1 Νοε 2014

Αν διαβάσουμε την τουρκική πρόκληση ανάποδα



Το σκάνδαλο Χρυστάλλα Γιωρκάτζη σκέπασε την περασμένη Παρασκευή αρκετές ειδήσεις δύο από τις οποίες ήταν πολύ σημαντικές. Η πρώτη αφορούσε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου να θεωρήσει αντισυνταγματικές τις 4 προτάσεις νόμου της Βουλής που του παρέπεμψε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. (Το ίδιο δικαστήριο αποφάσισε πριν λίγες μέρες ότι η αποκοπή των πολλαπλών συντάξεων ήταν παράνομη).

Το δεύτερο αφορούσε στην δήλωση Αναστασιαδη στην κα Χατζηκυριάκου του ΡΙΚ, ότι μελετά τις συγκλίσεις Χριστόφια -Ταλάτ και Χριστόφια – Έρογλου για το διαμοιρασμό των κερδών των εσόδων της κεντρικής κυβέρνησης της μελλοντικής ομοσπονδίας. Είπε ότι ευρίσκεται σε συνεννόηση με τον κ Χριστόφια και ότι μελετά τα κείμενα. Πιστεύει ότι μπορεί εδώ να βρίσκεται μια απάντηση στις αιτιάσεις της Τουρκίας ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν πρόκειται να διαμοιράσει δίκαια τα κέρδη από το φυσικό αέριο με τους Τουρκοκύπριους. Υπάρχει μια παραδοχή δηλαδή από τον κ Αναστασιάδη ότι ίσως να ήταν καλύτερα να συνέχιζε τις συνομιλίες από κει που τις άφησαν οι Χριστόφιας - ´Ερογλου. Υπάρχει επίσης μια έμμεση παραδοχή ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να επιστρέψει στις συνομιλίες όταν τα τουρκικά πλοία θα εγκαταλείψουν την νότια ΑΟΖ της Κύπρου και ότι είναι έτοιμη να συζητήσει θέματα που αφορούν στο διαμοιρασμό του φυσικού πλούτου. Κάτι δηλαδή στο οποίο φαίνεται να συγκλίνουν οι διεθνείς παραινέσεις φίλων και εχθρών. Φυσικά η επιστροφή στις συνομιλίες δεν σημαίνει κιόλας ότι αναμένεται πρόοδος. Η παρουσία της Τουρκίας στην νότια ΑΟΖ, η οποία ας σημειωθεί δεν αναμενόταν από την πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής ηγεσίας, θέτει πια καθαρά το μύνημα προς Ελληνοκυπρίους: θέλετε το γκάζι μόνοι σας πρέπει να το πείτε και να πάμε προς την αναγνώριση δύο ξεχωριστών κρατών.

Δηλαδή αν διαβάσουμε την τουρκική πρόκληση ανάποδα, βλέπουμε ότι η Τουρκία αναγνωρίζει τα οικόπεδα που χαρτογραφεί ως μέρος της κυπριακής ΑΟΖ, με την ίδια να λειτουργεί εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων, λειτουργεί δηλαδή ως να επιδιώκει ομοσπονδία. Το πρόβλημα θα είναι χειρότερο στα οικόπεδα τα οποία θα διεκδικεί άμεσα για τον εαυτό της.

Ξανά πάλι μικροί και ταπεινοί
Μέσα σε λίγες μέρες κατέρρευσε η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης που πόνταρε στο νέο της φλερτ με τις ΗΠΑ και τη συμμαχία με το Ισραήλ που ανέλαβαν κάποτε τη φύλαξη του Αφροδίτη. Μια συμμαχία που πληγώνει και ταπεινώνει τους Κυπρίους που για χρόνια συμπαρατάσσονταν με τους Παλαιστίνιους. (Η ΑΟΖ των οποίων ξεχάστηκε από το Ισραήλ φυσικά αλλά και την Κύπρο). Όπως τους ταπεινώνει επίσης η έλλειψη πολιτικής πρόληψης και πολιτικής εκτίμησης των συσχετισμών με την τουρκία. Οπότε ξαφνικά επιχειρείται επιστροφή στην κυπρο- ρωσική φιλία και γίνεται μια προσπάθεια να μεγιστοποιηθούν τα ωφέλη της συνεργασίας με την Αίγυπτο και την Ελλάδα αλλά και πολλές άλλες αραβικές χώρες προς τις οποίες εξαγγέλθηκαν επισκέψεις, σε μια προφανή προσπάθεια να γίνει επίδειξη μιας κινητικότητας η οποία να καλύπτει τα πενιχρά αποτελέσματα της διεθνούς εκστρατείας εναντίον της τουρκικής επίδειξης δύναμης. Στο μεταξύ η Τουρκία θα είναι σε θέση να κάνει μετά τις έρευνες της, μια κάποια εκτίμηση του πιθανού μεγέθους των πιθανών κοιτασμάτων. Η επόμενη πιθανότητα που μένει να λαμβάνεται υπόψη είναι η εγκατάσταση πλατφόρμας και ερευνητικής διάτρησης κύρια αν διατηρηθούν οι παρόντες συσχετισμοί για ένα διάστημα. Πιθανόν αυτό να είναι ένας παράγοντας που μπορεί να επιταχύνει τουρκικές πρωτοβουλίες.

Ποιός εμπιστεύεται πλέον οποιονδήποτε...
Αφού η πολιτική και οικονομική ελίτ που εξουσιάζει τον τόπο μάζεψε ή σπατάλησε τον πλούτο της χώρας, ψάχνει απεγνωσμένα για καινούργια κέρδη. Ταυτόχρονα τα σκάνδαλα των τραπεζών και μεγάλων οφειλετών μαζί με υποθέσεις όπως Βέργα , Κόκκινου των λιμένων, Γιωρκάτζη, Χριστόδουλου και Δρομολαξιάς δείχνουν το ήθος που επικρατεί στην ελιτ. Η κόντρα Αναστασιάδη Παπαδόπουλου για τον έλεγχο των τραπεζών από πελάτες ή ελεγχόμενα άτομα από τον πρώτο αλλά και τις γνωστές σχέσεις του δευτέρου με την χρεωκοπημένη Λαϊκή δίνει πολύ καλά το στίγμα και των άνω δωμάτων της εξουσίας. Επιπλέον στα σχέδια της κυβέρνησης είναι η ιδιωτικοποίηση κι όχι ο δημοκρατικός έλεγχος των δημόσιων οργανισμών. Μέσα σ αυτά τα δεδομένα ο Κύπριος πολίτης δεν πρέπει να ελπίζει σε οποιοδήποτε έλεγχο στα ωφέλη από το φυσικό αέριο. Στο παρασκήνιο θα γίνεται μια μεγάλη κούρσα για το ποιός θα φάει τα περισσότερα από τους γνωστούς παίχτες. Τα ίδια ισχύουν και στην άλλη πλευρά. Αν υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν οι πολίτες αντί να βλέπουν το ζήτημα κοινοτικά είναι να εργαστούν και να αγωνιστούν για μια εταιρία με δημοκρατικό έλεγχο για όλους τους Κυπρίους.

Οι διαφιλονικούμενες ΑΟΖ
Πολλές χώρες που γειτνιάζουν έχουν συχνά πρόβλημα με την οριοθέτηση της ΑΟΖ τους. Σε αρκετές περιπτώσεις χωρών που υπέγραψαν την σύμβαση των θαλασσών, το πρόβλημα λύθηκε από το διακαστήριο της Χάγης με τρόπο που να επωφελούνται και οι δύο χώρες πάνω στη βάση κάποιων κριτηρίων που συνήθως οδηγεί σε μια λογική μέση λύση. Η δήλωση επισήμων, μετά την υπογραφή συμφωνίας για έρευνα και διάσωση Ελλάδας – Κύπρου, ότι ενώνουν τις θάλασσες των δύο χωρών δεν ήταν ιδιαίτερα εμφυής. Ασφαλώς οι δύο χώρες γνωρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν να μοιράσουν όλη τη θάλασσα ανάμεσα στην Κύπρο και την Ελλάδα χωρίς να αφήσουν στην Τουρκία ένα λογικό ποσοστό. Επειδή η Τουρκία, (όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ η Συρία και αρκετές άλλες χώρες), δεν έχει υπογράψει το δίκαιο των θαλασσών, και επιπλέον δεν αναγνωρίζει την Κύπρο φαίνεται πολύ δύσκολη η οριοθέτηση των ΑΟΖ. Υπάρχει επίσης σημαντική διαφορά αντίληψης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία και στο Αιγαίο. Επηδεί υπάρχουν σημαντικά συμφέροντα που εγκυμονούν κυρίως στην τρελλή εποχή μας κινδύνους πολεμικής ανάφλεξης, θα μπορούσε να αρχίσει στην Ευρώπη τουλάχιστον μια καμπάνια (πχ θα μπορούσε να ζητηθεί από την Τουρκία να υπογράψει το δίκαιο της θάλασσας και να προσφύγουν όλες οι χώρες στο δικαστήριο της Χάγης για ειρηνική επίλυση της διαφοράς)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου