14 Δεκ 2014

Η σκανδαλολογία ως στρατηγική του πλέγματος εξουσίας γύρω από τις Τράπεζες, τα ΜΜΕ και το νέο παρακράτος: το θέμα δεν είναι απλώς η μετατόπιση από τα δικά τους σκάνδαλα, αλλά και το άπλωμα των δικών τους δικτύων. Ένα τεκμήριο από το 2013 για το πώς ανασυντάχθηκε το κύκλωμα

[όταν η Γενική Εισαγγελία ταυτίζεται με τους εργολάβους και πουλά σκανδαλολογία μέσω των πρωτοσέλιδων «κάθε Σάββατο πρωί», τότε το θέμα είναι αλλού και μόνο οι θεατές σαπουνόπερας μπορούν να πιστεύουν το θέαμα που τους σερβίρουν τα πρωτοσέλιδα]


«..θα πρέπει να δείξουμε και να ξεσκεπάσουμε, ακόμη και αν είναι κρυμμένες, όλες τις σχέσεις της πολιτικής εξουσίας οι οποίες ελέγχουν στην πραγματικότητα το κοινωνικό σώμα και το καταπιέζουν ή το καταστέλλουν…Νομίζω ότι το αληθινό πολιτικό καθήκον σε μια κοινωνία  τη δική μας είναι να ασκήσουμε κριτική στην λειτουργία των θεσμών που μοιάζουν να είναι ουδέτεροι και ανεξάρτητοι, να τους ασκήσουμε κριτική και να τους προσβάλουμε με τέτοιο τρόπο ώστε η πολιτική βία, η οποία πάντα ασκούνταν συγκαλυμμένα μέσω αυτών, να αποκαλυφθεί..»
Μ. Φουκώ

Οι απαραίτητες ερωτήσεις μπροστά στα κατασκευασμένα θεάματα
Όταν βρίσκεται κάποιος μπροστά σε μια επέλαση, ουσιαστικά, σκανδαλοθηρίας που απλώνεται από τη διόγκωση της σημασίας ενός απειλητικού sms μέχρι την ξεκάθαρα ύποπτη ταύτιση των κρατικών μηχανισμών με τους κατ' εξοχήν ύποπτους ή ένοχους αδικημάτων, αλλά και των εξίσου ύποπτων πρωτοσέλιδων ΜΜΕ με τους  δημιουργούς των σκανδάλων, τότε υπάρχουν δυο ουσιώδη ερωτήματα τα οποία πρέπει να τίθενται:
  1. Ποιός μιλά; Δηλαδή ποιός αρθρώνει το λόγο για την σκανδαλοθηρία; Είναι [ο υπουργός, ο βοηθός γενικός εισαγγελέας, τα συγκεκριμένα ΜΜΕ] άτομα ή μηχανισμοί τους οποίους μπορεί να εμπιστευθεί κάποιος; Ή μήπως είναι ακριβώς φορείς εξουσίας, οι οποίοι έχουν κάθε συμφέρον να εστιάζουν σε ένα απόσπασμα ή μια λεπτομέρεια για προωθήσουν άλλα συμφέροντα;
  2. Ποιά ακριβώς είναι τα τεκμήρια που προβάλλονται και τι αποσιωπάται;
Στην περίπτωση της εστίασης στην Πάφο, οι εμπλεκόμενοι οι οποίοι προσπαθούν να αναδείξουν το θέμα είναι σαφώς ύποπτοι – η κυβέρνηση ολόκληρη θέλει να αλλάξει έμφαση από τα δικά της σκάνδαλα, ο υπουργός εσωτερικών έχει μια ατζέντα ελέγχου των δήμων και άρα προωθεί μια λασπολογία ευρύτερα, ενώ ο βοηθός γενικός εισαγγελέας είναι σαφώς ένα άτομο με πολιτικά και άλλα συμφέροντα τα οποία καθοδηγούν τις κινήσεις οι οποίες εμφανώς ευνοούν κάποιους. Τα δε ΜΜΕ τα οποία απλόχερα προσφέρουν κάλυψη στους ψιθύρους που μεταβάλλονται σε δίκες μέσω πρωτοσέλιδων είναι βαθιά εμπλεκόμενοι στη διαπλοκή – και στη συγκάλυψη των τραπεζιτικών σκανδάλων, αλλά και στα συμφέροντα που έχουν μαζί τους.

Τα ερωτήματα λ.χ. τα οποία λογοκρίνονται στην περίπτωση της Πάφου είναι τόσο κραυγαλέα που μόνο σαν κωμική σειρά μπορεί να γίνει κατανοητή η λογοκρισία τους:
1.Αυτό που υποτίθεται είναι ένα σκάνδαλο υπερτίμησης από εργολάβους, βασίζεται στην μαρτυρία ενός εργολάβου που θέλει 7 εκατομμύρια επιπρόσθετα – και αυτό τον κύριο τον νομιμοποιεί η Νομική Υπηρεσία και του προσφέρει ουσιαστικά την ευκαιρία να υποχρεώσει τους πολίτες της Πάφου να πληρώσουν περισσότερα. Και όμως, με εξαίρεση μερικά σχόλια, το θέμα πέρασε τα μαλακά. Στα μαλακά πέρασε και το γεγονός ότι ο άλλος εργολάβος ο οποίος κατονομάστηκε, ο κ. Δρακόπουλος, όχι μόνο δεν συνελήφθη, αλλά χρησιμοποιείται από την εισαγγελία για να εκβιάζονται δηλώσεις εκ μέρους του και να κατασκευάζονται θεάματα. Η λογική ερώτηση γιατί δεν συλλαμβάνονται οι εργολάβοι, έχει αποκλειστεί από το κύκλωμα.
2. Ο εμφανής τρόπος με τον οποίο εκβιάζονται και εξαγοράζονται «μαρτυρίες», αν δεν ήταν τόσο συγκεκαλυμμένος από τα δήθεν ανεξάρτητα ΜΜΕ και από την Νομική Υπηρεσία, θα έπρεπε να ήταν θέμα για δικαστική διερεύνηση – ο τρόπος που απαλλάσσεται ή εκβιάζεται ο Δρακόπουλος και η σιωπή των ΜΜΕ είναι ένα ζητούμενο. Ο τρόπος που εκβιάστηκε ο Βέργας, ήταν σκανδαλώδης – το απόγευμα η γυναίκα του ήταν ύποπτη για σύλληψη και διέρρεαν παντού πληροφορίες για την επιταγή του Δρακόπουλου, και ξαφνικά, μετά την υποχώρηση του τέως δημάρχου στον εκβιασμό, αφέθηκε ελεύθερη και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Το ότι τελικά τώρα φαίνεται [ ή έτσι λένε] ότι ο Βέργας ταυτίζεται με το κύκλωμα της εξουσίας των Ερωτοκρίτου-Χάσικου ενάντια σε όσους τον κατηγορούσαν γίνεται αποδεκτό, χωρίς καν να τίθεται το αυτονόητο ερώτημα ότι έχει εμφανώς προσωπικά και ιδιωτικά συμφέροντα να κατηγορεί τους συγκεκριμένους. Τα ΜΜΕ δικάζουν και το μπλοκ Χάσικου-Ρίκκου-Βέργα φαντάζει αόρατο.

Η εξουσία κατασκευάζει θεάματα σκανδάλων ως μηχανισμός άμυνας και διάχυσης:
με τον ίδιο τρόπο προωθήθηκε ο νεοφιλελευθερισμός της Θάτσερ τη δεκαετία του 1970, και με τον ίδιο τρόπο προσπάθησε η κυπριακή εξουσία να αποφύγει την οργή των πολιτών το 2013 – αφού έζησε την ανεξέλικτη, από την ίδια, στιγμή του Μάρτη του 2013
Το ότι η εξουσία κατασκευάζει τέτοια θεάματα δεν είναι πρωτοφανές. Αντίθετα, σε στιγμές κρίσης η εξουσία [γενικά και όχι μόνο στην Κύπρο] προσπαθεί να στρέψει την προσοχή σε ασήμαντα ζητήματα [το απειλητικό sms] ή σε ζητήματα μέσω των οποίων θα αποικήσει πρόσβαση σε θεσμούς που δεν ελέγχει – όπως είναι οι δήμοι, ο δήμος Πάφου κοκ.  Μια ανάλογη έρευνα λ.χ. έγινε από τη σχολή Πολιτισμικών Μελετών του Birmingham την δεκαετία του 1970 με τίτλο Policing the crisis.

Για να κατανοηθεί το πλέγμα των σχέσεων στην κυπριακή περίπτωση, αξίζει να γίνει μια ιστορική υπενθύμιση για το πώς τα απομεινάρια της τραπεζιτικής εξουσίας, μαζί βέβαια με τα ξένα κεφάλαια που αναλάμβαναν, πια, τις τοπικές τράπεζες, εξαπέλυσαν μέσω των εφημερίδων τον Σεπτέμβριο του 2013 μια εκστρατεία ενάντια στον έλεγχο για τα υποψήφια μέλη των ΔΣ. Εκείνη η εκστρατεία είχε ακριβώς ως στόχο να λογοκρίνει τις αναφορές στη διαπλοκή. Και συμμετείχαν σαν σε παιδική παρέλαση όλοι, όσοι σήμερα καμώνονται ότι ενδιαφέρονται για έρευνες κλπ.  Το αόρατο χέρι της αόρατης ελίτ έκανε θαύματα στην παραπλάνηση, όπως φαίνεται πιο κάτω. Και Φιλελεύθερος και Πολίτης συνεργάστηκαν άψογα. Και σε λίγο μπήκε και ο Ρίκκος, πρόθυμος, στις υπηρεσίες. Πίσω από την επίθεση εκείνη που κατασκεύαζε σκάνδαλα [με πιο χαρακτηριστικό τις δήθεν κάμερες στην Κεντρική] ήταν ένα πραγματικό σκάνδαλο: όταν τα δικηγορικά γραφεία, συμπεριλαμβανόμενου αυτού της οικογένειας του προέδρου, έχουν πελάτες (λ.χ. μεγαλομετόχους τραπεζών) οι οποίοι ακριβοπληρώνουν και ταυτόχρονα οι πολιτικοί ιδιοκτήτες των γραφείων αποφασίζουν για το ποιοί θα διοριστούν στο ΔΣ της τράπεζας, τότε αυτό που μπορεί να ονομαστεί «μίζες» είναι εκεί. Είναι το κοστολόγιο των δικηγορικών γραφείων - και αυτό βέβαια το ξέρουν και οι πολιτικοί, αλλά και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας ως επαγγελματίας δικηγόρος . Αλλά αυτά δεν είναι για τα πρωτοσέλιδα. Άλλωστε, μόλις το άγγιξε ο Ν. Παπαδόπουλος το προεδρικό έτρεξε να ανοίξει θέμα με την Γιωρκάτζη την οποία το ίδιο διόρισε. Και μόλις αυτό το σκάνδαλο διαπλοκής των δικηγορικών γραφείων επανεμφανίστηκε με την Ryanair, το υπόγειο κύκλωμα των δήθεν ανεξάρτητων ΜΜΕ και της νομικής υπηρεσίας, έριξε "Πάφο".

Ας δούμε, λοιπόν, το ιστορικό σημείο που το κύκλωμα άρχισε να απαιτεί λογοκρισία και διορισμό όποιων ήθελαν αυτοί που πληρώνουν.

Σεπτέμβριος 2013:
όταν η εξουσία, τα ΜΜΕ και η πολιτικό-οικονομική ελίτ απαιτούσε να μην γίνει έρευνα για διαπλοκή – και το έλεγε χωρίς ντροπή στα πρωτοσέλιδα
…το νομοσχέδιο ρυθμίζει σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια την ποιότητα των προσώπων που πραγματικά διευθύνουν τα πιστωτικά ιδρύματα, εισάγει ρυθμίσεις για την εταιρική διακυβέρνηση των πιστωτικών ιδρυμάτων καθώς και για πολιτικές σε ότι αφορά τις αποδοχές των ανώτατων διοικητικών στελεχών τους.»
«Αυστηρότερα κριτήρια για τα ΔΣ των τραπεζών, Φιλελεύθερος, σελ. 9, 12/12/2014

Η κατάθεση του νομοσχεδίου για αυστηρότερα κριτήρια για τα ΔΣ μόνο σαν κωμωδία στο κυπριακό θίασο του θεάματος μπορεί να νοηθεί. Ακριβώς δίπλα, από την συγκεκριμένη αναφορά λ.χ. υπάρχει κείμενο με το οποίο ο Τζ. Χούρικαν διαβεβαιώνει ότι η Τρ. Κύπρου «προχωρεί μπροστά». Ο κ. Χούρικαν παραιτήθηκε λόγω του σκανδάλου Λίμπορ στην Ευρώπη και προσλήφθηκε εδώ κάτω, με την στηριξη της κυβέρνησης, που εισηγείται τώρα το εν λόγω νομοσχέδιο και με την ενθουσιώδη στήριξη, και συγκάλυψη, των ΜΜΕ. Πρόσφατα, ακόμα δυο άτομα με ύποπτο παρελθόν εντάχθηκαν στη διοικητική ομάδα της Τράπεζας – ο κ. Άκερμαν και ο ντόπιος κ. Πατσαλίδης, ο οποίος είναι ύποπτος για διαγραφή στοιχείων [ήμεηλς] για τα σκάνδαλα των τραπεζών – όπως εκείνο της αγοράς ελληνικών ομολόγων το 2009-10. Σε αυτό το πλαίσιο, τα νομοσχέδια της κυβέρνησης είναι απλώς επιφανειακές μορφές συγκάλυψης. Το γεγονός ότι στην Ελληνική Τράπεζα διορίστηκε επικεφαλής μια κυρία, με μόνο κριτήριο το ότι ήταν γνωστή/φίλη/συμμαθήτρια/σύμβουλος κλπ του υπουργού οικονομικών δείχνει το μέγεθος της διαπλοκής. Το κυπριακό τραπεζιτικό κατεστημένο μπορεί να έπαθε σοκ, μπορεί το τοπικό τραπεζιτικό κεφάλαιο να υπέστη μια ιστορική ήττα, αλλά οι μηχανισμοί διαπλοκής και under the table διαδικασιών μάλλον έμειναν οι ίδιες.

Το γεγονός ότι ο τραπεζιτικός τομέας [τουλάχιστον των ιδιωτικών τραπεζών – της Κύπρου και της Ελληνικής] διατηρούν τα σύνδρομα του παρελθόντος, δεν είναι άσχετο με τη διαπλοκή τους με τα 6-7 άτομα/οικογένειες που ελέγχουν τα κυπριακά ΜΜΕ. Αξίζει να γίνει μια υπενθύμιση εδώ για το πώς κάλυψαν ο Φιλελεύθερος και ο Πολίτης την προσπάθεια του τέως διοικητή της Κεντρικής του κ. Δημητριάδη να εφαρμόσει τους κανονισμούς για διερεύνηση των υποψήφιων για το ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου το Σεπτέμβριο του 2013.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2013 ο Φιλελεύθερος είχε τον εξής πρωτοσέλιδο τίτλο:
«Παράταση για Τράπεζα Κύπρου. Διαβιβάζονται επιστολές στους δυο σύμβουλους της από την Κεντρική.»
Μέχρι εδώ, ο τόνος είναι κάπως πληροφοριακός. Την επομένη, όμως, αρχίζει το εμπόλεμο κλίμα:
«Έξι στο στόχαστρο του διοικητή. Ο Δημητριάδης αμφισβητεί τρεις ρώσους και τρεις κύπριους.»
Ο Φιλελεύθερος, λοιπόν, δεν ζητά να μάθει γιατί αμφισβητούνται, αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων κλπ. Αλλά κτίζει ένα πολεμικό κλίμα και την επόμενη εξαπολύει μια επίθεση – κατά το «αλλού με τρώει και αλλού κνίθομαι». Ιδού λοιπόν:
«Προσβάλει και προκαλεί. Πόλεμο κατά των κυπριακών ΜΜΕ σχεδιάζει η Κεντρική». Η απότομη αλλαγή εστίασης είναι φαινομενικά αστεία – το πρωτοσέλιδο αναφέρεται σε ένα σημείωμα υπάλληλου της Κεντρικής για την κάλυψη των ΜΜΕ. Άσχετο με το θέμα των ημερών – και φυσικά δεν το έγραψε ο Δημητριάδης. Αλλά ο τόνος του πρωτοσέλιδου έχει ως στόχο να παραπέμψει στο Δημητριάδη ότι «προκαλεί και προσβάλει». Η παραπομπή, βέβαια, είναι για τους σύμβουλους. Ακριβώς πάνω από τον σουρρεαλιστικό τίτλο για ένα άσχετο σημείωμα , υπάρχει μια ομοβροντία που πλαισιώνει την επίθεση – με τους ακόλουθους τίτλους:
«Υποβόσκει κρίση και μέσα στην Κεντρική» [εννοείται από αυτούς που πήραν αύξηση από 1,700 ευρώ σε 30,000],
«Πέρασαν 4 Συμβούλους από Ανάκριση» [εδώ ακόμα και ο έλεγχος θεωρείται ύποπτος – η πρώτη πρόταση ξεκινά με το «Από «ιερή εξέταση» πέρασαν χθες οι τέσσερις από τους έξι..»
«Φωνάζουν τα κόμματα» [πλην του ΑΚΕΛ, βεβαίως που δεν φαίνεται να περιλαμβάνεται στην αναφορά για «τα κόμματα»]
«Έξαλλοι και οι επιχειρηματίες» [και έτσι έδεσε το πακέτο – όλη η ελίτ, σύμφωνα με τον Φιλελεύθερο, δεν θέλει έλεγχο για τα ΔΣ – κοινώς να μπουν οι «δικοί μας»]
Αν απορήσει κανείς για την υστερία [που είναι τυπική για το πώς η εφημερίδα κατασκευάζει εκβιασμούς πρωτοσέλιδα] υπήρχε και ένα κερασάκι στην τούρτα – όπως αποκαλύφθηκε από την Καθημερινή, ένας από τα άτομα τα οποία θα υποβάλλονταν σε διερεύνηση, ήταν συγγενής μεγάλο-δημοσιογράφου στο οικονομικό του Φιλελευθέρου, και ο αντιπρόσωπος του.. αρχιεπισκόπου. Και την ίδια μέρα, μας ανακοίνωνε στο κάτω μέρος ότι «Φιλελεύθερος και Μέγα ενώνουν δυνάμεις». Ιδού, λοιπόν, η διαπλοκή πρωτοσέλιδα.
Την επομένη, ο Φιλελεύθερος ανακοινώνει ότι ο Αναστασιάδης, του οποίου προφανώς η κυβέρνηση ήταν πίσω από την υστερία, θα πάει στο Ανώτατο – δηλαδή θα χρησιμοποιήσει την Νομική Υπηρεσία για να εκβιάσει τον διοικητή της Κεντρικής να αποδέχεται τις διαπλοκές που συμφέρουν – σε έκδοτες, αρχιεπισκοπή, μεγάλο-δημοσιογράφους κοκ.
«Στο Ανώτατο για τον διοικητή»

Ο Πολίτης στην αρχή κράτησε κάποιες αποστάσεις, αλλά μετά πειθήνια ακολούθησε την γραμμή της κατασκευασμένης υστερίας – και φυσικά τα κατάπιε όλα.
Στις 18 Σεπτεμβρίου ευθυγραμμίστηκε με το κλίμα του υπόλοιπου κατεστημένου με τίτλο: «Τελειώνετε, επιτέλους, κύριε διοικητά!» [Όχι αποφασίστε, αλλά τελειώνετε, διότι ως γνωστό όταν η ελίτ θέλει κάτι,  τα πρωτοσέλιδα απαιτούν να συμμορφώνονται όλοι – ανεξαρτήτως σύγκρουσης συμφερόντων]. Ήξερε, φυσικά, ο Πολίτης για την σύγκρουση συμφερόντων – αλλά φυσικά εδώ ήταν μαζί με τον αρχιεπίσκοπο, και τους «επιχειρηματίες» [οποίοι και αν ήταν αυτοί»]. Άλλωστε είχε προβάλει διθυραμβικά τον Μάιο του 2009 τον Βγενόπουλο.

Και φυσικά την επομένη, ο Πολίτης ολοκλήρωσε την ταύτιση με την προβολή του Αναστασιάδη που θα πήγαινε στο Ανώτατο για τον Δημητριάδη.


Μια χαρούμενη οικογένεια είναι τα ΜΜΕ μας: Όταν απαιτούσαν, στις 18/9/2014, σε ομοφωνία, λες και ο εκδότης είναι ο ίδιος, να μην γίνει έλεγχος για σύγκρουση συμφερόντων –




…[το] πραγματικό σκάνδαλο: όταν τα δικηγορικά γραφεία, συμπεριλαμβανόμενου αυτού της οικογένειας του προέδρου, έχουν πελάτες (λ.χ. μεγαλομετόχους τραπεζών) οι οποίοι ακριβοπληρώνουν και ταυτόχρονα οι πολιτικοί ιδιοκτήτες των γραφείων αποφασίζουν για το ποιοί θα διοριστούν στο ΔΣ της τράπεζας, τότε αυτό που μπορεί να ονομαστεί «μίζες» είναι εκεί. Είναι το κοστολόγιο των δικηγορικών γραφείων - και αυτό βέβαια το ξέρουν και οι πολιτικοί, αλλά και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας ως επαγγελματίας δικηγόρος . Αλλά αυτά δεν είναι για τα πρωτοσέλιδα. Άλλωστε, μόλις το άγγιξε ο Ν. Παπαδόπουλος το προεδρικό έτρεξε να ανοίξει θέμα με την Γιωρκάτζη την οποία το ίδιο διόρισε. Και μόλις αυτό το σκάνδαλο διαπλοκής των δικηγορικών γραφείων επανεμφανίστηκε με την Ryanair, το υπόγειο κύκλωμα των δήθεν ανεξάρτητων ΜΜΕ και της νομικής υπηρεσίας, έριξε "Πάφο".


Και φυσικά ήθελαν εκπρόσωπο στο ΔΣ της Τρ. Κύπρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου