21 Δεκ 2014

Το ανατολικό σύνορο: η Ρωσία δεν είναι στο 1998, ενώ γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε μαλακό θέμα το ουκρανικό – από το αεροδρόμιο του Ντονεσκ μέχρι την ανακάλυψη των νεοναζί από το BBC




Η αντιπαράθεση της Δύσης με την Ρωσία πέρασε από δυο φάσεις την περασμένη βδομάδα – από την μια είχαμε κλιμάκωση του οικονομικού πολέμου, η οποία εκφράστηκε με την περαιτέρω πτώση του ρουβλίου που μεταφράστηκε στη Δύση σαν «μέρες 98». Θύμιζε, όμως, περισσότερο τις προσπάθειες αποσταθεροποίησης της Αργεντινής πρόσφατα. Η άλλη εξέλιξη αφορούσε κινήσεις εξομάλυνσης γύρω από τον Ουκρανία – με κινήσεις μάλιστα από την Δύση προς το Κίεβο για να μαζέψει τους ακροδεξιούς. Στο εσωτερικό της Ουκρανίας φαίνεται ότι η αντιπολίτευση στις ανατολικές και νότιες περιοχές κινείται και η ίδια σε ένα είδος ανταρτοπόλεμου ενάντια στους ακροδεξιούς που λειτουργούν σαν κατοχικές δυνάμεις.

Η πτώση του ρουβλίου σαν μέρος του «πόλεμου με άλλα μέσα» αλλά η Ρωσία δεν είναι η ίδια με το 1998 – και πως το ουκρανικό έφτιαξε και τις συναισθηματικές άμυνες
Η πτώση του ρουβλίου έχει βέβαια και πρακτικές αιτίες – όπως η ανάγκη ρωσικών εταιρειών να ξεπληρώσουν σε δυτικό νόμισμα υποχρεώσεις τους μέσα στον Δεκέμβριο. Σε αυτό το πλαίσιο, όπως παρατηρήθηκε, η πτώση θα μπορούσε να θεωρηθεί αναμενόμενη στα δεδομένα πλαίσια – και ότι από τον Ιανουάριο θα υπάρχει ανάκαμψη. Όμως, τα «δεδομένα πλαίσια» είναι ο εμφανής πόλεμος των δυτικών εναντίον ρωσικών συμφερόντων μέσα από τις κυρώσεις, αλλά και ο κατακλυσμός της αγοράς με πετρέλαιο το οποίο ρίχνει την τιμή και άρα μειώνει τα έσοδα της Ρωσίας. Ο παραλληρισμος ωστόσο με το 1998 είναι εν μέρει και προβολή δυτικών επιθυμιών. Σε εκείνη την συγκυρία η κρίση απλά αποκάλυψε αυτό που υπήρχε διάχυτα στην κοινωνία – μια οργισμένη αντίδραση εναντίον του καθεστώτος Γέλτσιν. Γίνονται τότε απεργίες, διαδηλώσεις και ήταν σαφής η κρίση νομιμοποίησης της κυβέρνησης – άλλωστε η επανεκλογή Γέλτσιν το 1996 ήταν σαφές ότι έγινε με καλπονοθεία. Το κλίμα σήμερα είναι σαφώς διαφορετικό. Ο ρόλος του κράτους κατ’ αρχήν είναι ενισχυμένος αντί αποδυναμωμένος όπως την πριν το 1998 κατάσταση όπου δεν πληρώνονταν συντάξεις λ.χ. για να τηρηθούν λογιστικά δημόσιο-οικονομικά όρια. Αντίθετα, η Ρωσία του σήμερα είναι σαφές ότι εστιάζει στο Δημόσιο σαν χώρο στήριξης της κοινωνίας σε μια αντιπαραθεση με την Δύση. Και αυτή η αντιπαράθεση η οποία ίσως να ήταν και αναπόφευκτη στο σημερινό καθεστώς πολύ-πολικότητας στο παγκόσμιο σύστημα, μεταφράστηκε έντονα σαν επίθεση εναντίον της Ρωσίας με την ουκρανική κρίση. Σε αυτό το πλαίσιο, αν το συριακό ανέδειξε την Ρωσία σαν παγκόσμια δύναμη με  δυνατότητες παρέμβασης και προστασίας σύμμαχων, το ουκρανικό εκτός από την ευκαιρία για επανάκτηση της Κριμαίας [και άρα έλεγχο της Μαύρης θάλασσας], συσπείρωσε την ρωσική κοινωνία [από την δεξιά των εθνικιστών μέχρι την κομμουνιστική αριστερά] στην αλληλέγγυοι με τους εξεγερμένους των Λαϊκών Δημοκρατιών αλλά και άλλων περιοχών. Έτσι, η κρίση αποσταθεροποίησης των σχέσεων Ευρώπης-Ρωσίας [αν το δει κάποιος από την οπτική των αμερικανικών στόχων] ή και της προσπάθειας υπονόμευσης της ευρύτερης ευρωασιατικης ένωσης που ανακοινώθηκε, λειτούργησε σε αυτό το πλαίσιο σαν δυναμική και μηχανισμός συσπείρωσης και ενίσχυσης της νομιμότητας του Πούτιν.

Στην ίδια την Ρωσία σαφώς το κλίμα δεν είναι ανάλογο του 1998. Η θέση του Πούτιν ότι η κρίση είναι εξωτερική είναι γενικά αποδεκτή – και η διαβεβαίωση του ότι και δύσκολη να είναι η κατάσταση θα ξεπεραστεί σε δυο χρόνια, έχει μια βάση με δεδομένα τα ανοίγματα της Ρωσίας. Η έμφαση στην Ασία κατά κύριο λόγο – αλλά και την Λατινική Αμερική [εξού και η ανάγκη των ΗΠΑ να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με την Κούβα που είναι σύμβολο για τις αριστερές κυβερνήσεις της περιοχής] ανοίγει σαφώς νέα πλαίσια για την ρωσική οικονομία. Ήδη τον τελευταίο καιρό η Ρωσία άρχισε να διευρύνει και τις πωλήσεις στρατιωτικού υλικού, πυρηνικής ενέργειας κλπ – διευρύνοντας την εξαγωγική έμφαση.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η σύνδεση και με την Τουρκία αποκτά νέα δυναμική. Η Τουρκία αναδεικνύεται με την πολιτική του Ερτογαν ουσιαστικά σε αντίβαρο της Σαουδικής Αραβίας στην Μέση Ανατολή. Δεν είναι βέβαια η μόνη αλλά στο αραβικό σουννιτικό κόσμο είναι σαφώς το εναλλακτικό μετριοπαθές ισλαμικό μοντέλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε σύγκριση με τα καθεστώτα των Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας. Άρα η σχέση της Ρωσίας με την Τουρκία έχει και γεωγραφική [όσον αφορά στον νέο αγωγό φυσικού αερίου προς την νότια Ευρώπη] αλλά και γεωπολιτική διάσταση. Στο ρευστό τοπίο της ανατολικής Μεσόγειου η Ρωσία είναι παρούσα με ένα πολλαπλό δίκτυο: αγωγοί στην Τουρκία, στρατιωτικές βάσεις στην Συρία, τράπεζες στην Κύπρο.

Ένας οικονομικός πόλεμος την εποχή των παγκοσμιοποιημένων αγορών δεν είναι εύκολο να ελεχθεί και να μείνει μόνο στην περιοχή του «αντίπαλου». Η Ουκρανία και οι προσπάθειες αποκλιμάκωσης


Το meltdown του ρουβλίου, αλλά και της τιμής του πετρελαίου, ωστόσο, δεν επηρεάζει μόνο την Ρωσία – ήδη τα δυτικά χρηματιστήρια άρχισαν να ανησυχούν διότι η μείωση της ρωσικής κατανάλωσης θα επηρεάσει τις δυτικές εξαγωγές, ενώ η μείωση της τιμής του πετρελαίου θα επηρεάσει και τις τράπεζες και τα επενδυτικά ταμεία που έδιναν χρήματα στις εταιρείες ενέργειας. Σε αυτό το πλαίσιο, υπήρξε μια κίνηση αποκλιμάκωσης. Παρά το ότι λ.χ. ο Ομπάμα είχε υπογράψει ένα ψήφισμα του Κογκρέσου που ήθελε και άλλες κυρώσεις, φάθηκε σε ασάφεια το θέμα για μετρικές μέρες μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στο νομισματικό επίπεδο. Όμως, οι πιο έντονες κινήσεις γίνονταν ήδη από πριν στο Ουκρανικό. Ίσως η πιο θεαματική κίνηση να ήταν η χειραψία στο αεροδρόμιο του Ντόνεσκ. Το αεροδρόμιο είχε βρεθεί στο κέντρο της αντιπαράθεσης από την περασμένη άνοιξη – από εκεί εξαπέλυσε την επίθεση του το καθεστώς του Κιέβου για να ανακαταλάβει την περιοχή, και όταν τελικά ηττήθηκε και αναδιπλώθηκε, ο τελευταίος του θύλακας στην περιοχή, ήταν μερικά κτίρια στο αεροδρόμιο και το πυροβολικό το οποίο υπήρχε εκεί και βομβάρδιζε την πόλη. Τελικά επήλθε μια συμφωνία με αποκαλυπτική σημειολογία. Κατ’ αρχήν επιτράπηκε από τους αυτονομιστές, οι οποίοι πολιορκούν τις δυνάμεις του Κίεβου, να στείλουν 50 άτομα να αλλάξουν τους ένοπλους που είναι εκεί. Ανάμεσα σε αυτούς που αποχώρησαν ήταν και σκληροπυρηνικοί ακροδεξιοί, οι οποίοι λογικά θα ήταν πίσω από τους βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών. Η νέα φρουρά στο πολιορκημένο κτίριο είναι σαφέστατα διαφορετική. Σε μια τελετή ανακοίνωσης της συμφωνίας, έγινε μια συμβολική χειραψία με την υπόσχεση να σταματήσει ο «αδελφοκτόνος πόλεμος». Το σκηνικό προκάλεσε σοκ στους ακροδεξιούς του Κιέβου που προσπαθούσαν να το λογοκρίνουν. Αλλά ήταν εκφραστικό του νέου κλίματος με το οποίο ο Ποροσένκο προσπαθεί να προχωρήσει.

Όταν οι δυτικοί ανακαλύπτουν την τασιηνόπιτα: ο επικεφαλής της αστυνομίας του Κιέβου έχει φιλοναζιστικό παρελθόν [ίσως και μέλλον] – και πως δεν το μαθαίνουν οι Ουκρανοί, κατά την με ένα χρόνο καθυστέρηση βρετανική δημοσιογραφία

Διότι οι ρωσικές θέσεις είναι σαφείς, αλλά και οι δυτικοί τώρα που έχουν εξασφαλίσει την εξάρτηση του Κιέβου αρχίζουν να θέτουν όρους και προϋποθέσεις, όχι απλώς για τα οικονομικά [σε εκείνο τον τομέα το Κίεβο εκλιπαρεί ανοικτά πια για να αποφύγει την «χρεοκοπία»] αλλά και πολιτικά.


Δυο συμπτώματα την περασμένη βδομάδα ήταν χαρακτηριστικά. Το πρώτο ήταν η ανακοίνωση από την επιτροπή της Βενετίας ότι το νομοσχέδιο για εκκαθαρίσεις που πέρασε η βουλή του Κίεβου υπό την πίεση των ακροδεξιών για εκκαθαρίσεις στην δημόσια υπηρεσία πρέπει να αλλάξει διότι δεν προστατεύει τα ατομικά , αλλά ούτε και αναγνωρίζει ένα καθεστώς δικαίου στην χώρα.
Guilt must be proven in each individual case, and cannot be presumed on the basis of merely belonging to a category of public offices,” the Commission warns.
Η δυσφορία στο Κίεβο ήταν βέβαια έντονη, αλλά τώρα πια το Κίεβο είναι ντε φάκτο αποικία. Το άλλο ενδιαφέρον σύμπτωμα ήταν μια ανταπόκριση – ανάλυση στο BBC  για τους ακροδεξιούς στην Ουκρανία. Το κείμενο ξεκινά με την δυτική αφήγηση ότι το επιχείρημα για ακροδεξιό πραξικόπημα είναι υπερβολές κλπ, και μετά όμως προχωρεί και καταγράφει το σκηνικό γνωστών ακροδεξιών [ιδιαίτερα των ταγμάτων ασφάλειας που δρούσαν στην ανατολική Ουκρανία] οι οποίοι όντως, παραδέχεται και το BBC, είναι νέο-ναζί [ και εδώ η ανταπόκριση είναι ενδιαφέρουσα στο τι λογοκρίνει – ενώ δεν αναφέρει ότι αυτά τα άτομα και σύμβολα ήταν στις εκδηλώσεις του Κιέβου για ανατροπή του Γιαννουκοβιτς, εστιάζει στην παρουσία τους τώρα]:

«Το τάγμα Αζώφ φαίνεται ότι έχει την στήριξη αρκετών κορυφαίων αξιωματούχων. Συγκροτήθηκε από την ακραία οργάνωση Πατριώτες της Ουκρανίας, η οποία θεωρεί τους εβραίους και άλλες μειονότητες «υπάνθρωπους» [sub-human] και υποστηρίζει μια λευκή, χριστιανική σταυροφορία εναντίον τους, διατηρεί 3 ναζιστικά σύμβολα…
Το Αζώφ είναι ένα από 50 τάγματα εθελοντών που πολεμούν στην ανατολή, και η πλειοψηφία τους δεν είναι ακραία, αλλά αυτό το τάγμα φαίνεται να έχει ιδιαίτερη στήριξη από αξιωματούχους:

  • Ο υπουργός εσωτερικών …και ο άμεσος υφιστάμενος του ..υποστήριξαν ενεργά την προεκλογική εκστρατεία του Andriy Biletsky  ο οποίος είναι διοικητής και στο Αζώφ και ηγετικό στέλεχος στην οργάνωση Πατριώτες της Ουκρανίας
  • Ο  Vadim Troyan ένας αξιωματικός στο τάγμα Αζώφ και της οργάνωσης Πατριώτες της Ουκρανίας διορίστηκε πρόσφατα επικεφαλής της αστυνομίας του Κιέβου
Ακολούθως το άρθρο-ανταπόκριση περιγράφει πως τα ουκρανικά ΜΜΕ συγκαλύπτουν το θέμα [δεν αναφέρουν το θέμα ή σε συνεντεύξεις αποφεύγουν να ρωτήσουν, ενώ και όταν ακόμα δημοσιευτεί κάτι αμέσως αφαιρείται]. Και καταλήγει κωμικοτραγικά για ένα ίδρυμα, όπως το βρετανικό κανάλι, που εθελοτυφλούσε για ένα ολόκληρο χρόνο για την δράση τέτοιων ομάδων:
«Και παρά το ότι η Ουκρανία σίγουρα δεν κυβερνιέται από φασίστες, εντούτοις οι ακροδεξιοί εξτρεμιστές φαίνεται να προοδεύουν και να απλώνουν την επιρροή τους με αλλα μέσα, όπως στην περίπτωση της αστυνομίας της Ουκρανίας.


Το ουκρανικό κοινό είναι απαράδεχτα κακά πληροφορημένο για αυτό. Το ερώτημα είναι γιατί δεν θέλει κάποιος να τους το πει;»


Αλλά φαίνεται ότι η Ουκρανική αντιφασιστική αντίσταση άρχισε να επανεμφανίζεται και στις περιοχές, όπου υπήρξε καταστολή πριν λίγους μήνες

Από αναφορά στο σάιντ «Αντιφασιστική καμπάνια»
«Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι οι ουκρανικές αρχές, τα φασιστικά τάγματα εφόδου και οι ιμπεριαλιστές πατρόνες τους δεν έχουν καταφέρει ακόμα να πετύχουν το στόχο της «αποκομμουνιστικοποίησης», παρά το πραξικόπημα του περσινού Φλεβάρη και την τρομοκρατία που ακολούθησε. Οι Λαϊκές Δημοκρατίες στη νοτιοανατολική Ουκρανία κρατούν ακόμα γερά· την ίδια στιγμή, φαίνεται ότι δυναμώνει και η αντίσταση στη δυτική Ουκρανία. Τις τελευταίες μόνο ημέρες είχαμε τρεις επιθέσεις: μια ανατίναξη ενός μνημείου του UPA στο Χάρκοβο (παραστρατιωτικού σώματος Ουκρανών εθνικιστών που συνεργάστηκαν με τους ναζί κατά το Β’ ΠΠ), μια ανατίναξη των γραφείων της «Αντιτρομοκρατικής Επιχείρησης» – του εύηχου δηλαδή ονόματος με το οποίο το Κίεβο αποκαλεί τον πόλεμο που έχει εξαπολύσει ενάντια στον αντιστεκόμενο λαό στα νοτιοανατολικά – στην Οδησσό, και έναν εμπρησμό των γραφείων του Δεξιού Τομέα στην πόλη Χερσόνα.»
http://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/2014/12/14/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%85%CE%B1%CE%BB%CE%AC/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου