21 Δεκ 2014

ΤOΥΡΚΟΑΝΤΑΡΣΙΑ Ή ΕΛΛΗΝΟΑΝΤΑΡΣΙΑ;


Γιώργος Κουμουλλής
Οικονομολόγος, Κοινωνικός επιστήμονας

H Ιστορία είναι η παραγωγή επιστημονικής γνώσης κι ως τέτοια εξουδετερώνει την προκατάληψη. Η ρητορική και οι αφηγηματικές στρατηγικές των Ε/κ και Τ/κ εξυπηρετούν τους εθνικούς, πολιτικούς και εθνικούς στόχους τους και η «Ιστορία» που διδάσκεται στα σχολεία και ενσταλάζει στην κυπριακή κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο από μια υποκειμενική ερμηνεία που δεν έχει καθόλου σχέση με την επιστήμη της Ιστορίας. Για παράδειγμα, οι Ε/κ αναφέρονται στα διαδραματισθέντα την 20η Ιουλίου 1974 ως « Τούρκικη εισβολή», ενώ οι Τούρκοι παρουσιάζουν την εισβολή ως «ειρηνευτική επιχείρηση».Όταν το 1919 ο Ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στα παράλια της Μικράς Ασίας, οι Τούρκοι απεκάλεσαν αυτή την ενέργεια ως Ελληνική εισβολή, ενώ οι Έλληνες ως «Μικρασιατική εκστρατεία». Αναπόφευκτα, η υποκειμενικότητα διαστρεβλώνει την αλήθεια και δημιουργεί μύθους. Κατά την άποψη μου, το κλασσικότερο παράδειγμα της στρέβλωσης της Ιστορίας είναι τα σχολικά βιβλία που «μελετούν»την Ελληνική επανάσταση διότι πάνω σ΄ αυτό το θέμα υπάρχει ολική έκλειψη αλήθειας. Όλοι μας έχουμε κατηχηθεί από μικρή ηλικία ότι η Εκκλησία ήτανε η καρδιά και η ψυχή της επανάστασης. «Ουδέν αναληθέστερο» θα απαντήσει η Ιστορία διότι, βάσει των γεγονότων, η στάση της Εκκλησίας δεν ήταν απλώς αποθαρρυντική αλλά εξόφθαλμα εχθρική προς την επανάσταση. Τα σχολικά βιβλία Ιστορίας- η έκδοση των οποίων ελέγχεται από την Εκκλησία- αποσιωπούν τον αφορισμό των Ρήγα Φεραίο, Υψηλάντη και άλλων ηγετών της επανάστασης δύο μόλις μέρες πριν την έκρηξη της, δηλαδή στις 23 Μαρτίου 1821. Στον περιβόητο αφορισμό οι πρωτοστάτες της Ελληνικής επανάστασης χαρακτηρίζονται «αλαζόνες, δοξομανείς, ματαιόφρονες»! Αν, όμως, η Ιστορία γραφότανε από αυτούς που οραματίστηκαν μια ελεύθερη Ελλάδα και θυσίασαν την ζωή τους γι αυτό το όραμα ο ρόλος της Εκκλησίας θα καταγραφότανε ως ελεεινός, προδοτικός, κατάπτυστος, και το έργο της θεομίσητο και ολέθριο για τον Ελληνισμό.

Ας ρίξουμε τώρα τους προβολείς της Ιστορίας στη δεκαετία του 1960. Οι αδιαμφισβήτητα κερδισμένοι από τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου ήταν οι Τουρκοκύπριοι. Ενώ συνέθεταν τότε το 18.4% του πληθυσμού, εξασφάλισαν ένα 30% συμμετοχής τους στη Βουλή και στο Δημόσιο και ο Τ/κ αντιπρόεδρος είχε το δικαίωμα αρνησικυρίας που στην ουσία τον αναβάθμιζε σε δεύτερο Πρόεδρο. Επιπλέον, για να περάσει ένας νόμος στη Βουλή προϋπέθετε απαραιτήτως ξεχωριστή πλειοψηφία των Τ/κ βουλευτών. Αλλά και η ασφάλεια των Τ/κ κατοχυρωνότανε και με το παραπάνω αφού το Κυπριακό Σύνταγμα θεσμοποιούσε τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας και, επίσης, παρείχε το δικαίωμα στη Τουρκία να επεμβαίνει μονομερώς (και στρατιωτικά σύμφωνα με την ερμηνεία της ) σε περίπτωση που παραβιαστεί το Σύνταγμα.

Ο όρος «Τουρκοανταρσία» είναι η καραμέλα και το φοντάν όλων των πολιτικών όταν αναφέρονται στις διακοινοτικές συγκρούσεις που άρχισαν τον Δεκέμβρη του 1963 και συνεχίστηκαν μέχρι και το 1967. Αναμφίβολα, η περιβόητη ΤΜΤ εξοπλιζότανε και μετά τις υπογραφές των συμφωνιών, το 1959. Γιατί το έκανε αυτό; Την απάντηση την έδωσε ένα σημαίνον μέλος της ΤΜΤ στο ντοκιμαντέρ της κας Χατζήκυριάκου στο ΡΙΚ τον περασμένο Μάρτη. Εξήγησε ότι οι Τ/κ ήταν απόλυτα ικανοποιημένοι από τις συμφωνίες (που ομολόγησε ότι ευνοούσαν τους Τ/κ) και δεν έφταιγαν καθόλου που εμείς συναινέσαμε στην αποδοχή της εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υποστήριξε, επίσης, ότι οι Τ/κ δεν είχαν κανένα λόγο να εξοπλίζονται αλλά αναγκάσθηκαν να το κάνουν επειδή, όπως ανέφερε, οι Ελληνοκυπριακές οργανώσεις ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια από το 1959. Ο στόχος όλων αυτών των οργανώσεων ήταν το γκρέμισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ανακήρυξη της ένωσης. Αυτό το επιχείρημα είναι πολύ σημαντικό και δεν πρέπει να αγνοηθεί. Όντως υπήρχαν τότε 15(!) παρακρατικές ομάδες, άνκαι δέσποζαν μόνο 4-5, όπως εκείνες του Λυσσαρίδη και του Ν. Σαμψών. Μόνο η ονομασία μερικών (π.χ. η ΝΟΕΜ -Νέα Οργάνωση Ελλήνων Μαχητών) προκαλούσε σε πολλούς Τ/κ ρίγη φρίκης. Διερωτάται κάποιος, γιατί να εξεγερθούν οι Τ/κ όταν γνώριζαν ότι, λόγω της υπέρτερης δύναμης των Ε/Κ, θα ηττόντουσαν και θα προσφυγοποιούνταν δεκάδες χιλιάδες όπερ και εγένετο; Συνολικά, σχεδόν 30.000 Τ/κ έγιναν πρόσφυγες ενώ Ε/κ κλέφτες και λαφυραγωγοί άρπαξαν, διαγούμισαν και βανδάλισαν ένα μέρος των Τ/κ περιουσιών. Και κάτι άλλο πρέπει να τονιστεί: σε καμιά χώρα της Ευρώπης, σε καμιά χώρα της υφηλίου, σε καμιά περίοδο δεν εξεγέρθηκαν οι ευεργετηθέντες από την Ιστορία.

Το τρισχειρότερο για τον κυπριακό ελληνισμό ήτανε η υποκρισία και η επιορκία της ηγεσίας του. Κατηγορεί η Ε/κ ηγεσία τους Τ/κ για ανταρσία ενώ στην ουσία ήταν οι δικές μας πράξεις που συνιστούσαν ανταρσία και μάλιστα ανταρσία par excellence. Παρόλο που οι υπουργοί και οι βουλευτές ορκίζονταν να τηρήσουν το Σύνταγμα το οποίον ρητά αποκλείει την ένωση, συναγωνίζονταν μεταξύ τους ποιος θα αναδυότανε περισσότερο ενωτικός, δηλαδή, ποιος θα έπληττε πιο πολύ την Κυπριακή Δημοκρατία. Νομοτελειακά, στην περίοδο αυτή εκκολάφθηκε το περιβόητο σχέδιο «Ακρίτας» με στόχο την ένωση, και εν ανάγκη με την βία των όπλων, έστω κι αν αυτός ο στόχος θα κατέληγε στην εξολόθρευση των Τ/κ συμπατριωτών μας. Το εγχείρημα αυτό είχε και μια φαιδρή χροιά διότι ο Μακάριος, ο ιθύνων νους του σχεδίου, ραδιουργούσε για να ανατρέψει τον εαυτό του ως Πρόεδρο μιας ανεξάρτητης χώρας! Άλλωστε και ο ίδιος ο Μακάριος δήλωνε στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου, ότι θεωρούσε τις συμφωνίες ως ένα εφαλτήριο προς την ένωση. Οι δε βουλευτές μας που έπλασαν το ουσιαστικό «Τουρκοανταρσία», σύσσωμοι τον Ιούλιο του 1967 μας δίδαξαν τι ακριβώς σημαίνει «ανταρσία» ψηφίζοντας την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. M’ αυτή τους την πράξη, καταπάτησαν τον όρκο τους και κουρέλιασαν το Σύνταγμα ενώ είχαν το θράσος να είναι πύρινοι κατήγοροι των έκνομων Τ/κ αγνοώντας, βέβαια, το νομικό αξίωμα «ένοχος ένοχον ου ποιεί».

Το ερώτημα αν οι Τ/κ ή οι Ε/κ προκάλεσαν τον σπινθήρα των διακοινοτικών συγκρούσεων τον Δεκέμβρη του 1963 είναι ήσσονος σημασίας. Αυτό που προέχει είναι η ευθύνη δημιουργίας εκρηκτικής ατμόσφαιρας. Και αν με τον όρο «ανταρσία» εννοούμε την προσπάθεια ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης με παράνομα και αντισυνταγματικά μέσα την περίοδο 1959-1967, τότε, με βάση το μαρτυρικό υλικό, η αδυσώπητη ετυμηγορία της Ιστορίας δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλo από «Ελληνοανταρσία».

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Πολίτης   18 Δεκεμβρίου 2014




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου