14 Δεκ 2014

Η «δικαιοσύνη» των δυο, υπό «εκβιασμό ή εξαγορά» [;], μαρτύρων: Μήπως μερικοί θέλουν να νομιμοποιήσουν ξανά τον εκβιασμό, την εξαγορά και την απειλή ως μέθοδο απονομής δικαιοσύνης; Πότε θα γίνει έρευνα για διασπάθιση δημόσιου χρήματος, και πιθανές παρατυπίες από τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου;

[Ο μακαρθισμός στην κοινωνία του θεάματος ξεφτίζει πιο γρήγορα από όσο θα ήθελαν όσοι επενδύουν εκεί την ανασφάλεια τους, αλλά αφήνει σημάδια που επιστρέφουν ως απρόσμενες συνέπειες]

Πίσω στο 1960; Ο δημοσιογράφος Φαρμακίδης – τον απήγαγαν ένοπλοι της ΕΟΚΑ γιατί έκανε κριτική στον Μακάριο που ήταν ο προεδρικός υποψήφιος της οργάνωσης – και όταν αφέθηκε ελεύθερος δήλωσε ότι είχαν δίκαιο για ότι του έκαναν. Προφανώς τον εκβίασαν. Εκείνο το επεισόδιο σφράγισε μια ολόκληρη περίοδο λογοκρισίας όπου η «αλήθεια» ήταν ότι επέβαλαν οι εκβιασμοί και οι εξαγορές.

Μήπως ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου προσπαθεί να πιέσει τον δικαστή Σάντη στη δίκη της Δρομολαξιάς να μην πει  ότι ο Λίλλης είναι αναξιόπιστος;
Ο Ρ. Ερωτοκρίτου είναι εμφανές ότι κινείται όπως ένα αγχωμένος άνθρωπος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Αυτή η αγχώδης ανάγκη για σύλληψη κάθε Παρασκευή, για να προβάλει τις εκδόσεις του Σαββατοκύριακου, είναι από μόνη της εκφραστική. Ο κ. Ερωτοκρίτου φαίνεται να προσπαθεί να αποφύγει, όσο γίνεται, την αποκάλυψη, του πως «στήθηκε» [όπως αφήνεται να φανεί και στις κασέτες που διέρρευσαν] η δίκη-θέαμα της Δρομολαξιάς.  – ότι ουσιαστικά πλήρωσε με δημόσιο χρήμα άτομα που θα έπρεπε να είναι φυλακή, για να πουν στο δικαστήριο [να «κελαηδήσουν», όπως λένε όσοι συγκαλύπτουν τα κατασκευασμένα σκάνδαλα] ότι τον βολεύει. Φαίνεται να έστησε ένα θέαμα δίκης με πρωτοσέλιδα χωρίς κανένα τεκμήριο εκτός από ότι βόλευε τους Λίλλη και Φαντούση να πουν – δηλαδή να κατηγορήσουν όσους ήθελε ο Ρίκκος ή με όσους είχαν διάφορες. Το ότι χαρίστηκαν 450,000 ευρώ στον Φαντούση είναι ένα σκάνδαλο το οποίο όχι απλώς παραβιάζει οποιονδήποτε κανόνα ισονομίας [αν χαρίστηκαν στο Φαντούση γιατί όχι και σε οποιονδήποτε πολίτη που στο κάτω κάτω δεν έχει παρανομήσει;] αλλά και τεκμηριώνει κατάντια της Νομικής Υπηρεσίας του κράτους που έφτασε πια στο σημείο να κάνει τον δικηγόρο ατόμων που καταζητούνται. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ρ. Ερωτοκρίτου φαίνεται να συμπεριφέρεται με ένα ξέφρενο ρυθμό στο θέαμα της Πάφου [μια σειρά από «σκάνδαλα» που «ανακαλύπτονται» όπως δίνονται τα πανατόλ σε άτομο με ημικρανίες] ίσως γιατί θέλει να ασκήσει πίεση στο δικαστή της υπόθεσης της Δρομολαξιάς. Το θέαμα δεν είχε άλλο τεκμήριο από τον Λίλλη, ο οποίος έχει σαφή κίνητρα και συμφέροντα να κατηγορήσει άλλους για να απαλλαγεί ο ίδιος αφού ο κ. Ερωτοκρίτου φαίνεται να του πρόσφερε αυτήν την ανταλλαγή. Και ο κ. Λίλλης είναι τεκμηριωμένα «αναξιόπιστος» σε άλλες υποθέσεις όπως κατατέθηκε στη δίκη - ούτε καν τις εταιρείες του δεν φαίνεται να τις ενέγραφε.

Η προσπάθεια να κατασκευάζονται δίκες μέσα από τα πρωτοσέλιδα είναι εν μέρει και αποτέλεσμα μιας αντίληψης για την συμπεριφορά δικηγόρου, ο οποίος είναι έτοιμος να πει και να κάνει «πολλά» [λ.χ. να αποσιωπήσει στοιχεία, ενδεχομένως να πιαστεί και από παραπλανητικά στοιχεία κλπ] για προωθήσει τα συμφέροντα για τα οποία πληρώνεται.

Ο κ. Ερωτοκρίτου όμως έχει και μια σταθερή ευνοϊκή συμπεριφορά απέναντι στο ιδιωτικό κεφάλαιο -σε επιχειρηματίες- που είναι ιδιαίτερα ύποπτη
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι σαφές ότι ο Ερωτοκρίτου επιδεικνύει μια προστατευτική στάση απέναντι σε ιδιώτες που κλέβουν το δημόσιο -  και μπορεί φυσικά αύριο να είναι πελάτες του, όταν δεν θα είναι πια στην Νομική Υπηρεσία. Στην περίπτωση του Λίλλη απάλλαξε ουσιαστικά τον κεντρικό υπεύθυνο για την ό,ποια υπόθεση υπήρχε στο θέαμα της Δρομολαξιάς. Στην περίπτωση της Πάφου, ουσιαστικά, βασίζεται σε ένα εργολάβο  ο οποίος αν κριθεί έγκυρος μάρτυρας, θα έχει και αξιοπιστία να διεκδικεί 7 εκατομμύρια από τον Δήμο Πάφου. Όταν συνειδητοποιήσουν οι παφίτες τί κάνει ο Ρίκκος [και η ομάδα των δημοσιογράφων η οποία προωθεί τα θεάματα του] θα είναι τόσο εξοργισμένοι που θα πρέπει να απαιτήσουν να ανοίξουν οι λογαριασμοί του κ. Ερωτοκρίτου [αλλά και των δημοσιογράφων] και ίσως και να περάσει και ο ίδιος τις θεαματικές σκηνές που κατασκευάζει.

Κατασκευάζοντας θεάματα υπονόμευσης της δημοκρατίας – όπως τότε που ο Φαρμακίδης εκβιαζόταν να πει και ευχαριστώ σε αυτούς που τον απήγαγαν
Μερικές από τις πρακτικές του κ. Ερωτοκρίτου [ή και του συνεργείου γύρω του] παραπέμπουν θλιβερές μέρες – τότε λ.χ. που συλλαμβάνονταν δημοσιογράφοι, όπως ο Φαρμακίδης και όταν αφήνονταν «ελεύθεροι» γίνονται φερέφωνα των εκβιαστών τους. Όσοι κάνουν ότι δεν κατάλαβαν τον χυδαίο εκβιασμό με την γυναίκα του Βέργα, θα πρέπει να ντρέπονται – γιατί ακριβώς συγκαλύπτουν πρακτικές που οδηγούν την δημόσια ζωή δεκαετίες πίσω. Το ότι μια μερίδα των αστυνομιών ανακριτών έχει μπει σε αυτό το παιχνίδι της αθλιότητας, είναι ακόμα πιο ανησυχητικό. Μέχρι να εκδιωχθεί ο κ. Ερωτοκρίτου και να διερευνηθεί [και για τις πράξεις αλλά και τα οικονομικά του] τότε το μήνυμα στην αστυνομία, είναι ότι μπορεί να εκβιάζει ό,ποιον θέλει με εικονικές συλλήψεις, ψεύτικες κατηγορίες κοκ.

Το ότι μια μερίδα δημοσιογράφων αποδέχεται και συμμετέχει σε αυτό παιχνίδι εκβιασμών και εκφοβισμού είναι ακόμα πιο θλιβερό. Όταν λ.χ. την περασμένη Τετάρτη ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου χρησιμοποίησε μια άσχετη φωτογραφία με ένα βουλευτή του ΑΚΕΛ που συζητούσε με τον Γενικό Ελεγκτή για να ρίξει υπονοούμενα για τον κ. Φακοντή, ήταν αποκαλυπτικός – έστω και αν απολογήθηκε την άλλη μέρα. Ο κ. Μιχαηλίδης προσπάθησε να συγκαλύψει τον κ. Ερωτοκρίτου, όταν διέρρευσαν οι κασέτες για το στήσιμο της δίκης της Δρομολαξιάς.  Και δεν υποψιάζεται, υποτίθεται, πως διαρρέουν οι ειδήσεις από τις ανακρίσεις, λες και υπάρχει ανοιχτή γραμμή στην αίθουσα ανάκρισης με τα δημοσιογραφικά γραφεία. Δεν είναι δύσκολο, και δεν θα είναι δύσκολο για την έρευνα του μέλλοντος, να δει ποιοί δημοσιογράφοι επικοινωνούσαν με ποιούς αστυνομικούς την ώρα της ανάκρισης. Εκτός βέβαια και αν θα καταργηθούν τα δικαστήρια και ένας δικηγόρος από την Γενική Εισαγγελία θα δικάζει κόσμο μέσα από τα πρωτοσέλιδα.

Η λογική της «αποδοτικότητας» - αν η παράβαση της δημοκρατίας είναι «βολική», τότε πόσο πίσω στο χρόνο σκοπεύουν να γυρίσουν κάποιοι; Στα βασανιστήρια ή πιο πίσω;
Θα μπορούσε, βέβαια, να πει κάποιος ότι τέτοιες μέθοδοι μπορεί να είναι αμφίβολου νομιμότητας [το λιγότερο βέβαια γιατί είναι καθαρά παράνομες] αλλά «αποδίδουν». Η απόδοση με αυτήν την έννοια, όμως, θα μπορούσε να οδηγήσει και στα βασανιστήρια ή στην παρακολούθηση που παραβιάζει κάθε δικαίωμα. Η ουσία της νεωτερικής δικαιοσύνης είναι να διαφυλάσσει δικαιώματα έστω και αν τα χρησιμοποιούν οι παράνομοι – η αστυνομία πληρώνεται, όχι για να συμπεριφέρεται όπως ο υπόκοσμος, αλλά αντίθετα για να βρίσκει τεκμήρια μέσα από αποδεχτές διαδικασίες που σέβονται τα δικαιώματα των πολιτών. Διότι από την στιγμή που επιτρέπεται σε κάποιους να παραβιάζουν τους νόμους, τότε η δημοκρατία χάνει την άμυνα της. Όταν η αμερικανική κοινωνία με τα τόσα δημοκρατικά ελλείμματα, αναγκάζεται να συζητήσει ανοικτά το ζήτημα των βασανιστηρίων, ενάντια στους ισλαμιστές αιχμάλωτους ουσιαστικά αυτό αποδέχεται – ότι υπάρχουν όρια. Με τον κ. Ερωτοκρίτου, τους ανακριτές και τους δημοσιογράφους του τα όρια έχουν παραβιαστεί.

Ο Μακαρθισμός του Θεάματος – και η φούσκα που δεν διαρκεί
Η συμπεριφορά μιας μερίδας δημοσιογράφων θυμίζει εμφανώς μακαρθισμό. Ο γερουσιαστής Μακάρθυ, σε ένα στυλ Ρίκκου, "έριχνε" μέσω των ΜΜΕ διάφορες μορφές κατηγοριών και έστηνε δημόσιες δίκες. Έμοιαζε με ένα παλιομοδίτικο θέατρο για κυνήγι μαγισσών – αλλά ουσιαστικά ο μακαρθισμός έπαιζε και με το σε άνοδο τότε σκηνικό της κοινωνίας του θεάματος. Δίκαζε και καταδίκαζε ανθρώπους, όπως ο Ρίκκος και ο Μιχαηλίδης κρυμμένη πίσω από την δήθεν αναζήτηση σκανδάλων - τότε των κομμουνιστών που υπονόμευσαν υποτίθεται τις ΗΠΑ, τώρα «σκανδάλων» για να μετατοπιστεί η έμφαση από τα σκάνδαλα της κυβέρνησης και τα ουσιώδη σκάνδαλα των τραπεζών που έριξαν την χώρα στην κρίση. Αλλά, βέβαια τα σενάρια των ανακρίσεων του υποκόσμου δεν εφαρμόζονται στην ελίτ – δεν θα συλληφθεί ο Καρυδάς για να εκβιαστεί να μαρτυρήσει εναντίον του Ηλιάδη ή του Πατσαλίδη.


Όμως το θέαμα είναι αχόρταγο – και άτσαλους κομπλεξικούς όπως τον Μακάρθυ τους μασάει για πρόγευμα. Αρκούσε ένας έντιμος γνωστός δημοσιογράφος στο ραδιόφωνο να θέσει μπροστά στον Μακάρθυ τα απαγορευμένα ερωτήματα και ο γερουσιαστής κατέρρευσε. Ανάλογα μπορεί να πάθει και ο Ρίκκος.  Βρέθηκε, ήδη, μια δικαστής στην Πάφο να βάλει όριο στο παιχνίδι των θεαμάτων. Η κυπριακή δικαιοσύνη είναι πια στο τραπέζι. Φαίνεται να την εκβιάζουν με προσβάσεις στα ΜΜΕ. Αλλά είναι αμφίβολο πόσο θα διαρκέσει το θέαμα της σκανδαλολογίας για μετατόπιση. Όπως και στις ΗΠΑ, σε κάποια φάση θα αρχίσει να εμφανίζεται το ειρωνικό χαμόγελο και μετά το τρανταχτό γέλιο για αυτήν την κατάντια. Και τότε βέβαια και στην Νομική Υπηρεσία που θα πρέπει να καθαριστούν σαν στάβλοι του Αυγεία. Για αυτό όσοι ζουν μέσα στη φούσκα, ας θυμούνται το αναπόφευκτο τέλος.


Αυτό που προσπαθεί να συγκαλύψει ο βομβαρδισμός με ασύνδετες πληροφορίες στο θέαμα της σκανδαλοθηρίας
«Όλα αυτά, με πρώτο τη διάσωση των τραπεζών, έγιναν για να διορθωθούν τάχατες οι στρεβλώσεις του παρελθόντος. Μάλιστα, στον βωμό της διάσωσης των τραπεζών έγιναν και κάμποσα ευτράπελα, με τους διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας και διάφορους «ειδικούς συμβούλους» που τους φόρτωσαν χρυσάφι για να «κάνουν παιχνίδι», κυρίως κομματικό. Με αυτά τα δεδομένα πού καταλήγουμε; Για να ανταποκριθούμε τώρα στα χρέη που κάναμε προς τις τράπεζες προ της κρίσης, θα πρέπει να τους δώσουμε τα σπίτια μας. Η μαγκιά όμως είναι ότι θα τα πάρουν σε τιμές που θα καθορίσουν οι ίδιες για να μην ξοφλήσουμε και να μας έχουν στο υποζύγιο για πάντα. Πλανάστε δε πλάνην οικτράν, όσοι έχετε την εντύπωση ότι για όλο αυτό το κόλπο γκρόσο, θα φροντίσει η δικαιοσύνη να πληρώσουν οι αυτουργοί. Όχι φίλτατοι, οι αυτουργοί, οι μύστες της διαπλοκής, θα ζουν και θα βασιλεύουν όπως πάντα σε αυτό τον τόπο και θα φροντίσουν και για τα θεάματα στην αρένα. Θα την πληρώσουν μερικές βέργες λερωμένες, που έβαλαν το δάκτυλο βαθιά στο γλυκό..» http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=191553

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου