18 Ιαν 2015

Η ελληνοκυπριακή διπλωματία στα γόνατα Το μονοπάτι της συντήρησης του στάτους κβο μέσω αναβλητικών διαπραγματεύσεων φτάνει στο τέλος του



Ο καθένας διαπιστώνει χωρίς πολύ κόπο ότι η ελληνοκυπριακή πολιτική ηγεσία, κυβέρνηση, μικρά και μεγάλα κόμματα, με δυσκολία κρύβουν τον πανικό τους μετά την πρόσφατη έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ κ Μπαν Κι Μούν. Οι παλαιότεροι θα συγκρίνουν ίσως αυτή την κατάσταση με την ανακήρυξη του τουρκοκυπριακού λεγόμενου κράτους. Αυτό που εκπλήττει περισσότερο είναι ότι οι πλείστοι εξέλαβαν το γεγονός ως κεραυνό εν αιθρία, επιβεβαιώνοντας την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι η ελληνοκυπριακή πολιτική σχεδιάζεται με διαδοχικές τακτικές κινήσεις.

Μια ακόμα αντίδραση που προκαλεί έκπληξη είναι η έκφραση απορίας για το γεγονός ότι ο Μπαν Κι Μουν ανέσυρε από το συρτάρι την έκθεση του Κόφι Αννάν για τα περί απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Μια έκθεση που είχε ετοιμαστεί αμέσως μετά την απόρριψη του δημοψηφίσματος για τη λύση από τους Ελληνοκύπριους. Η έκθεση είχε τότε μπλοκαριστεί από μερικά μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Υπάρχει θεωρητικά η πιθανότητα να συμβεί το ίδιο και τώρα, αλλά το ύφος του προέδρου δεν δείχνει καμιά βεβαιότητα στο συγκεκριμένο θέμα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταγραφεί, ανεξαρτήτως του τι θα συμβεί τελικά.

Πάντως, είναι αρκετοί πολιτικοί που παραδέχονται ότι η Κύπρος έχει παραμείνει μόνη αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι μέχρι την Παρασκευή δεν έχει γίνει καν αναφορά στην μητέρα Ελλάδα. Είναι άξιο προσοχής ότι ο κ. Αναστασιάδης, προσπαθώντας να αρχίσει να αντιδρά, τηλεφώνησε στην κ. Μέργκελ από την οποία πήρε την αναμενόμενη απάντηση: αναγνώριση του δικαιώματος στην ΑΟΖ και ... συνομιλίες για λύση του Κυπριακού.

Ο πιο εντυπωσιακός από όλους, κατά τη στήλη, είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος ο οποίος δίκην προφήτη πεπερασμένου αορίστου διαπίστωσε έντρομος ότι μπορεί να αμφισβητηθούν τα δικαιώματα μας στα αέρια μας. Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τον κύριο ότι ακριβώς αυτό συμβαίνει εδώ και μήνες με αντιδράσεις από τον διεθνή παράγοντα σχεδόν μηδενικές.

Το 2004 εισβάλλει εκδικητικά στο 2015
Όπως ήδη αναφέραμε πιο πάνω, έγινε αναφορά στο 2004 ακροθιγώς (για το συρτάρι του Κόφι Αννάν). Κάπου οι αγωνιστές της «ανύπαρκτης πρότασης» αναφέρονται και τώρα στον Αννανιστή πρόεδρο που με την υποχωρητικότητά του μας οδήγησε σε νέες υποχωρήσεις. Στην πραγματικότητα όμως, ίσως και για να απαλλαγεί από τον χαρακτηρισμό, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Πήρε τις συνομιλίες πολύ πίσω από τον προκάτοχό του, για να ξαναρχίσει, όπως έκανε και ο δάσκαλος του ο κ. Κληρίδης μετά το κ. Βασιλείου για παράδειγμα. Μετά αναγορεύθηκε στρατηγικός εταίρος των Ηνωμένων Πολιτειών, υπέγραψε συμφωνίες με το Ισραήλ που έφεραν πολλές φορές τα ισραηλινά σμήνη πάνω από τον εναέριο χώρο της Κύπρου, υπέγραψε με ένα ασταθές καθεστώς στην Αίγυπτο μία τριμερή, βάζοντας και τον άλλο μνημονιακό σύμμαχο στο παιγνίδι, τον κ. Σαμαρά. Και για να θυμηθούμε και το ανέκδοτο της υπόθεσης, υπέγραψε και μια συμφωνία έρευνας και διάσωσης με την Ελλάδα, την οποία άφησε να παρουσιαστεί σαν μια συμφωνία ένωσης της ΑΟΖ της Ελλάδας με αυτή της Κύπρου (ακαθόριστες και οι δύο στην περιοχή που γειτονεύουν) που... εγκλωβίζει την ΑΟΖ της Τουρκίας. Ούτε στο όνειρο του δεν είχε δει τόση αγωνιστικότητα ο Τάσσος ή ο Λυσσαρίδης. Οι περισσότεροι πολιτικοί και τα ΜΜΕ έδιναν την εντύπωση ότι η Κύπρος είχε αναλάβει ρόλο συντονιστή της νέας τάξης πραγμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα μεγέθη είχαν πάψει να ‘χουν ρόλο στην πολιτική. Μια ... εμπνευσμένη πολιτική τα είχε ισοπεδώσει. Τελικά, απ’ ότι φαίνεται η Τουρκία άφησε την Κύπρο να εκτεθεί ή να εκθέσει την πολιτική της και έδρασε, όχι στις άκρες της ΑΟΖ, αλλά στην ΑΟΖ δίπλα από τα χωρικά ύδατα των ελευθέρων περιοχών.

Η κυβέρνηση, αλλά και όσοι άλλοι δημιουργούν ψευδαισθήσεις στον κυπριακό λαό, μένουν εκτεθειμένοι διότι δεν μπορούν να ανεβάζουν το ηθικό του κόσμου στα σύννεφα και μετά να τον αφήνουν να πέφτει από ψηλά στο έδαφος. Έστω κι αν ήταν μια πρόσκαιρη προπαγάνδα κάλυψης της απελπισίας του κόσμου από την πολιτική της λιτότητας,της ανεργίας και της φτώχειας.

Η πολιτική του δόλου
Στις αποκαλύψεις που έκανε ο κ. Αναστασιάδης αναφέρθηκε σε δηλώσεις ξένων πολιτικών που τον ξεγέλασαν με λάθος υποσχέσεις ή πληροφορίες. Φαίνεται και δεν υπάρχει λόγος να μην τον πιστέψει κανένας, διότι παραμένει ο πρώτος εκτεθειμένος, ότι πράγματι τον ξεγέλασαν. Αλλά κι αυτό είναι μια επιστροφή από το 2004. Να θυμίσουμε ότι αριθμός ξένων διπλωματών είχε δηλώσει ότι παραπλανήθηκαν από τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, που έδινε διαβεβαιώσεις ότι η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. έλυνε τα προβλήματα ανασφάλειας των Ελληνοκυπρίων και ότι θα στήριζε τη λύση.

Η αλλαγή των γεωστρατηγικών συσχετισμών
Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι από τη γένεση του κυπριακού ζητήματος στην σύγχρονη του φάση, οι Ελληνοκύπριοι παλεύουν ενάντια στη γεωγραφία. Να πλησιάσουν την Κύπρο στην Ελλάδα και να την απομακρύνουν από την Τουρκία. Το κατάφεραν στο επίπεδο της συνείδησης εν μέρει, ως τώρα πχ κρύβουν την Τουρκία στα μετεωρολογικά δελτία. Όμως, υπάρχουν οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία είναι εκεί που είναι. Έγιναν προσπάθειες κατά καιρούς, πότε με μεραρχίες, πότε με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, πότε με την μονομερή είσοδο στην Ε.Ε. και πρόσφατα με τις συμμαχίες στις οποίες αναφερθήκαμε πιο πάνω. Ίσως ο πειρασμός των αερίων και η γενική ρευστότητα στην περιοχή και τον κόσμο να δημιούργησε μια ακόμα ψευδαίσθηση αλλαγής των συσχετισμών. Τελικά, όμως, υπάρχει και μια αντικειμενική πραγματικότητα την οποία η πολιτική ηγεσία της χώρας μας δυσκολεύεται να διαβάσει.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε ότι η κυβέρνηση θα αποταθεί στους Ευρωπαίους εταίρους της και στους γείτονές της. Βέβαια, η κάθε χώρα έχει την πολιτική της, και είναι δύσκολο να υποθέσει κανένας ότι μπορεί η Κύπρος να επηρεάσει το Ισραήλ στην ήδη κακή του σχέση με την Τουρκία. Αλλά σε αυτό το παιγνίδι υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι να συνθλιβεί ο μικρός στην πάλη των ελεφάντων. Θα έπρεπε να είχε προ πολλού γίνει αντιληπτό ότι η στρατιωτικοποίηση περιθωριοποιεί την ίδια την Κύπρο από τη διαδικασία επίλυσης του προβλήματος της. Το οποίο δεν λύεται, ούτε με δυο, ούτε με τέσσερα πλοία ... «ανοικτής θαλάσσης»

Το τέλος του μονοπατιού
Οι περασμένες μερικές δεκαετίες πέρασαν με αναποτελεσματικές δικοινοτικές συνομιλίες. Οι συνομιλίες ήταν αναποτελεσματικές ως προς τη λύση. Ήταν, όμως, χρήσιμες και για τις δύο πλευρές ως προς διάφορες άλλες επιδιώξεις. Για παράδειγμα, η Κυπριακή Δημοκρατία κέρδισε χρόνο για ανασυσταθεί και να εμπεδώσει την ύπαρξη της σε λιγότερο έδαφος. Τελικά, μπήκε και στην Ε.Ε. Οι Τουρκοκύπριοι έστησαν το κράτος τους, έστω και μη αναγνωρισμένο, αλλά έχουν και κάποιο βαθμό αναγνώρισης από πολλά κράτη και έχουν διπλωματικές επαφές με πολλές χώρες.
Οι πολιτικές ελίτ και στις δύο πλευρές έμαθαν να υπάρχουν μαζί με το Κυπριακό και να κάνουν πάσες με τις αρνήσεις τους ή με τις αποδοχές τους από καιρού εις καιρό. Πλέον, όμως, οι υδρογονάνθρακες σηματοδοτούν μια νέα εποχή. Το στάτους κβο θα πρέπει να μετακινηθεί, ακόμα και αν το Κυπριακό δεν μπορεί να λυθεί. Από τις δηλώσεις του κ. Αναστασιάδη, φαίνεται να υπάρχει ως πιθανότητα να μοιραστούν πρώτα τα αέρια και στη συνέχεια να ακολουθήσει η πολιτική της διχοτόμησης. Ας το διαβάσουμε από την πλευρά των απορριπτικών: για να κερδίσουν τα δύο κράτη, θα πρέπει να δώσουν αέριο.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου