21 Δεκ 2014

Με άρωμα γυναικείας γενναιότητας



Η εβδομάδα που πέρασε χρωματίστηκε από την γενναία δήλωση της Ντογούς Ντεριά, βουλευτίνας του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Η Ντογούς Ντεριά δεν αποκάλυψε κάποιο κρυμμένο μυστικό ,αλλά απλώς τράβηξε ένα γεγονός που αποτελεί κοινή γνώση όλων των Κυπρίων  από τον ανεπίσημο  και υπόγειο  λόγο, στο φως του δημόσιου λόγου. Πέραν των δολοφονιών, των βιασμών και άλλων βαρβαροτήτων που διαπράχθηκαν απ όλες τις πλευρές, μας θύμισε ότι το δικαίωμα στην έκτρωση δόθηκε με αφορμή τους βιασμούς ΕΚ γυναικών από Τούρκους στρατιώτες.
Αυτό που είναι ίσως κρυφό και δεν λέχθηκε, είναι τα βάσανα αυτών των γυναικών, πέρα του βιασμού τους από τους στρατιώτες του τούρκικου στρατού, από το οικογενειακό και κοντινό τους περιβάλλον. Αποτέλεσμα είναι ότι πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν είχαν την τύχη της συμπαράστασης και της κατανόησης και κουβάλησαν ένα επιπλέον σταυρό μαρτυρίου για όλη τους τη ζωή. Η Ντογούς Ντεριάν είναι γνώστης αυτών των θεμάτων ως φεμινίστρια από παλιά, ως μια φεμινίστρια όμως που κατανοεί τα προβλήματα όλων των μειονοτήτων και τα συνδυάζει με μια  ταξική αγωνιστική αντίληψη της κοινωνίας.
Η πράξη της Ντογούς Ντεριά μας θυμίζει όμως και άλλα άτομα, όπως για παράδειγμα τη Σεβκιούλ Ουλουτάγκ, τον Αρίφ Ταξίμ, το Σενέρ Ελτζίλ, το Σενέρ Λεβέντ, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς από πολλές δεκάδες λιγότερο γνωστούς , αλλά τολμηρούς και ευθείς επαναπροσεγγιστές και ανεξαρτησιακούς. Αυτοί αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου, ενός  λαϊκού, ανεξαρτησιακού,  επαναπροσεγγιστικού, ομοσπονδιακού κινήματος που διαδραματίζει ένα σημαντικότατο ρόλο στην ΤΚ κοινωνία.
Για πολλοστή φορά θα διαπιστώσουμε την έλλειψη ανάλογου φαινομένου στην ΕΚ πλευρά. Αντίθετα, στην πλευρά μας υπάρχει μία διάχυτη δειλία που εμποδίζει σημαντικές αλήθειες του κυπριακού δράματος να βγουν στο δημόσιο λόγο. Για παράδειγμα, μέσα στην εβδομάδα εμφανίστηκαν μέλη της επιτροπής αγνοουμένων και συγγενείς των 70 αγνοουμένων Ασσιωτών να διαμαρτύρονται, δικαίως θα λέγαμε, που παρέλαβαν από τους δικούς ένα μόνο κοκαλάκι μερικών εκατοστών με ταυτοποιημένο  DNA. Όπως δήλωσε η υπεύθυνη της ΔΕΑ ζητώντας συγνώμη, αυτό προέκυψε από το γεγονός ότι ,οι ένοχοι της σφαγής μετακίνησαν πολλές φορές τα οστά των συγκεκριμένων αγνοουμένων και τα σκόρπισαν  έτσι ώστε να χαθούν τα ίχνη τους. Το απαράδεκτο του γεγονότος όμως είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να πουν ότι, είναι και ΤΚ που παραλαμβάνουν κομματάκια οστών σε φάκελο και να αναφερθούν συγκεκριμένα στα οστά των δολοφονημένων της Τόχνης, τα οποία μετακινήθηκαν πολλάκις σε διαφορετικούς τόπους. Σε αυτή την περίπτωση  υπεύθυνες για την κωλυσιεργεία, για να μην πούμε και για την συγκάλυψη, είναι οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Δημοκρατίας από το 74 μέχρι πρόσφατα, που δεν στάθηκαν ικανές αυτεπάγγελτα και με βάση τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις, να διερευνήσουν και να εντοπίσουν δολοφονημένους και δολοφόνους στα εδάφη που ελέγχουν. Αντ αυτού περίμεναν δεκαετίες για να παίξουν το παιχνίδι των ανταλλαγών οστών, όπως παλιότερα έπαιζαν το παιχνίδι της ανταλλαγής συλληφθέντων πολιτών και μη.
Μια καλή αντίδραση από το ΑΚΕΛ
Από πλευράς των ΕΚ κομμάτων, θα πρέπει να σημειώσουμε την ανάλογη αντίδραση του ΑΚΕΛ η οποία χαιρετίζει τη στάση της Ντογούς Ντεριά και  αναφέρεται, ίσως για πρώτη φορά ονομαστικά ,στη σφαγή της Μαράθα, Αλόα και Σανταλάρι και διερωτάται αν δεν ήταν ΕΚ αυτοί που σκότωναν παιδιά στη διάρκεια των δικοινοτικών ταραχών, τα οστά των οποίων βρίσκουμε σήμερα μέσα σε πηγάδια. Αν δεν πούμε την αλήθεια, συνεχίζει η ανακοίνωση, όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, δεν πρόκειται να ξανακτίσουμε την εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Η ανακοίνωση αυτή είναι πάρα πολύ  θετική, αλλά ανάλογες πρωτοβουλίες θα έπρεπε να είχαν ληφθεί από την ΕΚ από τη δεκαετία του 70. Αντί να παρακολουθούμε την έκφραση οργής των ΤΚ, όπως καλή ώρα κάναμε το 2001-2002 βράζοντας τον καναπέ, ηγούμενοι και ποίμνιο, έπρεπε να είμαστε πρωτοπόροι και όχι συρόμενοι. Είναι ένα μυστήριο που οι ΤΚ βρίσκουν την αγωνιστικότητα τους και οι ΕΚ τη χάνουν, όχι μόνο στο κυπριακό, αλλά ακόμα και στις ανάγκες της τόσο αναγκαίας αντίστασης στην πολιτική της λιτότητας.
Τα περαστικά του Μπαν Κι Μουν στον κύριο Αναστασιάδη
Ο Νίκος Αναστασιάδης δήλωσε, χωρίς κλαμούρικο ύφος για πρώτη φορά εδώ και καιρό, ότι ο Μπάν Κι Μουν τον επισκέφτηκε χωρίς να μιλήσουν για το κυπριακό και του ευχήθηκε περαστικά. Τον προέτρεψε μάλιστα να μην βιαστεί να επιστρέψει στα βαθιά, αλλά να περιμένει να αναρρώσει πλήρως. Ένας τρόπος είναι να διαβάσουμε τη δήλωση ως έχει και να μην κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Φυσικά δεν αμφιβάλλουμε καθόλου ότι ο άνθρωπος  όντως του είπε να ξεκουραστεί μέχρι να αναρρώσει πλήρως. Από την άλλη όμως, θα μπορούσαμε να δούμε και κάποια ειρωνεία στη δήλωση του ΓΓ για την πιθανότητα ο πρόεδρος  να χρησιμοποιήσει την ασθένεια του, για να συνεχίσει την κωλυσιεργία και μετά την αποχώρηση του Μπαρμπαρός.  Αρκεί να θυμηθούμε πως χρησιμοποιούσε την υγεία του για να κερδίσει χρόνο στις συνομιλίες ο Ραούφ Ντεκτάς.
Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να διαβάσουμε και την απάντηση Αναστασιάδη στον Μπαν Κι Μουν, ότι δηλαδή θα ακολουθήσει την προτροπή του. Είναι δηλαδή μια δημόσια δήλωση με παράλληλο υπόγειο περιεχόμενο. Όπως για παράδειγμα το δημόσιο, τηλεφωνικό «ευχαριστώ για όλα Άκη», του Κληρίδη προς Τζοχατζόπουλο.
Ο Πούτιν στη νέα συγκυρία
Παίρνουμε από το φίλο δημοσιογράφο Χρίστο Γεωργίου την ακριβή ερώτηση και απάντηση του Πούτιν στην πρόσφατη δημοσιογραφική διάσκεψη:
«ΕΡ: Υπάρχει μια χώρα, η Βόρεια Κύπρος. Για σαράντα χρόνια ζουν υπό καθεστώς κυρώσεων της Ευρώπης. Περιμένουν από την Ρωσία ως μεγάλη δύναμη, να μπορέσει η Ρωσία να βοηθήσει στην λύση του Κυπριακού προβλήματος»
ΠΟΥΤΙΝ: Σε ότι αφορά την Κύπρο , γενικά – τη Βόρεια και την Κυπριακή Δημοκρατία στο Νότο. Γνωρίζετε ότι προσπαθούμε να έχουμε ισορροπημένη θέση και να οδηγήσουμε την υπόθεση σε τέτοια επίλυση του προβλήματος, η οποία θα ικανοποιούσε, τόσο το βόρειο όσο και το νότιο κομμάτι του νησιού, τόσο το τουρκικό όσο και το ελληνικό.»
Η ισορροπημένη θέση του κυρίου Πούτιν περιέχει και μία στήριξη στην ΕΚ θέση, όχι χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες και λύση που θα προέρχεται από τις δύο κοινότητες. Γεγονός είναι ότι, η Ρωσία αισθάνεται την ανάγκη να δημιουργήσει σχέσεις συνεργασίας με νέα περιβάλλοντα μετά την ανοικτή ρήξη με την ΕΕ και της ΗΠΑ. Εξ ου και η εμβάθυνση των σχέσεων Ρωσίας-  Τουρκίας, ο νέος αγωγός πετρελαίου προς Τουρκία και Ελλάδα και ένα φλερτ  βέβαια με την Ελλάδα, ιδιαίτερα σε περίπτωση ανόδου αριστερής κυβέρνησης.
Η πολιτική αυτή σχετίζεται και με την κατακόρυφη πτώση του ρουβλιού και την οικονομική ύφεση που αντιμετωπίζει η χώρα και θα είναι ιδιαίτερα έντονη τα επόμενα χρόνια. Ξαφνικά ο κύριος Πούτιν είναι υποχρεωμένος να μάθει ότι, ο καπιταλισμός και οι νόμοι των αγορών θέτουν τη χώρα του σε πρωτόγνωρους κινδύνους.
Εν πάση περίπτωση, η ρωσική πολιτική στην περιοχή παίρνει τη μορφή μιας προσπάθειας γεφυροποίησης  των αντίπαλων διαφορών. Κατά κάποιον τρόπο αυτή η πολιτική μοιάζει με την πολιτική των ΗΠΑ, αλλά με διαφορετικές βάσεις.

Η επιστροφή στις συνομιλίες
Ένα από τα σενάρια που τοποθετείται μετά τις γιορτές είναι η επιστροφή στις συνομιλίες. Δεν θα εκπλαγούμε να γίνει ακόμα μία προσπάθεια συνέχισης της αναστολής τους μέχρι και μετά τις ΤΚ εκλογές και βλέπουμε… Ανασταλτικό ρόλο στις διαβουλεύσεις πιθανόν να παίζει και η μη ανεύρεση εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων στο Αναξαγόρας. Η ανέγερση σταθμού υγροποίησης φαίνεται πιο απομακρυσμένη από πριν και μάλλον η κυβέρνηση θα περιοριστεί στην εξαγωγή αερίου από την Αφροδίτη στην Αίγυπτο.
Υπάρχουν και οι αναλυτές που υποστηρίζουν ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να προσέλθει στις συνομιλίες χωρίς να τεθεί θέμα υδρογονανθράκων. Ο Νίκος Κατσουρίδης έκανε πρόσφατα λόγο για «αναπόφευκτη διασύνδεση φυσικού αερίου με κυπριακό». Παραμένει ένα ερώτημα πολύ δύσκολο να απαντηθεί, ο τρόπος με τον οποίο οι δύο πλευρές θα καθίσουν στο τραπέζι των συνομιλιών.

Είναι γι αυτό το λόγο που δίνουμε μεγάλες πιθανότητες σε μια παρατεταμένη περίοδο αποθεραπείας του Προέδρου. Από την άλλη είναι η άσκηση πίεσης από Τουρκία, με «ανοχή» της Ελλάδας, για επίσκεψη των δύο ΥΠΕΞ  στην Κύπρο για να πουν περαστικά δια ζώσης μαζί με τα κάλαντα. Ο τρόπος καθόδου των δύο θέτει μία σειρά από προβλήματα, όπως αναγνώρισης κλπ, αλλά δεν θα εκπλαγούμε οι δύο Υπουργοί να έρθουν από διαφορετικά αεροδρόμια και οι συναντήσεις να γίνουν στη νεκρή ζώνη.

Η ισορροπημένη θέση του κυρίου Πούτιν περιέχει και μία στήριξη στην ΕΚ θέση, όχι χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες και λύση που θα προέρχεται από τις δύο κοινότητες. Γεγονός είναι ότι, η Ρωσία αισθάνεται την ανάγκη να δημιουργήσει σχέσεις συνεργασίας με νέα περιβάλλοντα μετά την ανοικτή ρήξη με την ΕΕ και της ΗΠΑ. Εξ ου και η εμβάθυνση των σχέσεων Ρωσίας-  Τουρκίας, ο νέος αγωγός πετρελαίου προς Τουρκία και Ελλάδα και ένα φλερτ  βέβαια με την Ελλάδα, ιδιαίτερα σε περίπτωση ανόδου αριστερής κυβέρνησης.
[…]
.. η ρωσική πολιτική στην περιοχή παίρνει τη μορφή μιας προσπάθειας γεφυροποίησης  των αντίπαλων διαφορών. Κατά κάποιον τρόπο αυτή η πολιτική μοιάζει με την πολιτική των ΗΠΑ, αλλά με διαφορετικές βάσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου