18 Ιαν 2015

Οι σφαγές στην Νιγηρία: μια ακόμα τραγική ιστορία όπου το προστατευόμενο «Ισλάμ» της Δύσης, η εκδοχή της Σαουδικής Αραβίας, γίνεται μορφή έκφρασης της μουσουλμανικής δυσφορίας και αποκτά ξαφνικά μια αιματηρή δυναμική μετά την δυτική επέμβαση υπέρ των ισλαμιστών στην Λιβύη το 2011



Η αντιπαράθεση στην Νιγηρία βρίσκεται εν μέρει στο ιστορικό σύνορο της νότιας επέκτασης του Ισλάμ από την βόρεια Αφρική οπότε θα μπορούσε να πει κάποιος ότι υπάρχουν και ιστορικοί λόγοι της διαμάχης – η οποία σήμερα εκφράζεται με την ύπαρξη μιας πλούσιας ελίτ που ελέγχει τον πλούτο της χώρας και είναι σε μεγάλο βαθμό χριστιανική και νότια. Οπότε η εν μέρει ταξική δυσφορία, μεταφράστηκε και σε φυλετική σε μερικές μουσουλμανικές περιοχές του βορρά. Όμως, τέτοιες αντιπαραθέσεις, όπως φανηκε ιστορικα και στη Μέση Ανατολή, (λ.χ. το κίνημα των Κούρδων, το κίνημα απόσχισης στην νότια Υεμένη, το κίνημα του Κανταφισμού στην Λιβύη κοκ) θα μπορούσαν να πάρουν άλλες πολιτικές, κοσμικές ή και ριζοσπαστικές μορφές. Στην περιοχή του Λιβάνου-Συρίας λ.χ. κίνημα του Μπααθισμού αναπτύχθηκε με άξονα την συνύπαρξη των διάφορων θρησκειών, μερίδα των Δρούζων στο Λίβανο ταυτίστηκε με ένα είδος σοσιαλισμού, ενώ οι σιήτες του νότιου Λιβάνου πριν την Χιζμπολάχ, κινούνταν προς τα αριστερά.

Όμως, η δυτική  παρέμβαση στην περιοχή της Νιγηρίας δημιούργησε από την αρχή εντάσεις που μεταφράστηκαν έντονα και σε θρησκευτικές. Η ιστορικά συμβολική αρχική στιγμή για τους ισλαμιστές στην Νιγηρία θεωρούνται οι αρχές του 20ου αιώνα, όταν απλώθηκε η δυτική αποικιοκρατία στην περιοχή.[1] Όμως, ακόμα και αυτή η αντίδραση – η αντιαποικιακή – θα μπορούσε να πάρει και άλλες μορφές, όπως φάνηκε και με το κίνημα του Νάσερ στην Αίγυπτο στα μέσα του 20ου αιώνα. Η εδραίωση, ωστόσο, της Σαουδικής Αραβίας, με την βοήθεια της Δύσης, σαν εναλλακτικού πόλου στον μουσουλμανικό κόσμο, δημιούργησε ουσιαστικά τις προϋποθέσεις να ταυτιστεί η κοινωνική και πολιτιστική δυσφορία μέ κινήματα που εξέφραζαν τον ακραίο ισλαμικό λόγο του γουαχαμπισμού – ο οποίος φαινόταν και ο μόνος διαθέσιμος. Και το ότι ο λόγος και η ιδεολογία της Σαουδικής Αραβίας, ο Γουαχαμπισμός, παρέμεινε σαν η ηγεμονική ιδεολογία δεν ήταν άσχετο με τις κινήσεις των δυτικών.  Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην Ευρωασία, η Δύση λ.χ. προχώρησε στην επέμβαση εναντίον του Ιράκ και την απομόνωση του, ενός από τα εναπομείναντα ισχυρα κοσμικά καθεστώτα του μουσουλμανικού κόσμου. Όπως παρατήρησε και ένας άραβας σχολιαστής[2] μετά από εκείνη την επέμβαση οι πιο γνωστοί άραβες σχολιαστές στις ΗΠΑ, οι οποίοι μέχρι τότε εξέφραζαν απόψεις κοντά στις απόψεις καθεστώτων όπως του Ιράκ, μεταμορφώθηκαν σε υποστηρικτές των θέσεων των εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας. Ειρωνικά η Δύση θεωρούσε εκείνα τα καθεστώτα πιο οικεία – παρά τα κοσμικά. Η ειδοποιός διαφορά ήταν σαφώς η οικονομική συνεργασία και η αποδοχή της δυτικής ηγεμονίας. Το ότι αυτά τα καθεστώτα παρήγαν τελικά ένα είδος αντί-δυτικού λόγου ως αντιπολίτευση ίσως να μην είναι τυχαίο. Όμως, αυτήν την εκδοχή του ένοπλου Ισλάμ την ανέπτυξε πρώτα η ίδια η Δύση στο Αφγανιστάν ως μηχανισμό αντιμετωπισης του αριστερού εκμνοτνερνισμού.

Η περίπτωση της Μπόκο Χαράμ στην Νιγηρία είναι εκφραστική. Εμφανίστηκε αρχικά ως ένα είδος πολιτισμικού κινήματος ενάντια στη δυτική εκπαίδευση, και υιοθέτησε τον γουαχαμπισμό – την ιδεολογία της Σαουδικής Αραβίας.[3] Αυτή η υιοθεσία δεν ήταν απλώς μια επιλογή ανάμεσα σε άλλες. Συνοδευόταν και από χρηματοδότηση – είτε μέσω των μυστικών υπηρεσιών του βασιλείου, είτε αλλων «δωρητών» ανάμεσα στη Βασιλική οικογένεια. Και η Σαουδική Αραβία έκανε μια μαζική επέκταση σε προπαγανδιστικούς μηχανισμούς μετά το 1990 σε διάφορες χώρες – από τις τέως σοσιαλιστικές χώρες μέχρι την Αφρική. 

Η Μπόκο Χαράμ εμφανίζεται και ως ένοπλη οργάνωση στις αρχες της δεκαετιας του 2000 – στο κλίμα, δηλαδή, που ακολούθησε την επίθεση στους δίδυμους πύργους, αλλά και τη δυτική αντίδραση που δημιούργησε συνθήκες «σύγκρουσης των πολιτισμών». Αν, όμως, ξεκίνησε από τότε να είναι μια ένοπλη οργάνωση [και με δίκτυα σε τοπικούς παράγοντες] η εκτόξευση της δράσης της όσον αφορά στο αιματοκύλισμα γίνεται από το 2011, όπως δείχνει και ο πίνακας στην αρχή του κειμένου.[4] Την χρόνια, δηλαδή, που το ΝΑΤΟ ανέτρεψε τον Καντάφι λειτουργώντας ουσιαστικά ως η αεροπορία των τζιχαντιστών εκεί. Οι «ήρωες της Δύσης» ήταν οι ένοπλοι ισλαμιστές. Η ανατροπή και η δολοφονία του Καντάφι, ενός από τους τελευταίους κοσμικούς ριζοσπάστες άραβες ηγέτες, μετέτρεψε την Λιβύη σε ένα νέο Αφγανιστάν, από όπου όπλα και ένοπλοι άρχισαν να διαχέονται σε διάφορες χώρες..

Η ταύτιση με την Αλ Κάιντα είναι πλέον η αναμενόμενη πορεία, αφού οι εναλλακτικές πηγές έμπνευσης, εξοπλισμού ή χρηματοδότησης του τοπικού κινήματος στη βόρεια Αφρική έχουν εκλείψει. Η θεαματική βία των Γαυαχαμπιστών που λογοκρινόταν στη Δύση, όταν εφαρμόζονταν στο εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας ή εναντίον κοσμικών, κομμουνιστών κλπ, άρχισε πια να εμφανίζεται και στις δυτικές οθόνες.

Και η βία του γουαχαμπισμού, τελετουργική μεν, αλλά και αδιάφορη για τις αισθητικές άμορφες της νεωτερικότητας που ταυτίζει με τη Δύση προκαλεί τη δυτική ευαισθησία που προτιμά να αποφεύγει τις ευθύνες της και να κρύβει την υποκρισία της.







[1] http://www.bbc.com/news/world-africa-13809501
Since the Sokoto caliphate, which ruled parts of what is now northern Nigeria, Niger and southern Cameroon, fell under British control in 1903, there has been resistance among some of the area's Muslims to Western education.
They still refuse to send their children to government-run "Western schools", a problem compounded by the ruling elite which does not see education as a priority.
Against this background, the charismatic Muslim cleric, Mohammed Yusuf, formed Boko Haram in Maiduguri in 2002. He set up a religious complex, which included a mosque and an Islamic school.
[2] Στο blog “Angry Arab News”.
[3] Ο ιδρυτής της Boko Haram, ο Mohammed Yusuf, εκπαιδεύτηκε από τον  Ja'afar Mahmud Adamu,  ο οποίος μετά από εκπαίδευση στην  Νιγηρία, συνέχισε τις σπουδές του στην Σαουδική Αραβία.
Για την ευρύτερη ιστορία της οργάνωσης: http://en.wikipedia.org/wiki/Boko_Haram
Boko Haram was founded as a Sunni Islamic fundamentalist sect advocating a strict form of sharia law and developed into a Salafist-jihadi group in 2009, influenced by the Wahhabi movement. It seeks the establishment of an Islamic state in Nigeria, and opposes the Westernising of Nigerian society that has concentrated the wealth of the country among a small political elite, mainly in the Christian south of the country. Nigeria is Africa's biggest economy, but 60% of its population of 173 million (2013) live on less than $1 a day.The sharia law imposed by local authorities, beginning with Zamfara in January 2000 and covering 12 northern states by late 2002, may have promoted links between Boko Haram and political leaders, but was considered by the group to have been corrupted.
According to Borno Sufi Imam Sheik Fatahi, Yusuf was trained by Kano Salafi Izala Sheik Ja'afar Mahmud Adamu, who called him the "leader of young people"; the two split some time in 2002–4. They both preached in Maiduguri's Indimi Mosque, which was attended by the deputy governor of Borno. Many of the group were reportedly inspired by Mohammed Marwa, known as Maitatsine ('He who curses others'), a self-proclaimed prophet (annabi, a Hausa word usually used only to describe the founder of Islam), born in Northern Cameroon, who condemned the reading of books other than the Quran. Boko Haram kills people who engage in practices seen as un-Islamic, such as drinking alcohol..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου