27 Σεπ 2014

Τεύχος 127, Περιεχόμενα του τεύχους 27 Σεπτεμβρίου – 4 Οκτωβρίου 2014

Δέφτερη Ανάγνωση
Εναλλακτική Πληροφόρηση

Ειδήσεις για τη βδομάδα και σχόλια για τις εξελίξεις


Περιεχόμενα του τεύχους 27 Σεπτεμβρίου – 4 Οκτωβρίου 2014:
 Τεύχος 127


ΤΟΠΙΚΑ
  • Το κυπριακό..τα ίδια στον ΟΗΕ, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_70.html

  • Εκποιήσεις και η Βουλή, ως χώρος δημοκρατικών διεκδικήσεων: Χοντραίνει το παιχνίδι στην  Νομοθετική Εξουσία – «εξαγορές» (;) αυτομαστιγώματα Αβέρωφ, οι αλλαγές πάνε και έρχονται με τον κοινοβουλευτικό έλεγχο να πλανιέται,  ενώ η τρόικα (και τα ΜΜΕ της) τελικά, τώρα, δέχεται αυτά που «δεν ήταν αποδεκτά» πριν.. , http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_39.html

  • Ακόμα μια φορά ..Τράπεζα Κύπρου και κρίση:  η τράπεζα που βυθίζει την οικονομία στην κρίση – και πώς χάθηκαν τέσσερις ευκαιρίες μέχρι τώρα να διασωθεί τουλάχιστον κάτι, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_6.html

  • Τα σύννεφα μαζεύονται και η κ. Γιωρκάτζη φαίνεται χαμένη στη μετάφραση, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_37.html

  • Όταν η κερκίδα αντιστέκεται…. Οργανωμένοι vs. εξουσία: 1-0 [όταν συνεργάστηκαν οι οπαδοί της ΑΕΛ και του Απόλλωνα στη Λεμεσό, το μήνυμα ήταν σαφές ακόμα και για το κύκλωμα του Κουτσοκούμνη], http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/vs-1-0.html

ΔΙΕΘΝΗ

·   Μέση Ανατολή: οι ΗΠΑ κάνουν τον συντονιστή των εμιράτων ενάντια στην ιδεολογία των κρατών τους  Ή Πώς το «ισλαμικό κράτος» είναι μια ασύμμετρη απειλή και ένα βολικό, συγκυριακά, «γεγονός» για τις περιφερειακές δυνάμεις, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_22.html

·   Κινητοποίηση για τις κλιματικές αλλαγές…  http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_33.html


ΚΙΝΗΜΑΤΑ

·   Και μια νίκη στο επίπεδο του λόγου: πως αφαιρέθηκε η λέξη «λαθρομετανάστης από τις ανταποκρίσεις, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_65.html

·   Δημόσια Συζητήση: «Ανεξέλεκτη κρίση και πολιτικές προοπτικές», http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_14.html

·         Ακόμα μια «στιγμή» της διάχυσης: όταν το λογοκρινομενο σχόλιο για τις τράπεζες φτάνει στην Δημόσια Σφαίρα, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_0.html


ΣΠΟΝΤΕΣ


ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Ε.Ε. ανοίγει φάκελο για παραβιάσεις στην περιοχή Πόλη Χρυσοχούς – Γιαλιά λόγω της «ανάπτυξης», αλλά ξαφνικά οι ευαισθησίες για την παραβίαση κυπριακών και ευρωπαϊκών κανόνων και η επιβολή κυρώσεων και προστίμων, δεν φαίνεται να ενοχλει; Υπάρχουν δυο ειδών παραβιάσεις και παραβάτες σε αυτή τη χώρα;  http://2ha-cy.blogspot.com/2014/09/blog-post_91.html





Για το Κυπριακό … τα ίδια στον ΟΗΕ

Σε μια εφημερίδα της Παρασκευής, στη στήλη « σαν σήμερα πριν από 50 χρόνια», υπενθυμίζεται ότι ο τότε ειδικός αντιπρόσωπος του τότε γενικού γραμματέα του ΟΗΕ δήλωνε το 1964, ότι εβλεπε επιτέλους ελπίδες επίλυσης του Κυπριακού. Σε άλλη σελίδα αναφέρεται ότι ο κ Οζερσάι, σύμβουλος του κ Έρογλου, βλέπει ελπίδες σύντομης επίλυσης του Κυπριακού.


Όταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας προσφωνεί την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αισθάνονται κι οι Κύπριοι ότι έχουν, όπως και να το κάνεις, ένα κάποιο κράτος. Ο φακός αποφεύγει προσεκτικά να δείξει την περίπου άδεια αίθουσα.
Ο κ. Αναστασιάδης το απόγευμα της Παρασκευής είπε στους συνεδρους ότι ο ίδιος είναι έτοιμος για λύση, αλλά χρειάζεται να επιδείξουν καλή θέληση οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας και η Τουρκία. Αφού υπέδειξε ότι οι πλευρές κατέθεσαν τις απόψεις τους για τα διάφορα ζητήματα, (τέλειωσε η δεύτερη φάση – πάμε για τις «γεφυρωτικές προτάσεις») ζήτησε την εφαρμογή μέτρων εμπιστοσύνης και αναφέρθηκε ειδικά και όπως πάντα, στην Αμμόχωστο. ( Για την οποία η άλλη πλευρά επαναλαμβάνει επίσης ότι δεν το θεωρεί ΜΟΕ, αλλά μέρος της λύσης ). Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη διευκολύνσεων για την ανεύρεση των αγνοουμένων.

Είναι λίγο παράξενο που δεν αναφέρθηκε στην επαναπροσέγγιση του Αρχιεπισκόπου και του Μουφτή και στην αναστήλωση θρησκευτικών μνημείων (ένα θέμα που μπορεί να ενδιαφέρει και την περιοχή και τους λίγους εκπροσώπους κυβερνήσεων που παρακολουθούσαν τον κ Αναστασιάδη). Πρόκειται, δηλαδή, για ένα ΜΟΕ που φαίνεται να αποδίδει καρπούς.

Ο Νίκος Αναστασιάδης σε ρόλο Ράμπο
Πρέπει να σημειώσουμε ωστόσο ότι, για πρώτη φορά ο Νίκος Αναστασιάδης, υιοθέτησε για πρώτη φορά στα ΗΕ μια απόλυτα ευθυγραμμισμένη πολιτική με τις ΗΠΑ σε σχέση με τα θέματα τρομοκρατίας και του μουσουλμανικού κράτους. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή έκφραση πάνω στο ζήτημα της πολιτικής των αραβικών χωρών που συμμετέχουν στην επίθεση ενάντια στο χαλιφάτο, αλλά δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε μεγαλύτερη ευθυγράμμιση από αυτή του Κύπριου Προέδρου. Ο Πρόεδρος δήλωσε ότι η Κύπρος στηρίζει ανεπιφύλακτα όλες τις δράσεις που αναλαμβάνονται ενάντια στους Τζιχαντιστές. Θα λέγαμε ότι εκτός από την ανοικτή υποστήριξη που δίνει στους Βρεττανούς για χρήση των βάσεων για σκοπούς βομβαρδισμών (νομίζουμε ότι πρώτη φορά υπήρξε τόσο ανοικτή υποστήριξη σε ανάλογο θέμα), δεν είναι δύσκολο να διαβάσουμε πίσω από τις λέξεις ότι καλεί και άλλες χώρες να χρησιμοποιήσουν την αεροπορική βάση στην Πάφο για τον ίδιο σκοπό. Αν αναλογιστούμε τη θέση ουδετερότητας που υιοθετεί η Τουρκία πάνω στο ζήτημα, η παρούσα θέση δεν φαίνεται να βοηθά το δικοινοτικό διάλογο. Άσχετα όμως από αυτό, η συγκεκριμένη πολιτική μετατρέπει την Κύπρο σε κομμάτι του ηφαιστείου Μέση Ανατολή με επιπτώσεις οι οποίες μπορεί να βλάψουν δυστυχώς και το αίσθημα ασφάλειας του Κύπριου πολίτη.

Ο Νίκος Αναστασιάδης σε ρόλο πετρελαιοπαραγωγού
Το δεύτερο σημείο στο οποίο έδωσε έμφαση ο Νίκος Αναστασιάδης, με κάποιο τουπέ θα λέγαμε, είναι τα ενεργειακά αποθέματα της κυπριακής ΑΟΖ. Σε αυτό το επίπεδο διεκδικεί μια συνεργασία με τις χώρες της περιοχής, η οποία φυσικά μέχρι στιγμής δεν μπορεί να βασιστεί σε ουσιαστικά δεδομένα, αφού δεν έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες στην περιοχή, οι εταιρείες που αναμιγνύονται δεν έχουν επίσης ουσιαστικά δεδομένα και επομένως ότι λέγεται αποτελεί ευσεβοποθισμό. Παραμένει, φυσικά, ότι η υποτακτική συμπεριφορά της κυπριακής κυβέρνησης έναντι των ΗΠΑ εξηγεί και τη σχετική ευκολία με την οποία το νέο γεωτρύπανο έπιασε δουλειά στο οικόπεδο Ονασαγόρας.

Τα «κάλλη μας τα πάσιη μας»
Παρά την αντιπολιτευτική διάθεση που διακρίνει το κείμενο, θεωρούμε ότι ναι μεν, πρέπει να συνεχίσουμε να επικρίνουμε την Άντρη Αναστασιάδη για την «αγορά» του οικοπέδου από την Αρχιεπισκοπή ή άλλα τινά παρόμοιας φύσης, αλλά θέλουμε να τη συγχαρούμε για την ενδυμασία που επέλεξε να φορέσει στη δεξίωση που έδωσε ο κύριος Ομπάμα στους αρχηγούς των κρατών. Θεωρούμε ότι τα «see through» δεν είναι ενδυμασία μόνο για ολιγοβαρείς νεάνιδες και ότι είναι δικαίωμα της, αισθητικά αποδεκτό, να επιδεικνύει τα ευτραφή στήθη της καθώς και τις ανάλογες δίπλες της κοιλίας αυτής. Θεωρούμε ότι τα σχόλια που είδαμε στον κυπριακό τύπο, καθώς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , είναι κουτσομπολιά του κυπριακού χωριού. Είμαστε βέβαιοι ότι στην ίδια τελετή θα παρευρίσκονταν και άνθρωποι που φορούσαν διάφορες άλλες ενδυμασίες άσχετες με αυτή που φορούσε η κυρία Ομπάμα.



Εκποιήσεις και η Βουλή ως χώρος δημοκρατικών διεκδικήσεων: Χοντραίνει το παιχνίδι στην Νομοθετική Εξουσία – «εξαγορές» (;), αυτομαστιγώματα Αβέρωφ, οι αλλαγές πάνε και έρχονται με τον κοινοβουλευτικό έλεγχο να πλανιέται, ενώ η τρόικα (και τα ΜΜΕ της) τελικά, τώρα, δέχεται αυτά που «δεν ήταν αποδεκτά» πριν..



Όταν ο Πολίτης πουλούσε εκβιασμό με το «δεν υπάρχει άλλη λύση».. Τελικά συνήθισε και αυτός στο ότι υπάρχουν πολλές εκδοχές και ότι είναι μύθος το «δεν υπάρχει..». Φυσικά δεν το ανέφερε πρωτοσέλιδα όταν το κυβερνών κόμμα αποφάσιζε να ψηφίσει την απόρριψης της μιας αναπομπής

Τελικά, η Βουλή τείνει να διαμορφωθεί ως το πλαίσιο των σημαντικών συζητήσεων πια. Ακόμα και ο τρόπος που αντέδρασαν μερικά ΜΜΕ, και ιδιαίτερα δημοσιογράφοι που προσπαθούσαν από τον Αύγουστο να περάσουν το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, όπως ήταν τότε, δείχνουν μια βαθιά ενόχληση για τη σταδιακή διεκδίκηση λόγου και ρόλου -και πάλι μετά το Μάρτιο του 2013- από τη Βουλή. Και αυτό πιστοποιήθηκε και από τη δημοσκόπηση που δημοσιοποιήθηκε από το Σίγμα, όπου η καχυποψία για την κυβέρνηση ξεπερνά, πια, σταθερά το 60%, ενώ η Βουλή, αντίθετα, φάνηκε να παίρνει θετική αποδοχή για τη στάση στο θέμα των εκποιήσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση στη Βουλή την Πέμπτη είχε όλα τα στοιχεία, όντως, ενός θεάματος – αλλά αποκάλυπτε τις υπόγειες μετατοπίσεις και κινήσεις. Ξαφνικά, μάλλον μια πλειοψηφική ομάδα στο ΔΗΚΟ αποστασιοποιήθηκε από την απόρριψη των αναπομπών του κ. Αναστασιάδη, ενώ η ΕΔΕΚ, εξίσου παράδοξα, τήρησε αποχή. Και η εικόνα του Αβέρωφ να αυτομαστιγώνεται ως ηγέτης του κόμματος της κυβέρνησης, ήταν από μόνη της μια στιγμή κωμικό-τραγικής αμηχανίας. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα θεαματικό μήνυμα συμβιβασμού – απόρριψη και αποδοχή με ουρές – ως προειδοποίηση στο προεδρικό, αλλά και ως κίνηση αναμονής. Η αμηχανία των απολογητών των τραπεζών και της κυβέρνησης είναι εμφανής – ο Πολίτης από το ύφος τελεσιγράφου προς την Βουλή να αποδεχθεί και τις δυο αναπομπές Αναστασιάδη, αναδιπλώθηκε και μετατοπίστηκε σε επίθεση ενάντια στον Ν. Παπαδόπουλο, ενώ η φιλοκυβερνητική πτέρυγα της σύνταξης στο Φιλελεύθερο προσπάθησε να βρει και κάτι θετικό – στον Αβέρωφ..! Η προσπάθεια απαξίωσης των συζητήσεων στη Βουλή ήταν έντονη. Διότι, προφανώς, είναι  κατανοητό από όλους ότι εκεί, πια, παίζεται το παιχνίδι. Και αν έδειξε κάτι η κίνηση αποστασιοποίησης από τον Αβέρωφ, αλλά και η εσωτερική διαμάχη στην ΕΔΕΚ για την αποχή, αυτό είναι. Η ανακίνηση της εσωτερική αντιπολίτευσης από το κυβερνητικό στρατόπεδο στο εσωτερικό του ΔΗΚΟ, είναι επίσης ενδιαφέρουσα – όπως και η παράλληλη κίνηση Κουλία προς το ΔΗΚΟ.

Το νομικό πλαίσιο για τον έλεγχο των εκποιήσεων και των τραπεζών - και η συζήτηση στη Βουλή
Το ευρύτερο πλαίσιο, όπως διαμορφώνεται, φαίνεται να συντηρεί δυο μηχανισμούς ελέγχου εκ μέρους της νομοθετική εξουσίας – από τη μια, ο νόμος, για τον οποίο απορρίφθηκε η αναπομπή, προνοεί ενημέρωση της βουλής από την Κεντρική Τράπεζα -και άρα η Βουλή θα μπορεί να παρακολουθεί την διαδικασία των εκποιήσεων ιδιαίτερα αν συνεχιστεί και αυξηθεί η κοινωνική πίεση από τα κάτω προς βουλευτές- και είναι ήδη στο τραπέζι η πιθανότητα έγκρισης αναστολής λειτουργίας του νόμου για τις εκποιήσεις από τη βουλή. Αυτό λειτουργεί εν μέρει και ως έλεγχος στις τράπεζες από το μόνο θεσμό, στον οποίο ο μέσος πολίτης έχει πρόσβαση – τη βουλή.

Τα αναμενόμενα τώρα σε σχέση με το ευρύτερο νομικό πλαίσιο για τις εκποιήσεις και τους μηχανισμούς ελέγχου των κινήσεων των τραπεζών είναι δυο – πόση ανεξαρτησία θα επιδείξει το ανώτατο δικαστήριο -αν δηλαδή θα συμπεριφερθεί ως εξάρτηση της εκτελεστικής εξουσίας και της τρόικας ή αν θα λειτουργήσει περισσότερο με το πνεύμα της αυτονομίας στη βουλή κάνοντας έστω και μια συμβολική, αλλά σημαντική, κίνηση αυτονομίας- και το πολυνομοσχέδιο για την αφερεγγυότητα, στο οποίο επενδύεται, επίσης, ένα πλαίσιο προστασίας. Και σε αυτό το σημείο, ο Αβέρωφ θα πρέπει εκτός από θεατρικές παραστάσεις να επιδείξει και έργο.

Το πιο ενδιαφέρον με την απόφαση της βουλής, την περασμένη Πέμπτη, ήταν η αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα. Αρχικά, υπήρχε το ερώτημα κατά πόσο η βουλή θα απέρριπτε και τις δυο αναπομπές – και μέχρι το πρωί, η στάση του Ν. Παπαδόπουλου φαίνεται να προδίκαζε κάτι τέτοιο. Ο κ. Αναστασιάδης δεν επικαλέστηκε κάποιο σοβαρό λόγο, αλλά το περιβάλλον της κυβέρνησης άφηνε να νοηθεί ότι δεν θα τους δεχόταν η τρόικα. Το πρωτοσέλιδο του Πολίτη ήταν τεκμήριο αυτής της ρητορικής, όπου κάποιοι θέλουν να κυβερνούν με ξένα δεκανίκια σαν αποικιακή διοίκηση - που θυμίζει περισσότερο Χ. Γεωργιάδη στα πρόσφατα ρητορικα δεδομενα. Τελικά, σε μια διαδικασία που εξελίχθηκε σε ένα αβέβαιο κλίμα, απορρίφθηκε η μια αναπομπή και εγκρίθηκε η άλλη – αλλά και πάλι με ουρές και στις δυο περιπτώσεις. Η έγκριση της αναπομπής -για το νομοσχέδιο που προνοούσε το δικαίωμα του δανειολήπτη να προσφεύγει στην Κεντρική- έγινε με ταυτόχρονη παραπομπή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ως ένα είδος διάλογου της βουλής με ένα μέρος τουλάχιστον της τρόικα. Στο νομοσχέδιο, στο οποίο απορρίφθηκε η αναπομπή -και το οποίο προνοεί ότι η βουλή θα ενημερώνεται κάθε τρίμηνο από την Κεντρική- έγινε ακολούθως τροποποίηση – και δεν υποχρεώνεται η Κεντρική να διαχωρίζει άμεσα τα δάνεια στην πληροφόρηση της. Αλλά, φυσικά, αυτό δεν εμποδίζει τη βουλή να ζητά ακριβώς αυτές τις πληροφορίες.  Οπότε, το μήνυμα της βουλής ήταν μάλλον διπλό – από τη μια, απόρριπτε τις δικαιολογίες του προέδρου, ενώ από την άλλη φρόντιζε να φανεί διαλλακτική, διατηρώντας μια σειρά από εξασφαλίσεις του ρόλου της, όπως η πληροφόρηση. Και με δεδομένο ότι συντηρείται η απειλή για το δικαίωμα αναστολής λειτουργίας του νόμου, προφανώς η ρευστότητα είναι ευρύτερη και οι αψιμαχίες της Πέμπτης ήταν απλώς στάδιο. Και αυτό είναι δομικό φαινόμενο – η Βουλή είναι ο χώρος, όπου οι πολιτες μπορούν να ασκήσουν πίεση και για αυτό μετατρέπεται αυξανόμενα, αυτή την περίοδο, σε χώρο δημοκρατικής έκφρασης και αναπόφευκτα πιέσεων. Και αυτές οι πιέσεις δεν ασκούνται μόνο από τα κάτω, αλλά και από κυβέρνηση, τις τράπεζες κοκ.


Συμβιβασμός υπήρξε, αλλά υπήρξε και «εξαγορά» βουλευτών;
Σε αυτό το πλαίσιο, ο τελικός συμβιβασμός φαίνεται ότι έγινε και ως προϊόν εσωτερικών υπόγειων κινήσεων που τελικά προκάλεσαν εντάσεις. Τις μέρες πριν την συνεδρία μπορούσε κάποιος να ανιχνεύσει στα δημοσιεύματα, αλλά και στο σε ποιούς δημοσιογράφους ανατέθηκε το θέμα [λ.χ. στο Φιλελεύθερο] την προσπάθεια της κυβερνητικής παράταξης να πιέσει η να εμφανίσει το θέμα ως αποδοχή της θέσης του προέδρου. Την ημέρα της ψηφοφορίας, ωστόσο, η αβεβαιότητα ήταν έντονη για αρκετό διάστημα και την επομένη άρχισε το damage control. Ο Πολίτης λ.χ. την επόμενη της ψηφοφορίας απέφυγε την απόρριψη -και άρα τη διάψευση των εκβιασμών- και εστίασε στην αποδοχή, αποδίδοντάς την στη διαφωνία μερίδας των βουλευτών του ΔΗΚΟ – και άρα στην αμφισβήτηση του Ν. Παπαδόπουλου. Αυτό βεβαια μπορεί να έχει να κάνει και με τις συγκυρίες της φημολογουμενης «επιστροφής» των στελεχών που έφυγαν το 2011. Αν όμως τοτε, στην αποχώρηση του Κουλία, υπήρχαν υπόνοιες για «συμφέροντα» τώρα, μετά και τους διορισμούς Κενεβέζου και Φωτίου, η έννοια της «εξαγοράς» πλανιέται επικίνδυνα πάνω από μερικούς. Το πιο ενδιαφέρον, σε αυτό το πλαίσιο, ήταν μια γενική σιωπή για το θέμα του τί έγινε πραγματικά στο εσωτερικό του ΔΗΚΟ – στο Φιλελεύθερο λ.χ. μόνο στο πρωτοσέλιδο σκίτσο του Πιν υπήρχε μια έμμεση αναφορά. Φαίνεται οτι προαναγγελθείσα -με σχετική συνέντευξη- «παρέμβαση Κάρογιαν» για διαφοροποίηση στο εσωτερικό του ΔΗΚΟ, εκφράστηκε κάπως, αν και παρασκηνιακά υπήρχαν και υπόνοιες ότι οι πιέσεις (ή  ισως και «προσφορές») ήρθαν και από την πλευρά του ΔΗΣΥ, παρά από την εσωτερική ομάδα αντιπολίτευσης στον Ν. Παπαδόπουλο. Αν, όμως, ο Αβέρωφ κινήθηκε να «εξασφαλίσει» κάποιους ψήφους σε ένα διαδικαστικό θέμα, τότε μάλλον θα έχει στο μέλλον να αντιμετωπίσει τον τέως σύμμαχο του, τον Ν. Παπαδόπουλο.

Ακόμα και με τα παράδοξα στο εσωτερικό του ΔΗΚΟ, όμως, η ψηφοφορία ήταν οριακή 28 εναντίον – 23 υπέρ, αλλά με 4 αποχές της ΕΔΕΚ που έφερναν ουσιαστικά το αποτέλεσμα στο όριο, αν ψήφιζαν οι της ΕΔΕΚ. Και η αποχή προκάλεσε ένταση και στην ΕΔΕΚ την οποία ανέδειξε την επόμενη πρωτοσέλιδα η Σημερινή. Ο Μ Σιζόπουλος εμφανίστηκε έντονα κριτικός για την αποχή της κοινοβουλευτικης ομάδας. Εχει βεβαια και την κοντρα με τον Νικολαιδη αλλα ενδεχομένως να εκφράζει και τη δυσφορία της βάσης. Και παρά την προσπάθεια του Ομήρου να συμβιβάσει τα πράγματα, εντούτοις καταγράφηκε και διαφωνία. «Πρωτόγνωρη» διαμάχη γράφτηκε στον τύπο. Μια ακόμα ενδιαφέρουσα εξέλιξη μέσα στα κόμματα από την αλλαγη του ρόλου της Βουλής. Γενικότερα, το θέμα ήταν μεν διαδικαστικό, και θέμα εικόνας για την εκτελεστική εξουσία, αφού το ουσιώδες, του κοινοβουλευτικού έλεγχου, το αποδέχτηκε η κυβέρνηση και η τρόικα. Εκείνο που παίζεται ευρύτερα, όμως, είναι ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ελέγχεται η νομοθεσία που εκβιάζουν οι τράπεζες μέσω τρόικας και κυβέρνησης – και η ενδεχόμενη παγοποίησή της, αν και όταν τεθεί εκτός ελέγχου. Και σε αυτό το πλαίσιο, οι ισορροπίες στη βουλή -η οποία απέδειξε ότι έχει τη δυνατότητα αλλαγών- φαίνεται ότι αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Ο Αβέρωφ σε ρόλο αντιπολίτευσης: οι ελιγμοί του ηγέτη του ΔΗΣΥ δεν έχουν να κάνουν μόνο με την αναγνώριση του νέου ρόλου της βουλής, αλλά και με τις δικές του τακτικές κινήσεις στα πλαίσια του κόμματός του
Η άλλη ενδιαφέρουσα διάσταση της συνεδρίας της Βουλής ήταν ένα ενδιαφέρον αυτομαστίγωμα του Α. Νεοφύτου. Έκανε μια έντονη κριτική μεν, αλλά το πλαίσιο ήταν σαφές – αυτό στο οποίο έκανε κριτική ήταν ουσιαστικά η κυβερνητική πολιτική και η διοικητής της Κεντρικής. Την παράταξή του δηλαδή. Ο Αβέρωφ φαίνεται αποφασισμένος να μην αφήσει να απομονωθεί στη βουλή. Αυτό θα τον κάνει να βγάζει και ρητορικές, που θα θυμίζουν αντιπολίτευση. Αλλά θα πρέπει να θυμάται κάποιος, επίσης, ότι η κούρσα διάδοχης στον ΔΗΣΥ δεν έγινε κανονικά λόγω της κρίσης, που προκάλεσε η απόφαση για το κούρεμα. Οπότε, οι φαινομενικές στρατηγικές αποστασιοποίησης του Αβέρωφ είναι και ένας έξυπνος τρόπος να κάνει κριτική στους εσωτερικούς του αντίπαλους. Αλλά και να οικειοποιείται τη δυσφορία της λαϊκής δεξιάς. Ετσι παρουσιασε το stockwatch την παρασταση Αβερωφ:
«…κάποιοι ανεξάρτητοι θεσμοί παραγνωρίζοντας την κρισιμότητα των ημερών προκαλούν και δυναμιτίζουν τις προσπάθειες να επιτευχθεί πνεύμα συνεννόησης», είπε με οργίλο ύφος ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, υπονοώντας τις ενέργειες της ΚΤ.   Από το πυρά του κ. Νεοφύτου δεν γλύτωσαν ούτε και οι τράπεζες, καθώς άσκησε αυστηρή κριτική στις διευθύνσεις τους για την πρόσφατη μαζική αποστολή επιστολών στους δανειολήπτες τους λέγοντας ότι «δεν μπορούν την ώρα που γίνεται προσπάθεια μιας κοινωνικής συναίνεσης και ηρεμίας να ανατινάσσουν αυτές τις προσπάθειες». http://www.stockwatch.com.cy/nqcontent.cfm?a_name=news_view&ann_id=206868

Αυτό που διαφάνηκε και από τις αναφορές μερικών βουλευτών του ΔΗΚΟ (Προκοπίου) αλλά και από μερικούς στην ΕΔΕΚ ήταν και ένα είδος εκβιασμού που ασκήθηκε από τον Α. Νεοφύτου σε σχέση με τον Συνεργατισμό. Αυτοί, όμως, οι εκβιασμοί έχουν ημερομηνία λήξης και θα τους φορτωθεί επίσης ο κ. Νεοφύτου.
Η δημοσκόπηση: παγιώνεται η αρνητική εικόνα του 60+%, ενώ καταγράφεται επίσης και μια σταθεροποίηση της εικόνας της κυβέρνησης ως μηχανισμός εξυπηρέτησης των «μεγάλων συμφερόντων»
Οι δημοσκοπήσεις στην Κύπρο, όπως αναφέρουμε συχνά, έτειναν τα προηγούμενα χρόνια να έχουν μια τάση αυτό-επιβεβαιούμενης προφητείας. Όταν, όμως, παρουσιάζονται από εκπρόσωπους των οποίων οι απόψεις δεν επιβεβαιώνονται, τότε αξίζουν καταγραφής. Το συγκρότημα ΔΙΑΣ δεν είναι φιλοκυβερνητικό, αλλά ούτε και πρόσκειται στην αντιπολίτευση. Ο επικεφαλής, μάλιστα, του τηλεοπτικού σταθμού Σίγμα, ο Χ. Τσουρούλης, είναι σαφώς υπερασπιστής και απολογητής της κυβερνητικής πολιτικής. Οπότε, όταν μια δημοσκόπηση του σταθμού καταγράφει μια σαφώς αρνητική εικόνα για την κυβέρνηση, αλλά και για την προσπάθεια της να δημιουργήσει αρνητικό κλίμα για τη βουλή για να μετατοπίσει τις δικές της ευθύνες τότε, είναι ενδιαφέρον δείγμα: σχεδόν 80% πιστεύει ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να εξυπηρετήσει τους «μεγάλους δανειολήπτες» [49%] ή/και τις τράπεζες [29%] ενώ μόλις 13% πιστεύει ότι προσπαθεί να εξυπηρετήσεις, είτε τα νοικοκυριά, είτε τους μικρομεσαίους δανειολήπτες. Αντίθετα, η Βουλή εμφανίζεται να εξυπηρετεί τους προνομιούχους κατά σχεδόν 50%, ενώ 34% την βλέπει να υπερασπίζεται τα νοικοκυριά ή/και τους μικρομεσαίους.  Οπότε, σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση συγκεντρώνει ένα αρνητικό ποσοστό 60%, όσον αφορά στην ευθύνη για το «αδιέξοδο», ενώ η αντιπολίτευση συγκεντρώνει  το 46%.
Στη δημοσκόπηση που παρουσιάστηκε τη Δευτέρα 22/9 και δημοσιεύτηκε στην Σημερινή στις 23/9 υπάρχουν τα ακόλουθα στοιχεία:

Ποιούς θεωρείτε ότι  εξυπηρετεί η μέχρι τώρα στάση και θέση της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης στο θέμα των εκποιήσεων

..Της κυβέρνησης
..της αντιπολίτευσης
Τους μεγάλους δανειολήπτες
49%
36%
Τις τράπεζες
29%
13%
τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες/δανειολήπτες
8%
18%
Καταθέτες των τραπεζών από νέο κούρεμα
6%
3%
Τα νοικοκυριά
5%
16%
Τα δικά τους συμφέροντα
1%
10%
ΔΓ/ΔΑ
2%
5%


Ποιοί πιστεύετε ότι ευθύνονται περισσότερο όσον αφορά το σημερινό αδιέξοδο στο θέμα των εκποιήσεων

Η κυβέρνηση
60%
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης
46%
Η τρόικα
16%
Οι τράπεζες
8%
Η προηγούμενη κυβέρνηση
6%
Η κοινωνία
2%


… σχεδόν 80% πιστεύει ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να εξυπηρετήσει τους «μεγάλους δανειολήπτες» [49%] ή/και τις τράπεζες [29%] ενώ μόλις 13% πιστεύει ότι προσπαθεί να εξυπηρετήσεις είτε τα νοικοκυριά, είτε τους μικρομεσαίους δανειολήπτες. Αντίθετα, η Βουλή εμφανίζεται να εξυπηρετεί τους προνομιούχους μόνο κατά σχεδόν 50%, ενώ 34% την βλέπει να υπερασπίζεται τα νοικοκυριά ή/και τους μικρομεσαίους.  Οπότε, σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση συγκεντρώνει ένα αρνητικό ποσοστό 60% όσον αφορά στην ευθύνη για το «αδιέξοδο», ενώ η αντιπολίτευση συγκεντρώνει το 46%.





Ακόμα μια φορά ..Τράπεζα Κύπρου και κρίση: η τράπεζα που βυθίζει την οικονομία στην κρίση – και πώς χάθηκαν τέσσερις ευκαιρίες μέχρι τώρα να διασωθεί τουλάχιστον κάτι


Η βδομάδα που πέρασε ήταν και πάλι αποκαλυπτική για τα προβλήματα της Τράπεζας Κύπρου που συμπαρασύρουν την οικονομία για σχεδόν 3 χρόνια. Από την μια τα οικονομικα δεδομένα ήταν σαφή: το δημόσιο χρέος, μετά τα χρήματα για διάσωση των τραπεζών εκτοξεύθηκε πάνω από το 100% του ΑΕΠ – αναμένεται να φτάσει τα 20,1 δις, ενώ το ΑΕΠ είναι στα 17 δις.  Μέχρι τις αρχές του 2012, πριν δηλαδή αρχίσει πρώτα η Λαϊκή να ζητά στήριξη, ήταν μόλις 71% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, τον περασμένο Αύγουστο υπήρξε αυξητική τάση και πάλι στην εκροή καταθέσεων – και γενικότερα μείωση στις καταθέσεις κατά 328 εκτ. Και σε όλα αυτά τα παλιά προβλήματα επιμένουν: από την μια μη εξυπηρετούμενα δάνεια απειλούν με κοινωνική κρίση, αν δεν καταφέρει η Βουλή να φτιάξει ένα πλαίσιο ελέγχου των εκποιήσεων, ενώ ξαφνικά πρόκυψε και νέο ζήτημα με τα 800 εκτ. που άντλησε η Τράπεζα Κύπρου από τις «αγορές» – τελικά μεταφέρθηκαν για εξόφληση του ΕΛΑ και όχι για διοχέτευση στην εσωτερική αγορά. Κάτι που δεν είναι παράδοξο για τις τράπεζες – εδώ το 2009 διοχέτευσαν στο εξωτερικό μεγάλο μέρος των 3 δις που πήραν με εγγυήσεις του κράτους, γιατί να σκεφθούν την τοπική κοινωνία τώρα; Όταν ένας οργανισμός γίνει μηχανισμός του διεθνούς κεφαλαίου, σαφώς θα λειτουργεί με εκείνα τα δεδομένα – και αυτά της ευρωζώνης και των υποχρεώσεων της ΕΚΤ - υπεράνω της τοπικής κοινωνίας. Το ότι το ΔΣ της τράπεζας δεν το ήξερε τελικά, είναι βέβαια ενδιαφέρον. Όπως είναι ενδιαφέρον ότι τελικά αυτό το ποσό ήταν και η ευκαιρία για είσοδο του νέου μεγαλομετόχου στην τράπεζα. Οπότε, τίθεται έμμεσα και το ερώτημα, αν τελικά η «είσοδος» για ένα ποσό που απλώς μεταβιβάστηκε στη Φραγκφούρτη ήταν τυχαία ή αν ήταν απλώς ένα ακόμα θέαμα για να αποκτήσει η τράπεζα ένα αμερικανό γύπα για τα πακέτα δανείων. Αλλά ενδεχομένως και για τις γεωπολιτικές διαμάχες Ανατολής και Δύσης, οι οποίες διεξάγονται και τραπεζιτικά, όπως φάνηκε και από την ατάκα του διευθύνων σύμβουλου του Πολίτη της Κυριακής για τους «κοπρίτες» που στηρίζουν τους ρώσους – και ενδεχομένως όχι τους αμερικανούς…

Η διαμάχη στο εσωτερικό της τράπεζας πήρε εκρηκτικές διαστάσεις και η αυξανόμενα ασταθής θέση της κ. Γιωρκάτζη ήταν εμφανής και στη Βουλή από ένα από τα άτομα που τη διόρισαν – τον Α. Νεοφύτου, ο οποίος της τα έψαλλε. Ο κ. Νεοφύτου αποστασιοποιείται εν μέρει – αλλά εκφράζει και ένα πραγματικό αδιέξοδο μιας πολιτικής στην οποία η συμμετοχή του ήταν άμεση. Διότι πρωτοστάτησε στην αποτροπή και την απώλεια της τελευταίας μεγάλης ευκαιρίας που είχε η τράπεζα να σταματήσει να λειτουργεί σαν βαρίδι για την κοινωνία – τον διαχωρισμό της σε καλή και κακή τράπεζα το 2013. Όπως αποκαλύφθηκε στην Σημερινή, αρχικά, η κ. Γιωρκάτζη δεν έκανε τίποτα παραπάνω από ότι κάνει συνήθως στο ρόλο που την έχουν βάλει – της έστειλαν επιστολή από την Τράπεζα και απλώς την μετέφερε. Το ΔΣ την έγραψε ελαφρώς και τα ΜΜΕ δεν ήξεραν ποιού τη θέση να πάρουν στην αντιπαράθεση στο εσωτερικό της τράπεζας, η οποία πληρώνει βεβαίως τα ΜΜΕ, αλλά τώρα είναι και ένας μηχανισμός που είναι και διχασμένος και δύσκολα φαίνεται να μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Τους μεγαλοοφειλέτες τους προστατεύουν αυτοί που διόρισαν την κ. Γιωρκάτζη, ενώ οι μικρομεσαίοι φαίνεται να απειλούν με θύελλα, και σταδιακά η βουλή κινείται για να τους καλύψει.  Το ευρύτερο κλίμα αστάθειας και μη-εμπιστοσύνης είναι πια διαχυτο και σε ψηφοφόρους της νυν κυβέρνησης: http://www.24h.com.cy/component/k2/item/67150-trapeza-kyprou-katrakyla-xwris-stamatimo.html


Το ιστορικό της κρίσης – ή πώς οι δυο μεγάλες τράπεζες, και η διαπλοκή με το βαθυ καταστημενο, οδήγησαν την κυπριακή οικονομία στην κρίση
Η αντίληψη ότι κάθε σύμπτωμα είναι απλώς επανεμφάνιση της κρίσης είναι λανθασμένη. Η κρίση έχει σαφείς αιτίες – αυτά που εμφανίζονται σήμερα είναι οι συνέπειες, που είναι ανεξέλεγκτες πια – αλλά συχνά περιπλέκονται και από την απέλπιδα προσπάθεια συγκάλυψης, η οποία συνεχίζεται σε διάφορους τόνους.


Το ουσιώδες πρόβλημα ήταν ότι ο κυπριακός τραπεζιτικός τομέας υπερδιογκώθηκε σε ένα πλαίσιο, όπου δεν υπήρχε ούτε παράδοση εποπτικού ελέγχου, αλλά ακόμα χειρότερα λόγω και ενός καθεστώτος διαπλοκής και συγκάλυψης που μπορεί να αναχθεί και στο άτυπο κυπριακό «βαθύ κράτος».

Σε αυτό το πλαίσιο, η εστίαση στον κ. Αριστοδήμου, έστω και για ένα περιφερειακό θέμα, εκφράζει σε μεγάλο βαθμό ακριβώς αυτές τις σχέσεις διαπλοκής και ιστορικής συνέχειας που οδήγησαν τους οργανισμούς που ανέλαβαν να διαχειριστούν δις ευρώ [με κρατική εγγύηση σαν τράπεζες] να οδηγήσουν την χώρα στην κρίση και τον ίδιο τον τραπεζιτικό τομέα σε παρατεταμένη αστάθεια. Αυτό που ακολούθησε, σε αυτό το πλαίσιο, ήταν η σύγκλιση δύο οικονομικών δεδομένων που αφορούσαν τις δυο μεγάλες εμπορικές τράπεζες και μια πολιτική συγκάλυψης που διεύρυνε το πρόβλημα συντηρώντας το.

Τα δυο δεδομένα ήταν η φούσκα των ακινήτων, που ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την «μεγάλη κλοπή» του χρηματιστηρίου το 1999  - η οποία εξέφρασε την πρώτη μαζική μεταβίβαση κεφαλαίων από τους μικρομεσαίους στα ανώτερα στρώματα και την καλλιέργεια μιας αρπακτικής λογικής από μερίδα των τελευταίων. Φαίνεται ότι μερικοί περίμεναν λύση του κυπριακού τότε για να εξαργυρώσουν τις επενδύσεις. Παρόλα αυτά, το «όχι» του 2004 διευκόλυνε κάποιους άλλους στην νότια Κύπρο που συνέχισαν τη φούσκα ακίνητων. Μια φούσκα, την οποία επόπτευε non stop ο νυν ακριβοπληρωμένος σύμβουλος του ΔΣ της Κεντρικής, ο κ.  Συρίχας, υπό τη διοίκηση τόσο του κυρίου Χριστοδούλου, όσο και του κ. Ορφανίδη. Αν ο κ. Χριστοδούλου προσπαθούσε να τα έχει καλά με την πολιτική εξουσία [για αυτό και η μετάλλαξη από τον Κληρίδη στον Τάσσο] ο Ορφανίδης ήταν ίσως η πιο θλιβερή [κωμική και τραγική ταυτόχρονα] έκφραση του φούσκας του χρηματιστικού τομέα – ανέλαβε να εποπτεύσει με την ψηλομύτικη νοοτροπία του ιθαγενή, που επειδή δούλεψε στην Fed είχε την εντύπωση ότι ήξερε ή ότι οι άλλοι θα έπρεπε να τον σέβονται επειδη απλά έρχεται «από την Αμερική». Ο ιθαγενής που πίστεψε τα αφεντικά του και την αυταπάτη του. Η μνημειώδης αδυναμία του να κατανοήσει [λ.χ. πρώτα και κύρια ότι ενόσω ήταν στην Αμερική συνέβαινε κάτι πολύ λάθος στην Κεντρική Τράπεζα που οδήγησε στην κρίση του 2007 – κάτι για το οποίο μέχρι και ο Γκρήνσπαν απολογήθηκε] τον οδήγησαν να αφήσει τη φούσκα που κτίστηκε με ξένα λεφτά και με ημιμάθεια νεόπλουτων, να διογκωθεί. Και η διόγκωση της σήμαινε ότι, όχι μόνο δεν έγινε προσπάθεια να ελεγχθεί η φούσκα των ακινήτων, αλλά αντίθετα οι τραπεζίτες ενθαρρύνθηκαν να συνεχίσουν τις φαντασιώσεις μεγαλομανίας και αρπακτης – από ζημιογόνες [αλλά με μίζες] επενδύσεις στη ανατολική Ευρώπη, μέχρι το σκάνδαλο της αγοράς ελληνικών ομολόγων από την δευτερογενή αγορά το 2009-10, μέχρι την παράδοση της Λαϊκής στο Βγενόπουλο. Η φούσκα των ακινήτων συνάντησε την φούσκα των ομολόγων του ελληνικού δημόσιου που οδήγησε την Κύπρο σε τροχιά εισαγωγής της κρίσης από την Ελλάδα.


Οι 3 συν 1 χαμένες ευκαιρίες
Από εκεί και πέρα 3 σημεία [με τις ανάλογες] αποφάσεις καθόρισαν την κρίση – με την έννοια ότι σε εκείνα τα χρονικά σημεία υπήρχε μια κάποια ελπίδα να αποτραπεί η διάχυση της κρίσης – ενώ ακόμα και μετά την έκρηξη υπήρχε ένα ακόμα σημείο πιθανού ελέγχου του μεγέθους της. Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία, πριν να ξεσπάσει σε όλο της το μέγεθος η ελληνική κρίση, ήταν η έγκριση της μετατροπής της Εγνατίας σε παράρτημα τον Μάρτιο του 2011. Αν ήταν ένας άλλος Κεντρικός Τραπεζίτης τότε, κάποιος που είχε έστω και υποτυπώδη επαφή με τις δυναμικές της πραγματικότητας, θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι άρχιζε  ένας μεγάλος κύκλος κρίσης. Ο Ορφανίδης όμως ήταν αλλού. Έτσι, χάθηκε η Λαϊκή. Από το τέλος του 2011 ανέλαβε ο κ. Σαρρής να συγκαλύψει το σκάνδαλο και δεν είναι τυχαίο ότι επί δικής του διοίκησης έφτασε εκεί που έφτασε ο ΕΛΑ και επί δικής του υπουργείας έγινε το τελικό κραχ με το κούρεμα τον Μάρτιο του 2013.

Η δεύτερη ευκαιρία να σωθεί τουλάχιστον η Τράπεζα Κύπρου ήταν το Σεπτέμβριο του 2011. Όταν η τότε κυβέρνηση εξασφάλισε το ρωσικό δάνειο, ο ρώσος μεγαλομέτοχος Ριμπολόβλεφ εισηγήθηκε κάτι ανάλογο και στην Τράπεζα Κύπρου, βλέποντας την καταιγίδα που ερχόταν. Οι τοπικοί προύχοντες, όμως, ανάμεσα τους και ο Π. Πολυβίου, που έβγαζε αφρούς εκείνον ακριβώς τον μήνα [ακόμα και σε ένα φαινομενικά άσχετο κείμενο όπως το «πόρισμα», υποτίθεται, για το Μαρί] ενάντια στην μη-εξάρτηση από τη Δύση, απέρριψαν κάθε ιδέα. Ο Πολυς και η κυπριακή αστική τάξη που έκφρασε το ΔΣ της τράπεζας τότε, ήθελε δυτική επιτήρηση. Ακόμα και σήμερα είναι αμφίβολο αν έχουν καταλάβει πως άνοιξαν μόνοι τους τον λάκκο τους. Νόμιζαν ότι θα τους βοηθούσαν οι δυτικοί να έχουν "πλυντήρια" και χώρους διακίνησης κεφαλαίων από την ανατολή. Έτσι, οδηγήθηκε και η Τράπεζα Κύπρου στην οριστική κρίση.
Αλλά ακόμα και τον Ιούνιο του 2012, όταν τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο και η κυβέρνηση αναζητούσε ένα ακόμα θεσμικό δάνειο για την ανακεφαλαιοποίηση, αν η Τράπεζα Κύπρου, έκανε ένα στοιχειώδη προγραμματισμό, και δεν ερχόταν την τελευταία στιγμή [στις 25 Ιουνίου] να ζητήσει μισό δις, μάλλον θα γλίτωνε η οικονομία από την τρόικα σε εκείνο το στάδιο. Είχε αρχίσει, ήδη, η πίεση για χαλάρωση της αυστηρής λιτότητας και άρχισε μια ροή ρευστού από την ΕΚ. Τα προβλήματα, βέβαια, δεν θα εξαφανίζονταν. Αλλά θα έπαιρνε η οικονομία κάποιες ανάσες από την άμεση εξωτερική πίεση. Αλλά κάποιοι τότε ήθελαν την τρόικα – και πίεζαν μάλιστα με πρωτοσέλιδα. Και σε αυτό το πλαίσιο, η προσφυγή της τράπεζας την τελευταία βδομάδα του Ιούνη, είναι ένα ανοικτό ζήτημα αν ήταν απλώς «κακός υπολογισμός» ή σκόπιμη κίνηση για ενταξη στο μνημόνιο. Διότι, τότε, κάποιοι νόμιζαν ότι το μνημόνιο θα ήταν μόνο λιτότητα για τους μικρομεσαίους και τα εργατικά στρώματα. Και αυτό φάνηκε και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων το φθινόπωρο του 2012. Μέχρι που ήρθε ο Μάρτιος του 2013. Τα υπόλοιπα ήταν προδιαγεγραμμένη πορεία.

Ακόμα και τότε, όμως, θα μπορουσε να υπάρξει μια πιο ισορροπημένη πορεία, αν γινόταν ο διαχωρισμός της Τράπεζας Κύπρου σε καλή και κακή τράπεζα. Αλλά δεν έγινε διότι η νέα κυβέρνηση και για να έχει την εύνοια του κεφαλαίου που έλεγχε τα ΜΜΕ, «αγωνίστηκε» για να στηρίξει τους μεγάλο-οφειλέτες. Και έτσι, ουσιαστικά, έχουμε πια ταξικούς πόλεμους στις διαμάχες για το ποιά δάνεια θα πρέπει να πληρωθούν πρώτα – όπως έχουμε και ταξικό πόλεμο στο εμπόριο με τους μεγάλους έμπορους να προσπαθούν [μέσα από τα διατάγματα για την λειτουργία των καταστημάτων τα σαββατοκύριακα] να κλείσουν τους μικρούς.

Τα σκάνδαλα και τα θύματα
Τα σκάνδαλα των τραπεζών αφορούν μια σειρά από διαστάσεις – επενδύσεις, μίζες δάνεια στον εσωτερικό τους κύκλο κοκ αλλά αφορούν και το γεγονός ότι προσπάθησαν να φορτώσουν τη ζημιά στην κοινωνία. Και εδώ τίθεται και το ζήτημα της διαπλοκής που συγκαλύπτεται ακόμα – διότι σε αυτόν τον τομέα, μερικοί από τους πιο ενεργητικά εμπλεκόμενους είναι και τα ΜΜΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, οι μικρότερες τράπεζες, ο συνεργατισμός και η Ελληνική είναι σε ένα βαθμό θύματα της κρίσης, παρά αιτίες – και η συχνή προσπάθεια εστίασης λ.χ. στο Συνεργατισμό έχει και τα στοιχείο της Μετατόπισης. Τα σημερινά δικά τους μη-εξυπηρετούμενα δάνεια είναι προϊόν της κρίσης που προκάλεσαν οι δυο μεγάλες τράπεζες με τις επενδύσεις και τις φούσκες τους – και την αδυναμία/ανικανότητα των διαχειριστών τους να χειριστούν την κατάσταση. Είναι με κάποιο τρόπο και οι δυο [Ελληνική και Συνεργατισμός] σε ανάλογη κατάσταση με τους μικρομεσαίους δανειολήπτες. Εμπλάκηκαν σε ένα πλαίσιο [υπερδιόγκωση του τραπεζιτικού τομέα και πλαίσιο διαχείρισης του] στο οποίο δεν ήταν πρωταγωνιστές, και τελικά θα πρέπει να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης άλλων. Έτσι, η μεν Ελληνική πουλήθηκε, ουσιαστικά, σε μια συμμαχία ανατολικών και δυτικών, ενώ ο Συνεργατισμος έχει ουσιαστικά κρατικοποιηθεί

Και πληρώνει το Δημόσιο που κατηγορούσαν οι οπαδοί των τραπεζών
Ήδη η Κύπρου [που είναι μαζί και η Λαϊκή] έχει πάρει γύρω στα 2.5 δις το 2012, όταν έριξαν την οικονομία στην κρίση. Ταυτόχρονα και πριν, είχαν πάρει αρκετά με κρατικές εγγυήσεις – όπως τα 3 δις που εκβίασαν με τους πολιτικούς τους συμμάχους και τα ΜΜΕ, το 2009. Και πέρα από το κούρεμα, πήραν επίσης και 1 δις φέτος [σε έκτακτη ρευστότητα από το κράτος που τα δανείστηκε από τις αγορές ως πρόωρη εξόφληση. Αλλά δεν φαίνεται να τα καταφέρνει.  Και η δυσφορία φαίνεται και τοπικά και διεθνώς, όπως το κατέγραψαν και οι Μούντυς.

Τα σύννεφα μαζεύονται και η κ. Γιωρκάτζη φαίνεται χαμένη στη μετάφραση


«Όποιος θεώρησε πως τέλειωσαν τα θέματα για την διοικήτρια, ενημερώνω πως τώρα ξεκινούν τα σοβαρά. Α χ τα ταξίδια σου Χρυσταλλένη, πριν από το κούρεμα, δεν σου είπαν πως δεν σβήνονται. Healthy alert. [καθημερινή, Σπονδοφόρος 21/9/2014]

Αυτή τη βδομάδα η αντιπαράθεση γύρω από τα δυο ανοικτά ζητήματα που αφορούν την κ.Γιωρκάτζη (τον θέμα της ιδιαιτέρας και η διαπλοκή με το θέμα της θυγατέρας), έμειναν κάπως στην σκιά – όχι όμως γιατί έκλεισαν, αφού θα πάνε στη Βουλή, αλλά γιατί εμφανίστηκαν άλλα θέματα. Η απόφαση της κ. Γιωρκάτζη να αποστείλει επιστολή, απαιτώντας παραίτηση από τα μέλη του Δ.Σ. της Τράπεζας Κύπρου, μετά από επιστολή από μέλος του Συμβουλίου, προκάλεσε την οργή (ή έστω την θεαματική, δήθεν, οργή) του Α. Νεοφύτου, αφού εν μέρει άνοιγε ένα άλλο θέμα την στιγμή που το κυβερνών κόμμα προσπαθούσε να περάσει από τις συμπληγάδες της βουλής. Αλλά και η αποστολή επιστολών από τις τράπεζες σε δανειολήπτες, προκάλεσε επίσης κραδασμούς αφού διέψευδε άμεσα και έμπρακτα τις υποσχέσεις τραπεζών και κυβέρνησης ότι «δεν θα κυνηγήσουν» του μικρομεσαίους. Αλλά ακομα και η δημοσιοποίηση της επιστολής της κ. Γιωρκάτζη προς το ΔΣ της Τραπεζας Κύπρου την παρουσίασε εν μέρει και σαν ένα ειδος μεταφορέα επιστολών – με αυτήν την έννοια το πρωτοσέλιδο της Σημερινής μπορούσε να διαβαστεί και ως δικαιολογία (γιατί έστειλε τις επιστολές) αλλά και ως ειρωνεία ότι η ίδια είχε καταντήσει διεκπαιρεωτής και άρχισε να «λαμβάνει επιστολές».

Η αποστασιοποίηση των υποστηρικτών

Και εσύ θείε Αβέρωφ;
Κρίση στις σχέσεις Πινδάρου – Γιωρκάτζη, 23/09/2014, Stockwatch
 «Σοβαρή κρίση σοβεί στις σχέσεις μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και της διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Χρυστάλλας Γιωρκάτζη, με αφορμή πρόσφατες αποφάσεις της εποπτικής αρχής που φαίνεται να έχουν προκαλέσει αντιδράσεις στα ψηλά πολιτικά δώματα.
Η κρίση αυτή αποτυπώθηκε έντονα σήμερα από το βήμα της βουλής των αντιπροσώπων δια στόματος του προέδρου του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου.
Ο κ. Νεοφύτου με εμφαντικό τρόπο υποστήριξε ότι «κάποιοι ανεξάρτητοι θεσμοί παραγνωρίζοντας την κρισιμότητα των ημερών προκαλούν και δυναμιτίζουν τις προσπάθειες να επιτευχθεί πνεύμα συνεννόησης».
Πληροφορίες που διαρρέουν από την Πινδάρου σημειώνουν ότι το«κερασάκι στην τούρτα» σε ότι αφορά τις σχέσεις με την Κεντρική Τράπεζα ήρθε με τη χθεσινή επιστολή της κ. Γιωρκάτζη προς τον πρόεδρο του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, με την οποία καλεί τα μέλη του συμβουλίου της BOCY
σε παραίτηση.

..και η σιωπή της Ταραμουντά: δεν ξέρει η διοικητής πού και γιατί δόθηκαν 800 εκτ; ..
Η αποστασιοποίηση Αβέρωφ είναι αξιοσημείωτη. Αλλά δεν ήταν η μόνη. Η βασική υποστηρικτής της κ. Γιωρκάτζη στο Φιλελεύθερο, η κ. Ταραμουντά, προτίμησε επίσης να μην εκτεθεί περισσότερο και δεν προσπάθησε να την καλύψει την επόμενη της επίθεσης Αβέρωφ. Μάλλον προτίμησε να ταυτιστεί με το θέατρο Αβέρωφ. Και όταν το ΔΣ προτίμησε να κάνει μια ενδιάμεση κίνηση με το να αναστείλει τις λειτουργίες του, αλλά να μην παραιτηθεί – έμμεσα και πάλι αμφισβητώντας την κ. Γιωρκάτζη, ο Φιλελεύθερος δεν την κάλυψε. Όμως και την Παρασκευή, όταν έγινε πρωτοσέλιδο το θέμα των 800 εκτ. που άντλησε η τράπεζα από τις αγορές [και με βάση το οποίο ήρθε και ο αμερικανός μεγαλομέτοχος] και πάλι δεν καλύφθηκε η θέση της κ. Γιωρκάτζη, η οποία είχε βγάλει μεν μια ανακοίνωση, αλλά ο Φιλελεύθερος  κατέγραψε ότι «η κ. Γιωρκάτζη στην οποία θέσαμε το θέμα, απέφυγε να σχολιάσει οτιδήποτε.» Και σαν ευρύτερο άνοιγμα ο Α. Μιχαηλίδης στην στήλη του άφησε για πρώτη φορά και αιχμές ευρύτερα για την Κεντρική: «..ποιοι χειρίζονται αυτά τα θέματα στην Κεντρική; Οι ίδιοι που τα χειρίστηκαν τα τελευταία χρόνια των καταστροφικών αποφάσεων.» Δεν μπορεί να εξαιρείται ο επιφανής κ. Συρίχας, ο οποίος ουσιαστικά λειτουργεί και πάλι σαν ντε φάκτο διοικητής – και που ήταν παρόν στην οικοδόμηση όλων του φουσκών από τα ακίνητα στα ελληνικά ομόλογα, όπως και στην εκροή κεφαλαίων μέσω Εγνατίας.

Και οι σκιές συνεχίζουν…
Αν αυτά, όμως, είναι αιχμές για το περιβάλλον της κ. Γιωρκάτζη, η ίδια μπορεί να αναμένει και χειρότερα. Το σχόλιο της Χαραυγής για πιθανολογούμενη εμπλοκή της στα των εκροών πριν το κούρεμα, συνεχίστηκε ως θέμα από ένα ανάλογο σχόλιο του Σπονδοφόρου στην Καθημερινή, η οποία αναφέρθηκε στην αρχή. Ιδού και η αναφορά της Χαραυγής.

 «Ανήσυχη η διοικητής. Τα τελευταία γεγονότα έχουν κάνει την διοικητή της Κεντρικής Τράπεζα Χρ. Γιωρκάτζη να πέφτει και να μην κοιμάται !.[..]Η ανησυχία έχει και συνέχεια. Υπάρχουν ψίθυροι χωρίς να διαψεύδονται, οι οποίοι φέρουν το όνομα της κας Γιωρκάτζη να εμπλέκεται στις λίστες των εκροών παραμονές του κουρέματος. Δώστε πειστικές απαντήσεις, όπως άλλωστε ζητούσατε ως τέως Γενική Ελέγκτρια.» [Ν.Ν. Χαραυγή 15/9/2014, σελ. 4]