21 Δεκ 2014

Η άλλη πλευρά του φεγγαριού στην υπόθεση της Ντοούς



Για το θέμα της Ντοούς Ντεριά γράφτηκαν πάρα πολλά τις τελευταίες μέρες. Η διάσταση της αναφορά της που για μια ακόμα φορά παραγνωρίζεται και παρεγκωνίζεται που πιθανώς ως φεμινίστρια να ήθελε να προβάλει και να θίξει, ήταν το θέμα του φύλου και της έμφυλης βίας ως μέσο πολέμου. Το θέμα της έμφυλης βίας αλλά και της παραγνώρισής του κυριαρχεί τόσο κατά τις διαπραγματεύσεις, όσο και στην ευρύτερη κοινωνική πολιτική, εκτός και αν πρόκειται για εκδηλώσεις του καρκίνου του μαστού ή παρουσίαση στατιστικών για τη μεγάλη διαφορά στις απολαβές μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η αναφορά στην «άδεια» της Εκκλησίας της Κύπρου ενδυναμώνει τη συγκεκριμένη διάσταση,αφού η εκκλησία αποτελεί ένα από τους ισχυρότερους θεσμούς Πατριαρχικής βίας στη ζωή των ε/κ γυναικών. Αν σε αυτό προστεθεί ότι στην προσφυγή για διακοπή της κύησης ήταν αναγκαία η συναίνηση του πατέρα, συζύγου ή κηδεμόνα για να προχωρήσει η διαδικασία, καταδεικνύει την προώθηση της εξάρτησης των γυναικών ακόμα και κάτω από τέτοιες τραγικές συνθήκες, από ένα πατριαρχικό θεσμό.

Το ότι ακριβώς, αυτό παραγνωρίστηκε δείχνει και την ένταση, αλλά και το βάθος του προβλήματος εφόσον δεν αναγνωρίζεται ως εξίσου σοβαρό και εξίσου πολιτικό με το ίδιο το Κυπριακό. Ενώ έγινε μια απόπειρα να τεθεί κατά περιόδους και με διάφορους τρόπους, παραμένει ουσιαστικά στην άκρη και αποσιωποιείται με κινήσεις κομήτες. Κι όμως, οι αντιδράσεις τόσο για την περίπτωση της Ντοούς και τις απειλές για βιασμό της επειδή εκστόμισε κάτι τέτοιο, όσο και σε αντιδράσεις στην ε/κ κοινότητα τύπου «ας πάει να τυλίξει κουπέπια» δεν διαφέρουν παρά μόνο στις λέξεις. Η υποτίμηση και υποβάθμιση της γυναικείας υπόστασης είναι εκεί και φωνάζει, το τί συμβαίνει καθημερινά στο 50% του πληθυσμού.

Απόδειξη αυτού του επιχειρήματος είναι ότι η δυναμικότερη, αλλά και πιο εκφραστική αντίδραση στήριξης της Ντοούς, που προήλθε από την Πλατφόρμα για την Ισότητα των Φύλων που «μπούκαρε» στη τ/κ βουλή κατά τη διάρκεια συζήτησης με σφραγισμένα τα στόματα με ταινία και φωνάζοντας συνθήματα, προτού εξαναγκαστούν σε αποχώρηση. Όπως οι γυναίκες που βιάστηκαν, εξαναγκάστηκαν στη σιωπή, εξαναγκάστηκαν στην απουσία επιλογής για διακοπή ενδεχόμενης κύησης αφού ήταν αναγκασμένες να έχουν την άδεια πατριαρχικών δομών, εκκλησίας και οικογένειας, δεν είχαν στήριξη ώστε να ξεπεράσουν μια τέτοια τραυματική εμπειρία που επηρεάζει το υπόλοιπο της ζωής, και έζησαν στη σιωπή, χωρίς το θέμα να συζητιέται στη δημόσια σφαίρα, έστω ως ανθρωπιστικό, όπως για την Ντοούς η «τιμωρία» που προβαλλόταν ήταν είτε ο βιασμός, είτε η σιωπή, τέτοια ήταν και η αντίδραση των γυναικών της Πλατφόρμας για την Ισότητα των Φύλων – η εκκωφαντική και επιβεβλημένη (αυτή τη φορά από τις ίδιες στους εαυτούς τους) σιωπής.

Η Ντοούς, στην συνέντευξή της στο Sigmalive (http://www.sigmalive.com/news/politics/190512/ntogouz-nteria-sto-sigmalive-me-apeiloun-omos-den-ta-parato), τουλάχιστον όπως δημοσιεύθηκε, φαίνεται να εστιάζει στην προσπάθεια να δείξει ότι «Δεν είναι μόνο οι τ/κ στην Κύπρο. Είναι  και  οι ε/κ και οι Αρμένιοι και οι Μαρωνίτες και οι Λατίνοι». Κάτι αντίστοιχο βλέπουμε να συμβαίνει και στην ε/κ κοινότητα με στοιχεία από την καθημερινότητα. Πόσες και πόσες φορές ακούσαμε την επική φράση, οι «Κυπραίοι τζιαι οι τ/κ» ακόμα και από ανθρώπους που δηλώνουν φιλικά προσκείμενοι στην άλλη κοινότητα. Κάτι αντίστοιχο ακούγεται και στην τ/κ κοινότητα «Κυπραίοι τζιαι ε/κ». Τουλάχιστον υπάρχει μια σύγκλιση: το ότι αποκαλούνται εαυτοί ως «Κυπραίοι», κάτι είναι κι’ αυτό

Ο όρκος της Ντοούς, τον Αύγουστο του 2013, όταν ορκίστηκε στην τ/κ βουλή, δεν διαφέρει ουσιαστικά από τη νέα της παρέμβαση, επιβεβαιώνοντας μια συνοχή, αλλά και συνέχεια των θέσεών της. Είχε πει τότε:

«Ορκίζομαι στην ανθρώπινη μου τιμή ότι θα εργαστώ για τον οποιοδήποτε ζει στην Κύπρο με στόχο να μη θυματοποιηθεί εξαιτίας της γλώσσας, της θρησκείας, της φυλής, του τόπου γέννησης, της κοινωνικής τάξης, της ηλικίας, της φυσικής ικανότητας, του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού, ότι θα προσπαθήσω για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος δικαιοσύνης και ισότητας όπου η εργασία δεν θα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, ότι θα επιδιώξω την αντικατάσταση της κουλτούρας της σύγκρουσης και της βίας με τη θεμελίωση των αξιών της ειρήνης και της συναίνεσης, ότι θα μείνω αφοσιωμένη στις αξίες του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, ότι δεν θα παραιτηθώ από το όραμα της εγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής Κύπρου»

Τότε είχε ξεκαθαρίσει ακριβώς τί εννοούσε και τί ήθελε να πει, όταν και πάλι η έμφυλη διάσταση είχε επισταμένα υποβαθμιστεί: «Ο υφιστάμενος όρκος γράφθηκε σε μια γλώσσα που κυριαρχεί το αντρικό στοιχείο. Είναι ένας όρκος που έμεινε από το 1983, σε κάποια θέματα έχει ελλείψεις και γράφθηκε με μια γλώσσα που δεν είναι πλουραλιστική», είχε πει μιλώντας στους δημοσιογράφους.

Με την νέα αναφορά επανέφερε το θέμα της «μη θυματοποίησης», «της αντικατάστασης της κουλτούρας της σύγκρουσης και της βίας» με τις αξίες της ειρήνης και της συναίνεσης και απέδειξε ξανά την αφοσίωση στις «στις αξίες του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών». Η συμμετοχή της στην πρόσφατη συνάντηση για τη δημιουργία Κινήματος για την Κυπριακή Ομοσπονδία, απετέλεσε την έμπρακτη υλοποίηση του τελευταίου μέρους του όρκου της για το όραμα εγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής Κύπρου. 

Άλλοι παράγοντες που παραγνωρίστηκαν ήταν ότι η περίοδος κατά την οποία εκτυλίσσεται το σκηνικό είναι προεκλογική που η αντίδραση στη δήλωση της Ντοούς, μάλλον βοήθησε στη συσπείρωση των εθνικιστικών στοιχείων, όπως τελικά φάνηκε από τις αντιδράσεις τους. Και επίσης, ενώ το Ρεπουπλικανικό Τουρκικό Κόμμα με το οποίο εκλέγηκε ως βουλευτής, δεν φάνηκε να αντιδρά ιδιαίτερα παρέχοντας την αναγκαία στήριξη και προστασία, παραπέμποντας σε πιθανές εσωτερικές διαμάχες και κινήσεις. Το Ρεπουπλικανικό Τουρκικό Κόμμα δυσφόρεσε και με τον όρκο της Ντοούς πριν από ενάμιση χρόνο και πάλι χωρίς να παρέχει την αναγκαία και απαραίτητη στήριξη.

Ιδιαίτερα κραυγαλέα είναι η απουσία στήριξης από την υποψήφια του Ρεπουπλικανικού Τουρκικού Κόμματος. Ουτέ καν επικοινωνιακά δεν προσπάθησε να αξιοποιήσει ή εκμεταλλευτεί και αυτό λέει κάτι και για την ίδια, για το κόμμα που εκπροσωπεί, αλλά και τις συνθήκες του συγκεκριμένου κόμματος. Η μη αντίδραση της Σιμπέλ Σιμπέρ έρχεται απλώς να συμπληρώσει τη μέχρι σήμερα εικόνα της μετά την υποτακτική στάση κατά την επίσκεψη Ερντογάν, αλλά και την απαράδεκτη στάση απέναντι στη βία και σύλληψη που χρησιμοποιήθηκε όταν ακτιβίστριες και ακτιβιστές αποπειράθηκαν να ανοίξουν πανό με αντιμιλιταριστικά συνθήματα, κατά την παρέλαση ίδρυσης της ΄ΤΔΒΚ’.

Και όλα αυτά θίγονται, όχι ως υποβάθμιση της διάστασης που αφορά στο κυπριακό, αλλά ως συμπληρωματικό. Το ότι δεν είναι μονοδιάστατη ούτε η δήλωση της Ντοούς, αλλά ούτε και οι αντιδράσεις καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι σε άλλες περιπτώσεις παραδοχής των ίδιων ζητημάτων για βιαιοπραγίες, όπως από της Σεβκιούλ Ουλούταγ, της δικοινοτικής ομάδας συγγενών αγνοουμένων, αλλά και της δικοινοτικής ομάδας γυναικών Hands Across the Divide που χρόνια πριν πραγματοποιούσε εκδηλώσεις για τον κοινό πόνο και για τα θύματα απ’ όπου κι αν προέρχονταν, οι αντιδράσεις δεν ήταν τόσο έντονα, και χρειάζεται να μας κινήσει την περιέργεια τουλάχιστον για το γιατί.


Και για να προλάβουμε κακεντρεχείς και σχολιασμούς του τύπου, ότι ο συγκριμένος σχολιασμός γράφτηκε από μια άσχημη, ανέραστη φεμινίστρια που χαρακτηρίζεται από έλλειψη σοβαρότητας και συνειδητοποίησης του τί εστί σοβαρό πολιτικό ζήτημα, να σας πούμε ότι μπορεί να εκπλαγείτε και να γράφτηκε από άντρα που τυλίει τα κουπέπια πόμπα τζιαι συν τοις άλλοις εν τον κανεί εν τζιαι ετεροφυλοφιλικός. Έτσι, για να δούμε τη διαφορά στην προσέγγιση και στάση.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου