11 Ιαν 2015

«Θεός και Κράτος» στο παγκόσμιο χωριό: Ο αόρατος πόλεμος και οι δολοφονίες των σκιτσογράφων στο Παρίσι

«Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή παρανοϊκού πολέμου που αντιμετωπίζει το επίπονο καθήκον της ταυτοποίησης του εχθρού και των όπλων του…μια υπερδύναμη βομβαρδίζει μια ερημωμένη άγονη χώρα, ενώ ταυτοχρόνως τέλει υπό την ομηρία αόρατων βακτηρίων: αυτή είναι η πρώτη εικόνα του πόλεμου του εικοστού πρώτου αιώνα..»

Σ. Ζιζέκ. Επανιδιοποιήσεις: το μάθημα του Μουλά Ομάρ [στο «Καλωσορίσατε στην έρημο του Πραγματικού»]


Την Τετάρτη, 7/1, τα παγκόσμια ειδησεογραφικά πρακτορεία ξεκίνησαν το πρωί με μια είδηση από την Υεμένη – μια επίθεση αυτοκτονίας είχε αποτέλεσμα 30 νεκρούς. Εκείνη η είδηση χάθηκε γρήγορα όμως, όπως άλλωστε γίνεται και με πολλές άλλες από την Μέση Ανατολή. Η επίθεση στο Παρίσι επισκίασε αμέσως τα 30 πτώματα στην Υεμένη, όπως και αλλα ανάλογα στο Ιράκ και την Λιβύη. Θα μπορούσε, βέβαια, να το αποδώσει κανείς στο γεγονός ότι η Δύση που έχει ακόμα σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της ατζέντας της παγκόσμιας Δημόσιας Σφαίρας εστίασε στη δική της πληγή. Ή θα μπορούσε να πει κάποιος ότι οι νεκροί στη Μέση Ανατολή είναι εν μέρει εμπλεκόμενοι – στην Υεμένη ήταν νεκροί σε αστυνομική ακαδημία, ενώ στο Παρίσι ήταν λειτουργοί του τύπου. Άρα ήταν μη-εμπλεκόμενοι. Ήταν όμως;

Η επίθεση ενάντια στην ελευθερία της έκφρασης – και ο εσωτερικός διχασμός της Δύσης για τα όρια της συμπεριφοράς απέναντι στον Άλλο..
Η αντιπαράθεση στη Δύση πήρε δικαιολογημένα την μορφή της επίθεσης ενάντια στην ελευθερία έκφρασης. Το περιοδικό Charlie Hebdo, παρά τις προηγούμενες επιθέσεις και απειλές, συνέχισε να δημοσιεύει σαρκαστικά σχόλια για την ισλαμική θρησκοληψία – αλλά και για την θρησκοληψία άλλων θρησκευόμενων. Η προϊστορία των συνεργατών του μάλιστα δείχνει μια σαφή τάση προς το υπονομευτικό χιούμορ από την δεκαετία του 1960, όταν ανάλογες προσπάθειες λογοκρίθηκαν από το γαλλικό κράτος.[1] Είναι ένα σαφώς αριστερίζων αντί-κομφορμιστικό [μερικοί θα το τοποθετούσαν και στην παράδοση του αναρχικού υπονομευτικού χιούμορ] έντυπο και είναι και ειρωνικό, που ξαφνικά βρέθηκε να είναι και σύμβολο μερικών από αυτούς τους οποίους κατηγορούσε/ειρωνευόταν. Ο πρόδρομος του την δεκαετία του 1960 απαγορεύτηκε, όταν μέχρι και στο θάνατο του Ντε Γκωλ είχε ένα σαρκαστικό σχόλιο. Πιο πρόσφατα η έκδοση εμπλάκηκε σε θέματα γαλλικού «ιερού» - ένας σχολιογραφος απολύθηκε με την κατηγόρια του αντί-σημιτισμού, αλλά ταυτόχρονα το περιοδικό πρωτοστάτησε και στην συλλογή υπογραφών για απαγόρευση του Εθνικού Μετώπου το 1996. Όμως, οι πόλεμοι στην Μέση Ανατολή άρχισαν να έχουν και την δική τους διχαστική επίδραση στο εσωτερικό του γαλλικού ανατρεπτικού χιούμορ. Οι διαφωνίες ξεκίνησαν από το 1991 και το 2000 πήραν ένα έντονα διχαστικό κλίμα, όταν ένα άρθρο αποκάλεσε τους παλαιστίνιους «απολίτιστους». Ακολούθησε η διαμάχη με την απόλυση για «αντί-σημιτισμό» και ακολούθως το περιοδικό υπήρξε από τις φωνές που επέμεναν ότι η ειρωνεία του Ισλάμ δεν πρέπει να θεωρείται όριο. Η αρχική πάντως κίνηση για αντιμετώπιση του ισλαμικού φανταμενταλισμου το 2006 είχε ένα τόνο οικείου χιούμορ – ο Μωάμεθ στο εξώφυλλο μονολογούσε «Είναι δύσκολο να σε λατρεύουν μαλάκες». Ακόμα και το τεύχος του 2011 με τον Μωάμεθ ως, «βοηθό έκδοτη» στο εξώφυλλο να λέει «100 μαστιγώματα αν δεν πεθάνετε από το γέλιο», είχε και πάλι ένα πειρακτικό τόνο. Όμως, η δημοσίευση γυμνών καρικατούρων του Μωάμεθ το 2012 μετά από την προβολή του φιλμ «Η αθωότητα των μουσουλμάνων» που θα μπορούσε να θεωρηθεί ρατσιστικό, έγινε αντικείμενο κριτικής – για το που τελικά τοποθετείτο το περιοδικό σε ένα «ανοικτό» πια «πόλεμο».

Μετά την επίθεση, η Δύση υπερασπίζεται ένα δικό της «ιερό» - την ελευθερία της έκφρασης. Και μαζί με την Δύση όσοι πιστεύουν σε αυτήν την αξία. Από την άλλη, βέβαια, αρκετοί υπέδειξαν/ισχυρίζονται ότι τα τελευταία χρόνια [μέσα στο κλίμα της ευρύτερης αντιπαράθεσης] το περιοδικό δεν ειρωνευόταν απλώς την ισλαμική θρησκοληψία – αλλά εξέφραζε και μια επίθεση ενάντια στους μουσουλμάνους ειδικά. Και μερικοί τόνιζαν ότι η ειρωνεία του συμπεριλάμβανε και παρωδίες για τους ομοφυλόφιλους κοκ. Αναπόφευκτα, ίσως, αμέσως μετά το πρώτο σοκ, ακολούθησε ένας διχασμός – τα κυριότερα δυτικά ΜΜΕ είχαν μεν πρωτοσέλιδο της επίθεση στο Παρίσι, αλλά δεν αναδημοσίευσαν επίμαχα σκίτσα με σαρκαστική διάθεση για τον Μωάμεθ – οι Financial Times μάλιστα είχαν πάρει και σαφή θέση ότι το περιοδικό ήταν προκλητικό απέναντι στο Ισλάμ γενικά. Ανάλογα κινήθηκαν και αμερικανικά έντυπα. Και αναπόφευκτα ίσως και πάλι, καταγράφηκαν επιθέσεις ενάντια σε τζαμιά από αντί-ισλαμιστές

Μια πρώτη, λοιπόν, ανάγνωση  θα έθετε δυο διαστάσεις – από την μια οι φανατικοί ισλαμιστές εστιάζουν στην ελευθερία έκφρασης στην Δύση, ενώ στην ίδια την Δύση άρχιζε μια διαδικασία περισυλλογής με στόχο να μην προκληθεί μια νέα εσωτερική κρίση αντί-μουσουλμανικής υστερίας. Αλλά φαίνεται ότι ένα σημείο των ισλαμιστών άρχισε έμμεσα να γίνεται αποδεκτό – η αποφυγή της πρόκλησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υποκύπτει η ελευθερία έκφρασης στον εκβιασμό;

Μπορεί η Δύση να δίνει μαθήματα ελεύθερης πρόσβασης στην πληροφόρηση; Μια μάλλον θλιβερή ιστορία: όταν οι «αγωνιστές της ελευθερίας» λειτουργούν σαν ισλαμιστές, τα δυτικά ΜΜΕ απλώς τους βαφτίζουν «τζιχαντιστές» και ξεχνούν ποιοί έστελλαν όπλα και ανθρώπους να τους στηρίξουν – η υπόθεση των 2 αιχμάλωτων ιταλίδων και η λογοκρισία της
Αυτή η πρώτη ανάγνωση ωστόσο παραβλέπει πολλά. Σε ένα πρώτο επίπεδο, το επιχείρημα ότι τα δυτικά ΜΜΕ αποτελούν χώρο ελεύθερης έκφρασης είναι σαφώς παρατραβηγμένο. Και σε ένα βαθύτερο επίπεδο, αυτό που συγκαλύπτεται ενδεχομένως από την περισυλλογή είναι η ίδια η εμπλοκή της Δύσης σε ένα πόλεμο που έρχεται αργά, αλλά σταθερά στην αυλή της – ένα πόλεμο όμως στον οποίο η θέση της Δύσης δεν είναι καθόλου σαφής.

Ένα μικρό παράδειγμα από την αμέσως προηγούμενη περίοδο είναι εκφραστικό. Κατά την διάρκεια των δυτικών διακοπών των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιάς πέρασε σαν μικρή ασύνδετη πληροφορία, η αναφορά σε δυο ιταλίδες, οι οποίες είναι αιχμάλωτες ισλαμιστών στη Συρία. Η έκκληση τους καταγράφηκε ως ένα είδος επιπρόσθετου τεκμηρίου του ισλαμικού φανατισμού – οι δυο κοπέλες ζητούσαν βοήθεια και η εικόνα τους μαζί με την αναφορά ότι «πουλήθηκαν» από μια οργάνωση σε άλλη, παράπεμπε στο υποσυνείδητο του δημόσιου λόγου σε προηγούμενες αναφορές στην πώληση γυναικών ως σκλάβες από το «Ισλαμικό Κράτος» [αν και η οργάνωση που τις είχε ήταν διαφορετική]. Σε εκείνο το πλαίσιο, κυκλοφόρησε και μια φωτογραφία τους σε διαδήλωση στην Ρώμη – πριν πάνε στη Συρία. Για όποιον πρόσεχε την φωτογραφία ήταν εξόφθαλμο ότι επρόκειτο για εκδήλωση συμπαράστασης της συριακής αντικυβερνητικής αντιπολίτευσης. Οι κοπέλες είχαν πάει ουσιαστικά στη Συρία για να στηρίξουν, ανθρωπιστικά, την αντιπολίτευση που στήριζε η Δύση και ξαφνικά βρέθηκαν αιχμάλωτες, των μέχρι πρόσφατα «αγωνιστών της ελευθερίας» για την Δύση – και κινδύνευαν να «πουληθούν’ εκτελεστούν δημόσια κλπ. Το μυστικό που λογοκρίνουν με μοναδική συνέπεια ακόμα τα δυτικά ΜΜΕ είναι ότι το ισλαμικό κίνημα έχει τις ρίζες του στη δυτική στήριξη.

Το ισλαμικό κίνημα είναι μια προέκταση της δυτικής επέμβασης για νέο-αποικιακό έλεγχο του αραβικού κόσμου: ενώ αλλού τα μετά-αποικιακά καθεστώτα εκμοντέρνιζαν τη χώρα στον αραβικό κόσμο, η Δύση πόνταρε στο μεσαίωνα της Σαουδικής Αραβίας.  Εκείνο το άλμα στο παρελθόν πυροβολεί τώρα στο κέντρο του Παρισιού
Η ιστορία δεν είναι καθόλου περίπλοκη. Καθώς ο αραβικός κόσμος έβγαινε από την αποικιοκρατία, και προσπαθούσε να εκμοντερνιστει, η Δύση επέλεξε να στηρίξει τα πιο συντηρητικά καθεστώτα – εκείνα των εμιράτων και την Σαουδικής Αραβίας των οποίων η ηγεμονική ιδεολογία είναι το πρότυπο των σημερινών μεταμοντέρνων ισλαμιστών. Και δεν αρκέστηκε η Δύση σε απλή στήριξη όσων της πρόσφεραν έστω πετρέλαιο. Αγωνίστηκε να υπονομεύσει ενεργά όλα τα κοσμικά αραβικά καθεστώτα – από τον Μασέρ μέχρι τον Σαντάμ, μέχρι πρόσφατα τον Καντάφι και τον Άσσαντ. Και δημιούργησε μάλιστα και το «στρατόπεδο» της εκπαίδευσης στο Αφγανιστάν την δεκαετία του 1980. Από εκεί ήρθε η Οσάμα Μπιν Λάντεν – και από τους ένοπλους αντίπαλους της κυβέρνησης της Συρίας, έρχεται τώρα πια πίσω στη Δύση η βία. Όταν τα δυτικά ΜΜΕ παπαγάλιζαν σαν παιδική χορωδία την προπαγάνδα που διοχέτευαν οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες εναντίον του Καντάφι και βάφτιζαν τους ισλαμιστές αντίπαλους του σαν «αγωνιστές της ελευθερίας» προετοίμαζαν ουσιαστικά την επιστροφή της βίας στην ίδια την Ευρώπη. Σήμερα, τα δυτικά ΜΜΕ λογοκρίνουν τα γεγονότα στην Λιβύη – ακόμα και το γεγονός ότι οι δυνάμεις της κυβέρνησης που κέρδισε τις εκλογές [ότι εκλογές μπορεί και να ήταν] και την οποία στηρίζουν οι δυτικοί βομβαρδίζουν την Μισράτα – την πόλη την οποία όταν προσπαθούσαν να ανακαταλάβουν οι δυνάμεις του Καντάφι, οι δυτικοί σαν ώριμοι φανταμενταλιστές, υμνούσαν σαν σύμβολο αντίστασης. Σήμερα, οι σύμμαχοι τους την βομβαρδίζουν γιατί οι ισλαμιστές που την έχουν υπό τον έλεγχο τους, δεν ελέγχονται. Αλλά το πλαίσιο λείπει από την δυτική αφήγηση και δημόσιο λόγο.


..Και τελικά δεν είναι το ίδιο να ειρωνεύεσαι τον Πάπα και τον Μωάμεθ -
Είναι, επίσης, παραπλανητικο να λέγεται ότι υπάρχει, έστω και πολιτισμικά, «ελευθερία» στην πρόκληση σοκ απέναντι στην θρησκεία. Συνήθως, οι δυτικοί αντιπαβαλουν την καρικατούρα του Μωάμεθ με ειρωνικές καρικατούρες χριστιανών ιερέων. Μα αυτό δεν είναι σύγκριση. Το συγκριτικό μέτρο θα ήταν καρικατούρες [ανάλογα βλάσφημες και βίαιες] για τον Χριστό και την Παναγία – το κεφάλι του Χριστού σε σώμα σκυλου [έτσι ήταν ένα από τα επίμαχα καρτούν για τον Μωάμεθ] ή της Παναγίας-Παρθένας σε όργιο. Υπάρχουν λιγα τετοια - και στις ΗΠΑ προκαλουν επισης σοκ στους συντηριτικους..Στην γαλλικη παραδοση του ανατρεπτικου χιουμορ ειναι πιο ευκολοι στοχοι οι εκπροσωποι του Θεου [Παπας, ιερεις κλπ] παρα οι ιδιες οι θεικες μορφες. Ακόμα και οι σαρκαστικές αναφορές του Μαρκήσιου Ντε Σαντ για τον Χριστό περιορίζονται στο «αλητήριος» ["απλυτος Ναζαρηνος απατεωνας" ενω για την Παναγια "αθλια, τι λεω, η απωθητικη μητερα του, η αδιαντροπη Μαρια" - απο το "Φιλοσοφια στο Μπουντουαρ"]. Πιο προσφατα μπορει να βρει καποιος αναφορες, αλλα συνηθως ο στοχος ειναι "επιγειος". Συγκριτικά, η πρόκληση για το Ισλάμ είναι σαφής – όχι μόνο απεικονίζεται ο Προφήτης [αντίστοιχος του Χριστού] το οποίο θεωρείται βλάσφημο για τους μουσουλμανους [που θεωρουν οτι δεν πρεπει να απεικονιζεται ο Προφητης], αλλά και απεικονίζεται προκλητικά. Κατ’ αντιστοιχία οι μουσουλμάνοι δεν μπορούν να τον κάνουν με τον Χριστό, αφού θεωρείται προφήτης στη δική τους εκδοχή του μονοθεϊσμού – όπως και για την Παναγία που θεωρείται επίσης ιερή μορφή. Το ότι το Ισλάμ είνα πιο ανεχτικό σε αυτά γιατί συμπεριλαμβάνει και τα ιερά του χριστιανισμού είναι επίσης από τα έμμεσα λογοκρινόμενα στη Δύση.

Ο Πόλεμος που ξεκίνησε η Δύση ενάντια στα κοσμικά αραβικά κινήματα ανακυκλώνεται τώρα, παγκοσμιοποιημένα, και στη Δύση..
Υπάρχει, λοιπόν, ένας πόλεμος που επιστρέφει στην Ευρώπη. Ένας πόλεμος πολιτισμικός, αλλά και πολιτικός – και εδώ τα όρια της αντιπαράθεσης είναι ρευστά. Στο εσωτερικό της Δύσης υπάρχει, όντως, μια ανεπτυγμένη κοινωνική μερίδα που αμφισβητεί όλα τα ιερά – άρα και τα χριστιανικά. Αλλά αυτή η μερίδα, όπως και το κίνημα για την απελευθέρωση των γυναικών λ.χ., χρησιμοποιείται εύκολα και επιλεκτικά από την δυτική προπαγάνδα για επεμβάσεις και δαιμονοποίησεις με πολιτικά κίνητρα. Όμως, ακριβώς επειδή τεχνολογικά, αλλά και πολιτικά ο πλανήτης ενοποιείται, αυτή η εσωτερική δυτική αντιπαράθεση για τα δικαιώματα έκφρασης, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια άλλη διάσταση – του δυτικού ρατσισμού. Ένας αναρχικός λ.χ. θα είναι υπέρ της βεβήλωσης όλων των Ιέρων ως μορφή έκφρασης και απελευθέρωσης, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να εστιάσει και στο γεγονός ότι ο σεβασμός του Άλλου ίσως να προϋποθέτει όρια. Η απάντηση δεν είναι εύκολη – ακριβώς γιατί η πολιτική διάσταση, σαν βαθύτερη δομή, θέτει ένα άλλο πλαίσιο. Ο ισλαμισμός στην μεταμοντέρνα του εκδοχή είναι προϊόν της δυτικής συμμαχίας με τα καθεστώτα των εμιράτων, αλλά στο λαϊκό επίπεδο είναι και έκφραση της οργής μιας μεγάλης μερίδας του μη-δυτικού κόσμου για την δυτική υποκρισία την οποία εκείνοι βλέπουν ξεκάθαρα. Τα νέκρα παιδία της Γάζας εκεί βιώνονται ως ζήτημα που απαιτεί απάντηση σε είδος. Σε αυτό το «πόλεμο» [των πολιτισμών ως η επιφάνεια της βαθύτερης αντιπαράθεσης για αναδιάρθρωση του παγκόσμιου συστήματος] τα δυτικά κράτη και τα ισλαμικά κινήματα έχουν μια βαθύτερη συνάφεια. Όχι μόνο έχουν ιστορική κοινή ρίζα, αλλά ο ισλαμισμός και η βία του γίνονται ο πόλος συσπείρωσης για την συντηρητική πτέρυγα του πληθυσμού στη Δύση – ενάντια στην μετανάστευση, τους Άλλους κλπ κλπ. Αλλά ο ισλαμισμός είναι ταυτόχρονα και ένα είδος άλλοθι για το βαθύ δυτικό κράτος για να διευρύνει την αστυνόμευση και την ανάπτυξη νέων πολεμικών τεχνικών – και βιομηχανιών. Η επίθεση στους δίδυμους πύργους δεν οδηγησε μόνο στην εισβολή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, αλλά και στη δημιουργία ενός διευρυμένου καθεστώτος επιτήρησης στη Δύση.

Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η συμβιωτική σχέση του αντί-νεωτερικού ισλαμισμού με την τάση των δυτικών συντηρητικών για αστυνόμευση και οικοδόμηση πολιτισμικών πολέμων – είναι μια συμβιωτική σχέση
Αυτή η συμβιωτική σχέση του ισλαμισμού με τη δυτική αστυνόμευση είναι δομική – αν και μερικοί την βλέπουν και ως συνωμοτικά συνειδητή: κάθε κίνηση του ισλαμικού ένοπλου κινήματος προκαλεί θεαματικές δηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας και νέους μηχανισμούς αστυνόμευσης. Ειρωνικά, ο αντίπαλος που κατασκευάστηκε από τα δυτικά κράτη, τα βοήθα τώρα να επεκτείνουν εσωτερικά την αστυνόμευση. Είναι άραγε η δομική στρατηγική των ισλαμιστών να προκαλούν την δυτική αντίδραση και έτσι να υπονομεύουν την Δύση [με στρατιωτικές ήττες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, αλλά και εσωτερική αστυνόμευση] ή η συμβιωτική σχέση είναι πιο συνειδητή;

Η εποχή των εύκολων απαντήσεων πέρασε…
Σε αυτό το πλαίσιο, οι απαντήσεις δεν είναι πουθενά εύκολες – η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει το δικαίωμα στο βέβηλο. Αλλά ταυτόχρονα στον σημερινό κόσμο κανένα δικαίωμα δεν μπορεί να παραβλέπει τον Άλλο. Και καθώς η ριζοσπαστική πρακτική στην Δύση [η οποία είναι ο χώρος-πηγή που υπερασπίζεται και την βεβήλωση ως πρακτική απελευθέρωσης, αλλά και το δικαίωμα του Άλλου] θα πρέπει να βρει τις δικές της ισορροπίες, τίποτα δεν μπορεί να αγνοήσει πια το ότι το παιχνίδι είναι παγκόσμιο. Δεν μπορεί κάποιος να κλείνει τα μάτια στο έγκλημα που έγινε στην Λιβύη το 2011 και μετά να φωνάζει τις δολοφονίες των ισλαμιστών στο Παρίσι. Όπως ανακάλυψαν και οι αμερικανοί είναι δύσκολο να τα καταλάβεις όλα. Αλλά όπως η κεντρική Ευρώπη απαιτούσε τα τελευταία 5 χρόνια από την νότια Ευρώπη να μάθει όλους του όρους των οικονομικών, θα πρέπει να μάθει και η ίδια πια ότι τα θεάματα, αλλά και η πολιτική είναι παγκόσμια: ότι σημαίνει στην Υεμένη ή στο Χαλέπι έχει και ρίζες στο Παρίσι και την Νέα Υόρκη και εκεί θα επιστρέψει. Πολιτικά και πολιτισμικά.

Ο Καμύ στον «εξεγερμένο άνθρωπο», και ο γαλλικός υπαρξισμός γενικότερα, είχε θέσει από την δεκαετία του 1950 το ερώτημα αν μπορεί η ανθρωπότητα να δημιουργήσει μέσα από την εξέγερση μια νέα ηθική που να μην βασίζεται σε ένα «ιερό». Ο επίσης βαθιά γαλλικός δομισμός θα θεωρούσε μια τέτοια υπόθεση αυταπάτη. Αυτό όμως που συγκρούεται σήμερα είναι ακριβώς αυτό – αν μπορεί η ανθρωπότητα να ζήσει με μια ηθική που δεν θα έχει ιερό [είτε θρησκευτικό είτε κοσμικό] και πως αντιμετωπίζεται ο Άλλος που έχει ανάγκη κάποιο ιερό. 

Υστερογραφα σαν ειδος ανοικτου διαλογου μετα απο σχολια [η εισηγησεις] αναγνωστων
 
Υ.Γ. 1.
Το κειμενο στο λινκ που ακολουθει εχει μια παραπομπη στην γαλλικη παραδοση του ανατρεπτικου χιουμορ - και μια παραπομπη σε μια βεβηλη αναφορα του περιοδικου στην Αγια Τριαδα σαν σχολιο για την αρνητικη σταση του αρχιεπισκοπου του Παρισιου απεναντι στους γαμους ομοφιλοφιλων. Αλλα και παλι το επομενο σχολιο κανει την μη-αναλογικη συγκριση του Παπα [ανθρωπινου εκπροσωπου] με τον "Προφητη" του Ισλαμ.
"One of the weekly’s more graphic covers—a response to the rejection of gay marriage by the archbishop of Paris, André Vingt-Trois—shows the Father, the Son and the Holy Ghost in a lewd ménage à trois beneath the caption: “Msgr. Vingt-Trois Has Three Daddies.” But as the magazine’s director, Stéphane Charbonnier (better known to readers under his pen name Charb), noted in 2012, his paper’s anti-Catholic caricatures never triggered the kind of violent backlash generated by its anti-Muslim ones: “We could show the pope sodomizing a mole and get no reaction.”

Υ.Γ. 2.
Αξιζει να σημειωθει οτι η αφηγηση με την υπαρξη ανθρωπων με χαρακτιριστικα σκυλου, εχει μια βαθεια ευαισθητη ιστορια. Στην αρχαιοτητα το θεμα δεν ηταν κατ'αναγκη αρνητικο [οπως στην περιπτωση των αλλα μετα τοσο οι χριστιανοι οσο και οι μουσουλμανοι οικοδομησαν μυθολογιες για την υπαρξη "κυνοκεφαλων" [το μειγμα ανθρωπου και σκυλου] αλλα και αλλων υβριδιων που απεικονιζαν τον "Ξενο" και τελικα ενσωματωθηκαν και στο αποικιακο [και ρατσιστικο] φαντασιακο.
[βλ. Κατερινα Στενου. Εικονες του Αλλου. Εκδοσεις Ουνεσκο]
Σε αυτο το πλαισιο αυτο που για την μια κουλτουρα μπορει να ειναι ειρωνια, για την αλλη μπορει να ειναι βαθεια προσβολη. Και αυτο μεταφραζεται σε αντιπαραθεση στην εποχη ακριβως της παγκοσμιοποιημενης επικοινωνιας - για αιωνες η αρνητικη απεικονιση του Μωαμεθ, δεν ενδεφερε τους μουσουλμανους στην περιοχη τους. Στις ανοικτες επικοινωνιες και στην δημιουργια πλουραλιστικων κοινωνιων το θεμα τιθεται και σαν  οριο ανοχης - οχι μονο απο τις μειονοητες των μουσουλαμνων στην Δυση, αλλα και συγκρτικα. Ποιος προβαλει την εικονα και ποιος εχει την εξουσια - και αν το κανει συγκριτικα. Θα προβαλλονταν ειρωνικα εικονες που χρησιμοποιηθηκαν ιστορικα για την εβραϊκη κοινοτητα η την αφρο-αμερικανικη στις ΗΠΑ την εποχη της καταπιεσης τους, η αυτα θεωρουνται ορια; Το ποιος καθοριζει τα ορια ειναι και θεμα σχεσεων εξουσιας; Η καθολικη αμφισβητηση υπαρχει  η ανασυρεται το ιερο δικαιωμα επιλεκτικα;


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου