8 Φεβ 2015

Η αντίσταση στις εκποιήσεις και η ένοχες εκροές των τραπεζών: ή ποιοί ναυαγήσαν το 2013 την ιδέα για διαχωρισμό σε «καλή» και «κακή» τράπεζα για να προστατεύσουν τους μεγάλο-οφειλέτες και ποιοί επιμένουν το 2014-15 να μην δημιουργηθεί δίχτυ προστασίας για τους μικροϊδιοκτήτες;


«Ο κ. Χαραλάμπους μέλος της Ανεξάρτητης Επιτροπής για το Μέλλον του Κυπριακού Τραπεζικού Τομέα και τέως Πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, παρέπεμψε σε δηλώσεις του στο Τρίτο πρόγραμμα του ΡΙΚ, την καταστροφική παρέμβαση πολιτικού η οποία απέτρεψε την δημιουργία "κακής τράπεζας", η οποία θα οδηγούσε στην εξυγίανση των τραπεζών και στην μείωση των επιτοκίων.  Ο σκοπός του πολιτικού κατά τον κ. Χαραλάμπους ήταν να προστατεύσει συγκεκριμένους μεγάλο-οφειλέτες[1]     ΡΙΚ,  5/2/2015

Το νέο σχήμα που βρίσκεται στα σκαριά [για την δημιουργία «κακης τραπεζας»] για τη Νέα Τράπεζα Κύπρου βρίσκει την έντονη αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου..[..]
ΤΗΝ ΚΑΘΕΤΗ αντίθεση του ΔΗΣΥ σε σχέση με το προωθούμενο σχέδιο διαχωρισμού της Τράπεζας Κύπρου εξέφρασε χθες ο Πρόεδρος του κόμματος, Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος άσκησε δριμεία κριτική προς όσους επιχειρούν να προωθήσουν τέτοιες αποφάσεις. See more at: http://www.sigmalive.com/archive/simerini/business/news/569605#sthash.lNXGhZnj.dpuf
23/7/2013

Καθώς η τρόικα περνά την υπαρξιακή της κρίση με την ανοικτή αμφισβήτηση της από την ελληνική κυβέρνηση, η Κύπρος επανέρχεται και σαν εφιάλτης. Διότι εκεί που ήθελε η τρόικα να λανσάρει την Κύπρο ως μοντέλο υπάκουων ιθαγενών, για να ξεχαστεί και η εξέγερση του Μάρτη του 2013, αλλά και η προηγούμενη αντίσταση [και στη λιτότητα και στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα], ξαφνικά από περασμένο καλοκαίρι, η ευρωπαϊκή επιβολή ξανασυναντηθηκε με ένα ευαίσθητο σημείο των ιθαγενών – την μικρό-ιδιοκτησία. Έτσι άλλωστε ήταν και με τις καταθέσεις – όταν έγινε η απόπειρα να φορολογηθούν όλες οι καταθέσεις υπήρξε μια θύελλα που ακύρωσε την απόφαση του Γιούρογκρουπ. Και τώρα, ο κίνδυνος μαζικών εκποιήσεων, άλλαξε δραματικά τις ισορροπίες – και ο φόβος, και η τρομολαγνεία που λέει και ο Τσίπρας, άρχισε να μην αποδίδει. Οι κύπριοι κάνουν αυτό που ξέρουν καλά. Θεσμικό ανταρτοπόλεμο – το έμαθαν από τον καιρό της αποικιοκρατίας, και τον ξαναεφευρίσκουν. Έτσι, η τρόικα δυσφορεί, απειλεί – αλλά υπάρχει και ο κίνδυνος, για την ίδια, σύντομα να μην υπάρχει, αν λ.χ. αναγκαστεί να αποχωρήσει η ΕΚΤ.

Ποιοί λειτουργούν ως όργανα εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λίγων: από την άρνηση να προστατευθει η πρώτη κατοικία, μέχρι την αρχική επιμονή να μην δημιουργηθεί «κακή τράπεζα» με τα δάνεια των μεγάλο-οφειλετών
Αυτή τη βδομάδα, οι της τρόικας, που είχαν κάποτε ένα τουπέ ρωμαίου εκατόνταρχου, είναι πια πιο διακριτικοί. Και ο υπουργός οικονομικών δεν ξέρει πια τί να πει για να πείσει τους ιθαγενείς. Ποτέ του δεν ήταν πειστικός ο κ. Γεωργιάδης. Και άλλωστε, αυτός μαζί με μερικούς άλλους έχουν γίνει τα σύμβολα ότι η τρόικα είναι ένας εξωτερικός μηχανισμός που χρησιμοποιούν κάποιοι για ανακατανομή πόρων και εισοδημάτων προς μια μικρή οικονομική ελίτ. Το βασικό ζήτημα που τίθεται είναι, πια, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Είναι ένα ποσοστό, που αν και δεν αναφέρεται τακτικά πια, μπορεί να φτάνει και τα μισά δάνεια.[2] Σαφώς, κανένα τραπεζιτικό σύστημα δεν μπορεί να αντέξει ένα τέτοιο σκηνικό. Όμως, το θέμα είναι ότι τα μη  εξυπηρετούμενα δάνεια, δεν είναι μια ενιαία κατηγορία – και είναι ενδιαφέρον ότι η νυν διοικητής, όπως και το υπουργείο οικονομικών, αποφεύγουν συστηματικά να δώσουν στοιχεία και να κάνουν ένα βασικό διαχωρισμό ανάμεσα σε δάνεια μικρό-οφειλετών, και ιδιαίτερα δάνεια που αφορούν την πρώτη/κύρια κατοικία και τα δάνεια των μεγάλο-οφειλετών. Το μοντέλο το οποίο συζητείτο το 2013 ήταν το ακόλουθο – και εστίαζε στους μεγαλοοφειλέτες.

Στο νέο σχήμα θα μεταφερθούν, κατά βάση, τα δάνεια των 50 επιχειρηματιών ανάπτυξης γης που έχουν εξασφαλίσει υπέρογκα ποσά ως δάνεια από την Τράπεζα Κύπρου και τα οποία σήμερα είναι μη εξυπηρετούμενα.
Σύμφωνα με το σχήμα που μελετάται, και το οποίο θα διαχωρίζει την Τράπεζα Κύπρου σε Εμπορική και Κτηματική, η «κακή τράπεζα» θα έχει τη μορφή εταιρείας διαχείρισης, η οποία θ’ αναλαμβάνει όλα τα προβληματικά δάνεια μεγάλων δανειζομένων, που έχουν συνομολογηθεί με την Τράπεζα Κύπρου. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονται από τον τομέα της ανάπτυξης γης.
- See more at: http://www.sigmalive.com/archive/simerini/business/news/569605#sthash.lNXGhZnj.dpuf

Οι επιθέσεις ενάντια στον κ. Δημητριάδη ως μια διαδικασία ανάκτησης ελέγχου της Κεντρικής από τα συμφέροντα γύρω από τους μεγάλο-οφειλέτες και τα τοπικά τζάκια – και το μπούμερανγκ με την επέλαση των ξένων επενδυτών και των στενών οικογενειακών συμφερόντων
Η αντιπαράθεση μάλιστα για αυτό ακριβώς το θέμα ήταν στο επίκεντρο της διαμάχης για έλεγχο της κεντρικής το 2013. Ο κ. Δημητριάδης έγινε στόχος αρχικά της κυβέρνησης, γιατί δεν συγκάλυψε τις εκροές του συμπέθερου του προέδρου, αλλά ακολούθως έγινε βασικός στόχος του ΔΗΣΥ, και των συμφερόντων που υιοθέτησε το κυβερνών κόμμα, διότι είχε εισηγηθεί ως λύση στα μη εξυπηρετούμενα τον διαχωρισμό της Τράπεζας Κύπρου σε καλή και κακή τράπεζα. Αυτό, όμως, θα σήμαινε ότι τα δάνεια των μεγάλο-οφειλετών, τα οποία υπολογίζονται σε 6 δις[3] [για περίπου 30 επιχειρήσεις] και αντιστοιχούν στο ένα τρίτο του ΑΕΠ, θα αποκτούσαν προτεραιότητα ως θέμα εστίασης. Μετά το σοκ από το μπούμερανγκ που έπαθε η τοπική αστική τάξη με την προσπάθεια της να φορτώσει σε όλους ένα κούρεμα καταθέσεων, τα μεγάλα συμφέροντα σαφώς οχυρώθηκαν πίσω από την προσπάθεια για έλεγχο της Κεντρικής. Η θλιβερή συνεργασία της εισαγγελίας, αλλά και της πλειοψηφίας των ΜΜΕ, θα είναι τεκμήριο εκείνης της εποχής. Η τελική επίθεση ενάντια στον κ. Δημητριάδη έγινε το φθινόπωρο του 2013 με άξονα την επιμονή του να εφαρμόζει ελέγχους, τους κανονισμούς δηλαδή, για διορισμούς στα ΔΣ των τραπεζών. Τα τζάκια με έρεισμα στην κυβέρνηση και τα ΜΜΕ τον έδιωξαν, αλλά ήταν μια πύρρεια νίκη. Η κυβέρνηση μπορούσε, πια, να διορίζει ό,ποιους ήθελε, αλλά όπως ορθά παρατήρησε και ο Ν. Παπαδόπουλος διόριζε πελάτες του οικογενειακού, δικηγορικού γραφείου του κ. Αναστασιάδη. Και στην Ελληνική διόρισε μια φίλη του ο υπουργός οικονομικών. Τα τζάκια έχασαν μπροστά στους ξένους και τα στενά οικογενειακά συμφέροντα.

Αλλά, καθώς στηνόταν αυτό το σκηνικό, η κοινωνία είχε επίσης αρχίσει να συνέρχεται από την τρομολαγνεία και την υστερία στην οποία την υπέβαλαν μετά την εξέγερση και την επιτυχημένη αντίσταση της στο πρώτο κούρεμα. Και έτσι, οι εκποιήσεις βρήκαν, πια, ένα τείχος αντίστασης και δυσπιστίας – και ο Χάρης φαινόταν σαν κωμικός messenger.

Ο Χούριγκαν πουλά  φίλο-λαϊκές ευαισθησίες για να συγκαλύψει τον στόχο της πώλησης πακέτων δανείων σε hedge funds;
Αυτή τη βδομάδα σε μια νέα κίνηση πίεσης, ο κ. Χούριγκαν της Τράπεζας Κύπρου μάλλον έστησε ένα θέαμα σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί φιλολαϊκός η για να πουλησει εξυπηρετηση στην κυβερνηση – άλλωστε οι ξένοι που ελέγχουν πια το τραπεζιτικό σύστημα, δεν έχουν πρόβλημα, αν ριχθεί κάποιος από τους μεγάλο-οφειλέτες στην «αρένα». Και η κυβέρνηση με τα δίκτυα της στα ΜΜΕ και την εισαγγελία, το έκανε στην Πάφο με τον Αρίστο.[4] Αλλά, βέβαια, μόλις αρθρώθηκε το όνομα του Λεπτού, αμέσως έτρεξαν δημοσιογράφοι και ο υπουργός να το λογοκρίνουν. Έτσι και η προσπάθεια του Χούριγκαν με αποσπασματικά στοιχεία [όπως δημοσιεύτηκε τουλάχιστον] έμοιαζε με μια προσπάθεια να εμφανιστεί η τράπεζα ως δήθεν πρόθυμη να κυνηγήσει τους μεγάλο-οφειλέτες. Αυτό που λογόκρινε ο κ. Χούριγκαν [όπως η κυβέρνηση λογοκρίνει το θέμα του κ. Λεπτού ή του κ. Σιακόλα] είναι γιατί τότε η κυβέρνηση αναλώνεται για τόσους μήνες στο να  εμποδίζει την ψήφιση ενός νομοσχεδίου προστασίας της πρώτης κατοικίας. Διότι είναι εμφανές ότι όλες οι πολιτικές της κινήσεις είναι υπαγορευμένες από τα συμφέροντα των τραπεζιτών. Αυτό που δεν λέει ο κ. Χούριγκαν είναι ότι αν η τράπεζα δεν κυνηγήσει τους μικροφειλέτες, αυτό θα γίνει, γιατί θα πουλήσει τα δάνεια και τα χρέη τους σε άλλους, σε hedge funds. Αυτός άλλωστε φαίνεται να είναι ο στόχος. Να μπορέσει η τράπεζα να ικανοποιήσει τα ξένα συμφέροντα και κεφάλαια που έχουν ενιδιαφερθει. Ο κ. Wilbur δεν ήρθε για αγαθοεργίες, προφανώς.

Σε αυτό το πλαίσιο, αξίζει να καταγραφεί για την ώρα και ένα είδος κίνησης από άτομα με προσβάσεις στο ΔΗΣΥ και τα συμφέροντα τα οποία εκπροσωπεί, όπως ο κ. Ζένιος, που ανοίγουν και πάλι θέματα για αναδιοργάνωση της Κεντρικής. Η αναδιοργάνωση, μια ιδέα την οποία λάνσαρε αρχικά ο κ. Βγενόπουλος το 2009, είναι χρήσιμη για να αποκτήσουν πρόσβαση στην Κεντρική διάφορα συμφέροντα ή για να γίνει αναδιανομή της εξουσίας ανάμεσα τους. Ήδη λ.χ. στο υπάρχον συμβούλιο κυριαρχούν άτομα με άμεση ή έμμεση εμπλοκή με όλα τα οικονομικά σκάνδαλα της τελευταίας 15 ετίας – από το χρηματιστήριο (Κοιλιάρης, Πολυδωρίδης), μέχρι τη φούσκα των ακινήτων, μέχρι την συγκάλυψη της αγοράς ελληνικών ομόλογων και τη χωρίς έλεγχο λειτουργία των τραπεζών επί Ορφανίδη (Συρίχας). Το ότι αυτό το ΔΣ έχει, μάλιστα, εξαγοραστεί με μια αύξηση από 1,700 σε 30,000 ευρώ είναι ενδεικτικό του τί είδους συμφέροντα εκφράζει.

Ίσως η πιο αποκαλυπτική δήλωση της βδομάδας να ήταν αυτή που έκανε ο Γ.  Χαραλάμπους στο ΡΙΚ, όταν παρέπεμπε στην τελευταία μεγάλη ευκαιρία, του 2013 για να εστιαστεί το θέμα στους μεγάλο-οφειλέτες. Και τότε, όντως, κάποιος πολιτικός φώναζε και κάποιοι τον στήριζαν.


Ο κ. Δημητριάδης έγινε στόχος αρχικά της κυβέρνησης γιατί δεν συγκάλυψε τις εκροές του συμπέθερου του προέδρου αλλα ακολούθως έγινε βασικός στόχος του ΔΗΣΥ, και των συμφερόντων που υιοθέτησε το κυβερνών κόμμα, διότι είχε εισηγηθεί ως λύση στα μη εξυπηρετούμενα το διαχωρισμό της Τράπεζας Κύπρου σε καλή και κακή τράπεζα. Αυτό, όμως, θα σήμαινε ότι τα δάνεια των μεγάλο-οφειλετών τα οποία υπολογίζονται σε 6 δις [για περίπου 30 επιχειρήσεις] και αντιστοιχούν στο ένα τρίτο του ΑΕΠ, θα αποκτούσαν προτεραιότητα σαν θέμα εστίασης. Μετά το σοκ από το μπούμερανγκ που έπαθε η τοπική αστική τάξη με την προσπάθεια της να φορτώσει σε όλους ένα κούρεμα καταθέσεων, τα μεγάλα συμφέροντα σαφώς οχυρώθηκαν πίσω από την προσπάθεια για έλεγχο της κεντρικής. Η θλιβερή συνεργασία της εισαγγελίας, αλλά και της πλειοψηφίας των ΜΜΕ θα είναι τεκμήριο εκείνης της εποχής. Η τελική επίθεση ενάντια στον κ. Δημητριάδη έγινε το φθινόπωρο του 2013 με άξονα την επιμονή του να εφαρμόζει ελέγχους, τους κανονισμούς δηλαδή, για διορισμούς στα ΔΣ των τραπεζών. Τα τζάκια με έρεισμα στην κυβέρνηση και τα ΜΜΕ τον έδιωξαν, αλλά ήταν μια πύρρεια νίκη. Η κυβέρνηση μπορούσε πια να διορίζει ό,ποιους ήθελε, αλλά όπως ορθά παρατήρησε και ο Ν. Παπαδόπουλος διόριζε πελάτες του, οικογενειακού, δικηγορικού γραφείου του κ. Αναστασιάδη. Και στην Ελληνική διόρισε μια φίλη του ο υπουργός οικονομικών. Τα τζάκια έχασαν μπροστά στους ξένους και τα στενά οικογενειακά συμφέροντα.





[3] Αυτό το ποσό αναφέρθηκε και τώρα, αλλά και προηγουμένως – και λογικά είναι μεγαλύτερο το ποσό, αν υπολογίσει κανείς και τους τόκους.
[4] Αν και, βέβαια, το θέμα του «πράσινου’ στην Πάφο ήταν περισσότερο μια διαδικασία διασυρμού μεν, αλλά χωρίς να αγγίζονται τα ουσιώδη ζητήματα των τραπεζών ή τα δάνειά του. Αυτό το πιο ουσιώδες θέμα, θα άγγιζε βέβαια και τον κ.Λεπτό που φαίνεται να είναι και προστατευόμενος από μερικούς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου