25 Οκτ 2014

Τεύχος 131, Περιεχόμενα του τεύχους 25 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου 2014


Δέφτερη Ανάγνωση
Εναλλακτική Πληροφόρηση

Ειδήσεις για τη βδομάδα και σχόλια για τις εξελίξεις

Περιεχόμενα του τεύχους 25 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου 2014:
 Τεύχος 131

ΤΟΠΙΚΑ
  • Πόντιος Πιλάτος ο κακός Μουν…. http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_7.html
  • Η οικονομία πέρα από τα θεάματα και τις αλλαγές τρόπου μέτρησης οικονομικών στοιχείων: η κυπριακή οικονομία απέδειξε ότι έχει αντοχές απέναντι στην εισαγωγή της εξωγενούς κρίσης μέσω των τραπεζών – ή πώς  η ανοικτή εξωτερική πολιτική και τις εσωτερικές αντιστάσεις είναι παράγοντες για τη στήριξη των «αντοχών» ,  http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_51.html
·         Όταν οι ύποπτοι για την κρίση προσπαθούν να μετατοπίσουν την έμφαση από τις τράπεζες: Ο ΕΛΑ, το απόρρητο που το έχουν κάνει πιο φτηνό και από κυπριακό πρωτοσέλιδο, η σκιά του Ορφανίδη και το θράσος του Ηλιάδη, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_74.html 
  • Οι επικεφαλής της ΚΟΠ ομολογούν δημόσια ότι παραβιάζουν τους κανόνες τους οποίους όφειλαν να εφαρμόζουν με κριτήριο την επιβολή των ιδιωτικών συμφερόντων τους; ο Κουτσοκούμνης ομολογεί ότι χάρισε τα κριτήρια στην Ανόρθωση για να πιέσει/εκβιάσει [;] να υπογραφεί συμβόλαιο με την τηλεόραση στην οποία θα έχει οικονομικά συμφέροντα ο συνεργάτης του ο κ.Κούμας [καθώς πλανιούνται πάλι οι φήμες για τον «μεγαλοπαράγοντα» που παρεμβαίνει στη διαιτησία], http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_87.html



ΔΙΕΘΝΗ
Μέση Ανατολή: τα 3 πολεμικά μέτωπα και οι ετερόκλητες μορφές  των «τοπικών παικτών», http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/3.html
Ο Ερντογάν και ο πολιτικός αγώνας στην Τουρκία, μετά το Γκεζί, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_16.html

ΚΙΝΗΜΑΤΑ
2ο Φεστιβάλ Φύλα και Εξουσία, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/2.html
Δελτίο Τύπου σε σχέση με την ακύρωση από Βελγικό δικαστήριο απόφασης επιστροφής υπηκόου τρίτης χώρας στην Κύπρο βάσει του Κανονισμού του Δουβλίνου, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_49.html
Εκδήλωση – Συζήτηση: Όχι στην Πολιτική των Κανονιοφόρων, Όχι στην Διακοπή των Συνομιλιών [29/10/2014, Λευκωσία], http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_54.html

Σπόντες,  

ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Μαροκινή πεταλουδίτσα, ο Υπεράνθρωπος, η Υπεράνθρωπος και ο Βοηθός Γάμα, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/10/blog-post_25.html




Πόντιος Πιλάτος ο κακός Μουν...



Είναι αρκετοί άνθρωποι που είναι σε θέση να κατανοήσουν την έννοια των μεγεθών και της γεωπολιτικής. Μπορεί στο δημόσιο διάλογο και τα μίντια να μην εκφράζονται αρκετά γιατί από την ίδρυση του κυπριακού κράτους, ο χώρος αυτός έχει καταληφθεί από τους ιδρυτές και παρακοιμωμένους. Όμως η πρόσφατη ιστορία μας, οδηγεί, παρά τον κυρίαρχο λόγο, και σε μια λιγότερο μυθομανή αντίληψη των πραγμάτων.
Ωστόσο είτε ο κόσμος καταλαβαίνει τι σημαίνει είτε δεν καταλαβαίνει ευρίσκεται σε μια αξιολύπητη κατάσταση. Παρακολουθεί το ερευνητικό σκάφος και τα πολεμικά πλοία της Τουρκίας να κόβουν βόλτες μεταξύ Λάρνακας και Λεμεσού, ξεκουφαίνεται από τον εσωτερικό πολιτικό θόρυβο και την αίσθηση του επείγοντος, που παραμένουν ωστόσο πεισματικά μέσα στα μικρά μας σύνορα και «σύνορα». Και οι αναλυτές μάχονται να αποκωδικοποιήσουν τους χρησμούς, πολιτικές ανακοινώσεις και δηλώσεις οι οποίες με πολλή προσοχή, ακροβατούν ανάμεσα σε μερικές λέξεις. Επιστροφή στις συνομιλίες, αποφυγή προκλήσεων, το γκάζι ανήκει σε όλους τους Κυπρίους ή σε όλες τις κοινότητες.
Η πιο δυνατή ας πούμε απόφαση βγήκε από το Συμβούλιο Αρχηγών που εκτός από την αναγνώριση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου καλεί έμμεσα και σε βάθος χρόνου, την Τουρκία να αναγνωρίσει την Κύπρο.
Όπως προβλέψαμε προ καιρού ( κατ ακρίβεια δεν το προβλέψαμε, απλώς έτσι συμβαίνει πάντα), ο κύριος Άιντα πήγε ήδη στα τάρταρα μαζι με τον Μπαν Κι Μουν, γιατί κράτησαν ίσες αποστάσεις από τα εμπλεκόμενα μέρη και δεν θέλουν να δουν το δίκηο μας που βγαζει μάτια. Τελικά φαίνεται ότι βάζουν στην ίδια θέση τις νόμιμες έρευνες μας στην ΑΟΖ μας με τις παράνομες έρευνες, της Τουρκίας εκ μέρους του ψευδοκράτους, πάλι στην ΑΟΖ μας.
Ένα από τα άσχημα είναι ότι η Τουρκία, είχε προειδοποιήσει ότι θα προχωρούσε με έρευνες στην νότια ΑΟΖ αλλά οι περισσότεροι αναλυτές και πολιτικοί σχολιαστές είχαν θεωρήσει ότι σκυλί που γαβγίζει δεν δαγκώνει και ότι έκανε τα ίδια με το θέμα της ένταξης στην Ε.Ε. Έχουμε την εντύπωση ότι κανένας δεν έκανε παραδοχή λανθασμένης πρόβλεψης ή εάν συνέβει κάτι τέτοιο, μας διέφυγε.
Όταν για πρώτη φορά δημοσιεύθηκε ο χάρτης με τα οικόπεδα στην νότια ΑΟΖ, κάποιος εγραψε ότι ίσως για πρώτη φορά, επιμετρώντας φυσικά και τους συσχετισμούς της εποχής , η ελληνοκυπριακή πλευρά « έκλεινε το μάτι» στα δύο κράτη. Το σκεφτικό ήταν ότι μέχρι τότε η κυπριακή κυβέρνηση έκανε απίστευτο θόρυβο, εσωτερικής έστω χρησιμότητας, μόλις κάποιος εκδοτικός οικος του εξωτερικού δημοσίευε την Κύπρο μοιρασμένη σε δύο κράτη. Αυτή τη φορά η κυβέρνηση προέβαλλε μισή θάλασσα με δική της πρωτοβουλία. Η δικαιολογία ήταν ότι δεν ήθελε να προκαλέσει. Αλλά γέμισε ή ίδια τον κόσμο με μισούς χάρτες και εκπαίδευσε και τον κόσμο της στο εσωτερικό να λέει η ΑΟΖ μας και να εννοεί την νότια ΑΟΖ.
Ο Νταβούτογλου πάντως το προτείνει ανοιχτά: θέλετε την νότια ΑΟΖ δική σας αποκλειστικά, μπορείτε να την έχετε, αρκεί να ζητήσετε δύο κράτη. Πρόκειται για μια πρόταση παγίδα η οποία φιλοδοξεί να αφαιρέσει την ασπίδα της κυπριακής Δημοκρατίας από τους Ελληνοκύπριους και να τους πασάρει ένα κρατίδιο με όρους «ακίνδυνης γειτονίας». Φαίνεται ότι η τουρκική πλευρά θεωρεί ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά άρχισε να εφαρμόζει στα μουλωχτά ένα σχεδιο Β, παραμένοντας φαινομενικά πιστή στην ίδια ομοσπονδιακή ρητορική. Κάτι δηλαδή που πιστεύει και η ελληνοκυπριακή πλευρά για την Τουρκία. Πάντως η αντιπροσώπευση της Κύπρου από τον κύριο Σαμαρά στο Συμβούλιο Αρχηγών παραπέμπει σε άσχημο παλιμπεδισμό προς τις μητέρες πατρίδες ιδίως μάλιστα αν η κρίση της υπέρτασης ήταν πολιτική.
Το Βατερλώ μας
Ένας ειλικρινής και ευθύς υποστηριχτής της σκληρής γραμμής, είναι ο Κώστας Μαυρίδης, ευρωβουλευτής του ΔΗΚΟ. Γράφει:
«Γύρω από το φυσικό αέριο θα υπάρξει μεγάλος χαμένος. Η Τουρκία θέλει να μπλοκάρει την κατάσταση γιατί αντιλαμβάνεται πόσο ενδυναμώνεται η Κυπριακή Δημοκρατία με δεδομένη την αξία της ενέργειας για οικονομικούς και στρατηγικούς λόγους. Αλλά ο  δρόμος που επέλεξε η Τουρκία δεν αφήνει άλλη επιλογή στην Κυπριακή Δημοκρατία. Πρέπει να κλιμακώσουμε τις αντιδράσεις και την πρόκληση ουσιαστικού κόστους μαζί με προληπτικού χαρακτήρα αμυντικές συμμαχίες. Η υπαναχώρηση και επιστροφή στις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό θα μετατρέψουν αναπόφευκτα το φυσικό αέριο ως μια άλλη πτυχή εντός του συνολικού  Κυπριακού προβλήματος και θα είναι το Βατερλώ μας.  Από την άλλη, ας έχουμε επίγνωση για το ουσιαστικό βάρος από τα σχετικά πολιτικά ψηφίσματα όπου και το πιο ευνοϊκό λεκτικό περιέχει συνήθως μια διπλωματική γλώσσα. Το ελάχιστο ζητούμενο για εμάς είναι να επικεντρώνονται στην επίκληση-απαίτηση για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία,  χωρίς προϋποθέσεις,  όπως «λύση πρώτα και μετά αξιοποίηση του φυσικού αερίου». Και επί της ουσίας, το καθοριστικό είναι να συνεχιστεί η διαδικασία εξόρυξης πάση θυσία. Αυτό θα δικαιώνει μια πολιτική δεκαετίας και θα διανοίγει προοπτικές για οικονομική ευημερία και για μια αποδεκτή λύση». 
Σε σύνοψη: πρώτα αέριο και μετά λύση. Ότι ακριβώς εκτιμά και η τουρκική πολιτική δηλαδή. Δυστυχώς αυτό το πάση θυσία μένει χωρίς περαιτέρω ανάλυση. Το δίχως άλλο θα έχουμε όμως την ευκαιρία να τις καταγράψουμε προσεχώς τουλάχιστον στα ηρωικά μνημόσυνα της Κυριακής. Θα έχουμε επίσης την ευκαιρία να αξιολογήσουμε τα μέτρα που αποφάσισε το Εθνικό Συμβούλιο. Μερικά έχουν ήδη δώσει μια ένδειξη που καταδείξαμε σ' αυτό το κείμενο.
Ένας μπλόγκερ για την πρόσφατη εκπομπή της Κενεβέζου
ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΤΗΣ
Στην εκπομπή της Κενεβέζου, Τρίτη 20 του μήνα. Ειπώθηκαν πολλά όμως μερικές σημειώσεις στα πρόχειρα:
1) Σε μια ερώτηση ή ίδια η Κενεβέζου: .... τώρα που η Κύπρος είναι ισχυρή....
2) Η Ερωτοκρίτου του ΔΗΚΟ: Η Τουρκία προέβη σε προκλητική στήριξη της Χαμάς. (Τι έκανε, δηλαδή τι είπε, το Δηκο στη διάρκεια της ισραηλινής επίθεσης στη Γαζα; Που χάσατε την παλαιστινιακή μαντήλα αγωνιστές του ...κέντρου)
3).Σοφοκλέους του ΔΗΣΥ: Η Τουρκία είναι σε δύσκολη Θέση ( Ισλαμική διάσκεψη, αποτυχία εισόδου στο Συμβούλιο Ασφαλείας) και η εισβολή της στην ΑΟΖ είναι κίνηση αδυναμίας( ίσως να υπονοούσε και απελπισίας) και θα χάσει.
4) Καμιά από τις ερωτήσεις της Κενεβέζου δεν είχε σχέση με την εκτίμηση των προσκεκλημένων για την πιθανή ή όχι εξέλιξη έστω και ενός από τα μέτρα που εξήγγειλε ομόθυμη και εν τη σοφία της ακόμα μια φορά, η πολιτική ηγεσία του τόπου.
5) Αποφεύχθηκε όπως το διάβολο η ερώτηση, αν κανείς από τους σοφούς εκεί στο πλατώ, ανέμεναν ή όχι την πιθανότητα να στήσει και η τουρκική εταιρεία μια πλατφόρμα απέναντι από τη Λάρνακα ή τη Λεμεσό ή και τις δυό ( μέσα στην απελπισία της Τουρκίας έστω).
6) Τελικά εκτός από την Κύπρο σεβάστηκαν κι όλοι οι άλλοι την οδηγία προς ναυτιλλομένους της Τουρκίας, και η Ρωσσία που έκανε ασκήσεις δίπλα αλλά και το Ισραήλ και η Κύπρος που έκαναν τις ασκήσεις στο Τρόοδος, ΚΑΙ την άσκηση διάσωσης έξω από την ... Πάφο.
7) Θα ήταν αγένεια να ερωτήσει κάποιος ή κάποια ας πούμε η Κενεβέζου, ποιο το πολιτικό νόημα της καθημερινής φράσης της κυβέρνησης« παρακολουθούμε στενά τις κινήσεις των τουρκικών πλοίων»;
8) Η Ερωτοκρίτου θυμήθηκε τα κόλπα της περιρρέουσας. Δεν πρέπει είπε να αναφερόμαστε σε επιθυμία επανέναρξης των συνομιλιών διότι... αδυνατίζει τα επιχειρηματα μας. ( Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει, ότι μας καπνίσει πιον)
9)
O Λουκαίδης του ΑΚΕΛ θυμήθηκε μισό δευτερόλεπτο πριν το τέλος να ψελλίσει ότι αυτή η πολιτική θα βγάλει στiς Τουρκοκυπριακές εκλογές άνθρωπο της Τουρκίας για να σχολιάσει κλείνοντας η δαιμόνια δημοσιογράφος ότι εντάξει αυτό τόπαμε άλλες φορές.
10 ) Αν ενδιαφέρει κανένα πάνω από τους κυπριακούς ουρανούς πετουν τουρκικά αγγλικά αμερικανικά και ισραηλινά αεροπλάνα και παρακαλούμε Γερμανούς και Γάλλους να κοπιάσουν κι αυτοί στην Πάφο αλλά δεν μας κάνουν εισέτι το χατήρι. Α φυσικά και αεροπλάνα της κυπριακής εθνοφρουράς.



Η οικονομία πέρα από τα θεάματα και τις αλλαγές τρόπου μέτρησης οικονομικών στοιχείων: η κυπριακή οικονομία απέδειξε ότι έχει αντοχές απέναντι στην εισαγωγή της εξωγενούς κρίσης μέσω των τραπεζών – ή πώς η ανοικτή εξωτερική πολιτική και τις εσωτερικές αντιστάσεις είναι παράγοντες για τη στήριξη των «αντοχών»


Τις τελευταίες 10 έρευνες είχαμε δύο  ενδιαφέρουσες-ενδεικτικές ειδήσεις: την αλλαγή του τρόπου μέτρησης του δημόσιου χρέους και του κρατικού ελλείμματος [τα βασικών δεικτών που χρησιμοποιούνταν μέχρι τώρα, είτε για να εκβιάσουν λιτότητα, είτε επιβολή των μέτρων της τρόικα όπως οι ιδιωτικοποιήσεις] καιτην ολοκλήρωση των stress tests. Και αυτές οι κινήσεις έχουν ως background το θέμα των εκποιήσεων, όσον αφορά στον τραπεζιτικό τομέα και το πώς θα εξελιχθούν τα δεδομένα, όταν λήξη η περίοδος που θα μπορεί να εκβιάζει η τρόικα ή η τοπική κυβέρνηση μέσω τρόικας. Οι απώλειες της κοινωνίας [σε μείωση εισοδημάτων, ανεργία, μεταναστευση κλπ] είναι αισθητές και ήδη οι συντεχνίες, αλλά και άλλοι κοινωνικοί φορείς πιέζουν – όπως τελικά και η πλειοψηφία της βουλής- για αλλαγή έμφασης.

Η ρητορική ότι «Δεν υπάρχει άλλος δρόμος» έχει υπονομευτεί, πια, ρητορικά από το Μάρτη του 2013 [αν όχι και πιο πριν στις διαμάχες του 2012] και πρόσφατα από την δημόσια συζήτηση – και τις υποχωρήσεις της κυβέρνησης- στο θέμα των εκποιήσεων. Η απόφαση του Ανωτάτου, σε αυτό το πλαίσιο, είναι περισσότερο ενδιαφέρουσα ως ένδειξη τι θα κάνει το δικαστικό σώμα, και το Ανώτατο Δικαστήριο,[1] που είναι ιεραρχικά το ανώτερο θεσμικό όργανο, απέναντι στις πιέσεις της τρόικα να υποκαταστήσει το σύνταγμα. Όμως, το γεγονός ότι η ύφεση ήταν πιο χαμηλή, αλλά και οι μετατοπίσεις πρόσφατα δείχνουν δυο επίσης αλληλένδετα δεδομένα: η κυπριακή κοινωνία έχει αντοχές και επειδή η κυπριακή οικονομία είχε και άλλες βάσεις πέρα από τις τράπεζες, αλλά και επειδή, τελικά, η αντίσταση [με την μορφή πιέσεων για αλλαγή κατεύθυνσης – με κορυφαίο παράδειγμα την ακύρωση του καθολικού κουρέματος][2] αποδίδει.

Για να κατανοηθεί και το κλίμα, αξίζει μια αναφορά σε ένα σχόλιο του Α. Μιχαηλίδη στο Φιλελεύθερο με αφορμή μια φράση της Βελκουλέσκου που παρομοίαζε την Κύπρο με τον Ίκαρο. Ο κ. Μιχαηλίδης διαφώνησε με την παραπομπή στο «πήραν τα μυαλά αέρα» και ευγενικά, αλλά με σαφήνεια επέστρεψε την κριτική – ότι οι ξένοι επέβαλαν την κρίση. Και ανάμεσα στους τοπικούς παράγοντες την τιμητική τους είχαν, πια, αυτονόητα οι τράπεζες. Το αίσθημα ότι κάποιοι επέβαλαν στην Κύπρο, ιδιαίτερα την εμπειρία του κουρέματος, τείνει να αποκτήσει διαστάσεις καχυποψίας ότι η Κύπρος ρίχτηκε στην κρίση, από ευθύνη των τραπεζών, αλλά και από ξένη σκόπιμη επέμβαση για να δημιουργηθεί εξάρτηση. Και αυτή η οπτική ενδυναμώνετε, καθώς οι κύπριοι συνειδητοποιούν ότι η δαινομονοποίηση [ότι είναι σπάταλοι, φταίνε κλπ] στην οποία υποβλήθηκαν, όπως και η υστερία από τις αγορές, είχε και ένα συγκυριακό χαρακτήρα και ότι τελικά η κυπριακή οικονομία μπορεί να έχει δικές της αντοχές. Και αυτή η οικονομική σκέψη, όπως φαίνεται άλλωστε και από τις συζητήσεις για τις τράπεζες, διασταυρώνεται με τη συζήτηση για τη γεωπολιτική και τη θέση των μεγάλων δυνάμεων στο κυπριακό σύστημα – έτσι λ.χ. μια από τις 4 τράπεζες που πέρασαν από τεστ, είναι ρωσική, οι άλλες δυο έχουν «ανατολικά κεφάλαια» και μόνο ο Συνεργατισμός φαίνεται, πια, να είναι η πραγματική «κυπριακή τράπεζα». Και άντεξε, μάλιστα, πολύ καλύτερα από ότι φαίνεται – τουλάχιστον σε σχέση με την Ελληνική, που θα χρειαστεί και άλλα κεφάλαια. Η εκκλησία είναι η χαμένη.

Η μικρότερη ύφεση και οι αντοχές της κυπριακής οικονομίας


Σε ένα γενικό πλαίσιο φαίνεται ότι, όπως ανάμεναν, η ύφεση, συνέχισε να μειώνεται. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όπως εκτιμήθηκε στη συμφωνία του φθινοπώρου του 2012, η ύφεση που επανήλθε το 2011 μετά την ευρύτερη αναβίωση της ευρωπαϊκής κρίσης και της μεταφορά στην Κύπρο μέσω της έκθεσης των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, ακολουθεί μια πορεία μείωσης. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη βελτίωση ή ανάπτυξη. Αυτό το οποίο αναμένεται είναι η βελτίωση μετά την πτώση – άρα την αναπλήρωση εν μέρει του τί χάθηκε. Όπως παρατηρησε σε μια αρχική εκτίμηση η κ. Θειοπούλου στον Φιλελεύθερο μπορεί να υπολογιστεί ότι χάθηκαν ήδη 800 εκατομμύρια από την κυπριακή οικονομία – και αυτό χωρίς να περιλαμβάνει το κόστος από το κούρεμα και τις εκροές κεφαλαίων. Αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν αποδίδουν επίσης το τεράστιο κόστος για την κοινωνία. Σύμφωνα με δυο ανεξάρτητες μελέτες που ανακοινώθηκαν πρόσφατα, οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα  [όπου περιλαμβάνονται και μη συντεχνιακά οργανωμένοι τομείς] έχουν πέσει γενικά σε επίπεδα 1995, ενώ στο δημόσιο, όπου η οργάνωση είναι πιο δυνατή, η μείωση οδήγησε τα εισοδήματα των εργαζόμενων σε επίπεδα 2010. Ταυτόχρονα, το κόστος της ανεργίας έχει άρχισε να ριζώνει σε κριμένους χωρους – όπως η μετανάστευση και οι χρόνια άνεργοι. Σε αυτό το πλαίσιο, οι φαινομενικές μειώσεις της ανεργίας οφείλονται μάλλον σε αφαίρεση ανέργων που μετανάστευσαν ή δεν ψάχνουν για δουλειά ή που δεν πηγαίνουν στην υπηρεσία απασχόλησης για εγγραφή, παρά στην παραγωγή νέων θέσεων εργασίας.

Ο περιορισμός της ύφεσης έχει να κάνει, όπως παρατηρήθηκε, με δυο βασικές παραμέτρους – την στήριξη της οικονομίας από τον τουρισμό, ιδιαίτερα από την Ρωσία, και από την κατανάλωση. Όπως έχουμε γράψει και προηγουμένως, και όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι ένας βασικός παράγοντας για την μικρότερη ύφεση ήταν ακριβώς η κατανάλωση, μια βασική αιτία για τον περιορισμό της ύφεσης ήταν η απόρριψη του καθολικού κουρέματος των καταθέσεων τον Μάρτιο του 2013. Η διαφύλαξη των μικρών και μεσαίων καταθέσεων επέτρεψε στα νοικοκυριά να ξοδέψουν για να αντιμετωπίσουν το χειρότερο στάδιο της κρίσης. Μια άλλη διάσταση, που σαφώς ευνόησε την κυπριακή οικονομία, ήταν η χρονική απομάκρυνση από το αποκορύφωμα της ευρωπαϊκής κρίσης του 2011. Αν και δεν γίνεται ακόμα πλήρως κατανοητό, αρχίζει όμως να γίνεται πια σαφές, ότι η κρίση χρέους των κρατών στην Ευρώπη, ήταν σε ένα βαθμό κατασκευασμένη – και πολιτικά [ήταν αποτέλεσμα επιλογών που έγιναν από εκείνους που είχαν την εξουσία την Ευρώπη – σε αντίθεση με τι έγινε λ.χ. στις ΗΠΑ ή στην Κίνα όπου, αντί για λιτότητα, είχαμε επέκταση της παροχής ρευστότητας] αλλά και με όρους «πανικού της αγοράς». Κατά συνέπεια σε εκείνο το πλαίσιο ήταν σημαντικό να προσπαθήσει μια χώρα να αποφύγει την ένταξη στον μηχανισμό γιατί αυτό θα σήμαινε και επιβολή εξουθενωτικών μέτρων. Ένα χρόνο μετά, και μετά το πολιτικό αδιέξοδο στην Ελλάδα με τις διπλές εκλογές τον Μάιο και Ιούνιο του 2012, έγινε σαφές ότι η ΕΚΤ έπρεπε να παρέμβει κάπως. Δεν απέφυγαν την λιτότητα η Κύπρος, η Ισπανία [ήταν ήδη σε λιτότητα από το 2010] η  Σλοβενία κλπ. Αλλά η ΕΚΤ άρχισε να πειραματίζεται με την παροχή ρευστότητας – το “whatever it takes” του Μ. Ντράγκι. Το τέλος εκείνης της περιόδου της «υστερίας των αγορών» τουλάχιστον, έφερε σαφώς λιγότερη πίεση για αυστηρά μέτρα. Ήδη στο πολιτικό επίπεδο μετά το 2012, είναι εμφανείς οι πιέσεις για αλλαγή πλεύσης, έστω και μερικώς. Και αυτό φαίνεται και από την απόφαση του Ντράγκι να προχωρήσει σε χαλάρωση της παροχής ρευστότητας, παρά την αντίθεση της Γερμανίας.

Το στατιστικό κόλπο – και η αποκαλυπτική στιγμή της υποκρισίας των αριθμών
Για να γίνει κατανοητό ότι εν μέρει η κρίση ήταν και κατασκευασμένη [πέρα από την μεταφορά της ιδιωτικής ζημιάς των τραπεζών στο δημόσιο] θα πρέπει να εστιάσει κάποιος στο στατιστικό κόλπο που υιοθέτηθηκε πρόσφατα και το οποιο μειώνει το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα:
«Η αναθεώρηση των εθνικών λογαριασμών για την χρονική περίοδο 1995-2013 έχει προκύψει μέσα από την υιοθέτηση του Ευρωπαϊκού συστήματος λογαριασμών ESA 2010 και την ενσωμάτωση στατιστικών αλλαγών και μεθοδολογικών βελτιώσεων. Συγκεκριμένα, το ΑΕΠ του 2013 [σε τρέχουσες τιμές] αναθεωρήθηκε υψηλότερα, κατά 1.615, 2 εκατ. στα 18.118,9 από 16.503.7 εκτ. με την ποσοστιαία μεταβολή να ανέρχεται σε 9.8% που είναι η μεγαλύτερη σε σχέση με την αναθεώρηση των ΑΕΠ.»


Έτσι, μαγικά σχεδόν, αλλάζουν οι τρόποι μέτρησης των δημόσιο-οικονομικών μεγεθών και ξαφνικά, η οικονομία από ύφεση βρίσκεται να έχει περισσότερο ΑΕΠ από τον προηγούμενο χρόνο. Με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που η ανεργία μειώνεται γιατί μετρούνται λιγότερα άτομα, μετά την μείωση αυτών που θεωρούνται άνεργοι.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση προσπαθεί να επεκτείνει τις «προσπαθειες για να κατασκευάσει καλύτερη εικόνα – τουλάχιστον απεναντι στο αυξανόμενα απαιτητικό εσωτερικό ακροατήριο. Σε αυτά τα σεναρια ενισχυσης της «εικονας» περιλαμβανονται και τα ακολουθα κολπα εσωτερικης μετακινησης κεφαλαιων:
«Καθοριστικό ρόλο στην επαλήθευση των αριθμών, σύμφωνα με το ΥΠΟΙΚ, θα έχει ενδεχόμενη χρήση μέρους του περιθωρίου 1δις  για χρηματοδότηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το 1δις αντιστοιχεί σε 6 ποσοστιαίες μονάδες. Όπως είναι γνωστό, το 1δις προορίζεται για στήριξη του Συνεργατισμού σε περίπτωση που προκύψει ανάγκη… Στις προβλέψεις του ΥΠΟΙΚ, δεν υπολογίζεται επίσης  η αναμενόμενη ανταλλαγή περιουσιακών στοιχείων με την Κεντρική Τράπεζα έναντι χρέους. Πρόκειται επίσης για πράξη της τάξης του €1 δις, δηλαδή 6 ποσοστιαίες μονάδες.»

 Η σημασία της υπενθύμισης των συγκριτικών μέτρων είναι διπλή – από την μια πρέπει να θυμάται κάποιος αυτές τις αλλαγές, για να μπορέσει να εκτιμήσει την κατάσταση στην οικονομία, η οποία μετατρέπεται επίσης σε θέαμα, αλλά και γιατί είναι εκφραστική του πώς μερικοί άλλαξαν εντελώς ρητορική και εμφανώς λειτουργούν και εδώ με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Όταν το 2011, η κρίση των τραπεζών οδήγησε την Κύπρο εκτός αγορών, μια μερίδα της πολιτικής ελίτ συνεργάστηκε με τις τράπεζες, όχι μόνο στην συγκάλυψη των σκανδάλων που οδηγούσαν σε κρίση, αλλά και στην προσπάθεια να μετατοπιστεί η έμφαση στο Δημόσιο – λες και ήταν λόγω Δημόσιου που βρέθηκε η Κύπρος υπό πίεση. Σε εκείνη την εκστρατεία, ντόπιοι πολιτικοί, αλλά και θεσμικοί αξιωματούχοι όπως ο Ορφανίδης, αμφισβητούσαν τις στατιστικές του κράτους. Τώρα, αντίθετα αρκετοί από τους ίδιους πολιτικούς εφαρμόζουν οι ίδιοι αυτό που, ψευδώς τότε, κατηγορούσαν άλλους – αλλά και απειλούσαν, δήθεν χωρίς να το καταλαβαίνουν, την αξιολόγηση της χώρας σε μια κρίσιμη συγκυρία. Η πραγματικότητα ήταν ότι μερικοί δεν είχαν καταλάβει το βάθος της κρίσης των τραπεζών και νόμιζαν ότι μεταφέροντας τις ζημιές στο δημόσιο θα ξεπάστρευαν. Και τότε το Μάρτιο του 2013 κατάλαβαν πως λειτουργεί η Ε.Ε.

Αλλά δεν ήταν μόνο οι τοπικοί εκπροσωποι του κεφαλαίου. Υπήρχε και μια ευρωπαϊκή διάσταση στην πίεση για λιτότητα. Όταν, τελικά, σπρώχτηκε η χώρα από τις τράπεζες στην κρίση το 2012, η τρόικα επέμενε πεισματικά σε αριθμούς υπερβολικούς για το δημόσιο χρέος. Το αντικείμενο της διαμάχης ήταν έντονο – διότι η τρόικα ήθελε να προωθήσει δυο διαστάσεις: από την μια την ατζέντα του κεφαλαίου για λιτότητα και από την άλλη να πιέσει για ιδιωτικοποιήσεις. Και για ό,ποιον μπορούσε να δει στο βάθος, το θέμα ήταν ακριβώς το φυσικό αέριο. Και όμως και πάλι υπήρξαν φωνές στο εσωτερικό που υποστήριζαν την θέση της τρόικα και αμφισβητούσαν τα στοιχεία του κράτους. Τώρα, είναι οι ίδιοι που τα αλλάζουν σαν αρχάριοι ταχυδακτυλουργοί μπροστά στα μάτια όλων. Τελικά, η τρόικα υποχώρησε το Νοέμβριο και δέχτηκε μια φόρμουλα για τις ιδιωτικοποιήσεις και οι γερμανοί αποφάσισαν ότι δεν θα υπέγραφαν μέχρι να εκλεγεί μια βολική νέα κυβέρνηση. Η τοπική, τότε, αντιπολίτευση μες την τρελή χαρά της αναμονής της εξουσίας δεν μπορούσε να καταλάβει ότι τους θεωρούσαν σαν τον δουλοπρεπή ιθαγενή. Όταν δέχτηκαν και την αρχή του κουρέματος  και άρχισαν να τους ζητούν και άλλα στο γιούρογκρουπ, ο Αναστασιάδης κατάλαβε ότι τον κορόιδευαν. Ήταν αργά. Αυτοί, όμως, που επέμεναν τότε στο ότι το δημόσιο χρέος θα ξεπερνούσε το 120% και δεν πιστεύουν ούτε καν την έρευνα της PIMCO τώρα ξαφνικά δέχονται ένα στατιστικό κόλπο. Τώρα είναι άλλο το κλίμα όπως είπαμε αρχικά, μακριά από την πίεση για κατάρρευση του ευρω το 2011. Και είναι σαφές πια πόσο ευεργετικό ήταν το ρωσικό δάνειο του 2011, που καθυστέρησε τουλάχιστον τις πιέσεις μέχρι να αλλάξει το ευρωπαϊκό κλίμα. Και αν η Τράπεζα Κύπρου δεν έκανε το μικρό της πραξικόπημα τον Ιουνίου του 2012 με το οποίο έσπρωξε την χώρα στο μηχανισμό στήριξης, μπορεί και να γλίτωναν πιο εύκολα οι τράπεζες.

Η κρίση ήταν εξωγενής…

Η ουσία της απρόσμενη αντοχής τη οικονομίας στο σοκ του κουρέματος [διότι είχε και αυτό το στοιχείο για να προωθηθούν ζητήματα σε συνθήκες παραίτησης – άσχετο αν τελικά δεν βγήκε ακριβώς το σενάριο] ήταν κάτι που λεγόταν σαν απάντηση στην τότε νεοφιλελεύθερη προσπάθεια να μετατοπιστεί η ζημιά στο Δημόσιο με σκληρη λιτότητα – ότι η οικονομία έχει και  άλλες βάσεις, και ότι και μια αύξηση λ.χ. του εταιρικού φόρου δεν θα επηρέαζε δραματικά τις ξένες εταιρείες Κύπρο, αφού ο χώρος και η οικονομία πρόσφεραν και άλλα. Αλλά το παραμύθι της λιτότητας τότε επέβαλε περιορισμό κάθε εσόδου το κράτους, μέχρι που ξαφνικά οι οργανωτές του θεάματος της επίθεσης στο δημόσιο-πολιτεία, διαπίστωσαν ότι άνοιγαν τον δικό τους λάκκο – όχι μόνο της συνολικής οικονομίας, αλλά και των συμφερόντων που εκπροσωπούσαν. Τώρα βάζουν φόρους ακόμα και για αυτοκίνητα που δεν χρησιμοποιούνται.

Για να κατανοηθεί ότι η κρίση ήρθε από εξωτερικό μέσω του τραπεζικού τομέα μια απλή σύγκριση του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι ενδεικτική – το δημόσιο χρέος ήταν σταθερά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο μέχρι τις αρχές του 2012, όταν χρειάστηκαν ανακεφαλαιοποίηση οι τράπεζες




Αντίστοιχα το δημόσιο έλλειμα ήταν επίσης κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, μέχρι τον Μάιο του 2011 [όταν ήρθε ο αποκλεισμός από τις αγορές] , όταν πια η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα έκανε το κόστος δανεισμού της Κύπρου να εκτοξευθεί. Αλλα γενικά το έλλειμμα δεν ξεπέρασε το 6.4% που ήταν και το έλλειμμα τον τελευταίο χρόνο της κυβέρνησης Κληρίδη στις αρχές της δεκαετίας του 2000 – σε πιο ήπιες συνθήκες.


Η αντίσταση αποδίδει
Η επόμενη περίοδος θα είναι σαφώς μια περίοδος εντάσεων – από την μια οι συντεχνίες, αλλά και μια σειρά από κοινωνικές ομάδες φαίνονται να ετοιμάζονται να διεκδικήσουν στήριξη από την πολιτεία – όπως έγινε με τις τράπεζες στο κάτω κάτω- ενώ η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα φαίνονται διχασμένοι. Από την μια, μερίδα με το βλέμμα στραμμένο στη βάση θέλει χαλάρωση της λιτότητας, όπως και η πλειοψηφία των κομμάτων και της κοινωνίας, ενώ μια άλλη πτέρυγα [με την στήριξη μερίδας του ντόπιου αλλά και του διεθνούς -μέσω των "επενδυτών" που "κατεβαίνουν"] κεφαλαίου φαίνεται να ελπίζει σε εξωτερικές πιέσεις, όπως του ΔΝΤ για να προχωρήσουν θέματα τα οποία φαίνονται να έχουν σταλώσει ή θα σταλώσουν στο άμεσο μέλλον - όπως ενδέχεται οι ιδιωτικοποιήσεις. Θα πρέπει επισης να σημειωθεί ως αξιόλογο ότι το μέγιστο χρόνου για εκποιήσεις είναι 4 χρόνια και τρεις μήνες για την Κύπρο, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος, όπως συμφωνήθηκε στα stress tests είναι 3 χρονια. Προφανώς, οι τοπικές πιέσεις σαν ένδειξη πιθανοτήτων περαιτέρω μπλοκαρίσματος, επέβαλε και ιδιαίτερο καθεστώς στην Κύπρο. Όπως και με το πρώτο κούρεμα, η αντίσταση αποδίδει…

Πέρα από την αντιπαράθεση για την ανάκτηση ή μη του χαμένου πλούτου/εισοδημάτων των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων, η οικονομία θα έχει να αντιμετωπίσει και τις πιέσεις στον τουρισμό [ήδη υπήρξε πτώση τον Σεπτέμβριο και αναμένεται μεγαλύτερη πτώση από την Ρωσία] από τις διεθνείς αντιπαραθέσεις, αλλά και το γεγονός ότι τα μαξιλαράκια των καταθέσεων της πλειοψηφίας εξαντλούνται.



[1]Αξιζει να καταγραφεί και η θέση – για να δούμε και την θέση του Ανωτάτου - ηοποία αναπτύχθηκε ενώπιον του Ανωτάτου ότι «ότι το Μνημόνιο αυτό καθ` εαυτό δεν αποτελεί δεσμευτική, κατά το πρότυπο διεθνών συμβάσεων συμφωνία, αλλά απλώς είναι ένα memorandum of understanding, δηλαδή μία συνεννόηση».  - http://www.sigmalive.com/news/local/172390/stis-3110-i-apofasi-tou-anotatou-gia-anafores-ekpoiiseon
[2] Ακόμα και το γεγονός ότι το Ανώτατο δεν δέχθηκε να πάρει απόφαση την ημέρα που το πίεζαν ήταν και αυτό μια μορφή άρνησης, τουλάχιστον, να μετατραπεί σε όργανο αποφάσεων άλλων.. 

Όταν οι ύποπτοι για την κρίση προσπαθούν να μετατοπίσουν την έμφαση από τις τράπεζες: Ο ΕΛΑ, το απόρρητο που το έχουν κάνει πιο φτηνό και από κυπριακό πρωτοσέλιδο, η σκιά του Ορφανίδη και το θράσος του Ηλιάδη


Η διαρροή των πρακτικών των συναντήσεων της ΕΚΤ στους New York Times, προβλήθηκε στην Κύπρο με το σύνδρομο του ιθαγενή: στο στυλ «είπαν κάτι οι New York Times, άρα είναι σημαντικό» – χωρίς να τεθούν τα λογικά, έστω, δημοσιογραφικά ερωτήματα: ποιοί το διέρρευσαν και τις σημαίνουν αυτά τα στοιχεία. Το αποκορύφωμα του θεάτρου του παράλογου, όπου ξαφνικά μερικοί γνωστοί ύποπτοι άρχισαν να ψάχνουν αλλού για τις ευθύνες τους, ήταν η ανακοίνωση του Α. Ηλιάδη,[1] του ισχυρού άνδρα της Τράπεζας Κύπρου, ο οποίος οδήγησε την χώρα ολόκληρη στο μνημόνιο τον Ιούνιο του 2012 – γιατί, λέει, δεν μπορούσε να υπολογίσει καλά και έμεινε έλλειμμα η Τράπεζα «του» μισό δις 5 μέρες πριν την λήξη της περιόδου για ανακεφαλαιοποίηση τον Ιούνιο του 2012. Για τον εαυτό του μετρούσε πάντως καλά τα εκατομμύρια των δανείων. Ο άνθρωπος που φαίνεται να εμπλέκεται σε διάφορα υπό διερεύνηση ζητήματα όπως την αγορά των ελληνικών ομόλογων.
 
Η τοπική συζήτηση για τον ΕΛΑ ως διαδικασία μετατόπισης ευθυνών: πως αυτοί που συγκάλυπταν τις τράπεζες καμώνονται σήμερα αμνησία για το τί έλεγαν και υποστήριζαν και δεν τολμούν να δουν τα στατιστικά δεδομένα, τότε που φώναζαν «για τους καλύτερους τραπεζίτες» ως δικηγόροι ή ως πολιτικοί
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι μερικοί «ένοχοι» προσπάθησαν να κατευθύνουν την συζήτηση αλλού και προσπάθησαν να φτιάξουν ένα θέαμα. Όταν λ.χ. εμφανίζεται καταγεγραμμένη η επιμονή ενός γερμανού τραπεζίτη τον Δεκέμβριο του 2012 να αμφισβητεί τα κυπριακά στοιχεία [ουσιαστικά δηλαδή να επιμένει σε διαφορετική εκτίμηση της περιουσιακής αξίας της τράπεζας], 4 μήνες πριν το κούρεμα που έγινε με ανάλογη τακτική, και μερικοί στην Κύπρο δεν απορούν και δεν διασύνδεουν εκείνη την επίμονη με ότι ακολούθησε, είναι σαφώς δουλοπρεπής αναπαραγωγή. Αλλά είναι και ύποπτη για όσους την προωθούν. Λες και κάποιοι ήθελαν να στραφεί η προσοχή κάπου σαν ένα είδος μετατόπισης – στο επιφαινόμενο του ΕΛΑ και όχι λ.χ. στο πως η Λαϊκή έφτασε στο σημείο να καταρρεύσει και να χρειάζεται στήριξη. Όπως φαίνεται και από τα πιο πάνω στοιχεία, μέχρι το 2010 η τράπεζα είχε περισσότερες καταθέσεις παρά δάνεια. Και μετά, άρχισε μια εκροή καταθέσεων. Αυτό λογοκρίνεται.  Άλλωστε, όπως φάνηκε στην όλη πορεία συγκάλυψης των τραπεζιτικών σκανδάλων, μετά τη λογοκρισία ακολουθούσαν δυο πρακτικές – η μετατόπιση της ευθύνης από τους ένοχους σε άλλους και η προσπάθεια να κατηγορηθούν έμμεσα όσοι αποκάλυπταν σκάνδαλα. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, μάλλον, έχουμε και τα δυο – αυτοί που συγκάλυπταν τον Ορφανίδη το 2011, όταν έγκρινε την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα, και οι οποίοι υπερασπίζονταν, τον Αύγουστο του 2012, τον Μ. Σαρρή, ο οποίος οδήγησε τον ΕΛΑ στα 9 δις, και «μάσησε» [δεν εξήγησε επαρκώς] τα στοιχεία στην βουλή το 2012, σήμερα θέλουν να μιλούν για τον ΕΛΑ και να κατηγορήσουν τον.. Δημητριάδη που παρέλαβε το μπάχαλο του Ορφανίδη και του Σαρρή. Ο Δημητριάδης ενοχλούσε γιατί έκανε και έρευνες για τα σκανδάλα και την διαπλοκή. Και αυτοί που συγκάλυπταν, το φθινόπωρο του 2012, αυτούς που έκρυβαν στοιχεία, τώρα κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Διότι τα δεδομένα είναι εκεί  – είναι αυτοί που διόρισε ο Δημητριάδης που ξεκίνησαν τις έρευνες εναντίον του Βγενόπουλου, ενώ άλλοι διόρισαν μια διοικητή της Κεντρικής, η οποία τελικά έχει διαπλεκόμενες σχέσεις με τον κ. Βγενόπουλο. Μοιάζει με την παράδοξη σχέση του κ. Ορφανίδη με τον κ. Βγενόπουλο – από την μια υποτίθεται είχαν αντίθεση, από την άλλη του έκανε την μεγάλη ευκολία τον Μάρτιο του 2011 με την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα.
 
Σε μια Δημόσια Σφαίρα στην οποία λειτουργεί το doublespeak/διγλωσσία αυτοί που ήθελαν τον ΕΛΑ τώρα τον θεωρούν …αιτία του προβλήματος: ή, όπως κωδικοποιήθηκε στην παραδοσιακή κοινωνία «απόν μπορεί να δέρει τον γάρο, δέρνει το σαμάρι»
Στο τοπικό σκηνικό είχαμε μια ανακύκλωση των γνωστών δεδομένων και υπεκφυγών. Αρχικά, όσοι προσπαθούσαν την προηγούμενη περίοδο να συγκαλύψουν τους τραπεζίτες, προσπάθησαν πάλι να κατηγορήσουν τον Δημητριάδη – παραβλέποντας φυσικά δυο δεδομένα.
1.    Ότι ο ΕΛΑ ήταν η προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι εκροές στην Λαϊκή – προβλήματα των οποιων οι αιτιες δημιουργήθηκαν επί εποπτείας Ορφανίδη. Οι αιτιες για τις αλλαγές στο ισοζύγιο καταθέσεων και δανείων στην Λαϊκή είναι εκφραστικές του τί θέλουν μερικοί να λογοκρίνουν. Όταν μάλιστα αφορά άτομα που ήταν και προστάτες του καθεστώτος της Λαϊκής μοιάζει κωμικό.
2.   Το δεύτερο ήταν η σχεδόν αστεία υιοθέτηση της άποψης του γερμανού κεντρικού τραπεζίτη ότι ήταν υπερβολικά [φουσκωμένα] τα στοιχεία για τα περιουσιακά της Λαϊκής. Αυτό μπορεί να πει κάποιος, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι θέμα εκτίμησης – το να υιοθετούν μερικοί την εκτίμηση του γερμανού τραπεζίτη, είναι ύποπτο. Ιδιαίτερα, όταν ξεχνούν βολικά ότι τις εκτιμήσεις τις έκανε και η ίδια η τράπεζα [επί Μ. Σαρρή – που είναι ιερή αγελάδα για όσους κατά τα άλλα τα έχουν με τον ΕΛΑ] αλλά και αρμόδιοι της Κεντρικής, επί Ορφανίδη [τον ένοχο που προσπαθεί να συγκαλύψει το κύκλωμα της μετατόπισης έμφασης]. Με βάση τα δεδομένα στοιχεία η Λαϊκή είχε περιουσιακά στοιχεία άνω των 18 δις το 2012 – και τον Σεπτέμβριο του 2012 ήταν 17,9 δις για ΕΛΑ 9 δις.[2] Οι ίδιοι άνθρωποι που τότε φώναζαν να μην αμφισβητούνται τα στοιχεία των τραπεζών και ανάλογα κάνουν και σήμερα – ξαφνικά έπαθαν αμνησία για τοτί έλεγαν τότε. Ή τί υποστήριζαν τον Νοέμβριο του 2012 ή τον Μάρτιο του 2013.



Ενώ οι ιθαγενείς αναζητούσαν μαργαριτάρια σε φτηνούς καθρέφτες, στο διεθνές πλαίσιο τα πραγματικό ερώτημα, δεν ήταν η διαφωνία του Πανίκου με τους γερμανούς, αλλά ο καυγάς του Ντράγκι με τους γερμανούς για την παροχή ρευστότητας - τι έγινε ουσιαστικά στην περίφημη ομιλία του Ντράγκι «whatever it takes»
Όμως, αυτά ήταν η τοπική πραγματικότητα των delayed ιθαγενών – σε διεθνές επίπεδο η είδηση της διαρροής των πρακτικών προκάλεσε σχόλια με έμφαση στο γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά από το 1998, που δημιουργήθηκε η ΕΚΤ που υπήρξε διαρροή – ο κανονισμός λέει ότι θα πρέπει να περάσουν 30 χρόνια για να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία. Το ότι τελικά η διαρροή είχε αφορμή [ή πηγή] την Κύπρο, δεν είναι παράξενο – η τοπική εξουσία λειτουργούσε πάντα με δυο μέτρα και δυο σταθμά: θέλει εχεμύθεια, σέβεται απόλυτα το «απόρρητο» και λογοκρίνει ακόμα και τη Δημόσια Σφαίρα σε θέματα που αφορούν τα συμφέροντα της, αλλά με την μεγαλύτερη ευκολία παραβιάζει τους κοινά εφαρμοσμένους κανονισμούς, όταν πρόκειται και πάλι για τα συμφέροντα της – για να φτιάξει θεάματα μετατόπισης. Όταν λ.χ. ο Δημητριάδης κατάγγελλε τις διαρροές από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου το φθινόπωρο του 2013, ο βοηθός Γενικός Εισαγγελέας αντί να διερευνήσει την παράβαση, έκανε έρευνα εναντίον του παραπονούμενου. Υπήρξε όμως και μια άλλη διάσταση – στο βαθμό που αυτά τα πρακτικά είναι όντως ολοκληρωμένα, αυτό που φάνηκε να απασχολεί, διεθνώς, ήταν κάτι άλλο – όπως θα ήταν άλλωστε λογικό, αφού το θέμα της Κύπρου και της Λαϊκής ήταν ουσιαστικά μικρό. Απλώς διαφώνησε ο Γερμανός με τους υπόλοιπους. Το ουσιαστικό θέμα ήταν αν στα πρακτικά που διέρρευσαν υπήρχε και η περίφημη δήλωση του Ντράγκι “whatever it takes”: όταν ο Ντράγκι δήλωσε ότι θα κάνει «ό,τι χρειαστεί» για να στηρίξει το ευρώ – και αυτό σήμαινε ότι θα χαλάρωνε την παροχή ρευστότητας, παρά την αντίδραση των γερμανών. Σε αυτό το πλαίσιο, υπήρξαν και υπόνοιες ότι μπορεί η διαρροή να έγινε και από γερμανούς, στα πλαίσια της παρούσας αντιπαράθεσης με τον Ντράγκι. Και αυτό θα φανεί, αν όντως διαρρεύσουν και τα πρακτικά εκείνης της συνάντησης.
“If the New York Times has a full series of minutes from May 2012, it would also cover president Mario Draghi's "whatever it takes" speech and show any major splits there. The eurozone's policymakers and governments are already strained by the bloc's terrible economic performance, and these revelations could make relations even worse.” http://www.businessinsider.com/secret-documents-detailing-the-huge-division-in-the-ecb-during-europes-crisis-just-got-leaked-2014-10

Back to the village. Ποιός έκανε την διαρροή και πώς μερικά  κυπριακά ΜΜΕ  φέρονταν πρόθυμα να συρθούν στη χειραγώγηση: ο κυρ-Θανάσης θα έρθει σε δίκη για τα αξιόγραφα και μερικοί του προσφέρουν ακόμα υπηρεσίες; 
Το θέμα το πρόβαλε έντονα η Σημερινή, και σε λιγότερο βαθμό άλλα ΜΜΕ. Η  σχετική επιφύλαξη είχε να κάνει με το στόχο του δημοσιεύματος. Υπήρχε αρχικά και μη αρθρωμένη δημόσια υποψία ότι τη διαρροή την έκανε η κ. Γιωρκάτζη για να στρέψει την προσοχή μακριά από την δική της περίπτωση διαπλοκής με τον κ. Βγενόπουλο. Οι υποψίες ότι ο μηχανισμός της στο εσωτερικό της Κεντρικής προωθούσε την αρχική φάση της διαρροής, φάνηκε να επιβεβαιώνεται από την επιλεκτική προβολή που είχαν τα δημοσιεύματα που έκαναν επίθεση στον Δημητριάδη, στην εσωτερική πληροφόρηση στην Κεντρική – υπενθυμίζεται ότι όταν ξέσπασε το ζήτημα με τη διαπλοκή ανάμεσα στο δικηγορικό γραφείο, όπου εργάζεται η κόρη της κ. Γιωρκάτζη και το ρόλο της ίδιας απέναντι στις δικαστικές διαμάχες με τον κ.Βγενόπουλο, η υπηρεσία πληροφόρησης έκανε αρχικά και λογοκρισία σε δημοσίευμα. Όμως, τελικά η κ. Γιωρκάτζη αναγκάστηκε ή θεώρησε αρμόζων να βγει και να κάνει δήλωση, στηρίζοντας τα στοιχεία με βάση τα οποία λήφθηκε ο ΕΛΑ. Ίσως και γιατί μερικοί από τους αρμόδιους για τον ΕΛΑ τότε στην Κεντρική είναι κοντά της τώρα. 
 
Ο άλλος, και κυρίως, ύποπτος είναι σαφώς ο κ. Ορφανίδης, ο οποίος έχει την τάση να κάνει τέτοιες υπόγειες διαρροές. Και το γεγονός πριν λίγο καιρό ένα ανάλογο θέμα ενάντια στον κ. Δημητριάδη,  προβλήθηκε από την ιδια αμερικανικη εφημεριδα με ανάλογο τοπικο μηχανισμό αναπαραγωγής  έριχνε σκιές προς την πλευρά του κ. Ορφανίδη. Ο Ορφανίδης έχει προϊστορία με  ύποπτες πρακτικές. Το γεγονός της κλοπής του σκληρού δίσκου του υπηρεσιακού του υπολογιστή, είναι από μόνο του τεκμήριο ότι κάτι φοβάται και προσπαθεί να το κρύψει. Αλλά και με δεδομένο ότι ο υπολογιστής θα είχε και αρχείο της επικοινωνίας του, είναι πιθανό να ανησυχούσε, όχι μόνο ο ίδιος άλλα και άλλοι, με τους οποίους έφτιαχνε τα δημόσια θεάματα την ίδια εποχή που συγκάλυπτε τους τραπεζίτες. Η πιο κραυγαλέα περίπτωση ήταν την άνοιξη του 2011 λ.χ. όταν ενώ έγκρινε στα μουλωχτά την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα, ταυτόχρονα ήταν λαλίστατος δημόσια σε βαθμό που έμοιαζε να καλεί του οίκους αξιολόγησης να υποβαθμίσουν την κυπριακή οικονομία. Το ότι από εκείνη την περίοδο και μετά τα πράγματα τον διέψευδαν δραματικά, αύξησαν τα προβλήματα του, και την σημερινή του ανάγκη να αμύνεται με προσπάθειες μετατόπισης των ευθυνών του – είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ορφανίδης ζούσε τόσο πολύ στο εγωκεντρικό του σύμπαν, που επέμενε την άνοιξη του 2011, ότι δεν θα γίνει κούρεμα ελληνικών ομόλογων. 
 
Οι υποψίες ότι πρόκειται για δική του διαρροή εστιάζονται σε δυο γεγονότα – πέρα από την συγκυρία της επερχόμενης δίκης του. 
1.    Πρώτον παραδόξως τα πρακτικά που διέρρευσαν ξεκινούν από τον Μάιο του 2012. Ακριβώς, δηλαδή, μόλις έφυγε ο κ. Ορφανίδης. Ως γνωστό ο Ορφανίδης έχει πολύ βρώμικη την φωλιά του και για αυτό άλλωστε δεν παρεδωσε τους σκληρούς δίσκους του υπηρεσιακού του υπολογιστή. Οπότε, η εμμονή του στην αφαίρεση/λογοκρισία στοιχείων [όπως στην περίπτωση του υπολογιστή του] από την προηγούμενη περίοδο, ίσως να αφορά και την ύπαρξη στοιχείων που να δείχνουν και την δική του θέση και την εκτίμηση που μετέφερε για την αξία λ.χ. των περιουσιακών στοιχείων της Λαϊκής ή και την συζήτηση για το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. 
2.    Η τοπική επίθεση στον Δημητριάδη φαινόταν να έγινε από ένα δίκτυο που θύμιζε πρακτικές  Ορφανίδη, όταν έκανε την συγκάλυψη των τραπεζιτών –  δημοσιογραφικό δίκτυο διαρροών, ανακοίνωση λ.χ. ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ που κάλυπταν τον Ορφανίδη  και τότε - και ενδεχομένως να έχει και στοιχεία να εκβιάζει μερικούς. Αν κάποιος δημοσιογράφος που γράφει σε εφημερίδα διεθνούς απήχησης, είχε τα πρακτικά για την συνάντηση του Δεκέμβρη και την συνάντηση του «whatever it takes», είναι εντελώς παράδοξο, αν όχι αστείο, ο δημοσιογράφος να επιλέξει το μικρό με τοπικό ενδιαφέρον, και όχι το πανευρωπαϊκό θέμα που αφορά τον Ντράγκι και τους γερμανούς. Εκτός βέβαια και αν αυτοί που έδωσαν τα πρακτικά έθεσαν ως όρο να προβληθεί το δικό τους μικρό μαράζι και μετά οτιδήποτε άλλο. Ακόμα και αν υποθέσει κάποιος ότι τελικά διέρρευσαν ακόμα πιο επιλεκτικά μόνο τα πρακτικά του Δεκεμβρίου, και πάλι η λογική εστίαση θα ήταν πως οι γερμανοί προετοίμαζαν το κούρεμα. Αντίθετα, είναι λες και «κάποιος» Ορφανίδης επαναλαμβάνει την κοντόφθαλμη πρακτική του – μπροστά στη διαμάχη γερμανών και υπόλοιπων, εκείνος θέλει να προβάλει μια αποσπασματική εκδοχή με άξονα το εγώ [σε αυτήν την περίπτωση για να αποφύγει τις ευθύνες του πια – και να κατηγορηθεί κάποιος άλλος. Και το ουσιώδες θέμα να προσπεραστεί. 
 
Μια συνοπτική αναφορά στην εξέλιξη του ΕΛΑ ως σύμπτωμα της εξάρτησης της Λαϊκής από τα συμφέροντα μερικών στην Ελλάδα – και από το πώς μερικοί στην Κύπρο διευκόλυναν αυτήν την εξάρτηση


Ο ΕΛΑ ξεκινά 6 μήνες μετά την έγκριση της Εγνατίας σε παράρτημα [και άρα την εύκολη πια εκροή κεφαλαίων] τον Μάρτιο του 2011. Σε εκείνο το κλίμα, όπου επίκειται και το κούρεμα των ελληνικών ομόλογων, άρα και η μείωση της αξίας τους στο χαρτοφυλάκιο της τράπεζας, ενώ η κρίση στην Ελλάδα οξυνόταν, η τράπεζα έφτασε σε τρεις μήνες [Σεπτέμβριος – Δεκέμβριο] σε 700% [από ο,5 δις σε 3,5].  αύξηση παροχής ΕΛΑ. Ακολούθως, φτάνει τον Φεβρουάριο του 2012 στα 5.2 δις και μετά από διακύμανση, επανέρχεται στα 5.7 δις τον Μάιο που συζητείται στη Βουλή η στήριξη της Λαϊκής. Τον Ιούνιο αυξάνεται στα 8 δις, και αρχές Ιουλίου, όταν κρατικοποιείται πια, φτάνει στα 9 δις. Η πίεση τον Ιούνιο-αρχές Ιουλίου πήγαζε, εξωτερικά, από την αστάθεια στην Ελλάδα λόγω εκλογών, την μειωση της αξιας των ομολογων, και εσωτερικά από την προσφυγή της τράπεζας Κύπρου στα τέλη Ιουνίου για κρατική στήριξη που συνοδευτηκε από την υποβάθμιση των Fitch και τον εκβιασμό της ΕΚΤ ότι αν δεν προσφύγει η χώρα στον μηχανισμό στήριξης δεν θα αποδεχόταν τα κυπριακά ομόλογα – άρα θα διέκοπτε την ρευστότητα ευρύτερα και όχι απλώς σε μια-δυο τράπεζες. Ο Τραπεζιτικός τομέας είχε γίνει το σημείο εκβιασμού της κοινωνίας.




[2] Hot. Doc, Τ. 25, Απριλιος 2013

Οι επικεφαλείς της ΚΟΠ ομολογούν δημόσια ότι παραβιάζουν τους κανόνες τους οποίους όφειλαν να εφαρμόζουν με κριτήριο την επιβολή των ιδιωτικών συμφερόντων τους; ο Κουτσοκούμνης ομολογεί ότι χάρισε τα κριτήρια στην Ανόρθωση για να πιέσει/εκβιάσει [;] να υπογραφεί συμβόλαιο με την τηλεόραση στην οποία θα έχει οικονομικά συμφέροντα ο συνεργάτης του ο κ. Κούμας

[καθώς πλανιούνται πάλι οι φήμες για τον «μεγαλοπαράγοντα» που παρεμβαίνει στη διαιτησία]


«Εμείς δεν αφαιρέσαμε έξι βαθμούς από την Ανόρθωση τον Μάρτη επειδή υπέγραψε τηλεοπτικό συμβόλαιο. Λοιπόν μετά την ακύρωση του συμβολαίου θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε πίσω στον Μάρτη και να αφαιρέσουμε τους έξι βαθμούς.»..
Ι. Κακούρης. Ο Κουτοσκούμνης «ξεφτίλισε» τον θεσμό του ελέγχου κριτηρίων της Ουέφα», Παρασκευή, 26/10/2014,Goal, σελ. 3.

«Επίσημη παραδοχή πλέον ότι κάποιες ομάδες ευνοούνται.. Οι κανόνες της ΚΟΠ που είναι πολύ αυστηροί, στο τέλος της ημέρας δεν εφαρμοζονται και είναι στην κρίση της ΚΟΠ, να αποφασίζει ποιούς θα βοηθήσει και ποιούς όχι. Θα ήταν καλά μάλιστα αυτήν την δήλωση να την μελετήσουν όλες εκείνες οι ομάδες που ξεκίνησαν το πρωτάθλημα με αφαίρεση βαθμών λόγω κριτηρίων.»
Κ Σκαμπύλης, Χαραυγή, Κόσμος των Σπορ, σελ. 20, 24/10/2014,

Φαίνεται ότι η διαπλοκή στην ΚΟΠ έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που η δημόσια ομολογία μιας παρανομίας και μιας κίνησης εκβιασμού, περνά παρατηρητή από τα ΜΜΕ που ασχολούνται κατά τα άλλα με την σκανδαλοθηρία – εν μέρει σαν μετατόπιση. Αν συγκρίνει λ.χ. κάποιος την υποθεση Βέργα με την ατιμωρησία στην ΚΟΠ, είναι εντυπωσιακο από έλες τις απόψεις - εδώ υπάρχουν όλα σε μεγέθυνση: και οι απειλές, και οι χρηματισμοί, και ένα είδος ξεκάθαρου εκβιασμού. Είναι γνωστό ότι ο συνεργάτης του κ.Κουτσοκούμνη, ο κ. Κούμας στήνει μια ιδιωτική επιχείρηση για δικά του κέρδη, γύρω από την προσπάθεια για «Τηλεόραση της ΚΟΠ» και τώρα ο πρόεδρος της ΚΟΠ ομολογεί μετά από καταγγελία του σωματείου ότι κινειται εκδικητικά εναντίον του, ότι ουσιαστικά παραβίασε τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, οι οποίοι στην Κύπρο εφαρμόζονται για να εξυπηρετούνται ιδιωτικά συμφέροντα των ατόμων που είναι επικεφαλής της ΚΟΠ. Το ότι η Πολιτεία αφήνει αυτό το θέμα να μεγαλώνει, παραβλέποντας ότι δημιουργείται ένα κύκλωμα συμφερόντων με βάση την διαπλοκή και τον εκβιασμό, είναι εντυπωσιακό. Τίθεται πια και θέμα αν αυτό το είδος της παρανομίας για πόσο θα είναι ανεκτό - και τοπικά και ευρωπαϊκά. Δηλαδή μπορεί κάποιος πια να εμπιστευθεί ότι ο κ. Κουτσοκούμνης και ο κ. Κούμας θα είναι αμερόληπτοι ανάμεσα σε ομάδες, όταν έχουν τέτοια εξόφθαλμα συμφέροντα; Και αν ο ένας από τους δυο είναι ο "μεγαλοπαράγοντας" που καταγελούν διάφοροι για παρεμβάσεις στην διαιτησία; Υπάρχει πολιτεία να ελέγξει αυτόν τον τομέα; Μπορεί κανένας να εμπιστευθεί ότι οι Κουτσοκούμνης και Κούμας θα είναι αμερόληπτοι, όταν έχουν να αποφασίσουν για φακέλους με στημένα παιχνίδια [άρα και χοντρά στοιχήματα]; Ή θα συμπεριφερθούν ως εκπρόσωποι ενός δικτύου που παίρνει αποφάσεις με συμπτώματα «εκβιασμού» και «εξαγοράς»;

Στον ευρύτερο χώρο του ποδοσφαίρου και των μηχανισμών εκβιασμών και εξαγοράς κυκλοφόρησε και μια άλλη είδηση στην αθλητική δημόσια σφαίρα.
«Εδώ και κάποιες μέρες διαβάζουμε δεξιά και αριστερά ότι εν ενέργεια διαιτητής είναι έτοιμος να πει και να καταθέσει πολλά πράγματα γύρω από τον χώρο της διαιτησίας….Ακόμα και όταν έγιναν οι περίφημες δηλώσεις πριν λίγα χρόνια από τον πρώην πρόεδρο των διαιτητών κ. Γιώργο Πάπουτσο για παράγοντα της ΚΟΠ που επηρεάζει διαιτητές,  δεν είδαμε κανένα πόρισμα».
Κ. Σκαμπύλης. Ένα σκάνδαλο διαρκεί τρεις μέρες. Χαραυγή, Κόσμος των Σπορ, σελ. 20, 23/10/204