7 Δεκ 2014

Ο Πούτιν κάνει και πάλι μια κίνηση σκακιού – και η Δύση ξαφνιάζεται: Η μετατόπιση του «south stream» μέσω Τουρκίας και προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, ίσως να σημαίνει πολύ περσότερα για την ανατολική Μεσόγειο από όσα υποψιάζονται μερικοί



Καθώς φαίνεται όλο και περισσότερο ότι η ροή σχιστολιθικού πετρελαίου από τις ΗΠΑ στις αγορές έχει να κάνει και μια έμμεση μορφή οικονομικής επίθεσης στην Ρωσία, ο Πούτιν έπαιξε και πάλι ..σκάκι και έβγαλε νέο παιχνίδι. Στην επίσκεψη του στην Τουρκία, όχι μόνο έκλεισε συμφωνία για οικονομικές ανταλλαγές, αλλά έριξε και μια μικρή βόμβα στην περιοχή – ανακοίνωσε το τέλος του νότιου αγωγού..αλλά ουσιαστικά άλλαξε την πορεία του.

Οι δυτικοί εκλέγουν υπάκουη κυβέρνηση στην Βουλγαρία – και ο Πούτιν μετατοπίζει την είσοδο του αγωγού νοτιότερα
Ας δούμε τα δεδομένα από την αρχή. Ο νότιος αγωγός (South Stream) της Ρωσίας είναι κάτι το οποίο δεν θέλουν οι αμερικανοί, οι οποίοι πόνταραν στον Ναμπούκο τον αγωγο από την κεντρικη Ασια που θα ελεγχαν αμερικανικες εταιρειες [τον οποίο μπλόκαρε η Ρωσία μπορεί να πει κάποιος] αλλά ιδιαίτερα μετά την νέα ουκρανική κρίση ήλπιζαν θα κρατούσαν εν μέρει την Ρωσία όμηρο μέσω των αγωγών της Ουκρανίας. Το μεγάλο παιχνίδι παιζόταν στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στη Βουλγαρία. Ήδη η Ρωσία έχει εξασφαλισμένη την συμμαχία της Σερβίας και βορειότερα της Ουγγαρίας. Ενώ και η Αυστρία είναι σαφώς θετική στην ιδέα. Οπότε το παιχνίδι, όπως γράφαμε σε αναφορές για τη Βουλγαρία, παιζόταν εκεί. Η προσπάθεια υπονόμευσης της σύντομης διακυβέρνησης των σοσιαλιστών είχε να κάνει ακριβώς με το γεγονός ότι εκείνη η κυβέρνηση ήταν θετική στην κατασκευή του νότιου αγωγού. Η εκλογή μιας πιο δεξιάς συμμαχίας οδήγησε σε νέο πάγωμα των προθέσεων της Βουλγαρίας με ευλογίες από τις Βρυξέλες, που πρόβαλλαν προσκόμματα με βάση το γεγονός ότι ο παροχές, αλλά και ένας από τους ιδιοκτήτες του αγωγού θα ήταν ο ίδιος – η Γκάζπρομ. Η νέα κυβέρνηση πάγωσε το σχέδιο όπως ίσως ήταν και ο ευρύτερος στόχος όσων την στήριξαν από το εξωτερικό. Άρα, ξαφνικά η Ρωσία βρέθηκε σε δύσκολη θέση, αφού για να φτάσει το φυσικό αέριο είτε στην Σερβί, είτε στην Αυστρία χρειαζόταν ένας κόμβος νοτιότερα.

Και εκεί ο Πούτιν έκανε την κίνηση του σκακιού. Πηγαίνοντας στην Τουρκία, όπου εγκρίθηκε και το νέο πυρηνικό έργο συνεργασίας των δυο χωρών ανακοίνωσε και το νέο πλάνο- αντί του νότιου αγωγού που θα πηγαίνει στη Βουλγαρία, η Ρωσία σκοπεύει τώρα να φτιάξει ένα αγωγό που θα πηγαίνει [και πάλι μέσω Μαύρης Θάλασσας] στην Τουρκία και από εκεί είτε θα μπαίνει στους αγωγούς της Τουρκίας – είτε [αυτό είναι το ρωσικό σχέδιο Β] θα διοχετεύεται σε ένα νέο αγωγό που θα φτάνει στα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας, όπου θα γίνει ένα ενεργειακό hub από όπου θα μπορεί να διοχετεύεται φυσικό αέριο στην Ευρώπη.

Οι ανεξέλεγκτοι τέως σύμμαχοι της Δύσης – ο Ερντογάν, η ελληνική δυσφορία για τους δυτικούς…
Η μετατόπιση είναι σαφής. Αν το σχέδιο μέσω Βουλγαρίας δεν παίξει οριστικά, η Ρωσία έχει ήδη νέο σχέδιο – θα ποντάρει στην ελληνοτουρκική συνεργασία. Και ίσως να σταλεί το φυσικό αέριο μέσω ΦΥΡΟΜ. Αυτό το νέο πλάνο θα είναι νέος εφιάλτης για τους αμερικανούς. Ήδη η Ελλάδα θεωρείται ασταθής σύμμαχος – και μια μερίδα ακόμα και της δεξιάς είχε ποντάρει στην ιδέα του νότιου αγωγού και υποστηριζόταν μάλιστα ότι η ανατροπή του Καραμανλή έγινε ακριβώς γιατί υποστήριζε μια φίλο-ρωσική στάση. Τα προβλήματα, βέβαια, αφορούν τους εθνικισμούς στην περιοχή –τώρα ξαφνικά οι αμερικανοί θα πρέπει να αναδιπλωθούν και να εξετάσουν την πιθανότητα να επαν-ενθαρρύνουν τους εθνικισμούς. Διότι όσον αφορά στην Τουρκία, η ελπίδα να υπονομεύσουν τον Ερντογάν φαίνεται να αποτυγχάνει. Και στα πλαίσια της ανατολικής του πολιτικής είναι πολύ πιθανό ο Ερντογάν να αναζητά ρόλο διαμεσολαβητή και παίκτη με τη βοήθεια της Ρωσίας. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τα βρει και με μια ελληνική κυβέρνηση για να μπορεί να διοχετευθεί το φυσικό αέριο είτε βορειότερα [προς Σερβία], είτε δυτικότερα [προς Ιταλία].

Η συγκεκριμένη κίνηση σημαίνει και κάτι άλλο – εφόσον η Ρωσία επενδύει στην Κύπρο, την Αίγυπτο και την Συρία ως σύμμαχους, αναπόφευκτα η Τουρκία θα πρέπει να ισορροπήσει κάπως την πολιτική της σε σχέση με τον αναδυόμενο μεγάλο οικονομικό της εταίρο, την Ρωσία. Αλλά ήδη έχει διαφανεί ότι η Τουρκία παίζει ένα αυτόνομο παιχνίδι και η οικονομική συνεργασία με την Ρωσία αυτό δείχνει. Το θέμα είναι πως θα επηρεάσει το κυπριακό.[1] Από τις 3 φιλικές προς την Ρωσία χώρες, η Κύπρος έχει μεν ανοικτό ζήτημα με την Τουρκία, αλλά και το πιο ίσως εύκολο να αντιμετωπιστεί στην παρούσα συγκυρία. Και εδώ, η ΕΕ θα αντιμετωπίσει σύντομα μεγάλα προβλήματα, καθώς η Τουρκία ξεφεύγει πια από την πάλαι ποτέ δουλοπρεπή στάση της ανατολής [η Ουκρανία στα γόνατα διόρισε και αμερικανό υπουργό] και διαθέτει αυτονομία απέναντι στους «κυρίαρχους», όπως το έθεσε ο Ερντογάν για το θέμα της «ανακάλυψης της Αμερικής».[2]




[2] Η αρχική δήλωση του Ερντογάν αντιμετωπίστηκε με χλευασμό – ίσως και λόγω της αυτάρεσκης αναφοράς και σε συγκεκριμένη χρονολογία από το τον Τούρκο πρωθυπουργό. Η απάντηση του ωστόσο ότι δεν θα υποκύψει στις επιθέσεις «των κυρίαρχων» παρέπεμπε στην νέα ανατολική πολιτική του – και ακαδημαϊκά μιλ΄ψντας είναι γεγονός ότι συζητείται σοβαρά ότι πριν από τον Κολόμβο είχαν πάει στην Αμερική και άλλοι θαλασσοπόροι – ανάμεσα τους και μουσουλμάνοι. Το πιο ενδιαφέρον τεκμήριο αυτής της εκδοχής είναι ο «χάρτης του Πίρι Ρέϊς» ενός οθωμανού ναυάρχου ο οποίος σχεδίασε ένα χάρτη της λατινικής αμερικής με εντυπωσιακή ακρίβεια – την περίοδο του Κολόμβου, αλλά ο Κολόμβος δεν είχε φτάσει μέχρι εκεί. Οπότε η πηγή της γνώσης του μουσουλμάνου ναυάρχου παραμένει μυστήριο και αποδίδεται σε προηγούμενους μουσουλμάνους ναυτικούς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου