21 Δεκ 2014

Χίλια μεμονωμένα γεγονότα

Του Γιώργου Βενιζέλου
Για ακόμα μια φορά γίναμε μάρτυρες ρατσιστικού ξεσπάσματος από μερίδα οπαδών του ΑΠΟΕΛ. Χωρίς να κατηγορείται η συλλογικότητα της κερκίδας (άλλωστε αυτές είναι τεχνικές που συνηθίζει η τωρινή κυβέρνηση και οι εκ του εξωτερικού «σωτήρες» μας), το πρόβλημα του ρατσισμού, γενικά στα γήπεδα, αλλά ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη κερκίδα, δεν είναι ούτε καινούριο, ούτε μεμονωμένο. Τα τελευταία χρόνια είδαμε σβάστικες και πανό «ΕΟΚΑ Β ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ» να υψώνονται στη συγκεκριμένη κερκίδα και ακούσαμε πολλά ρατσιστικά «ου-ου».  Τα περιστατικά αυτά δεν είναι ούτε μεμονωμένα αλλά ούτε και χαρακτηριστικά καμιάς ηλικιακής ανωριμότητας και ηλιθιότητας. Παράλληλα, το σωματείο δεν καταβάλλει προσπάθειες  για απεμπλοκή από την παραδοσιακή του πολιτική οικογένεια (και αυτό ισχύει και για άλλες ομάδες, όπως η Ομόνοια). Η σημειολογία των όσων αναγράφονται στα πανό επιβεβαιώνει νοοτροπίες και διαχρονικές συμπεριφορές, ιδίως όταν φέρουν και νεοφασιστικά εμβλήματα. Το γεγονός ότι αυτά τα φαινόμενα δεν χαρακτηρίζουν ούτε το σύνολο αλλά ούτε και την πλειοψηφία των αποελιστών, δεν σημαίνει ότι μπορούμε να τα αγνοούμε. Δεν μπορούμε να αγνοούμε το γεγονός ότι η επίδραση του νέο-ναζιστικού πυρήνα του ΕΛΑΜ στην κερκίδα του ΑΠΟΕΛ μεγαλώνει όλο και πιο πολύ.

Η ανεπίσημη οπαδική ιστοσελίδα της ομάδας, με την ευκαιρία της απόκτησης του Τσιμπούρ, ανάρτησε τα ακόλουθα: «Δεν χρειάζεται πολλή ποδοσφαιρική ή άλλη ευφυΐα για να αντιληφθεί κάποιος ότι οι μουσουλμάνοι παίκτες δεν κολλούν στον ΑΠΟΕΛ. Εκτός του ότι η πρόσληψη μουσουλμάνων απαγορεύεται από το καταστατικό του σωματείου μας, είναι και σε πλήρη αντίθεση με το τι πρεσβεύει ο ΑΠΟΕΛ σαν ιδέα και ο κόσμος του γενικότερα… Αν ο ρατσισμός είναι να μη θέλω τους μουσουλμάνους που είναι οι χειρότεροι πολέμιοι της Ορθοδοξίας, τότε ΝΑΙ, είμαι ρατσιστής και είμαι περήφανος γι' αυτό… Είμαι βέβαιος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ΑΠΟΕΛιστών ασπάζεται την άποψη αυτή αν και τις περισσότερες φορές σιωπούμε για το καλό της ομάδας…Δύο μαγικές λέξεις, δύο υπέροχες ιδεολογίες, δύο μεγάλες περηφάνιες, δύο δόξες και εν κατακλείδι, μια δεύτερη και τρίτη θρησκεία για μένα και όσους πίστεψαν στον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ και κατ' επέκταση στον ΑΠΟΕΛΙΣΜΟ»'. Προφανώς, αυτές οι απόψεις δεν εκφράζουν όλους, εκφράζουν όμως τον αρθρογράφο και χωρίς συζήτηση την ιστοσελίδα (αφού τα δημοσιεύει) που πιστεύω έχει περισσότερη επισκεψιμότητα από την επίσημη ιστοσελίδα του σωματείου.

Το έδαφος ήταν από πάντα πρόσφορο. Οι ρατσιστές δεν εμφανίστηκαν την περασμένη βδομάδα.  Δρουν μέσα από τα διαδικτυακά οπαδικά καφενεία  ενώ αναπαράγονται, κάποιες φορές και από τα ΜΜΕ. Τα μεμονωμένα γεγονότα στα οποία αναφέρονται τα ΜΜΕ σε κάθε ρατσιστικό χτύπημα, σε κάθε κρούσμα εθνικισμού και φασισμού είναι πολλά και συμπληρώνουν  την εικόνα του παζλ. Αυτά τα μεμονωμένα γεγονότα δεν είναι πλέον μεμονωμένα. Έψαξε κανείς τι κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις εναντίων αυτοκινήτων στη λεωφόρο Λεμεσού; Σχολιάσαμε τις εκδηλώσεις του ΕΛΑΜ στον σύνδεσμο των φιλάθλων του ΑΠΟΕΛ στη Λάρνακα ή τις ανοικτές τοποθετήσεις στήριξης πολιτικών υποψηφίων; Τα ΜΜΕ έχουν σοβαρή ευθύνη καθώς αναπαράγουν «τα μεμονωμένα γεγονότα» και τα εδραιώνουν. Όσο για τις καλοδεχούμενες κριτικές εναντίον των φαινομένων αυτών, πολλές φορές έρχονται  όταν φτάσουν στη τελική τους φάση (την έκρηξη του ρατσισμού αλλά όχι «την εκκόλαψη του αβγού του φιδιού»). Το ζητούμενο είναι να αντιμετωπισθεί από τη ρίζα του ο ρατσισμός. Το θέμα, όμως, είναι αν πραγματικά υπάρχει η θέληση, και βέβαια με ποιον τρόπο. Πολλοί θα συμφωνήσουμε ότι είναι θέμα παιδείας, κουλτούρας και ανατροφής. Γι' αυτό και άλλωστε η επίλυση τέτοιων προβλημάτων όταν προέρχεται από το κράτος και μάλιστα στην υστάτη, δεν επιλύει αλλά ενδυναμώνει το πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει και με την προσέγγιση του υπουργού Δικαιοσύνης, ο οποίος χωρίς να προσπαθήσει να βρει εναλλακτικές λύσεις για αντιμετώπισης του προβλήματος της βίας με επιφανειακές προσεγγίσεις, αποφάσισε να επιβάλει μέτρα τα οποία, στο όνομα της πάταξης της βίας, ουσιαστικά την αναπαράγουν καταπατώντας  βασικές προσωπικές ελευθερίες. Ο χουλιγκανισμός αλλά και ο ρατσισμός αποτελούν μορφές βίας, όπως και η κρατική λογοκρισία, η υπεραστυνόμευση και η παρακολούθηση του πληθυσμού από τις κάμερες ασφαλείας. Αυτά τα… ριζοσπαστικά μέτρα εμπνευσμένα από την χούντα και τη Θάτσερ επέφεραν, μεταξύ άλλων, τον περιορισμό των ελευθεριών σε πολλά καθεστώτα ακόμα και στην αυτοαποκαλούμενη Δύση του σήμερα, αλλά και περισσότερη βία. Διότι όπου υπάρχει δράση υπάρχει αντίδραση και όπου υπάρχει καταστολή θα υπάρχει αντιβία. Για να αντιμετωπίσουμε τις διάφορες μορφές βίας πρέπει οι κοινωνικοί φορείς, όπως τα ΜΜΕ, ο εκπαιδευτικός τομέας, το κράτος, αλλά και ο καθένας χωριστά να δράσουν πριν να είναι πλέον (πάρα πολύ) αργά. Τέτοια κοινωνικά φαινόμενα δεν λύνονται απλά με πολιτικές αλλά με την υπεύθυνη στάση αυτών που παράγουν ιδεολογία, με τον αποκλεισμό αυτών που αναπαράγουν οπορτουνισμό και έχουν ως επάγγελμα να αποπροσανατολίζουν τους πολίτες. Καμιά ανοχή σε κανένα ρατσιστή.

*Ο Γιώργος Βενιζέλος είναι μεταπτυχιακός φοιτητής Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου