8 Νοε 2014

Ο καυγάς και το πάπλωμα: Τα πολύτιμα υπόλοιπα της Λαϊκής, οι ψήφοι στο ΔΣ της BoC, το «δικηγορικό γραφείο», που «αγοράζει την Κύπρο» κ.α… Μια δέφτερη ανάγνωση μιας «παράξενης» κόντρας με υπονοούμενα και αποκαλύψεις κοινών μυστικών [Η αποφυγή εφαρμογής της αρχής της «μη-σύγκρουσης συμφερόντων» και οι διαμάχες ανάμεσα στα παράλληλα «κράτη» των δικηγορικών γραφείων]



Η αντιπαράθεση για την κ. Γιωρκάτζη, την περασμένη Παρασκευή, είχε ενδιαφέρουσες διαστάσεις που αξίζουν μιας δέφτερης ερμηνείας, γιατί αποκαλύπτουν και το εν δυνάμει παρασκήνιο. Η αρχή της κόντρας, φαινομενικά, έγινε διότι η κ. Γιωρκάτζη εκνευρίστηκε και δήλωσε πως ό,τι έκανε, ήταν εν γνώση του προέδρου. Από εκεί και πέρα, η αντίδραση του κ. Αναστασιάδη, το κλίμα υστερίας στο οποίο μπήκαν μερικά ΜΜΕ και πολιτικοί, και η αναδίπλωση τη Δευτέρα, ήταν ενδιαφέροντα.

Ας δούμε τα γεγονότα, τα οποία μάθαμε. Μετά από μάλλον σκόπιμη διαρροή από το προεδρικό, μάθαμε ότι το συμβόλαιο της κ. Γιωκράτζη ήταν διαφοροποιημένο – αφαιρέθηκαν δηλαδή οι αναφορές για σύγκρουση συμφερόντων συγγενών πρώτου βαθμού [άρα νομικά ήταν καλυμμένη η Γιωρκάτζη με την κόρη της], το έγγραφο, παρά τις υστερικές δηλώσεις εκ μέρους του προεδρικού, τελικά από εκεί στάλθηκε και εκεί υπογράφτηκε. Επίσης, η κ. Γιωρκάτζη ζήτησε προφανώς και πήρε περισσότερα από τον προηγούμενο διοικητή. Αλλά αυτό δεν είναι και πάλι διαφορετικό από άλλους τους οποίους το προεδρικό χρύσωσε για να κάνει τη δουλειά του – το ίδιο του ΔΣ της Κεντρικής είναι ένα τεκμήριο αυτού του είδους της εξαγοράς. Από την άλλη υπήρξε μια συσσώρευση αναφορών στην τέως Λαϊκή και ποιος εκπροσωπεί τα συμφέροντα που εμπλέκονται – ο Ν. Παπαδόπουλος έθεσε το ζήτημα της διαχείρισης των ψήφων της Λαϊκής στο ΔΣ της τράπεζας Κύπρου [BoC]. O καυγάς γύρω από την κ. Γιωρκατζη έγινε σε σχέση με ένα άλλο μεγάλο παίκτη της τέως Λαικης τον κ. Βγενοπουλο, ο οποίος αυτήν την εβδομάδα «αθωώθηκε» διαδικαστικά έστω, και μάλλον η δίκη του μπορεί να μεταφερθεί Ελλαδα - σε home game. Και πλανιούνται και συζητήσεις για το τι θα γίνουν τα περιουσιακά στοιχεία της «κακής Λαϊκής». Μπορεί να είναι όλα αυτά συγκυριακά;

Η αποτυχία της [πρώτης;] επίθεσης ενάντια στη Γιωρκάτζη – στο ασυνείδητο της κοινής γνώμης, η κυβέρνηση πάσχει από το σύνδρομο του βοσκού του ψεύτη
Η αντίδραση του κ. Αναστασιάδη είχε να κάνει και με την εξόφθαλμη εστίαση λόγω συγκυρίας: τη μόλις προηγούμενη μέρα, η κυβέρνηση απαντούσε στον επικεφαλής του ΔΗΚΟ ότι ο πρόεδρος δεν είχε σχέση, πια, με το δικηγορικό του γραφείο. Το οποίο ανήκει στις κόρες του. Άρα, αν η στάση της Γιωρκάτζη δείχνει σύγκρουση συμφερόντων, το ίδιο δείχνει και η σχέση του προέδρου με το δικηγορικό του γραφείο. Και αυτό είχε, ήδη, υποδειχθεί στο δημόσιο διάλογο. Και καθορίζει και τις εξελίξεις στην Τράπεζα Κύπρου. Αυτό, όμως, το οφθαλμοφανές γεγονός φαίνεται ότι λειτούργησε πέρα από τις επιθυμίες του προεδρικού επιτελείου – έτσι, ενώ φάνηκε να μπαίνουν σε λειτουργία τα ίδια κλισέ σενάρια, που εφαρμόστηκαν ενάντια στον Πανίκο Δημητριάδη, στη δημόσια σφαίρα του ίντερνετ δεν επικρατούσε, πια, η αντιγραφή ή το πάγωμα, όπως το φθινόπωρο του 2013, όταν άρχισε η επίθεση ενάντια στο Δημητριάδη. Στο φέισμπουκ και άλλες σελίδες δημόσιου λόγου, υπήρχε πια μια σαφώς σαρκαστική διάθεση, ακόμα και από κεντροδεξιούς. Ο πρόεδρος ξαφνικά φαινόταν λες και ξύπνησε από λήθαργο για να συνειδητοποιήσει [ή έτσι έλεγε] ότι δεν ήξερε τί υπέγραφε. Και όλα θύμιζαν τα στημένα παιχνίδια του 2013, που προκάλεσαν και ένα κύμα οργής, καθώς η μνήμη της κατασκευής της υστερίας επανήλθε.

Αυτό το κλίμα ευνόησε και τη στρατηγική κίνηση της Γιωρκάτζη -έξυπνη επικοινωνιακή κίνηση όντως- να αφήσει να διαρρεύσει στη βουλή ότι «κάποια συμφέροντα», «δικηγορικό γραφείο πρώην πραξικοπηματία», «μερικοί νομίζουν ότι θα αγοράσουν την Κύπρο με τα χρήματά τους» έπιασαν – διότι ο αντίπαλος δεν ήταν πιστευτός. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι η κ. Γιωρκάτζη πήρε συγχωροχάρτι. Απλώς το κόλπο της «αποκάλυψης» για το συμβόλαιο, η φράση «ανακριτές στην Κεντρική», «απαιτείται παραίτηση της διοικητού γιατί δεν απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του προέδρου» ξανάφεραν πίσω τον αυταρχισμό της προηγούμενης χρονιάς τεκμηριωμένο – η κυβέρνηση έκανε ακριβώς τα ίδια και με μια που διόρισε η ίδια. Και πάλι αρνιόταν τί έκανε και πάλι ετοιμαζόταν να διώξει ένα/μια αξιωματούχο, που δεν συμφωνούσε μαζί της για να βάλει άλλο.

Ήταν μια στιγμή κρίσης νομιμοποίησης – και όταν αυτό το κλίμα έφτασε μέχρι και τα σχόλια του Φιλελεύθερου την Τρίτη με τον Αβέρωφ να απορεί γιατί δεν πιάνει πια το κόλπο, ήταν ίσως αποκαλυπτική στιγμή.


Φιλελευθερος 4/11 σελ. 7

Τα ΜΜΕ διχάστηκαν
Βέβαια, η Γιωρκάτζη είχε και υποστηρικτές. Η πιο εμφανής πίεση ενάντια στην Γιωρκάτζη ήρθε από τη Σημερινή – αλλά ήταν εμφανής και η μετατόπιση του πρωτοσέλιδου στο  Φιλελεύθερο. Αντίθετα, ο Πολίτης φάνηκε να την στηρίζει και τη Δευτέρα ανακοίνωσε την αναδίπλωση του προεδρικού. Η Αλήθεια άνοιξε θέμα, αλλά ήταν κάπως συγκρατημένη. Η Χαραυγή ήταν η μόνη που είχε θέσει θέμα από πριν για την Γιωρκάτζη – και έτσι με τις εξελίξεις φάνηκε να προσπαθεί να ανοίξει το θέμα να αφορά και τους δυο- προεδρικό και διοικήτρια. Ο Φιλελεύθερος όμως μετακινήθηκε – από προστασία της Γιωρκάτζη αυτήν την φορά είχε 2-3 πρωτοσέλιδα με υπονοούμενα επιθέσεων εναντίον της.

Η Γιωρκάτζη έριξε υπονοούμενο για τον Νεοκλέους;
Η κ. Γιωρκάτζη δεν έκανε μέχρι στιγμής κάτι παραπάνω ή λιγότερο από ότι αναμενόταν από αυτήν από την κυβέρνηση και τον ΔΗΣΥ. Άρα η ό,ποια κόντρα πρέπει να προήλθε από άλλους παράγοντες. Σίγουρα η προσπάθεια του προεδρικού να μετατοπίσει το θέμα από τις ευθύνες του προέδρου και την έμφαση στο δικηγορικό του γραφείο, ήταν μια διάσταση της επίθεσης. Αν, όμως, ακολουθήσει κάποιος τις φήμες για το «δικηγορικό γραφείο», που είναι πίσω από τις επιθέσεις, μια πιθανή εστίαση της υποψίας είναι το δικηγορικό γραφείο του κ. Νεοκλέους στη Λεμεσό. Αντιπροσωπεύει σημαντικούς παίκτες. Αξίζει να αναφέρουμε μια σημαντική συνέντευξη του στο Φιλελεύθερο το Μάιο 2013, όπου αποκάλυψε ότι η παλιά διοίκηση της Τράπεζας Κύπρου προτίμησε να αφήσει την τράπεζα να ζητήσει ρευστό για ανακεφαλαιοποίηση από το κράτος, παρά να αποδεχθεί την προσφορά του Ριμπολόβλεφ για προκαταβολική ενίσχυση με αντάλλαγμα θέσεις στο ΔΣ. Ο Ριμπολόβλεφ φαίνεται να έχει και καλές σχέσεις με τον κ. Αναστασιάδη, αλλά όχι με τον τέως σύζυγο της κ. Γιωρκάτζη – οπότε το υποτιθέμενο σχόλιο της προς τον κ. Αναστασιάδη, «ξέρουμε και οι δυο από που προέρχονται οι επιθέσεις», δείχνει εν μέρει ότι το ζήτημα μπορεί να είναι και προσωπικό. Αν ο κ. Αναστασιάδης έχει κοινά συμφέροντα με το «δικηγορικό γραφείο», με το οποίο είναι σε σύγκρουση η κ. Γιωρκάτζη [ ή έστω η οικογένεια της] δεν θα του έλεγε τόσο άνετα για την αντιπαράθεση, εκτός σαν προσωπική διάσταση. Αν είναι όντως το γραφείο του κ. Νεοκλέους, τότε το ερώτημα είναι τι θέλει, ή τι θέλουν οι πελάτες του, και τί δεν θέλει ή δεν κάνει η κ. Γιωρκάτζη – που έχει σχέσεις με άλλο δικηγορικό γραφείο.

Ο Φιλελεύθερος τα μαζεύει «όπως-όπως» την Τρίτη
Υπάρχει όμως και μια άλλη ενδιαφέρουσα διάσταση. Την Παρασκευή, μετά από τις διαρροές του συμβολαίου και του κλίματος «ο πρόεδρος ρίχνει κεραυνούς» [ανάλαβε να το προωθήσει ο Χατζησυλιανού στο πρωτοσέλιδο του Φιλελευθέρου], τρία κόμματα ξαφνικά βρέθηκαν να συμφωνούν, ενώ τρία άλλα δεν εξέδωσαν ανακοίνωση. Ξαφνικά, ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ [μαζί με Συμμαχία Πολιτών] φάνηκαν να συμφωνούν στο ότι, αφού δεν «απολαμβάνει της εμπιστοσύνη του προέδρου πρέπει να παραιτηθεί». Copy paste του κώδικα των υστεριών εναντίον του Δημητριάδη. Το ενδιαφέρον είναι γιατί και ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος μόλις την Πέμπτη ήρθε σε σύγκρουση με το προεδρικό. Γιατί να έχει ξαφνικά τόση ευαισθησία για τα άτομα που χαίρουν εμπιστοσύνης του προέδρου;

Το πολιτικό σκηνικό και μια συμμαχία που δεν είναι πια: ο Ν. Παπαδόπουλος, ο Πολίτης, και η Καθημερινή
Η στάση του Ν. Παπαδόπουλου μπορεί να είχε, επίσης, να κάνει με την μετατόπιση της εστίασης μακριά από τη συζήτηση που άνοιξε ο ίδιος για δικηγορικά γραφεία. Αλλά μπορεί και να εξυπηρετεί και συμφέροντα, τα οποία εκφράζει ο ίδιος η μερίδα των συμφερόντων της τέως Λαϊκής. Η πιθανότητα να είχε πάρει υποσχέσεις για κάποιον που θα αντικαθιστούσε την Γιωρκατζη και θα ήταν και «δικός του», είναι πιθανόν. Αν, ας πούμε, αναλάμβανε ο Συρίχας, θα ήταν το δεξί χέρι του Αβέρωφ, θα ικανοποιούσε την φαντασίωση του Ν. Παπαδόπουλου ότι ο Συρίχας έχει καλή σχέση με τον Ορφανίδη. Όπως, όμως, παρατήρησαν μερικοί δεν αποκλείεται επίσης να είναι και είδος εκδίκησης για το ότι η κ. Γιωρκάτζη του έκανε κριτική για το δικηγορικό γραφείο, όταν ήταν ο πατέρας του πρόεδρος.  Και η "εκδίκηση" είναι απλώς εφαρμογή στην περίπτωση της, του τί έλεγε για εκείνον προηγουμένως. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι, αν ο Παπαδόπουλος μπορεί πια να εμπιστευθεί τον Αβέρωφ, αν το εμπιστεύεται ο ίδιος ο Αναστασιάδης, κοκ.  Είναι, επίσης, ενδεχόμενο ότι η άρνηση της κ. Γιωρκάτζη να συρθεί στην ανόητη συζήτηση για τον ΕΛΑ [κάτι που προωθεί μια μερίδα πρώην συμφερόντων της Λαϊκής, αλλά και των νυν συμφερόντων της Τράπεζας Κύπρου] να ενόχλησε αυτούς που την προωθούσαν. Αν και η συγκεκριμένη στάση, μάλλον, πήγαζε από τη θέση και της ΕΚΤ, αλλά και τις εσωτερικές εκτιμήσεις της ίδιας της ΚΤΚ.

Η Κυριακή ήταν εκφραστική για τις κατευθύνσεις ΜΜΕ που ελέγχει το κεφάλαιο που απευθύνεται στο φιλελεύθερο κέντρο. Η Καθημερινή, που άνοιξε το θέμα, συνέχισε, αλλά η ρητορική της φαινόταν να πιάνεται αρνητικά στο σκηνικό που θύμιζε υστερία εναντίον του Δημητριάδη. Αντίθετα, ο Πολίτης υποστήριξε την Γιωρκάτζη. Και στο ευρύτερο κλίμα, όπως εκφραζόταν μέσα από τα σχόλια στην καθημερινότητα -την προφορική και την ηλεκτρονική- το κοινό φαινόταν να εστίαζε στα άλλα συμφέροντα που συγκρούονταν πίσω από την επιφάνεια. Ουσιαστικά, η υπενθύμιση της ρητορικής της επίθεσης ενάντια στον Δημητριάδη ξύπνησε αρνητικές μνήμες για την κυβέρνηση -οι οποίες επιβεβαιώνονταν. Και σαφώς, ο Πολίτης ενθάρρυνε αυτό το κλίμα. Ένα ενδιαφέρον [ενδεικτικό;] τεκμήριο ήταν η σκληρή στάση του Διονυσίου του Πολίτη της Κυριακής ενάντια στο γραφείο του κ. Αναστασιάδη. Αναφέρθηκε βέβαια και στο γραφείου του Ν. Παπαδόπουλου. Αλλά με δεδομένη την αντίθεση στην πολιτική του, δεν ήταν παράδοξο - αλλά για τον Αναστασιάδη φαινόταν και κάπως προειδοποιητικό.

Από την άλλη, στην οικονομική Καθημερινή, ο Περσιάνης άφηνε να νοηθεί ότι κάποιοι είχαν έτοιμο, ήδη, το διάδοχο από μέσα στην Κεντρική – φωτογράφιζε Συρίχα [η ίσως και Ζενιο] και αύξανε τις υποψίες ότι υπήρχε κάτι ευρύτερο από τη ξαφνική, δήθεν, ευαισθησία της κυβέρνησης για τη «σύγκρουση συμφερόντων». Στο κείμενο, του Περσιάνη, πάντως υπήρχε και ο φόβος του τί θα πει  Ντράγκι. Πάντως αν κρίνει κανείς από την αναδίπλωση της Δευτέρας τα τασάκια μάλλον έρχονταν, δεν πήγαιναν..

Ένα από τα χοντρά παιχνίδια είναι και η τέως Λαϊκή: οι ψήφοι της στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, αλλά και τα περιουσιακά στοιχεία της «κακής Λαϊκής» που σύντομα από «μίλιονς» μπορεί να γίνουν πάλι «μπίλλιονς»
Αξίζει να καταγραφούν τα σχόλια στο onlycy.com, τα οποία παραπέμπουν και σε διαμάχες που αφορούν πιο άμεσα το θέμα των υπόλοιπων της Λαϊκής – γιατί μπορεί να καμώνονται από την μια ότι δεν ήθελαν τον ΕΛΑ, αλλά από την άλλη προσπαθούν να αποδείξουν το ακριβώς αντίθετο οι παλιοί μέτοχοι [και όσοι έχασαν με τον κλείσιμο της Λαϊκής] – ότι δηλαδή η Λαϊκή θα μπορούσε να επιβιώσει, αν δεν την έσπρωχναν στο κλείσιμο για να σωθεί η Τράπεζα Κύπρου:
«Η «bad» Λαϊκή
Μεγάλο κομμάτι του παζλ βεβαίως είναι η «Κακιά Λαϊκή». Πιο συγκεκριμένα; Τα assets της Κακιάς Λαϊκής. Διότι ο καβγάς που γίνεται είναι ποιος θα τα πάρει τώρα με μίλλιονς για να τα εξαργυρώσει σε κάποια φάση με μπίλλιονς… Καπίτο;
Και είναι γνωστό ποιοι νομικοί κύκλοι θέλουν να «έχουν από κοντά» την Διαχειρίστρια της «Κακιάς Λαϊκής», αλλά προσέκρουαν, σύμφωνα με κάποιες «κακές γλώσσες», στην Γιωρκάτζιενα…»

Σε αυτό το πλαίσιο η απαλλαγή Βγενόπουλου, έστω και για τη διατύπωση των κατηγοριών, την ίδια ακριβώς στιγμή που υπάρχει δημόσια κόντρα για τη σχέση της διοικητού της Κεντρικής με το δικηγορικό γραφείο που τον εκπροσωπεί, αφήνει επίσης να αιωρείται ένας αέρας «παράδοξου».


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου