23 Νοε 2014

Ο Δρουσιώτης δεν τολμά να εξηγήσει το deal που έκανε για το συμβόλαιο της Κεντρικής [και την διαπλοκή στην οποία εμπλέκεται] και κάνει διαρροές;



Την Κυριακή ο Πολίτης, η εφημερίδα που τον φιλοξενούσε και τον προωθούσε, δεν είχε μια έστω εξήγηση από τον Δρουσιώτη για το σκάνδαλο του συμβολαίου της Γιωρκάτζη και την εμπλοκή του δημοσιογράφου σε θέματα που αφορούν πια ζητήματα διαπλοκής – ήδη τα υπονοούμενα κυκλοφορούν και για το συγκεκριμένο «συμβολαιο» και για άλλα.  Αντίθετα η εφημερίδα προσπάθησε να ξαναπουλήσει «αποκαλύψεις» με αναφορά σε εσωτερική έκθεση της Κεντρικής για το ότι η Λαϊκή είχε πρόβλημα από το 2009-10. Τότε έγινε έρευνα από την Κυπριακή  και την Ελληνική Κεντρική Τράπεζα, [και αυτό δημοσιοποιήθηκε από το 2013 στο ελληνικό περιοδικό Hot.Doc] για τον όμιλο Μορφών Εγνατίας - ενώ το σκάνδαλο της μετατροπής της Εγνατίας σε παράρτημα της Λαϊκής το 2011, εν μέσω ελληνικής κρίσης με έγκριση Ορφανίδη, αποκαλύφθηκε με κείμενο του Π. Τσαγγάρη από το 2012. Ο Πολίτης τότε, με τους δημοσιογράφους, που προσάρτησε το 2013 το προεδρικό, ήταν επίσης εμπλεκόμενος στην συγκάλυψη των τραπεζών.

Κρίση νομιμοποίησης ξανά: Η κυβερνητική εκστρατεία μετατόπισης γύρω από το συμβόλαιο της Γιωρκάτζη αντιμετωπίζεται με ειρωνεία και ερωτήσεις που δεν λογοκρίνονται πια
Το θέαμα όμως της προηγούμενης εβδομάδας αξίζει να καταγραφεί και σχολιαστεί – και γιατί η κυβερνητική μηχανή προπαγάνδας καταντά πια πληκτικά προβλέψιμη [μόλις αποκαλυφθεί γκάφα, αμέσως ρίχνουν «διαρροές» μετατόπισης για κάτι άλλο], αλλά και γιατί φαίνεται το κοινό να αντιδρά πια με ερωτήσεις αν όχι με σαρκαστική ειρωνεία. Ενδιαφέρον θέαμα όντως. Ξαφνικά, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, η κυβέρνηση είδε μια εκστρατεία που εξαπέλυσε κατά τα πρότυπα των δαιμονοποιήσεων και των μετατοπίσεων εστίασης του 2013, να μεν τζυλά.. Πρώτα ήταν ο σαρκασμός για την διαρροή του συμβολαίου της Γιωρκάτζη – όχι μόνο οι οπαδοί-σύμμαχοι της Γιωρκάτζη στο κυβερνητικό στρατόπεδο [Πολίτης] αλλά και το ευρύτερο κοινό έθεσε [έστω και μέσω ιντερνετ αρχικά] το αυτονόητο ερώτημα γιατί ο πρόεδρος δεν ήξερε τι υπέγραφε. Τέτοια περνούσαν απαρατήρητα το 2013. Μετά την αποκάλυψη ότι ο Δρουσιώτης διαπραγματευόταν για την Κυπριακή Δημοκρατία το συμβόλαιο με την Διοικήτρια της Κεντρικής, το θέμα δεν πέρασε πάλι με την σιωπηρή λογοκρισία του 2013. Έμεινε και το αιωρούμενο θέμα που είναι το έγγραφο με τις αλλαγές. Ο Δρουσιώτης ξαφνικά έπαθε φαρυγγίτιδα – ούτε λέξη ούτε ακρόαση ο καημένος. Μάλλον προσπάθησε να ενεργοποιήσει το συνηθισμένο κόλπο – τις διαρροές, τάχα μου, ανωνύμων πηγών. Και έτσι ξαφνικά εμφανίστηκε θέμα για τον ΕΛΑ στους New York Times. Κλασική κυβερνητική τακτική μετατόπισης. Όμως και πάλι το θέμα δεν πέρασε. Τέθηκε το αυτονόητο ερώτημα «ποιος την έγραψε» και άρα με τι γνώσεις. Σιωπή από το προεδρικό που οχυρώθηκε πίσω από την δικαιολογία ότι ανέλαβε μια ομάδα. Χωρίς ονόματα. Και όμως αυτά τα άτομα πληρώνονται από το δημόσιο. Όμως δυστυχώς για το προεδρικό, αυτήν την φορά άρχισαν και οι ερωτήσεις για το περιεχόμενο. Η προσπάθεια να ταυτιστεί λ.χ. ο Ορφανίδης με τον Χριστόφια ήταν από μόνη της κωμική – ανκαι άγγιζε έστω το γεγονός ότι ο ΕΛΑ [που ήταν το σημείο εστίασης τόσων και τόσων παραπλανήσεων] ξεκίνησε και διογκώθηκε επί δικής του εποπτείας. Αλλα και επί Σαρρή – αυτός όμως είναι μόνιμα προστατευόμενος από το κυβερνητικό επιτελείο. Προφανώς ξέρει πολλά για αυτούς. Αλλα το σημείο που τελικά φάνηκε να οδηγεί στον χλευασμό ήταν το συμπέρασμα ότι η τότε κυβέρνηση κρατικοποίησε την Λαϊκή γιατί είχε «ιδεολογικούς στόχους»!  Όταν κάποιος ήταν στην Κύπρο το 2012 και ισχυρίζεται ότι η τότε κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ επέλεξαν [αυτοί μόνοι τους σαν ιδεολογική πολιτική] να κρατικοποιήσουν την Λαϊκή, λέει χοντρά ψέματα. Και το ξέρει. Μόνο κάποιος που έχει μάθει πια στο ψέμα μπορεί να κατασκευάζει τέτοια θεάματα και να θεωρεί ότι δεν θα πιαστεί. Τότε η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ είχαν απέναντι τους μια πλειοψηφία στην κυβερνώσα Βουλή και ούτε καν περνούσε το δικό τους μέχρι και για μέλη του ΔΣ της Λαϊκής. Όταν το ΔΗΚΟ ήθελε να επιβάλει τον Φιλίππου λ.χ. τον επέβαλε. Και όλοι τότε θεωρούσαν σωστή και αρμόζουσα την «διάσωση της Λαϊκής».

Η αντίδραση ήταν χαρακτηριστική. Ο Α. Μιχαηλίδης του Φιλελευθερου από την πρώτη μέρα της διαρροής έθεσε σαρκαστικά το ζήτημα για «τις πολιτικές σκοπιμότητες» της έκθεσης. Την επομένη και ο Π. Χαραλάμπους του οικονομικού Φ, ο οποίος την προηγούμενη αναζητούσε κάποια θετικά στοιχεία στην έκθεση την επομένη ήταν εκφραστικός του κωμικού της όλης υπόθεσης:
«Πιο τρανό παράδειγμα των αγνώστων [;] συντακτών της έκθεσης, διότι περί ισχυρισμού πρόκειται, ότι το ΑΚΕΛ και ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας, όντως κομμουνιστές βρήκαν την ευκαιρία να κρατικοποιήσουν την Λαϊκή …Τέτοια σοβαρά πράγματα γράφει η προεδρική έκθεση που, υπενθυμίζω, κατά παράδοξο τρόπο βρέθηκε στην Νέα Υόρκη και μέσω των New York Times έκανε τον γύρο του κόσμου. Ρεζιλίκια.» [Έρευνα αγνώστου πατρός και μητρός», σελ. 9, 21/11/2014]
Ο πιθανός συγγραφέας της έκθεσης μαϊμού του προεδρικού: Γιατί σιωπά ένοχα ο Δρουσιώτης ενώ από το προεδρικό τον ρίχνουν έμμεσα στην αρένα σαν expendable;
Αν προσπαθήσει κάποιος να ανιχνεύσει από πού ήρθε η έκθεση, κατ’ αρχήν θα πρέπει να καταγραφεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν νοιώθει άνετα να το ομολογήσει. Υποψίες για εμπλοκή του κ. Ζένιου λ.χ. [με την έννοια του φιλοκυβερνητικού ακαδημαϊκού που προσφέρει υπηρεσίες – όπως στο ΔΣ της Κεντρικής] διαψεύστηκαν άμεσα με την δημόσια απόσταση που πήρε. Ανάλογα έπραξε και ο Α. Νεόφυτου που φάνηκε να πιάνει το κλίμα – και να μην θέλει να φορτωθεί η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος, το φιάσκο. Ανάλογα έκανε και για το συμβόλαιο της Γιωρκάτζη. Άρα μένει ο στενός κυβερνητικός κύκλος. Ο Χ. Γεωργιάδης προσπάθησε να υπερασπιστεί την έκθεση για τα στοιχεία της. Η ευρύτερη του στάση τον κάνει ύποπτο αλλά να έκανε συρραφή αποσπασμάτων είναι λίγο απίθανο από άποψη χρόνου. Οι άλλοι δυο ύποπτοι του κυβερνητικού επιτελείου είναι οι δημοσιογράφοι, Δ. Γεωργιάδης και Μ. Δρουσιώτης. Και οι δυο έχουν εμμονές, και οι δυο θα μπορούσαν να πουν τα ψέματα για το σκηνικό της άνοιξη του 2012. Όμως η προώθηση της έκθεσης είναι πιο πιθανό να έγινε από τον Δρουσιώτη αν εξακολουθήσουμε την δικαιολογία του προεδρικού αφού μόνο ο Δρουσιώτης εργοδοτικό εκεί για «έρευνα». Και άλλωστε το δικό του όνομα εμπλεκόταν στο σκάνδαλο του συμβολαίου της Γιωκράτζη και είναι λογικό να προσπάθησε να αλλάξει έμφαση-συζήτηση για να αποφύγει τις ευθύνες του.

Για όποιον παρακολουθεί την δουλειά του Δρουσιώτη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η τάση του να προσπαθεί να κατασκευάσει υστερίες ανάλογες αυτών που κατηγορούσε κάποτε πρέπει να είναι εμφανής. Ο δημοσιογράφος που αναλώθηκε λ.χ. μια περίοδο να φωνάζει ενάντια στην ρητορική της «περιρρέουσας» αναλώθηκε τώρα να φτιάχνει περιρρέουσες για άλλους. Και μάλλον προσλήφθηκε στο προεδρικό, για να κατασκευάζει ανάλογες εκστρατείες λάσπης ενάντια σε αντιπάλους της νυν κυβέρνησης. Γενικά ο Δρουσιώτης έχει την τάση να βάζει το κάρο πριν το άλογο στην «έρευνα» – να ξεκινά δηλαδή από κάτι που θέλει να προωθήσει και να αναζητά αποσπασματικά στοιχεία για να το «στηρίξει». Στην πορεία λογοκρίνει ότι δεν βολεύει, και κατασκευάζει ότι δεν υπάρχει. Και το ότι προσφέρει υπηρεσίες με στόχο την υπεράσπιση των τραπεζών, είναι πια τεκμηριωμένο μετά την αρθρογραφία του τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν ζητούσε να σταματήσει η δημόσια συζήτηση για τα σκάνδαλα των τραπεζών. Το αντίτιμο αυτών των υπηρεσιών είναι κάτι για το οποίο ο τέως δημοσιογράφος πρέπει να εξηγήσει. Στα υποτιθέμενα «συμπεράσματα» είναι επίσης εμφανής η προσπάθεια να αποφευχθεί η οποιαδήποτε αναφορά ότι το προεδρικό είχε ήξερε και είχε συμφωνήσει από πριν για το κούρεμα – οπότε όλα τα στοιχεία για την πληροφόρηση του Σαρρή και του Αναστασιάδη από τις αρχές Μαρτίου λογοκρίθηκαν, όπως λογοκρίθηκε και το γεγονός ότι ο τότε υπουργός οικονομικών είχε απόλυτη γνώση του θέματος του ΕΛΑ. Το κείμενο είναι ουσιαστικά μια ακόμα προσπάθεια συγκάλυψης της κυβέρνησης και για το κούρεμα.

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν, και από το κυβερνητικό στρατόπεδο φέρουν τον Δρουσιώτη να είναι όντως ο βασικός συγγραφέας – των κραυγαλέων αντιφάσεων στα συμπεράσματα και της ευρύτερης κοπτοραπτικής – αλλά και ατόμων από την Κεντρική - αναφέρεται το όνομα της Α. Στυλιανού χωρίς ιδιαίτερες επεξηγήσεις. Μια αναφορά φαίνεται να υπήρχε έμμεσα και στην Καθημερινή της Κυριακής. Η κ. Στυλιανού βέβαια δεν είναι αναλύτρια – η εργασία της στην Κεντρική συνοδεύτηκε και από καταγγελίες για plagiarism. Οπότε, αν ευσταθεί η εμπλοκή της, μάλλον ανάλαβε να την παραχώρηση στοιχείων. Αυτό βέβαια αφορά και την παραβίαση του απορρήτου της Κεντρικής. Κάτι το οποίο πρέπει επίσης διερευνηθεί – και γιατί είναι παράνομο αλλά και γιατί αφορά και την διαρροή των πρακτικών της ΕΚΤ πριν λίγες εβδομάδες.

Ο Δρουσιώτης είχε και άμεσο προσωπικό, πέρα από το κυβερνητικό, συμφέρον. Η διαρροή του εγγράφου ήταν εμφανώς και μια προσπάθεια να αποφύγει την ευθύνη του – για την εξωθεσμική [παράτυπη] πρακτική του σχέση με το συμβόλαιο – αλλά και την αποκάλυψη της αντίφασης ανάμεσα σε όσα έλεγε η καμωνόταν, σαν δημοσιογράφος, και όσα κάνει σήμερα σαν προπαγανδιστής επί πληρωμή. Διότι στην περίπτωση της Γιωρκάτζη αυτός συμφώνησε να αφαιρεθεί η πρόνοια για σύγκρουση συμφερόντων. Γιατί; Τι συμφέρον είχε ο ίδιος; Ουσιαστικά ο Δρουσιώτης έχει πιαστεί στα πράσα να συγκαλύπτει πιθανή διαπλοκή. Και η σιωπή του μέχρι στιγμής είναι από μόνη αποκαλυπτική. Σε αυτό το πλαίσιο η προσπάθεια μετατόπισης ήταν και μια κίνηση αυτοπροστασίας.


Μια έκθεση για την κρίση σε μια Τράπεζας χωρίς αναφορά σε τραπεζίτες
Αξίζει όμως να εστιαστεί η έμφαση σε δυο απουσίες από τα συμπεράσματα για τις αίτιες – λείπει ο κ. Σαρρής  οποίος ήταν επικεφαλής της τράπεζας όταν δινόταν ο ΕΛΑ, αλλά ..και τι σύμπτωση, ο κ. Βγενόπουλος. Δηλαδή η κυβέρνηση ετοίμασε έγγραφο [έστω για τον εαυτό της] το οποίο απαλλάσσει τον Βγενόπουλο; Ενώ η υπόθεση είναι στα δικαστήρια; Πολλά και ύποπτα τα συμφέροντα…

Και αξίζει να θυμάται κάποιος ότι η αντιπαραθεση με το συμβόλαιο ξεκίνησε όταν ο Ν. Παπαδόπουλος έθεσε θέμα για το δικηγορικό γραφείο Αναστασιάδη και την διαπλοκή οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων σε σχέση με την εκλογή του νέου ΔΣ στην τράπεζα Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου