28 Ιουν 2014

Περιεχόμενα του τεύχους 28 Ιουνίου – 5 Ιουλίου 2014, Τεύχος 118


Ανάγνωση
Εναλλακτική Πληροφόρηση

Ειδήσεις για τη βδομάδα και σχόλια για τις εξελίξεις


Περιεχόμενα του τεύχους 28 Ιουνίου – 5 Ιουλίου 2014,
 Τεύχος 118


ΤΟΠΙΚΑ
  • Οι ξένοι πρέσβεις εκτιμούν την τουρκοκυπριακή κουζίνα, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_6758.html
  • Μπορούν οι Αμερικανοί να ελέγξουν «φίλους»-«σύμμαχους» που τους αγνοούν επιδεικτικά και να φτιάξουν «διαδρόμους» παροχής ενέργειας σε ενδεχόμενους αντίπαλους τους για την ηγεμονία στο εσωτερικό της Δύσης; -Η αποκαλυπτική ατάκα του Πολωνού υπουργού εξωτερικών για την  blow job σχέση με τους αμερικανούς και ποιοί είναι οι πραγματικοί παίκτες σήμερα στους χώρους, όπου διασταυρώνονται τα συμφέροντα της Κύπρου, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_2061.html
  • Ο διάλογος για την εκπαίδευση και η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας -συγκριτικές αναφορές στα πλαίσια του διάλογου για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση όσον αφορά στους εκπαιδευτικούς, την οργάνωση, την Ανώτερη εκπαίδευση και τα αναλυτικά προγράμματα, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_747.html
  • Ανοικτή επιστολή στον υπουργό παιδείας για το θέμα των παραπλανητικών δηλώσεων: Η Κύπρος σαν εκπαιδευτικό κέντρο και εκμετάλλευση..  http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_4988.html

ΔΙΕΘΝΗ
  • Η Παλαιστίνη ως γεωπολιτική πληγή: ο Χριστός πρέπει να γεννήθηκε Ισραηλίτης και να πέθανε Παλαιστίνιος, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_2232.html
  • Λατινική Αμερική: μια νέα αριστερή ηγεμονία; - η Αργεντινή και οι «γύπες» της κερδοσκοπίας, η Κολομβία και το αντάρτικο, η Βραζιλία και η μεταμόρφωση, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_1306.html

ΚΙΝΗΜΑΤΑ
·         Ο αγώνας για την διάσωση των φυσικών ακτών Ή πως εκτός από τα αμπελοπούλια στην νοτιοανατολική Κύπρο κινδυνεύουν οι παραλίες και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτές -Απαντητική επιστολή στο Δήμαρχο Σωτήρας από την πρωτοβουλία για την Διάσωση των Φυσικών Ακτών, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_6530.html
Σπόντες,

ΑΠΟΨΕΙΣ
  • «Μαζί στο ΡΙΚ» - Η αναπαραγωγή ανακριβειών από την έκθεση του Ινστιτούτου Δημογραφικής & Μεταναστευτικής Πολιτικής, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_620.html
  • Εκατό και πλέον παιδιά της Τέχνης επί σκηνής, ένας (οποιοσδήποτε) υπουργός στον αέρα και ...το βαθύτερο ρευστό της ανθρώπινης ύπαρξης, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/blog-post_28.html 


Οι ξένοι πρέσβεις εκτιμούν την τουρκοκυπριακή κουζίνα.


Στις 13 Ιουνίου, ο Ψευδουπουργός των Εξωτερικών του ψευδοκράτους δέχθηκε σε γεύμα εργασίας τους πρέσβεις της Γερμανίας,της Ιταλίας, της Σλοβακίας, της Δανίας, της Ολλανδίας, της Ιρλανδίας και της Πολωνίας.

Στις 24 Ιουνίου, σε γεύμα εργασίας φιλοξενούμενοι ήταν οι πρέσβεις του Βελγίου, της Αυστρίας, της Φιλλανδίας, της Ισπανίας, της Σουηδίας, της Ουγγαρίας και της Αυστραλίας.

Το αληθινό Υπουργείο Εξωτερικών του αληθινού κράτους ενοχλήθηκε πάρα πολύ. Όπως δήλωσαν στο Φιλελεύθερο “καλά ενημερωμένες πηγές”, οι πρέσβεις είναι υποχρεωμένοι να διαχωρίζουν τις επαφές που ενδεχομένως να έχουν με εκπροσώπους της τουρκοκυπριακής κοινότητας, από αυτές που αφορούν τους παράνομους θεσμούς του ψευδοκράτους.

Η ίδια πηγή (που είναι καλά ενημερωμένη) επισήμανε ότι η κυβέρνηση θα αντιδράσει έντονα. Αυτή η … έντονη αντίδραση θα σχεδιαστεί σε δύο συσκέψεις. Μια στο Υπουργείο Εξωτερικών και μια στο προεδρικό.

Αυτό το κείμενο μπορεί να αντιμετωπισθεί με χιούμορ, με κυνισμό ή με σοβαρότητα. Αν η κυβέρνηση “κάνει παρατήρηση” στις κυβερνήσεις ασφαλώς και θα πάρει την απάντηση ότι αυτές αναγνωρίζουν μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η τόσο μαζική συμπεριφορά των πρέσβεων ωστόσο, δείχνει ότι πρόκειται πλέον για μια εμπεδωμένη πολιτική συμπεριφορά, η οποία δεν πρόκειται να ανατραπεί, αν δεν αλλάξει με σαφήνεια το κλίμα στις συνομιλίες.

Η αναβάθμιση του μη αναγνωρισμένου πλην της Τουρκίας κράτους των Τουρκοκυπρίων παρατηρείται σε όλα τα επίπεδα. Λαμβάνοντας, δηλαδή, υπόψη και τις επισκέψεις Τουρκοκυπρίων αξιωματούχων σε διάφορες χώρες του δυτικού κόσμου πέραν των μουσουλμανικών ή τουρκογενών κρατών.

Αυτό που αποφεύγει να ερωτήσει ο Κώστας Βενιζέλος την καλά ενημερωμένη πηγή του, είναι γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά, που δημιουργούν τόση αγωνία στον Υπουργό των Εξωτερικών. Πώς συμβαίνει όλες αυτές οι χώρες να περιφρονούν τις ευαισθησίες της ελληνοκυπριακής πλευράς! Την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η τουρκική και τουρκοκυπριακή πλευρά κάνουν επίδειξη αδιαλλαξίας σύμφωνα με τις πληροφορίες των ελληνοκυπριακών μίντια.

Άραγε έχει άποψη η εφημερίδα για το θέμα; Μήπως σχετίζεται με την μη προβολή του Κυπριακού, ως θέματος εισβολής και κατοχής; Μήπως να στείλουμε τους πρεσβευτές στις χώρες τους. Μήπως να σταματήσουμε τις συνομιλίες μέχρι να καμθεί η τουρκική αδιαλλαξία.

Φαίνεται ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει καταντήσει θεατής στο ίδιο το κυπριακό ζήτημα. Αντίθετα, η τουρκοκυπριακή πλευρά φαίνεται ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ευνοείται ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, αν υπάρξει, των συνομιλιών.

Πέραν από τους χειρισμούς που έγιναν τα τελευταία χρόνια και ειδικά το 2004, που άρχισε η πορεία αναβάθμισης της τουρκοκυπριακής κοινότητας, (και αποκρύβεται για να μην προβάλλονται οι ελληνοκυπριακές ευθύνες) τα ζητήματα που απασχολούν την περιοχή είναι πλέον τόσα πολλά και τόσο πολύπλοκα και επικίνδυνα, ώστε το κυπριακό να θεωρείται ένα ζήτημα ανάμεσα στα πολλά και μάλιστα μισολυμένο διότι οι συσχετισμοί ισχύος είναι σταθεροί μέσα στην ανισότητα τους. Ουσιαστικά, υπό τις περιστάσεις, η μόνη δυνατότητα που έχουν η Ελληνοκύπριοι εκτός από τη λύση, είναι να αγωνίζονται να κρατήσουν ένα στάτους κβο που δεν κρατιέται και διολισθαίνει συνεχώς προς κάτι άλλο.


Από την άλλη, θα πρέπει να αρχίσουμε να λαμβάνουμε υπόψη ότι ο πόλεμος και η βία πλησιάζουν όλο και περισσότερο προς την Κύπρο.


Μπορούν οι Αμερικανοί να ελέγξουν «φίλους»-«σύμμαχους» που τους αγνοούν επιδεικτικά και να φτιάξουν «διαδρόμους» παροχής ενέργειας σε ενδεχόμενους αντίπαλους τους για την ηγεμονία στο εσωτερικό της Δύσης;

Η αποκαλυπτική ατάκα του Πολωνού υπουργού εξωτερικών για την  blow job σχέση με τους αμερικανούς και ποιοί είναι οι πραγματικοί παίκτες σήμερα στους χώρους, όπου διασταυρώνονται τα συμφέροντα της Κύπρου


«Ξέρεις ότι η πολωνό-αμερικανική συμμαχία δεν έχει καμία αξία. Είναι ξεκάθαρα επιζήμια γιατί δημιουργεί μια λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας… Εντελώς μαλακία [bullshit]. Θα εμπλακούμε σε διαμάχη με τους Γερμανούς, τους Ρώσους και νομίζουμε ότι αυτό είναι σούπερ, επειδή κάναμε μια πίπα [blow job] στους αμερικανούς. Χαμένοι [losers]. Εντελώς χαμένοι»
Από συνομιλία του Πολωνού υπουργού εξωτερικών με τον τέως υπουργό οικονομικών της χώρας και νυν βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος[1]

Το περασμένο σαββατοκύριακο, τουλάχιστον δύο εφημερίδες - η κυπριακή Καθημερινή και η ελληνική Ελευθεροτυπία- είχαν μια ανάλογη τοπική/διεθνή «είδηση»: ότι οι αμερικανοί προκρίνουν ένα «ενεργειακό διάδρομο» για να αναχαιτίσουν τη ρωσική επιρροή. Από την άλλη, κυκλοφορούσαν και άλλες φήμες -σε συνάρτηση και με το κινεζικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα- ότι  «κινεζική εταιρεία ενδιαφέρεται να αποκτήσει μερίδιο δικαιωμάτων από τις εταιρείες Noble και Delek».

Τα δημοσιεύματα για την εμπλοκή των ΗΠΑ, εν μέρει συνεχίζουν με την αφήγηση ότι η επίσκεψη Μπάιτεν ήταν σημαντική σε αυτό το πλαίσιο. Πίσω από τη ρητορική ωστόσο, η αφήγηση εισηγείται σαν πραγματικότητα -«στις ΗΠΑ ο μίτος φυσικού αερίου»[2] - κάτι που θα ήθελαν οι ΗΠΑ να είναι πραγματικότητα, αλλά δύσκολα μπορεί να πει κάποιος ότι είναι. Κατ’ αρχήν, η εμπλοκή των ΗΠΑ σε μια προσπάθεια να καθοριστεί πώς θα ικανοποιηθούν οι ευρωπαϊκές ενεργειακές ανάγκες μοιάζει λίγο με θέατρο επανάληψης, ενός σεναρίου του οποίου το τελευταίο επεισόδιο παίχτηκε με την εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την αποχώρηση το 2011 – όταν δηλαδή οι ΗΠΑ δοκίμασαν να ελέγξουν τις πηγές ενέργειας. Και απέτυχαν. Από την άλλη, με ήπιους τόνους, αλλά αποφασιστικά, η Γερμανία οικοδομεί τον αυτόνομο πόλο της στη Δύση -ως το κέντρο βάρους στην Ε.Ε.- και η αυξανόμενη ευρωπαϊκή απομόνωση της Βρετανίας σε αυτό το πλαισιο, ίσως να μην είναι τυχαία.

Ένας ηγεμόνας μπορεί και επιβάλλεται – οι ΗΠΑ, αντίθετα, τώρα πια απλά προσαρμόζονται σε μια κατάσταση που δεν ελέγχουν, προσπαθώντας να προβάλουν την εικόνα αυτού που δεν έχουν πια
Το ακόμα πιο προβληματικό είναι η εικόνα των ΗΠΑ να συντονίζουν 4 υποτιθέμενα φίλο-δυτικά κράτη τα οποία, στο κείμενο της Ελευθεροτυπίας τουλάχιστον, υποθέτεται ότι θα συνηγορήσουν στην αμερικανική επιτήρηση. Ιδού και πάλι το λανθασμένο πλαίσιο, το οποίο θεωρεί ότι υπάρχει ακόμα μια δυτική -αμερικανική ή συνολική της δύσης- ηγεμονία. Στην ουσία, οι τέσσερις σύμμαχοι που αναφέρονται στο κείμενο της Ελευθεροτυπίας έχουν δικά τους αυτόνομα συμφέροντα: η Τουρκία είναι έτσι και αλλιώς εκτός Ε.Ε. και δυτικού ελέγχου πια, και όταν λυθεί το κυπριακό, η Τουρκία θα συνεχίσει να παίζει ως ένας περιφερειακός παίκτης/δύναμη στην περιοχή. Και η ένταξη της στην Ε.Ε. θα είναι ένα ερώτημα, που δεν θα είναι εύκολο να απαντηθεί με ένα απλό "ναι", καθώς η Τουρκία συνειδητοποιεί τον ευρύτερο γεωπολιτικό της ρόλο. Το Ισραήλ αγνοεί επιδεικτικά τις παραινέσεις των ΗΠΑ στο παλαιστινιακό και δείχνει εμφανή στοιχεία αυτονομίας – έχοντας και τη σιγουριά εσωτερικής στήριξης -από το εβραϊκό λόμπι- στη Δύση, όσο και αν οι κυβερνήσεις κατανοούν ότι το Ισραήλ συμπεριφέρεται εντελώς αυθαίρετα και η ανοχή απέναντι του είναι εντυπωσιακά ασυνεπής σε σύγκριση με άλλες περιπτώσεις, που η Δύση παρέλαυνε τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές της ευαισθησίες.



Η Αίγυπτος μόλις πέρασε μια ιλιγγιώδη τριετία και η νυν ηγεσία της στηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία που έχει αυξανόμενα παράπονα από τις ΗΠΑ -και για την προσέγγιση με το Ιράν- και κάνει ανοίγματα στην Ρωσία. Το πόσο ακυβέρνητη είναι η συμμαχία φαίνεται και από την πληροφορία, την οποία δημοσίευσε η Καθημερινή – της οποίας το κείμενο ήταν σαφώς πιο πληροφοριακό. Λόγω της ανάγκης στήριξης του Σίσι, η αιγυπτιακή κυβέρνηση θέλει να αγοράσει φυσικό αέριο από το Ισραήλ, αλλά δεν μπορεί λόγω των εσωτερικών αντιδράσεων, έτσι κάποιοι κυκλοφορούν την ιδέα ότι θα εισάγεται μέσω Κύπρου.

Έχει κυλήσει πολύ νερό κάτω από το γεφύρι από την εποχή που οι ΗΠΑ ήταν ο συντονιστής των φιλοδυτικών στην περιοχή – αλλά ακόμα και τότε αγκομαχούσε να τους ελέγξει και μόνο οι μυστικές υπηρεσίες οργάνωναν πραξικοπήματα ασπρόμαυρα. όταν απέτυχε και η προσπάθεια διχοτόμησης και διαμοιρασμού της Κύπρου το 1974, ήταν φανερά τα ορια ακομα και της CIA..
Η μονοκρατορία των ΗΠΑ στην περιοχή ήταν πάντα επισφαλής. Μετά την εξέγερση της Αιγύπτου με την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ, οι ΗΠΑ βρέθηκαν με τέσσερις στρατηγικούς συμμάχους στην ανατολική Μεσόγειο – την Τουρκία και την Ελλάδα, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία - οι οποίοι όμως είχαν τις δικές τους εσωτερικές διαμάχες. Αυτό το μπλοκ φάνηκε ότι είχε όρια από τις διαμάχες Ελλάδας – Τουρκίας για το κυπριακό. Και φυσικά, η συμμαχία Ισραήλ Σαουδικής Αραβίας ήταν άτυπη και δεν μπορούσε να ομολογηθεί.
Στο κυπριακό, οι ΗΠΑ προσπάθησαν από το 1964 με το σχέδιο Άτσεσον, μέχρι το 74 με τις δυο εισβολές που άφησαν, τυχαία τάχα, να συμβούν – αυτή της χούντας στις 15 Ιουλίου και του τούρκικου κράτους στις 20 Ιουλίου του 1974. Το ότι σε εκείνο το πλαίσιο μέσα από αλληλοεπηρεαζόμενες κινήσεις αναμενόταν ότι θα διαμοιραζόταν  η Κύπρος σε μοντέλο ανάλογο του Άτσεσον, είναι εμφανές – και προφανώς, μόνο η CIA μπορούσε να το προωθήσει με την τακτική του «ακούσαμε πληροφορίες», αλλά τυπικά -στα έγγραφα του υπουργείου εξωτερικών ας πούμε - να μην υπάρχει τίποτα που να δείχνει το "δάκτυλο μας", όπως αναφέρεται στην συζήτηση Κίσσιγκερ - Νίξον.[3] Το ότι όμως τελικά επέστρεψε ο Μακάριος και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν καταλύθηκε – αντίθετα, όσον αφορά στην νομιμοποίησή της βγήκε ενισχυμένη, ήταν και μια ήττα των αμερικανικών σχεδίων εξομάλυνσης των σχέσεων ανάμεσα στους σύμμαχούς τους – και πιο άμεσου ελέγχου ενός στρατηγικού σημείου στην περιοχή.

Μια κάποια ισορροπία που πήγε να αποκατασταθεί προς το τέλος του  20ου αιώνα, στη δεκαετία της τελευταίας αυταπάτης δύναμης των ΗΠΑ -ανάλογης με εκείνης των βρετανών την δεκαετία του 1920- έχει πια ανατιναχθει στον αέρα με την εμφάνιση τα τελευταία χρόνια πολλαπλών αυτόνομων παικτών στην περιοχή, οι οποίοι συνδυάζονται με τους εξωτερικούς εμπλεκόμενους, οι οποίοι είναι επίσης αρκετοί. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ είναι ένας τέως ηγεμόνας. Η όλη προσπάθεια για «ενεργειακή αυτονομία» της Ευρώπης θα ήταν ενδιαφέρουσα δήλωση και στρατηγική, αν ερχόταν από ευρωπαίους ηγέτες – αυτοί που πρωτοστατούν, ωστόσο, είναι οι αγγλοαμερικανοί που δεν είναι και τόσο ταυτισμένοι με την Ε.Ε. και την γερμανική της πια ηγεμονία. Η βελούδινη αντιπαράθεση με τον Γιούνκερ είναι και μια σαφής στροφή της πλάτης στο Λονδίνο. Ουσιαστικά, όπως και στο ουκρανικό, φαίνεται ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε διάφορους παίκτες στο νέο πλαίσιο – αλλά από λανθάνουσα ή μη δυναμική, φαίνονται να προωθούν - ή να προσπαθούν να δημιουργήσουν- διαμάχη Γερμανίας – Ρωσίας. Μια κίνηση που δεν φαίνεται να ενθιουσιάζει, ούτε τους ρώσους, αλλά ούτε και τους γερμανούς.

Όταν μέχρι και οι πολωνοί δυσφορούν για το ρόλο του δουκάτου..
Σε αυτό το πλαίσιο, αξίζει να δει κάποιος τις αποκαλύψεις για τις δηλώσεις του πολωνού υπουργού εξωτερικών για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Πέρα από την αποκάλυψη ότι η πολική ελίτ στις φιλοαμερικανικες χώρες της ανατολικής Ευρώπης που απέμειναν, θεωρεί τις σχέσεις με τις ΗΠΑ ως είδος υποταγής (προσφέροντας στοματικό σεξ – blow job – περιλαμβάνει και το αίσθημα του μάταιου και της υποταγής) αλλά είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον ποιούς προσδιορίζει ως ενδεχόμενους αντίπαλους – τους Ρώσους θα το ανέμενε κανείς, αλλά ο πολωνός υπουργός αναφέρεται επίσης και στους γερμανούς. Είναι μια ακόμα διάσταση, την οποία πολλοί προσπαθούν να αποφύγουν. Δεν υπάρχουν πολλά κοινά συμφέροντα ανάμεσα στην αναδυόμενη Γερμανία και στις ΗΠΑ ως τέως ηγεμόνα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των ημερών. Ενώ οι ΗΠΑ αναλώνονται να προσπαθούν να υπονομεύσουν τον νότιο αγωγό -south stream- με τον οποίο θα μεταφέρεται ρωσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη, η Αυστρία, η οποία ανήκει στην ομάδα του φιλογερμανικού μπλοκ-πυρήνα, δήλωσε και πάλι ότι στηρίζει τον αγωγό – και μάλιστα υπέγραψε και συμφωνία με τον Πούτιν. Την ίδια περίοδο, όταν η κυβέρνηση του Κιέβου δοκίμασε να απειλήσει πάλι ότι αν της έκοβε το φυσικό αέριο η Ρωσία, αυτό θα είχε επιπτώσεις στη ροή φυσικού αερίου και προς την Ευρώπη, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι με βάση τις δυνατότητες του βόρειου αγωγού, ο οποίος επίσης παρακάμπτει την Ουκρανία, μπορεί να μεταφερθεί από εκεί έξτρα φυσικό αέριο. Και είναι εμφανές ότι η Γερμανία δεν θα ήθελε να μπει σε περιπέτειες, είτε παροχής ενέργειας, είτε γεωπολιτικής σύρραξης στην γειτονία της, για τα συμφέροντα και τα blow jobs  άλλων.

Και ίσως η προσπάθεια ανατροπής από την μια της κυβέρνησης της Βουλγαρίας, που είναι φιλική προς την κατασκευή του νότιου αγωγού, όπως και η διαρροή των μαγνητοφωνήσεων στην Πολωνία, να είναι μέρος αυτών των πολλαπλών αντιπαραθέσεων, όπου οι πιέσεις γίνονται και μέσα από επικοινωνιακές κινήσεις. Και εδώ και αλλού. Από την άλλη, οι αμερικανοί μπορεί να ενδιαφέρονται και για πιο μικρά ζητήματα πια – όπως το να μείνουν στο παιχνίδι σε διάφορες περιοχές ή όπως το να εμφανιστούν και ως εξαγωγέας ενέργειας, μετά από τις ελπίδες που έδωσε, τουλάχιστον στις μεγάλες επιχειρήσεις -σε αντίθεση με τους οικολόγους- το shale gas από fracking. Και οι σχέσεις με τους μεγάλους γύρω από την περιοχή μας μπορεί να γίνουν και περίπλοκες. Ο εγκλωβισμός λ.χ. στο ευρώ είναι μια κατάσταση που αργά ή γρήγορα θα επανεξεταστεί, όταν η Κύπρος γίνει εξαγωγέας ενέργειας. Σε αυτό το πλαίσιο, όμως, ο άλλος δυτικός πόλος, οι αγγλοαμερικανοί, που δεν είναι στο ευρώ, μπορεί να είναι επίσης ενδιαφέρον παίκτης. Αλλά προς το παρόν, οι αμερικανοί και οι άγγλοι μάλλον προωθούν τα δικά τους συμφέροντα σε ένα κόσμο στον οποίο δεν έχουν πια τόσα να δώσουν -ή να απειλήσουν- για να επιβάλουν τις θέσεις τους.




[1] Sikorski told Rostowski: “You know that the Polish-U.S. alliance isn’t worth anything.”
“It is downright harmful, because it creates a false sense of security … Complete bullshit. We’ll get in conflict with the Germans, Russians and we’ll think that everything is super, because we gave the Americans a blow job. Losers. Complete losers.”
http://www.euronews.com/newswires/2564178-polish-foreign-minister-called-ties-to-us-worthless-report/
[2] Τίτλος Ελευθεροτυπίας [22/6/2014] – Οικονομία, σελ. 4-5.
[3] Η αναφορά του Νίξον ήταν σε συζήτηση για τη Χιλή το 1973.  «Well, we didn’t –as you know-our hand doesn’t show on this one”.  http://en.wikipedia.org/wiki/1973_Chilean_coup_d%27%C3%A9tat

Ο διάλογος για την εκπαίδευση και η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας - συγκριτικές αναφορές στα πλαίσια του διάλογου για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση όσον αφορά στους εκπαιδευτικούς, την οργάνωση, την Ανώτερη εκπαίδευση και τα αναλυτικά προγράμματα



Στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας αναγνωρίζεται ως δέσμευση της κυπριακής κυβέρνησης η παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης σε όλα τα παιδιά με το όραμα να είναι «ένα εκπαιδευτικό σύστημα που να ενθαρρύνει την ελεύθερη σκέψη σε δημοκρατικό πλαίσιο, την επένδυση σε παιδεία που είναι περιεκτική και επιτρέπει στα άτομα να αναπτυχθούν και να εκφράζονται, ενώ ταυτόχρονα παρέχει την ευκαιρία για δια βίου μάθηση». Το Υπουργείο Παιδείας ήδη εμπλέκεται σε μέτρα για εκσυγχρονισμό τα οποία συγχρηματοδοτούνται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, όσον αφορά την ενδυνάμωση της στρατηγικής, ηγεσίας και διαχείρισης. Όπως επισημαίνεται, οι προτάσεις που περιλαμβάνονται στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας κτίζονται στα θεμέλια του υφιστάμενου εκπαιδευτικού συστήματος της Κύπρου και στις ευκαιρίες που  προέρχονται από την ιδιότητά της ως μέλος της Ε.Ε.

Ως πρόκληση για τις μεταρρυθμίσεις, θεωρείται το ότι το κυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα βασίζεται κυρίως στο βρετανικό και ελληνικό, και σε μικρότερο βαθμό στο γαλλικό και γερμανικό μοντέλο. Οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες άρχισαν τα μέσα της δεκαετίας του 90 με μελέτη της Ουνέσκο σε συνεργασία με το Διεθνές Ινστιτούτο για Εκπαιδευτικό Προγραμματισμό (International Institute for Educational Planning – IIEP), που δημοσιεύτηκε το 1997. Αργότερα, το 2003, διορίστηκε η επιτροπή των 7 σοφών, που υπέβαλαν προτάσεις για comprehensive  μεταρρύθμιση. Η έκθεση που καταρτίστηκε και υποβλήθηκε τον Αύγουστο του 2004, ονομάστηκε «Δημοκρατική και Ανθρωπιστική Παιδεία σε ένα κυπρο-ευρωπαϊκό κράτος: Προοπτικές Ανοικοδόμησης και Εκσυγχρονισμού». Το εγχείρημα αυτό θεωρείται η πρώτη μεγάλη προσπάθεια για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ακολούθησε, η έκθεση για τον τομέα του εκπαιδευτικού συστήματος με τίτλο «Στρατηγικός Σχεδιασμός για την Εκπαίδευση: Μια συνεκτική Έκθεση του εκπαιδευτικού μας συστήματος». Θεωρείται ότι και οι τρεις πιο πάνω εκθέσεις εστιάζουν τα συμπεράσματά τους στους ίδιους πέντε πυλώνες: την αξιολόγηση, τις πολιτικές για τους εκπαιδευτικούς, την οργάνωση, την ανώτερη εκπαίδευση και τα αναλυτικά προγράμματα/ παιδαγωγική.

Επιχειρείται η αξιολόγηση, κατά κάποιο τρόπο, των προηγούμενων προσπαθειών για μεταρρυθμίσεις, αρχίζοντας από την απουσία θεσμοθετημένου συστήματος αξιολόγησης της εκπαίδευσης για τους μαθητές/ τριες, αλλά και εκπαιδευτικούς, διευθυντικά στελέχη, σχολεία και το σύστημα στο σύνολό του. Αυτό αναγνωρίζεται και στην έκθεση της Ουνέσκο και σε αυτή των 7 Σοφών, οπόταν και εφαρμόστηκε ο θεσμών των παγκύπριων εξετάσεων και διεθνής εκπαιδευτικές αξιολογήσεις τα αποτελέσματα των οποίων δεν αξιολογήθηκαν συστηματικά ώστε να βελτιωθεί το εκπαιδευτικό σύστημα. Οι προτάσεις περιλάμβαναν ένα νέο σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών που εστίαζε στα αποτελέσματα της μάθησης και σε συνεχή αξιολόγηση και έλεγχο της ποιότητας των σχολείων ειδικά και του εκπαιδευτικού συστήματος γενικά. Ως αποτέλεσμα το 2008 ιδρύθηκε το Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας και Αξιολόγησης, το οποίο θεωρείται στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας ως ανεπαρκές αφού στελεχώνεται από αποσπασμένους/ες εκπαιδευτικούς, οι οποίοι θεωρείται ότι δεν διαθέτουν τα προσόντα για διεξαγωγή έρευνας (δεν διευκρινίζεται αν σε αυτό το αποτέλεσμα κατέληξαν μετά την εξέταση των βιογραφικών και ερευνητικής εμπειρίας των αποσπασμένων εκπαιδευτικών που στελεχώνουν το Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας και Αξιολόγησης – τα βιογραφικά πάντως των ατόμων που στελεχώνου τον Κέντρο, δείχνουν ότι στην πλειοψηφία τους κατέχουν διδακτορικό, σε περιπτώσεις μάλιστα εξιδεικευμένο στην αξιολόγηση, και ερευνητικό έργο – βλ. http://www.pi.ac.cy/pi/index.php?option=com_content&view=article&id=608&Itemid=345&lang=el ) και δεν είναι ανεξάρτητος με προσβάσεις στη διαμόρφωση πολιτικής, αφού αποτελεί μέρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Όσον αφορά στις πολιτικές για τους/τις εκπαιδευτικούς θεωρείται ότι βασίζεται κυρίως στην αρχαιότητα με αποτέλεσμα να μη γίνεται η καλύτερη «χρήση» (επισημαίνεται ότι δεν χρησιμοποιείται ο όρος «αξιοποίηση» κάτι που προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον- αποτελεί ίσως μια ένδειξη της προσέγγισης που ακολουθείται;) του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού. Το σύστημα προαγωγών χαρακτηρίζεται «ξεπερασμένο και μη παραγωγικό, αναπόσπαστο μέρος ενός συγκεντρωτικού γραφειοκρατικού συστήματος». Στην έκθεση των 7 σοφών είχε περιληφθεί πρόταση για ένα δικαιότερο, πιο διαφανές και αξιοκρατικό σύστημα και στην έκθεση της Ουνέσκο προτεινόταν όπως οι διαδικασίες αξιολόγησης των εκπαιδευτικών εστιάζει στα εκπαιδευτικά αποτελέσματα, αντί τις εκπαιδευτικές διαδικασίες. Βάσει αυτών, αναβαθμίστηκε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ώστε να παρέχει υποχρεωτικά και επιλογής εκπαιδευτικά προγράμματα για επαγγελματική ανάπτυξη και επιμόρφωση, περιλαμβανομένων και προγραμμάτων εξ’ αποστάσεως/ διαδικτυακών. Η κατάρτιση για τους/ τις εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ανατέθηκε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και το 2008 εισήχθηκε πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίοι οι νέοι/ες εκπαιδευτικοί αναθέτονταν σε μέντορες σε όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης, ώστε να διασφαλίζεται ομαλή εισαγωγή των νέων εκπαιδευτικών. Επιπρόσθετα, παρήχθηκαν νέα αναλυτικά προγράμματα και σχετικό εκπαιδευτικό υλικό και εφαρμόστηκαν μαζικά εκπαιδευτικά σεμινάρια εκπαιδευτικών και διευθυντικών στελεχών. Το Μάη του 2012 είχε ανακοινωθεί το νέο πλάνο για το σύστημα πρόσληψης εκπαιδευτικών και τον Οκτώβρη του 2013 ανακοινώθηκε η πρόθεση για διαβούλευση και διάλογο με τα εμπλεκόμενα μέρη, με στόχο ένα νέο σύστημα να αρχίσει την εφαρμογή του το 2015 και να αντικαταστήσει πλήρως το παλιό μέχρι το 2019, μετά από μια μεταβατική περίοδο τεσσάρων ετών, που να βασίζεται σε γραπτή εξέταση, τα ακαδημαϊκά προσόντα, την εμπειρία διδασκαλίας, τη χρονιά αποφοίτησης του πτυχιακού τίτλου και την υπηρεσία στην Εθνική Φρουρά. Προφανώς, οι τελευταίες αυτές αναφορές, τουλάχιστον αναγνωρίζουν σε κάποιο βαθμό ότι η πορεία των μεταρρυθμίσεων προχώρησε σε αρκετά μεγάλο βαθμό, αφού στην ουσία καταλήγει στο παραπέντε της εφαρμογής και ένταξης στα σχολεία.

Όσον αφορά στην οργάνωση, θεωρείται ότι τα μειονεκτήματα συνοψίζονται στην απουσία ενός τμήματος για στρατηγικό σχεδιασμό και διαμόρφωση πολιτικής με αρμοδιότητα και τη συλλογή στοιχείων και αξιολόγηση και έλεγχο της ποιότητας εκπαίδευσης, την απουσία διατμηματικού συντονισμού και επικοινωνίας και τη στελέχωση του υπουργείου με αποσπασμένους/ ες εκπαιδευτικούς, αντί εμπειρογνωμόνων. Στην έκθεση των 7 σοφών αναγνωρίζεται ότι η δεν επιτυγχάνεται η συμμετοχή εμπλεκομένων μερών όπως οι σχολικές μονάδες, οι εκπαιδευτικοί, η κοινωνία των πολιτών στους μηχανισμούς λήψης απόφασης, οπόταν και προτεινόταν η δημιουργία Εκπαιδευτικού Συμβουλίου για να παρέχει συμβουλές στον εκάστοτε υπουργό για θέματα πολιτικής  (με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών και μαθητών/ τριών, αλλά και των συνδέσμων γονέων), τη δημιουργία του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας και Αξιολόγησης, την αναβάθμιση του Παιδαγωγική Ινστιτούτου για την ανάπτυξη αναλυτικών προγραμμάτων και παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού και τη δημιουργία τμήματος εκπαίδευσης για το συντονισμό και την εφαρμογή των εκπαιδευτικών πολιτικών, όπως και την αναδιοργάνωση των τμημάτων του αρμόδιου υπουργείου, και τη δημιουργία ακαδημίας για τους/ τις σχολικούς διευθυντές/ ντριες. Παρόλο  ότι θεωρείται ότι λίγα από αυτά έχουν επιτευχθεί, θυμίζουμε τις παραδοχές που σημειώθηκαν πιο πάνω όπως καταγράφονται στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας και αφορούν στην αναβάθμιση του Παιδαγωγική Ινστιτούτου, τη διαμόρφωση των νέων αναλυτικών προγραμμάτων, την παραγωγή σχετικών εκπαιδευτικών εγχειριδίων και τη μαζική εκπαίδευση/ κατάρτιση εκπαιδευτικών. Υπενθυμίζεται δε ότι το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο λειτούργησε με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών, μαθητών/ τριών και συνδέσμων γονέων, όπως και τη δημιουργία του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας και Αξιολόγησης το οποίο κρίθηκε ως ανεπαρκές λόγω της στελέχωσης με αποσπασμένους/ νες εκπαιδευτικούς.

Η Ανώτερη Εκπαίδευση στην Κύπρο θεωρείται αρκετά «νεαρή»/ πρόσφατη με αναφορά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου το οποίο υποδέκτηκε τους/ τις πρώτους/ τες φοιτητές/ τριες το 1992, ενώ ακολούθησαν από τότε δύο δημόσια πανεπιστήμια (που ουσιαστικά πρόκειται για τρία: Πανεπιστήμιο Κύπρου, Ανοικτό Πανεπιστήμιο και ΤΕΠΑΚ) και πέντε ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μια από τις προκλήσεις που εντοπίζονται είναι η αξιολόγηση και το πλαίσιο διασφάλισης ποιότητας από τρία διαφορετικά σώματα: ΣΕΚΑΠ, ΚΥΣΑΤΣ και την Επιτροπή Αξιολόγησης Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, θεωρώντας ότι ο ρόλος και οι αρμοδιότητες δεν είναι πάντα ξεκάθαρος. Καταγράφεται ο στόχος που περιλαμβανόταν στην έκθεση των 7 σοφών για δημιουργία νέου μηχανισμού με την ενδυνάμωση του ΣΕΚΑΠ και ΚΥΣΑΤΣ, ώστε να ικανοποιηθούν και οι υποχρεώσεις της Κύπρου σύμφωνα με την Διακήρυξη του Βερολίνου, όπως και η μετατροπή των ιδιωτικών πανεπιστημίων σε μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που να περιλαμβάνουν και μαθήματα ανθρωπιστικών σπουδών πέραν των προγραμμάτων που προσφέρουν και είναι προσανατολισμένα στην αγορά. Ταυτόχρονα, περιλαμβάνεται η πρόταση για εθνική στρατηγική έρευνα και οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης που θα καθιστούν την Κύπρο σε περιφερειακό κέντρο  γνώσης και έρευνας. Σε έκθεση που καταρτίστηκε από το Υπουργείο Παιδείας το 2009 για την παραγωγή ενός σχεδίου ανάπτυξης των πανεπιστημίων και της έρευνας, εντοπίζονται προκλήσεις για την επίτευξη των πιο πάνω στόχων, μεταξύ άλλων την έλλειψη συντονισμού και την αύξηση των κονδυλίων για έρευνα. Προτείνεται όπως το Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας αναβαθμιστεί και μεταφερθεί από το Υπουργείο Οικονομικών στο Υπουργείο Παιδείας και τη δημιουργία επιτροπής ακαδημαϊκών με την αρμοδιότητα της πολιτικής για την ανώτερη εκπαίδευση. Αναγνωρίζεται, επίσης, στην έκθεση της Παγκόσμια Τράπεζας ότι ενώ καταρτίστηκε νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία  θα αυτονομούνταν τα πανεπιστήμια και τίθετο νέα λογοδοσία και μηχανισμοί διασφάλισης ποιότητας, εντούτοις δεν ψηφίστηκε, δημιουργήθηκε το Κυπριακό Γραφείο Διασφάλισης Ποιότητας και Accreditation στην Εκπαίδευση, το οποίο θα αντικαταστήσει τελικά τα ΣΕΚΑΠ, ΚΥΣΑΤΣ και την Επιτροπή Αξιολόγησης Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, αν και ακόμα αναμένεται ο διορισμός από πλευράς του Υπουργικού Συμβουλίου – σύμφωνα με τις εισηγήσεις του υπουργείου παιδείας - των μελών του διοικητικού του συμβουλίου που προβλέπεται να οκτώ μέλη να προέρχονται από την ακαδημαϊκή κοινότητα και πέντε μέλη από την κοινωνία των πολιτών.

Για τη δημιουργία νέων αναλυτικών προγραμμάτων, τα οποία θεωρήθηκαν ως κάτι αναγκαίο και από την έκθεση της Ουνέσκο και από αυτή των 7 σοφών, τον Αύγουστο του 2008  διορίστηκε επιτροπή εμπειρογνωμόνων για την ανάπτυξη νέων αναλυτικών προγραμμάτων για τα δημόσια σχολεία, έχουν ως ένα από τους κύριους στόχους τη integrated continuum από την προδημοτική, δημοτική και μέση εκπαίδευση, συνεπώς να αντιμετωπιστούν τα μακροχρόνια προβλήματα της εκπαίδευσης. Μέχρι το Δεκέμβρη του 2008, η εν λόγω επιτροπή είχε υποβάλει τις εισηγήσεις της και το Φεβρουάριο του 2009, δημιουργήθηκαν είκοσι διαφορετικές επιτροπές από ακαδημαϊκούς και εκπαιδευτικούς για την ετοιμασία των νέων αναλυτικών προγραμμάτων για κάθε σχολικό μάθημα. Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο τέλος της σχολικής χρονιάς 2009-2010, και τα νέα αναλυτικά προγράμματα τέθηκαν σε πιλοτική εφαρμογή σε όλα τα δημόσια σχολεία τη σχολική χρονιά 2011 – 2012. Για την εισαγωγή των νέων αναλυτικών προγραμμάτων, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο σχεδίασε και παρείχε προγράμματα κατάρτισης σε όλους/ ες τους/ τις εκπαιδευτικούς σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Σύμφωνα με την έκθεση της Παγκόσμια Τράπεζας, τα νέα αναλυτικά προγράμματα αναβαθμίστηκα και φέρνουν την οικογένεια πιο κοντά στην εκπαίδευση των παιδιών δίνοντας έμφαση και στο ρόλο των εξω-σχολικών δραστηριοτήτων, αν και η προδημοτική και η δημοτική εκπαίδευση τυγχάνουν ξεχωριστής διαχείρισης και η disparity μεταξύ γενικής και τεχνικής εκπαίδευσης παραμένει.


Παρά τις πιο πάνω παραδοχές μέσα από την καταγραφή και την πρόοδο που έχει επιτευχθεί, η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας, θεωρεί ότι σημειώθηκε μικρή πρόοδος, κάτι το οποίο προκαλεί σύγχυση μέσα στην ίδια την έκθεση. Η μικρή πρόοδος και τα βήματα που καταγράφονται δεν συνδέονται. Επομένως, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, πώς καθορίζεται η μικρή  ή μεγάλη πρόοδος, ή πιο στόχοι θεωρείται ότι έπρεπε να έπρεπε να είχαν επιτευχθεί. Σημειώνεται, ιδιαίτερα, η διαπίστωση ότι δεν εφαρμόστηκαν οι προτάσεις για μεταρρυθμίσεις, ενώ σε όλο το προηγούμενο μέρος της έκθεσης, περιγράφονταν ακριβώς οι εφαρμογές των προτάσεων – που δεν χρειάζεται να επαναληφθούν και πάλι εδώ. Η «μικρή πρόοδος» εντοπίζεται στην «κακή κρίση» αντιπροσωπευτική της έλλειψης δυνατοτήτων για εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων και στην αντίσταση ορισμένων ομάδων με συμφέρον στη διατήρηση του στάτους κβο, στην οποία περιλαμβάνει και τις συνδικαλιστικές ομάδες των εκπαιδευτικών, όπως και τους/ τις επιθεωρητές/ τριες, αλλά και προσωπικό του Υπουργείου Παιδείας το οποίο μπορεί αν έχανε τις θέσεις εργασίας τους με την μεταρρύθμιση και τις αλλαγές των δομών του Υπουργείου.  Λαμβάνοντας υπόψη τα τελευταία, προφανώς η πρόοδος – με τον ό,ποιο επιθετικό προσδιορισμό – δεν μπορεί να μειωθεί, μιας και τουλάχιστον σε σημαντικές περιπτώσεις όπως το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο το οποίο περιλάμβανε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, και τα αναλυτικά προγράμματα τα οποία εφαρμόστηκαν για μια σχολική χρονιά σε όλα τα δημόσια σχολεία. Η διακοπή όλων αυτών δεν σημειώνεται πόσο πίσω μπορεί να πάρει τη δημόσια εκπαίδευση, ούτε και η πλήρης ακύρωσή τους, όπως οι προσπάθειες που καταβάλλονται.


Ανοικτή επιστολή στον υπουργό παιδείας για το θέμα των παραπλανητικών δηλώσεων: Η Κύπρος σαν εκπαιδευτικό κέντρο και εκμετάλλευση..





CYPRUS STOP TRAFFICKING
Αντρούλλα Χριστοφίδου

Λευκωσία, 23/06/14
Ανοιχτή Επιστολή προς Υπουργό Παιδείας, κ. Κώστα Καδή
Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Καταρχάς επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ για τη γραμματέα σας. Όλοι οι καλοί γραμματείς προστατεύουν τους προϊσταμένους τους από τους διάφορους ενοχλητικούς, που ζητούν να τους δουν.
Εδώ και δύο μήνες περίπου ζητώ από τη γραμματέα σας να διευθετήσει μία συνάντηση 30 λεπτών μαζί σας, κάτι που στάθηκε αδύνατο. Της ανέφερα ότι ζητούσα τη συνάντηση εκ μέρους του Πρόξενου του Καμερούν, κ. Χαράλαμπου Χριστοφίδη, και του Προϊστάμενου της Αρχής κατά των Διακρίσεων, κ. Άριστου Τσιάρτα, με τους οποίους η Οργάνωσή μας συνεργάζεται εδώ και χρόνια. Της είπα επίσης ότι το ζήτημα αφορούσε τα Ιδιωτικά Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και, καθώς μόλις πρόσφατα αναλάβατε τα καθήκοντά σας, σίγουρα δεν γνωρίζετε τη σωρεία προβλημάτων που δημιουργούν στη χώρα μας.
Η άρνησή της ήταν κάθετη: Φόρτος εργασίας και ταξίδια στο εξωτερικό. Είναι αλήθεια ότι μας πρότεινε συνάντηση με τη Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου. Για διάφορους λόγους, όμως, κρίναμε ότι αυτή η συνάντηση δεν θα ήταν χρήσιμη.
Επειδή πιστεύουμε ότι το θέμα είναι σοβαρό, σας απευθύνω ανοιχτή επιστολή (για να είμαι σίγουρη ότι θα τη διαβάσετε), για να υπογραμμίσω πόσο κακό κάνουν ορισμένα Ιδιωτικά Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην εικόνα της Κύπρου στο εξωτερικό.
Το πρόβλημα είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Σε μια συνέντευξή του, το 2009, στην εφημερίδα Σημερινή, την οποία έχουμε συμπεριλάβει στην Έκθεσή μας για την Εμπορία Φοιτητών στην Κύπρο, ο κ. Περιστιάνης υπογραμμίζει: «Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, στην Κύπρο λειτουργούν 28-30 μικρά ιδιωτικά κολλέγια, τα περισσότερα από τα οποία έχουν μόνο ξένους φοιτητές. Κάποια από αυτά προσφέρουν μόνο έναν ή δύο κλάδους γραμματειακών και τουριστικών σπουδών γραμμένους στο Υπουργείο Παιδείας και έχουν μερικές εκατοντάδες φοιτητές από ασιατικές χώρες του Τρίτου Κόσμου. Με δίδακτρα περίπου στο μισό των ιδιωτικών πανεπιστημίων - περίπου 4 χιλιάδες ευρώ το χρόνο - τα εκπαιδευτήρια αυτά προσελκύουν συνήθως νεαρά άτομα από φτωχές οικογένειες, που επιδιώκουν περισσότερο να εργαστούν και λιγότερο να σπουδάσουν».
Πολύ πιο πρόσφατα,  ο κ. Στ. Σταυρινού (Head of Business Development του Πανεπιστημίου UCLan  Cyprus), σε επιστολή του προς την Οργάνωσή μας, ημ. 19 Ιουνίου 2014, αναφέρει τα εξής: «Δυστυχώς, αυτές οι παραπολιτικές παραπληροφόρησης συγκεκριμένων κολεγίων δημιουργούν πρόβλημα ακόμα και σε εμάς, αφού πλήττουν ανεπανόρθωτα και αμαυρώνουν σημαντικά την εκπαιδευτική και όχι μόνο εικόνα της Κύπρου».
Ξέρουμε ότι οι Κολλεγιάρχες ζητούν διευκολύνσεις, για να φέρνουν φοιτητές. Φυσικά… 100 φοιτητές το χρόνο προς 4.000 Ευρώ…
Δεν θα επεκταθώ στο κακό που κάνουμε σ’ αυτά τα παιδιά, που άλλα τους υποσχόμαστε και άλλα βρίσκουν.
Θέλω να υπογραμμίσω το αυτονόητο: Θέλουμε η Κύπρος να έχει καλό όνομα και να γίνει και σημαντικό Κέντρο Εκπαίδευσης; Δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε ορισμένους, που ενδιαφέρονται μόνο για λεφτά, να αμαυρώνουν το όνομα της Κύπρου. Άλλωστε, το Υπουργείο Εξωτερικών έχει τις ίδιες ανησυχίες.
Το Υπουργείο σας είναι υπεύθυνο σε ποια Κολλέγια δίνει άδεια λειτουργίας. Ακούγονται πολλά σχετικά με το λόγο για τον οποίο ακόμα ορισμένα Κολλέγια καταφέρνουν να «εισάγουν» φοιτητές, ενώ θα έπρεπε να είχαν κλείσει προ καιρού. Προσωπικά δεν είμαι σε θέση να κρίνω τα λεγόμενα και ούτε και θέλω να τα πιστεύω.
Ξέρω ότι το Υπουργείο σας αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα, ένα από τα οποία είναι και τα Ιδιωτικά Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Σας εύχομαι καλό κουράγιο και αν η Οργάνωσή μας μπορεί να βοηθήσει έστω και στο ελάχιστο, μη διστάσετε να μας γράψετε. Θα μας κάνετε μεγάλη τιμή, αν, παρόλο το φόρτο εργασίας σας, διαβάσετε την Έκθεσή μας για την Εμπορία Φοιτητών στην Κύπρο.

Με πολλή εκτίμηση,
Δρ. Αντρούλα Χριστοφίδου Henriques
Πρόεδρος της Οργάνωσης Cyprus STOP Trafficking




Θέλουμε η Κύπρος να έχει καλό όνομα και να γίνει και σημαντικό Κέντρο Εκπαίδευσης;
Δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε ορισμένους, που ενδιαφέρονται μόνο για λεφτά, να αμαυρώνουν το όνομα της Κύπρου.




Η Παλαιστίνη ως γεωπολιτική πληγή: ο Χριστός πρέπει να γεννήθηκε Ισραηλίτης και να πέθανε Παλαιστίνιος



Το παλαιστινιακό επανήλθε με μερικές απόμακρες εκρήξεις στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Η είδηση την περασμένη βδομάδα ήταν ότι το Ισραήλ εφάρμοζε μεθόδους μαζικής καταστολής, ακριβώς όπως οι αποικιακές δυνάμεις μέχρι τη δεκαετία του 1950. Ο λόγος ήταν η απαγωγή δυο νέων ισραηλινών. Αλλά όπως πάντα αυτό ήταν συνέχεια – πριν ένα μήνα είχαν δολοφονηθεί εν ψυχρώ δυο παλαιστίνιοι νέοι. Η διάφορα αυτών των δυο από άλλους εκατοντάδες νεκρούς παλαιστίνιους νέους, είναι ότι η εκτέλεση καταγράφηκε από τις κάμερες και έτσι το κρατικό οικοδόμημα του Ισραήλ έμεινε άφωνο μπροστά στην αδυναμία να λογοκρίνει. Την ίδια περίοδο, έγιναν αψιμαχίες με τη Συρία, ενώ το μήνυμα του ISIS στο Ιράκ είναι ότι «κατεβαίνει» προς την Ιερουσαλήμ. Αυτή είναι η ενδεχόμενη κίνηση προς τα σύνορα Ιορδανίας-Ιράκ.

Οι παλαιστίνιοι ως τα διαθέσιμα θύματα για τις ενοχές των ευρωπαίων και τα συμφέροντα του κράτους του Ισραήλ: όλα, όμως, έχουν ένα τέλος, ακόμα και οι μετατοπίσεις ενοχών

Το παλαιστινιακό είναι όπως η πληγή. Μπορείς να το κρύψεις, μπορεί να προσπαθήσει κάποιος να αγνοήσει τον πόνο για ένα διάστημα, αλλά αναπόφευκτα επιστρέφει και η μόλυνση που δημιουργεί έχει τις επιπτώσεις της και βιολογικά και ψυχολογικά στα σώματα – ή στρατιωτική/πολιτικά και πολιτιστικά. Η μετατροπή του τοπικού αραβικού πληθυσμού σε ένα είδος εξιλαστήριου θύματος για όσα υπέφεραν οι εβραίοι από τον ευρωπαϊκό ρατσισμό, είναι από μόνο του μια αποικιακή μετατόπιση. Ωστόσο, στον κόσμο της ανατολής, και ιδιαιτέρα του Ισλάμ, η πληγή της ήττας δεν μπορεί να ξεχαστεί εύκολα- για αυτό άλλωστε και μέχρι και οι πάμπλουτοι σεΐχηδες εξακολουθούν να επιχορηγούν φανατικούς που υπόσχονται να φτάσουν στην Ιερουσαλήμ. Αλλά και η κοσμική κοινωνία φαίνεται πια να φτάνει στα όρια της – η αυξανόμενη απομυθοποίηση στη Δύση για την κριτική στο Ισραήλ, η οποία λογοκρινόταν ως απλώς αντί-σημιτισμός, φαίνεται επίσης να παρακμάζει. Ίσως η καλύτερη ευκαιρία για το Ισραήλ να ήταν ο συμβιβασμός με τους κοσμικούς ηγέτες των αράβων. Στο νέο ρευστό κόσμο, η προσπάθεια του Ισραήλ να πείσει ότι οι παλαιστίνιοι απλώς πρέπει να αποδεχτούν ότι ζουν σε ένα είδος άμεσης ή έμμεσης κατοχής και να μην αντιδρούν -γιατί θα υπάρξει τιμωρία και η Δύση θα πρέπει να δικαιολογήσει το Ισραήλ λόγω του Β Παγκόσμιου Πόλεμου- δεν μπορεί να συνεχίσει – το αδιέξοδο πια, όταν τα εγκλήματα καταγράφονται σε κάμερες, είναι εμφανές ακόμα και για την λαλίστατη ισραηλιτική προπαγάνδα.


Καθώς η βία διαχέεται στον αραβικό κόσμο…
Αν δεν λυθεί σύντομα το παλαιστινιακό, απλώς θα συνεχίζει να είναι μια απόδειξη της δυτικής υποκρισίας, που θα θεμελιώσει ακόμα μια γενιά φανατικών που θα θέλουν εκδίκηση χωρίς ενδοιασμούς – η βία της Αλ Κάιντα και τώρα του ΙSIS  είναι απλώς αντικατοπτρισμός.

Κατά τα άλλα, στον αραβικό κόσμο είχαμε και πάλι μια ανακωχή στην Υεμένη και εκλογές στη Λιβύη. Στην Υεμένη, η συμφωνία για εκεχειρία έγινε ανάμεσα στους σιήτες Χούθι και στην κυβέρνηση – θα μπορούσε να το αποδώσει κάποιος σε προσπάθεια να κρατηθούν χαμηλοί τόνοι σε σχέση με το τί συμβαίνει στο Ιράκ. Ωστόσο στην Υεμένη λειτουργεί και η Αλ Καιντα που έκανε επιθέσεις από την δικιά της πλευρά. Στο ίδιο το Ιράκ οι μάχες συνεχίστηκαν βόρεια της Βαγδάτης ενώ ο Μαλικι, λογικά με ιρανική στηριξη, απέρριψε την αμερικανική εισήγηση για παραίτηση. Την ίδια στιγμή άρχισαν να κυκλοφορούν πληροφορίες και για αψιμαχίες του ISIS με άλλες αντιστασιακές ομάδες οι οποίες είναι πιο κοσμικές και αντλούν την έμπνευση τους από την περίοδο του Σανταμ. Μια πρώτη μάχη έγινε στην Hawija όπου μαχητές της οργάνωσης «Στράτος του τάγματος Naqshbandi» [οι οποίοι θεωρείται ότι αποτελείται από αξιωματικούς της κυβέρνησης του Ιράκ πριν το 2003] συγκρούστηκαν με αυτούς του ISIS. http://www.euronews.com/newswires/2571080-divergent-visions-could-split-iraqs-sunni-revolt/


Στη Λιβύη, από την άλλη πλευρά, είναι αμφίβολο το τί θα αποδώσουν οι εκλογές. Ήδη οι γραμμές πολλαπλών συγκρούσεων είναι εκεί. Πριν τις εκλογές, ο Haftar, ο οποίος εμφανίζεται ως αντί-ισλαμιστής κάλεσε τους πολίτες της Τουρκίας και του Κατάρ να αποχωρησουν από την χώρα, γιατί είναι ύποπτοι κατασκοπίας. Από την άλλη, μια ανταπόκριση του Ρώυτερς περίγραφε την αμερικανική στάση ως αποστασιοποιημένη – η πραγματικότητα είναι ότι η αμερικανική κυβέρνηση έχει διερεύνηση μπροστά της από τους ρεπουμπλικάνους στο κογκρέσο και κρατά αποστάσεις. Σαφώς, βέβαια, ελπίζει στον Haftar, ο οποίος είναι πολύ πιθανό να συνεχίζει τις σχέσεις του με την CIA.

Μια άλλη ανταπόκριση από την Bani Walled, ένα από τα προπύργια των κανταφικών, περιέγραφε και το κλίμα σε αυτές τις περιοχές που έχουν τη δική τους κλίμακα αξιολόγησης του θετικού και του αρνητικού, μετά το 2011. Ένα σύνθημα πάντως είναι εκφραστικό της πόλης και της αντίστασης: «Μην ανησυχείτε για τη Λιβύη. Η Bani Walid είναι μαζί της.» Για το σχετικά, ακόμα και σήμερα, αυτόνομο καθεστώς της περιοχής είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά ενός Λίβυου που επέστρεψε. http://www.uruknet.info/?p=m107816&hd=&size=1&l=e


Λατινική Αμερική: μια νέα αριστερή ηγεμονία; - η Αργεντινή και οι «γύπες» της κερδοσκοπίας, η Κολομβία και το αντάρτικο, η Βραζιλία και η μεταμόρφωση



Η λατινική Αμερική είναι στην επικαιρότητα λόγω του παγκόσμιου κυπέλλου στην Βραζιλία, αλλά δυο άλλες ειδήσεις ίσως να κουβαλούν ακόμα πιο σημαντικές εξελίξεις για το μέλλον: η απόφαση δικαστηρίου στις ΗΠΑ να δικαιώσει επενδυτικά ταμεία τα οποία αρνούνται να δεχθούν διακανονισμό με την κυβέρνηση της Αργεντινής και η νίκη του Σάντος στην Κολομβία, με σύνθημα την ειρήνη με τους αριστερούς αντάρτες.

Η Αργεντινή απέναντι στους γύπες – σε μια διαμάχη που σημαίνει πολλά και συστημικά
Τη δεκαετία του 1990, στο τότε απόγειο του νεοφιλελευθερισμού κυκλοφορούσε μια προσπάθεια να περάσει μια παγκόσμια συνθήκη για τις επενδύσεις, η ΜΑΙ, η οποία θα έδινε στους επενδύτες -τα επενδυτικά ταμεία που σε μερικές περιπτώσεις ονομάζονται και vulture funds- το δικαίωμα να επιβάλουν τις απαιτήσεις τους στις τοπικές κυβερνήσεις ως νομικό δεδομένο. Εκείνη η προσπάθεια ναυάγησε – και το βάρος της αντίστασης το ανέλαβε μέρος του υπό διαμόρφωση, τότε, κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, και στο θεσμικό επίπεδο μη-δυτικές χώρες, όπως η Ινδία. Εκείνη η προσπάθεια ναυάγησε μεν, αλλά η επιθυμία για εφαρμογή της δεν έχει εμφανώς εξαφανιστεί. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Αργεντινή έκανε ουσιαστικά στάση πληρωμών και απαίτησε επαναδιαπραγμάτευση του δανείου της στους επενδύτες, ήταν και μια αρχή της αμφισβήτησης που σάρωσε τη λατινική Αμερική. Τελικά, η πλειοψηφία των επενδυτών συμβιβάστηκε και δέχτηκε ένα κούρεμα των απαιτήσεών τους μετά από συνομιλίες με την κυβέρνηση της Αργεντινής. Αυτοί ήταν το 92% των επενδυτών. Το 8% αρνήθηκε να δεχθεί συμβιβασμό και προσέφυγε σε δικαστήριο στις ΗΠΑ, που τους δικαίωσε. Το ενδιαφέρον ήταν η δήλωση του ΔΝΤ, που ουσιαστικά επέσυρε τον κίνδυνο συστημικού προβλήματος. Διότι αν το δικαστήριο μιας χώρας δικαιούται να αποφασίζει για τα χρέη μιας άλλης, τότε τα δεδομένα είναι παράδοξα οικονομικά -με την έννοια της διασύνδεσης- αλλά και πολιτικά. Όμως, αυτή η διασύνδεση απειλεί λ.χ. ενδεχομένως και αλλά κουρέματα. Αν μερικά δικαστήρια δεν αποδεχθούν κάποιες πολιτικές αποφάσεις πάνω στις οποίες κτίστηκε λ.χ. η διάσωση του ευρώ το 2011, τότε ποιά είναι η γενικότερη νομική βάση των κουρεμάτων – και σε ποιούς δικαστικούς θεσμούς υπόκεινται.

Η πρόεδρος της Αργεντινής αποκάλεσε τα επενδυτικά ταμεία που επιμένουν, εκβιαστές και απείλησε με νέα στάση πληρωμών. Άφησε βέβαια και την πόρτα ανοικτή για διαπραγμάτευση. Αλλά το θέμα παραμένει ανοικτό και σαφώς πολύ ενδιαφέρον για πολλές χώρες που έχουν νταραβέρια με ξένους επενδύτες – και το όριο νομικής ευθύνης για αυτές τις επενδύσεις.


Θα δικαιωθει επιτέλους ο Μάρκες και τα 100 χρόνια της μοναξιάς;
Στην Κολομβία, ο Σάντος επανεκλέγηκε πρόεδρος μετά από μια εκστρατεία η οποία βασίστηκε στην υπόσχεση να ολοκληρώσει τις συνομιλίες με τους αντάρτες. Παρά το ότι είναι κεντροδεξιός ο Σάντος, έχει κάνει αισθητές κινήσεις προς του αντάρτες- ανάμεσα τους και ο συμβολισμός των συνομιλιών στην Αβάνα. Η Κολομβία γενικότερα, αν και η χώρα ενός από τους πιο γνωστούς μεταμοντέρνους αριστερούς διανοούμενους της λατινικής Αμερικής, του Μάρκες, δεν κατάφερε ακόμα να ξεπεράσει το παρελθόν του αυταρχισμού, της καταστολής και της κραυγαλέας διαφθοράς. Το ότι ο δήμαρχος της πρωτεύουσας, ο οποίος είναι αριστερός -η πιο μεγάλη εκλογική επιτυχία της αριστεράς και των κινημάτων τα οποία λειτουργούν σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας και έμμεσης καταστολής- παύτηκε για ένα διάστημα με αστείες κατηγορίες – γιατί δεν διαχειρίστηκε καλά μια απεργία σκουπιδιών, είνα εκφραστικό του βαθέως κατεστημένου στη χώρα. Το ότι υπάρχει και ένας άτυπος εμφύλιος με το εμπόριο ναρκωτικών, που ανθίζει λόγω ακριβώς της απαγόρευσης από τις ΗΠΑ που προκαλεί την παράνομη βιομηχανία, η οποία με τη σειρά της έδινε την ευκαιρία στις ΗΠΑ να έχουν στρατό στην χώρα για «καταστολή του εγκλήματος» - το οποίο συχνά ήταν ευφημισμός για την γενικότερη επιτήρηση της περιοχής.

Η Βραζιλία ως δείγμα των μετατοπίσεων
Ίσως, όμως, να είναι η Βραζιλία που είναι το δείγμα του πόσο έχει αλλάξει η λατινική Αμερική. Μέχρι πριν 20 χρόνια, η Βραζιλία ήταν η εξωτική χώρα του καρναβαλιού και των φτωχογειτονιών που δημιουργούσαν το ποδόσφαιρο, για τα οποίο ήταν επίσης γνωστή. Το ότι το φετινό μουντιάλ είχε να αντιμετωπίσει διαμαρτυρίες, και μάλιστα από τα αριστερά, ενώ στην προεδρία βρίσκεται μια τέως αντάρτισσα και τώρα σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, είναι εκφραστικό. Οι βραζιλιανοί δεν είναι πια θέαμα. Είναι μια χώρα, αναδυόμενη δύναμη στο παγκόσμιο σύστημα, στην οποία ένα μεγάλο ποσοστό μετακινήθηκε πάνω από το καθεστώς φτώχειας μετά την άνοδο του «κόμματος των εργατών» και των συμμάχων του στην εξουσία. Και αυτή η ταξική μετατόπιση έχει απόηχους και στο μαρξιστικό εποικοδόμημα της πολιτικής – μια μερίδα των πολιτών αμφισβητεί το θέαμα του ποδοσφαίρου από το χώρο παραγωγής του. Αλλά και το πολιτικό σκηνικό είναι ενδιαφέρον. Στις δημοσκοπήσεις προηγείται η νυν πρόεδρος η Ρούσσεφ, ακολουθεί ο υποψήφιος ενός κόμματος που λέγεται σοσιαλδημοκρατικό και εκπροσωπεί το κέντρο,[1]  ενώ ο τρίτος υποψήφιος εκπροσωπεί το «σοσιαλιστικό κόμμα», το οποίο έχει επίσης αριστερές καταβολές.





[1] Το κόμμα, ουσιαστικά, γεννήθηκε, μαζί με τον κόμμα των εργατών, την δεκαετία του 70 ως κεντροαριστερή σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση στη στρατιωτική δικτατορία.