμύρια σε μίζες. Απαλλάγηκαν πολλοί άλλοι «βαθιά βουτηγμένοι», που είχαν κομματικές πλάτες στην Εισαγγελία – και εκείνοι έγιναν μάρτυρες κατηγορίας. Αλλά η συνειδητοποίηση ότι η απαλλαγή των ενόχων έχει φτάσει, πια, σε κωμικό σημείο είναι σημαντική. Διότι ο διευθυντής σύνταξης, δεν φαίνεται να κατανοεί ακόμα το μέγεθος του σκανδάλου των απαλλαγών – αλλά αντιδρά με βάση τα πρωτοσέλιδα της ίδιας της εφημερίδας του. Δηλαδή, τί τους διοχέτευε η εισαγγελία – την αρχική σκόνη για συναυλίες, και sms απειλών, τις αναφορές για «βρώμια και δυσωδία» για «πάρτι εκατομμυρίων» και τελικά, ο «κακός» θα την βγάλει καθαρή. Όταν το θέαμα των πρωτοσέλιδων αρχίζει να συνειδητοποιεί τη χειραγώγηση, είναι ένα ακόμα βήμα απονομιμοποίησης του σεναρίου που έστηνε η εισαγγελία.

Μέχρι και ο Καλλινίκου («Ο Βέργας τουρίστας, το κάζο με τις γ.δ. και τα καρναβάλια που ήρθαν γάντι»):
«..αν νομίζουν ότι οι αγανακτισμένοι πολίτες θεωρούν δικαιοσύνη να περάσει ο Σαββάκης την ποινή του σε στυλ μόνιμου τουρίστα, τότε προφανώς υποτιμούν την νοημοσύνη τους.»

Η απονομιμοποίηση της δικαστικής εξουσίας σε δυο μόλις χρόνια: Από τη συγκάλυψη της υπόθεσης Λούτσιου από «παττιχάρηδες δικαστές», μέχρι τις ηχογραφήσεις της Δρομολαξιάς για το στήσιμο της δίκης, και το ξέπλυμα των εργολάβων  - και του Βέργα - στην Πάφο
Αυτό που συμβαίνει είναι η σταδιακή απονομιμοποίηση της δικαστικής εξουσίας. Μπορεί στην επιφάνεια μερικοί να ένιωθαν ότι προκαλώντας θεάματα, θα κέρδιζαν με τις μετατοπίσεις έμφασης – αλλά παρέβλεπαν ότι ουσιαστικά άνοιγαν ένα δρόμο που αγγίζει την ίδια την νομιμοποίηση του βαθέως κράτους.

Η πρώτη υπόθεση που πέρασε μεν, αλλά άφησε σαφώς στο στίγμα της στα υπόγεια της συλλογικής μνήμης ήταν η υπόθεση Λούτσιου και ο τρόπος που δεν διερευνήθηκε με την επιτροπή Πική. Η αποκάλυψη ότι ο συμπέθερος του προέδρου είχε μετακινήσει γύρω στα 25 εκατομμύρια πριν το κούρεμα, έμοιαζε να κωδικοποιεί στο μυαλό της κοινής γνώμης και το ψέμα ότι η κυβέρνηση δεν ήξερε για το κούρεμα,[1] αλλά και την ιδιοτελή συμπεριφορά των μελών της. Η κυβέρνηση προσπάθησε, τότε, να λογοκρίνει το θέμα, ή να το ρίξει τα μαλακά. Ο βασικός μηχανισμός που επιλέγηκε ήταν μια υποτιθέμενη επιτροπή για την οικονομία, την οποία αποτελούσαν δικαστές ή νομικοί. Έχοντας, τότε, τον έλεγχο ή την εξάρτηση περίπου το 90% των ΜΜΕ, η κυβέρνηση προσπάθησε να εμφανίσει την επιτροπή ως τον κατάλληλο μηχανισμό διερεύνησης. Η επιτροπή, όμως, βρέθηκε από την αρχή να έχει προβλήματα σύγκρουσης συμφερόντων για διάφορα μέλη της και στο τέλος γελοιοποιήθηκε σε βαθμό που μέχρι και ο Α. Μιχαηλίδης που την στήριζε, ελπίζοντας σε καταδίκη της προηγούμενης κυβέρνησης, να αποκαλέσει τους συμμετέχοντες δικαστές παττιχάρηδες. Η γελοιοποίηση προήλθε από το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε ότι, με βάση τον νόμο, η επιτροπή δεν μπορούσε να ερευνήσει τον πρόεδρο – άρα οι βαρύγδουπες δηλώσεις τον Απρίλιο ότι δήθεν οι αξιοσέβαστοι δικαστές θα διερευνούσαν και τον πρόεδρο και την οικογένεια του ήταν ψέματα – και με την ανοχή των δικαστών που δεν παραιτήθηκαν, ούτε διέψευσαν τον πρόεδρο, όταν έκανε σχετικές δηλώσεις. Το θέμα πέρασε στα μαλακά, αλλά άφησε ένα αίσθημα ότι ακόμα και οι δικαστές, η εστω αυτοι που απαρτιζαν την επιτροπη, δεν ήταν αξιόπιστοι.

Η νέα κυβέρνηση, ωστόσο, φάνηκε ότι θα προσπαθούσε να κυβερνήσει σαν εξουσία δικηγόρων. Η βαθιά ταύτιση του προέδρου με το επάγγελμα, το οποίο ασκούσε πριν εκλέγει, θα γινόταν σαφής και στην επόμενη περίοδο, αλλά ο διορισμός του Ρ. Ερωτοκρίτου έδωσε το στίγμα ότι η κυβέρνηση θα προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει ανάλογες πρακτικές. Αν και είχαν υπάρξει και άλλοι πρόεδροι δικηγόροι, ήταν η πρώτη φορά που γινόταν σαφής προσπάθεια να μετατραπεί η γενική εισαγγελία σε μηχανισμό προώθησης των συμφερόντων του κυβερνώντος κόμματος και του προέδρου. Το φθινόπωρο του 2013, ο Ρίκκος προώθησε δυο εκστρατείες – η μια ήταν ενάντια στον κ. Δημητριάδη, τον οποίο είχε βάλει και προσωπικά στο στόχαστρο ο κ. Αναστασιάδης, διότι δεν συγκάλυψε το θέμα των εκροών του συμπέθερου, και το άλλο ήταν η Δρομολοξιά, όπου είχε προσωπικά συμφέροντα ο κ. Χάσικος, αλλά ήταν και ένα θέμα στο οποίο επένδυσε για να γίνει επίθεση ενάντια στην αριστερά, αλλά και τους ημικρατικούς. Εκεί εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το σενάριο τα ΜΜΕ να κατασκευάζουν ένα θέαμα με επιλεκτικές διαρροές και καθοδήγηση από την εισαγγελία και το υπουργείο εσωτερικών, και τελικά, να απαλλάσσεται ο βασικός υπεύθυνος. Εκείνο το θέαμα δέχθηκε ένα μεγάλο πλήγμα με την δημοσιοποίηση των ηχογραφημένων συνομιλιών Ρίκκου, δικηγόρου και Λίλλη.  Η εισαγγελία είχε, βέβαια, ακόμα γερές προσβάσεις στα ΜΜΕ και έτσι το θέμα έμεινε μετέωρο. Και επανήλθε, βέβαια, όταν το δικαστήριο, και ιδιαίτερα ο κ. Σάντης, έδωσε τη εικόνα ότι δεν ήταν τυχαία η αναφορά στο όνομα του στις ηχογραφημένες συνομιλίες. Για μια μερίδα της κοινωνίας, όχι απλώς η εισαγγελία, αλλά και η ίδια πια η δικαστική εξουσία στην Κύπρο άρχισε να φαίνεται διάτρητη και ελεγχόμενη κομματικά. Το συγκεκριμένο θέμα θα συνεχίσει, βέβαια, να είναι το σημείο γύρω από το οποίο θα γίνουν και άλλες δικαστικές αντιπαραθέσεις – αφού αν τα Ανώτατο δεν παρέμβει σε αυτό που βιώνεται ως ξεκάθαρη κομματική απόφαση από τον κ. Σάντη και τους άλλους δυο δικαστές [οι οποίοι πήραν και προαγωγές πρόσφατα σε ένα ύποπτο κλίμα] το θέμα θα πάει και εκτός Κύπρου. Αν κρίνει κανείς και από την επίσκεψη Παππά στον Β. Ζαννέτο, είναι μάλλον ευρύτερη η καχυποψία. 

Αν, όμως, εκείνη η αμφισβήτηση ήταν απόσυρση εμπιστοσύνης από μια μερίδα της κοινωνίας, η γενική εισαγγελία φάνηκε να μην μπορεί να αντιληφθεί τις συνέπειες. Έτσι, επανέλαβε τον εαυτό της στην Πάφο. Και πάλι υπήρξε μια ενορχηστρωμένη εκστρατεία από τους Ρίκκο και Χάσικο, η οποία όμως άρχισε να γίνεται έντονα ύποπτη, ακριβώς γιατί γινοταν κραυγαλεο το χάσμα ανάμεσα στο τί λεγόταν [τί διέρρεαν στα ΜΜΕ οι της εισαγγελίας και οι ανακριτές της] και στο πραγματικό σκάνδαλο των 40 εκατομμυρίων υπερχρεώσεων. Ήδη μερικοι δημοσιογράφοι άρχισαν να θέτουν το θέμα για τις απαλλαγές των εργολαβων  – οπότε, όταν η κωμωδία έφτασε στην ομολογία ότι ουσιαστικά ο Βέργας είχε εξαγοραστεί, καI μάλιστα ακριβά, οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν εκτεθειμένοι. Αυτοί πρόβαλαν την εικόνα του Βέργα, ως του απόλυτου κακού και τώρα ο Ρίκκος λίγο πολύ τους  ζητούσε να αλλάξουν βιολί πειθήνια, όπως έκαναν και με τον Λίλλη. Να εστιάσουν αλλού. Αλλά ήδη η υπόθεση της Πάφου μυρίζει έντονα κομματικό παρασκήνιο – και ως επίθεση σε μερικούς μέσα στο ΔΗΚΟ και μερικούς μέσα στην ΕΔΕΚ. Η επίθεση ενάντια στο ΑΚΕΛ είναι δεδομένη, λόγω των εμμονών του βοηθού γενικού εισαγγελέα, αλλά και λόγω των υπηρεσιών που φαίνεται να νιώθει ότι πρέπει να προσφέρει για το διορισμό του. Οι διαδικασία συλλήψεων του κ. Σιαηλή ή οι διαρροές για τον κ. Φακοντή ήταν εκφραστικές του πώς λειτουργεί η εισαγγελία πια. Οπότε, όταν έσκασε η φούσκα Βέργα,  ο Ρίκκος άρχισε να αποκτά το πραγματικό πρόσωπο του ρόλου του.

Όταν οι δικηγόροι γίνονται καθεστώς, τότε η ερώτηση του ποιόν εξυπηρετούν είναι αναπόφευκτη
Το βαθύτερο πρόβλημα που υπάρχει είναι η εικόνα ότι τώρα, πια, δεν μπορεί να εμπιστευθεί κάποιος την εισαγγελία, αλλά ούτε καν τα δικαστήρια, μετά από την υπόθεση με τον κ. Σάντη και προηγουμένως με τον κ.Πική. Σε αυτό το πλαίσιο, το κόλπο του Ρίκκου για να απαλλάσσει, αρχίζει πια να γίνεται ύποπτο για την πλειοψηφία πια – και αργά ή γρήγορα θα τεθεί και το ερώτημα ποιά συμφέροντα εξυπηρετεί ο κ. Ερωτοκρίτου. Και φυσικά, ποιός θα πληρώσει τις γενναιόδωρες προσφορές που κάνει – χάρισε μισό εκατομμύριο στο Φαντούση, και ένας πρόχειρος υπολογισμός δείχνει ότι μάλλον χάρισε και στον  κ. Λίλλη άνω των 5 εκατομμυρίων. Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για το δικηγορικό γραφεία των πολιτικών, σύντομα, μπορεί να αρχίσει να εστιάζει στα ιδιωτικά συμφέροντα, που εξυπηρετούνται από την γενική εισαγγελία. Ήδη στις λογοκρινομενες για τα δικαστήρια ηχογραφήσεις της Δρομολαξιάς αναφέρονται και ονόματα για ποιοί εξαγοράζονται.

.. η γενική εισαγγελία…επανέλαβε τον εαυτό της στην Πάφο. Και πάλι.. μια ενορχηστρωμένη εκστρατεία από τους Ρίκκο και Χάσικο, η οποία όμως άρχισε να γίνεται έντονα ύποπτη, ακριβώς γιατί γινοταν κραυγαλεο το χάσμα ανάμεσα στο τί διέρρεαν στα ΜΜΕ.. και στο πραγματικό σκάνδαλο των 40 εκατομμυρίων υπερχρεώσεων. Ήδη μερικοι δημοσιογράφοι άρχισαν να θέτουν το θέμα για τις απαλλαγες των εργολαβων – οπότε, όταν η κωμωδία έφτασε στην ομολογία ότι ουσιαστικά ο Βέργας είχε εξαγοραστεί… οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν εκτεθειμένοι. Αυτοί πρόβαλαν την εικόνα του Βέργα, ως του απόλυτου κακού και τώρα ο Ρίκκος λίγο πολύ τους  ζητούσε να αλλάξουν βιολί πειθήνια, όπως έκαναν και με τον Λίλλη. Να εστιάσουν αλλού. Αλλά ήδη η υπόθεση της Πάφου μυρίζει και κομματικό παρασκήνιο….Το βαθύτερο πρόβλημα.. είναι ότι τώρα, πια, δεν μπορεί να εμπιστευθεί κάποιος την εισαγγελία, αλλά ούτε καν τα δικαστήρια….


[1] Και διαψεύστηκε πανηγυρικά από τους πολυαγαπημένους της εταίρους

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου