25 Ιαν 2015

Ο φόβος της κυβέρνησης του Κιέβου για διεύρυνσης της εξέγερσης και η υποκρισία της Δύσης: 10 νεκροί στο Παρίσι είναι ιεροί, 10 νεκροί στο Ντόνεσκ και 50 στην Οδησσό είναι απλώς «θύματα»



Μετά από μια περίοδο ηρεμίας, η ένταση επανήλθε στην Ανατολική Ουκρανία. Αξίζει να δει κανείς τα δεδομένα πίσω από την αναζωπύρωση της αντιπαράθεσης – και γιατί το ένοπλο ανατολικό σύνορο της Ευρώπης μετακινείται αυξανόμενα όλο και πιο κοντά. Η νέα αντιπαράθεση είχε σαν γεωγραφική αφετηρία και πάλι το αεροδρόμιο του Ντόνεσκ, αλλά και, παραδόξως τα γεγονότα στην Γαλλία. Το υπόγειο ωστόσο δεδομένο ήταν και είναι η ανάδυση μορφών αντίστασης στο καθεστώς του Κιέβου στην ευρύτερη ανατολική Ουκρανία.

Η ακροδεξιά στο Κίεβο έχει μάθει να προωθεί τα συμφέροντα της μέσα από κατασκευασμένες σφαγές. Το γεγονός ότι συμμετείχε στη σφαγή στην πλατεία Μεϊντάν, καταγράφηκε ήδη και σε αναφορά της Άστον της εκπρόσωπου της Ε.Ε. Οι ακροδεξιοί, ουσιαστικά, φαίνεται ότι πυροβολούσαν και τους διαδηλωτές της παράταξής τους για να δημιουργήσουν κλίμα σφαγής και να νομιμοποιήσουν την μετέπειτα πρακτική του πραξικοπήματος. Κάτι σαν την φωτιά στο Ράιχσταχ το 1933. Το τι η Δύση και τα ΜΜΕ της λογόκριναν εκείνο το ζήτημα, παρά την αναφορά της Άστον ήταν ένα μήνυμα ότι anything goes. Έτσι η ακροδεξιά, αλλά και οι ολιγάρχες που ανέλαβαν την διακυβέρνηση μετά το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου, ένιωσαν ότι τέτοιες κινήσεις μπορούσαν να περάσουν χωρίς σοβαρά προβλήματα – τουλάχιστον στα δυτικά. Διότι στα ανατολικά η εικόνα ήταν διαφορετική και σύντομα διαπίστωσαν ότι οι πράξεις του οδηγούσαν στην αποσύνθεση της χώρας. Αλλά ο δρόμος για το Αφγανιστάν είναι πια χωρίς επιστροφή. Τον Μάιο η ακροδεξιά έστησε ένα πραγματικό πογκρόμ στην Οδησσό σαν απειλή απέναντι σε διεύρυνση της εξεγερσης. Το ότι τα δυτικά ΜΜΕ και πάλι συμπεριφέρθηκαν, λογοκρίνοντας ένα τέτοιο έγκλημα ήταν εντυπωσιακό μόνο για όσους δεν παρακολουθούσαν πως οι δυτικοί καλύπτουν αντιπαραθέσεις που δεν τους βολεύουν. Και ακολούθησε η πτώση του μαλαισιανού αεροπλάνου το οποίο και πάλι οι δυτικοί χρησιμοποίησαν για επίθεση στη Ρωσία – παρά τα αντίθετα τεκμήρια. Και φυσικά, τώρα το ξέχασαν. Αλλά η συμμαχία των ολιγαρχών και των ακροδεξιών στο Κίεβο είχε μάθει να στηρίζει την εξουσία της στην δυτική συγκάλυψη την οποία εκλιπαρούσε – κατασκευάζοντας στην ανάγκη και σφαγές τις οποίες απέδιδε στους εξεγερμένους ενάντια στην εξουσία της. Έτσι, όταν έγινε η σφαγή των σκιτσογράφων στο Παρίσι, ο Ποροσένκο έτρεξε να δώσει το παρόν και το Κίεβο άρχισαν να αναζητούν τρόπους να πουλήσουν τους εαυτούς τους σαν je suis Charlie.


Πέρα από την δουλοπρέπεια ωστόσο υπήρχαν και μια σειρά από πραγματικό προβλήματα. Η σχετική ηρεμία στο ανατολικό μέτωπο είχε ενθαρρύνει την αντίσταση στην υπόλοιπη Ουκρανία. Έτσι, μετά από μερικές αντάρτικες επιχειρήσεις μέχρι και στην περιοχή της Οδησσού άρχισαν και πάλι οι διαδηλώσεις αντίστασης. Μέχρι και το κατεχόμενο Σλαβυάνσκ, το οποίο λόγω ακριβώς των μαχών είχε μια έντονη παρουσία ακροδεξιών ενόπλων που απειλούσαν να κατεδαφίσουν το άγαλμα του Λένιν [το σύμβολο της αντίστασης πια], οι κάτοικοι αψήφησαν την καταστολή και τις απειλές και βγήκαν στους με το σύνθημα «Κάτω τα χέρια από τον Λένιν», «ο Λένιν θα μείνει όρθιος».


Σε αυτό το κλίμα, ξαφνικά, έγινε και μια επίθεση ενάντια σε στάση λεωφορείου. Η κυβέρνηση του Κιέβου άρχισε πάλι τα jet sues Charlie κλπ, αλλά αυτή την φορά δεν κατάφερε να πουλήσει εύκολα το παραμύθι ότι «έφταιγε η Ρωσία», καθώς μερικοί ακροδεξιοί άρχισαν να πανηγυρίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης [το λεωφορείο είχε σταματήσει στα σύνορα της Λαϊκής Δημοκρατίας με το κατεχόμενο μέρος και έτσι οι επιβάτες πήγαιναν ουσιαστικά στην Λ.Δ.]. Μετά από εκείνο το επεισόδιο ξανάρχισε ο βομβαρδισμός του Ντόνεσκ. Τότε η πολιτοφυλακή της Λαϊκής Δημοκρατίας εξαπέλυσε επίθεση και κατέλαβε και τους τελευταίους θύλακες των στρατευμάτων του Κιέβου. Αναφορές και βίντεο από την απελευθέρωση του αεροδρομίου του Ντόνεσκ από την πολιτοφυλακή:

Η ήττα προκάλεσε σοκ πάλι στο Κίεβο και ο Ποροσένκο, κάτω από την πίεση των ακροδεξιών, έπρεπε να φορέσει και πάλι τη στολή του στρατιωτικού. Ξεκίνησε τότε ένα μπαράζ βομβαρδισμών με στόχο την ανακατάληψη του αεροδρομίου από τους πολιτοφύλακες. Τελικά, τα στρατεύματα του Κίεβου παρέμειναν στην περιοχή, παρά το ότι κατάφεραν να ανακαταλάβουν τον χώρο – οπότε ο βομβαρδισμός του Ντόνεσκ έγινε ακόμα πιο έντονος. Ακολούθησε αντεπίθεση των εξεγερμένων – και σε τέτοιες περιπτώσεις οι αρχές του Κίεβου αρχίζουν την ρητορική της ρωσικής επέμβασης. Το αποκορύφωμα των νέων βομβαρδισμών του πυροβόλου του Κίεβου ήταν μια νέα σφαγή άμαχο σε στάση λεωφορείου που προκάλεσε νέα οργή στην ανατολή και αμηχανία στην Δύση. Τελικά, τα στρατεύματα του Κίεβου ανακοίνωσαν αποχώρηση από την περιοχή.

Την ίδια περίοδο, ακόμα και στη Δύση ο Ποροσένκο άρχισε να αντιμετωπίζει εχθρικά ακροατήρια που τον κατηγορούσαν για «δολοφονίες παιδιών και αμάχων», όπως κατά την διάρκεια της εμφάνισης του στο Νταβός.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου