30 Νοε 2014

Ferguson: το άγχος της μελλοντικής λευκής μειοψηφίας και οι δύσκολες ισορροπίες του συντηρητικού λόγου στις ΗΠΑ



Η αθώωση του αστυνομικού, ο οποίος σκότωσε τον νεαρό αφρο-αμερικανό στο Ferguson προκάλεσε ένα νέο γύρο έντασης με κινητοποιήσεις σε πολλές αμερικανικές πόλεις – και συγκρούσεις στο Μισούρι. Το γεγονός ότι ανάλογα επεισόδια συνεχίζουν να συμβαίνουν μπορεί να φαίνεται παράδοξο από τα έξω – αλλα είναι ίσως συμπτωματικό. Ήδη λ.χ. τις ίδιες μέρες με τις συγκρούσεις στο Ferguson δολοφονήθηκε ένας δωδεκάχρονος στο Κλήβελαντ γιατί κρατούσε ένα ψεύτικο όπλο. Το τί κάνει τους αστυνομικούς να πυροβολούν αποτελεί ένα σημείο διασταύρωσης δυο διαδικασιών - μιας κίνησης από το παρελθόν και μιας από το μέλλον. Η καχυποψία των Λεύκων αστυνομικών πάει πίσω στο ρατσισμό του παρελθόντος. Μια χώρα στην οποία η υπόγεια πολιτισμική κρίση, μεταφράζεται πια και σε μαζικές δολοφονίες ή στη βία στις εσωτερικές πόλεις, τα αντανακλαστικά του λευκού ρατσισμού εστιάζουν στους αφρό-αμερικανούς, ιδιαίτερα σε περιοχές, όπου οι αφρό-αμερικανοί είναι είτε μικρή μειοψηφία, είτε χωρίς δυναμική αντιπροσώπευση. Κάθε μαύρος είναι εν δυνάμει ύποπτος και σε μια χώρα όπου τα όπλα κυκλοφορούν εύκολα η βία και η καταστολή είναι κοντά.


Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση που πυροδοτεί το άγχος του λευκού ρατσισμού ο οποίος διαπλέκεται και με ταξική προκατάληψη: οι πληθυσμιακές προβλέψεις συνηγορούν στο ότι τις επόμενες δεκαετίες οι λευκοί θα είναι μειοψηφία στις ΗΠΑ – ο καθοριστικός παράγοντας σε αυτόν τον τομέα είναι η αύξηση των ισπανόφωνων.  Το πρόβλημα των Λεύκων συντηρητικών είναι πώς να αρθρώσουν την εναντίωση τους. Οι ρεπουμπλικάνοι είναι μεν το κόμμα τους, αλλα ταυτόχρονα οι ρεπουμπλικάνοι θέλουν ψήφους από τους ισπανόφωνους παίζοντας με την συντηρητικους στάση σε θέματα όπως λ.χ. η έκτρωση. Από την άλλη το μεγάλο κεφάλαιο το οποίο χρηματοδοτεί στις συντηρητικες εκστρατείες δεν είναι ενάντια στην φτηνή εργασία των μεταναστών. Σε αυτό το πλαίσιο οι μετατοπίσεις στην αμερικανικη κουλτουρα από την δεκαετία του 1960 έχουν δημιουργήσει ένα υπόστρωμα αντιπαραθέσεων που δεν μπορούν εύκολα να εκφραστούν αλλα κουβαλούν παλιές προκαταλήψεις και νέους φόβους. Το κίνημα του Τσαγιού λ.χ. το 2010 είχε μεν ένα είδος έμφασης ενάντια στην κρατική επέμβαση [που βόλευε το κεφάλαιο που την χρηματοδοτούσε] αλλά έχει και ένα αντί-Ομπάμα τόνο που κουβαλούσε υπόγεια τον παλιό ρατσισμό. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου