1 Νοε 2014

Απάντηση του Κινήματος κατά των εκποιήσεων στην Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου:



Ο αγώνας μας για τη στέγαση μας.

Ομιλία στην Δημοσιογραφική Εστία της Ισπανίδας Γκαρσία Ρεμέτιος, μέλους του Ισπανικού Κινήματος Ενάντια στις Εκποιήσεις. 

Η στέγη είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, ορισμός των Ηνωμένων Εθνών, δικαίωμα το οποίο τυγχάνει συνταγματικής αναγνώρισης όχι μόνο εγχώρια αλλά σε περισσότερο από 100 χώρες. Το  δικαίωμα αυτό είναι αυθαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου .

Εδώ και 4 χρόνια, δηλαδή από τις 10 Νοεμβρίου 2010, η χώρα μου βρίσκεται σε πλήρη οικονομική κρίση, αποτέλεσμα αυτής της κρίσης το 25% του πληθυσμού να είναι άνεργοι. Όταν στη περιοχή Bisbal del Penedes στη Καταλονία, οι άνθρωποι βρέθηκαν προ τετελεσμένων γεγονότων για εκποίηση των κατοικιών τους, μια μικρή μερίδα πολιτών αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ειρηνικό κίνημα, το οποίο θα υπερασπίζεται το δικαίωμα της κατοικίας, και ταυτόχρονα να καταγγείλει τις καταχρήσεις που γίνονται από τις διάφορες Τράπεζες και Τραπεζικούς Οργανισμούς.

Με παρέμβαση του κινήματος αποφεύχθηκε για πρώτη φορά η εκποίηση κατοικίας, λόγω ανικανότητας του ιδιόκτητη να πληρώσει την υποθήκη του. Σχεδόν ταυτόχρονα στη Μαδρίτη άρχισαν οι πρώτες διαμαρτυρίες από μετανάστες από το Εκουαδόρ, οι οποίοι είχαν εξαπατηθεί από διάφορους Τραπεζικούς Οργανισμούς. Τους έπεισαν να βάλουν υποθήκες γνωστές ως «subprime» ή διαφορετικά «υποθήκες – σκουπίδια». Τον Ιούνιο του 2011, στη Μαδρίτη, η περιοχή Tetuan καταλήφθηκε από 500 περίπου άτομα, έτσι ώστε να εμποδιστεί η έξωση οικογένειας από την οικία της, πράγμα που θεωρείται παράνομο βάση του άρθρου 47 του ισπανικού Συντάγματος. Οι διαμαρτυρίες- κινητοποιήσεις αυτές ήταν η αρχή πιο μεγάλων κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα, ξεσηκώνοντας ένα ευρύ φάσμα του λαού, αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης που μαστίζει τόσο τη χώρα μας, όσο και την πλειοψηφία των πολιτών της. Δεν είμαστε οι ένοχοι, αλλά τα θύματα της κατάστασης αυτής. Σήμερα στη χώρα μου υπάρχουν περισσότερες από 200 πλατφόρμες επηρεασμένων πολιτών με υποθήκες. Καθημερινά εκατοντάδες άτομα από όλη τη επικράτεια της Ισπανίας απευθύνονται στις εν λόγω πλατφόρμες, για να συμμετάσχουν, βοηθήσουν και βοηθηθούν στην επίλυση του δικαιώματος της στέγασης και κατοικίας. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία πλέον ότι είμαστε το πιο αποδεκτό κίνημα και έχουμε αγκαλιαστεί από όλο τον κόσμο της χώρας μου. Για του λόγου το αληθές είναι οι 1.500.000 υπογραφές για τη αναγνώριση της πλατφόρμας κατά των εκποιήσεων, επιπρόσθετα των 500.000 υπογραφών που χρειαζόντουσαν για την αίτηση μας για αναγνώριση από το κοινοβούλιο. 
Αναγνωριστήκαμε λίγους μήνες μετά, μετά τη στήριξη του ILP(Λαϊκή Πρωτοβουλία). Η αναγνώριση του κινήματος έχει ξεπεράσει τα ισπανικά σύνορα. 

Πώς περιγράφουμε τη σημερινή κατάσταση 
Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από τη δεκαετία του 1960 η στέγαση και η οικονομική βιομηχανία θεωρούνταν από όλες τις Κυβερνήσεις σαν μια αναγκαιότητα, πηγή ανάπτυξη της εργασίας και οικονομική πρόοδος. Επίσης ήταν ένας τρόπος ανάπτυξης και της τουριστικής βιομηχανίας. Η υποχρέωση για εξασφάλιση κατοικίας των πολιτών αναβαθμίζει την οικονομική ανάπτυξη.

Μέσω της διαχρονικής πολιτικής όλων των Κυβερνήσεων, με την ώθηση στην οικοδομική βιομηχανία, επίδρασε διεστραμμένα και στην οικιστική γη. Οι στόχοι είχαν διφορούμενο ρόλο: από τη μια να δίνουν την ικανοποιητική μορφή, ελαφρύνοντας τη στεγαστική ανάγκη, και από την άλλη ο σκοπός αυτός να συνοδεύεται από σφαιρικού οικονομικούς αντιστεγαστικούς στόχους. Το φαινόμενο αυτό, είναι η αιτία όλων των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα, για τα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται και που εντοπίζουμε στα διάφορα εγχειρίδια της οικονομίας. 
 Το αντίκτυπο από την αδράνεια της οικοδομικής βιομηχανίας ως μικτό εσωτερικό προϊόν είναι η ανεργία, η οποία έχει τη δύναμη να επιδράσει αρνητικά και σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Βάση της ιδέας αυτής η πολιτική της στέγασης έχει χρησιμοποιηθεί ως οικοδομικό εργαλείο, τόσο στις καλά οικονομικές εποχές, όσο και στη περίοδο της κρίσης, ανεξάρτητα από τις συνέπειες.

Όταν οι στόχοι των σχεδιασμών του στεγαστικού είναι τόσο ανόμοιοι – όταν η στέγη θεωρείται καταναλωτικό αγαθό, αλλά ταυτόχρονα και επενδυτικό – γίνεται παίγνιο αξιών η χρήση της στέγης, προς της ανταλλακτικής αξίας. Η στέγη μετατρέπεται σε αντικείμενο επένδυσης. Οι τιμές αυξάνονται με γρηγορότερο ρυθμό σε σχέση με τη δυνατότητα της αγοράς, σε σημείο φαινομενικής λιτότητας, που απώτερος σκοπός της είναι η συσσώρευση πλούτου, ενώ ο πληθυσμός που δεν μπορεί να ευεργετηθεί από αυτή επέρχεται σε πτώχευση. 

Ξεκινώντας με αυτή τη βάση, στη χώρα μου προωθείται η ιδιοκτησία στέγης με μέτρα όπως η μείωση στο φόρο κατοικίας. Όμως ταυτόχρονα οι ψηλές τιμές ενοικίου κάνουν τη δυνατότητα αγοράς κατοικίας αποτρεπτική.  Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε όμως ότι το καπιταλιστικό σύστημα έδωσε ψευδαισθήσεις στην εργατική τάξη σχετικά με την απόκτηση κατοικίας.

Μέχρι το 2000, η στεγαστική βιομηχανία είναι αναπτυγμένη σε όλη τη χώρα. Οι τραπεζικοί και στεγαστικοί οργανισμοί την βλέπουν ως μια εύκολη λεία για εκμετάλλευση και δημοσιοποιώντας τις προσφορές τους αναζητούν τους πιθανούς αγοραστές του. Η αγορά κατοικίας από τον ντόπιο πληθυσμό έχει κορεσθεί , αρχίζει η αναζήτηση ανάμεσα στους μετανάστες.  Οι τράπεζες και οι στεγαστικοί οργανισμοί, στον οποίο λαμβάνουν μέρος δημόσιοι οργανισμοί, οι οποίοι είναι θερμοί υποστηρικτές των εργοληπτικών εταιρειών καθορίζουν την αξία της γης, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο. Οι τραπεζικοί και στεγαστικοί οργανισμοί παρέχουν διευκολύνσεις στη δανειοδότηση και υποθήκευσης ως 100% της τιμής του ακινήτου, δίνοντας έτσι υποθηκευτικά δάνεια χωρίς άλλη απαιτούμενη εγγύηση ή παραποιώντας τα στοιχεία της υποθήκης.

Η Ισπανία, κατ’ εξοχήν χώρα μεταναστών, με μια οικονομική ανάπτυξη χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της , έγινε ελκυστική σε μια μεγάλη μάζα μεταναστών, προερχόμενων από τη Νότια Αμερική, Αφρική και Ανατολική Ευρώπη, τώρα βρίσκεται στο στάδιο της γήρανσης του πληθυσμού και της υπογεννητικότητας.  Το 2004 ο μεταναστευτικός πληθυσμός, ο οποίος αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες στη απόκτηση στέγης, κι έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους κτηματομεσίτες και τους εργολάβους, οι οποίοι απευθυνόμενοι σε αυτούς τους προσφέρουν ελκυστικά πακέτα υποθηκευτικών δανείων. 

Έτσι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το εξής φαινόμενο: κάποιος του οποίου ο μισθός ανέρχεται στα 900 ευρώ, η μηνιαία δόση του να ανέρχεται στα 1200 ευρώ.

Τι μας έκανε να αντιδράσουμε
Το υποθηκευτικό αυτό όργιο κράτησε μέχρι το 2007 και τότε έσκασε η φούσκα των ακινήτων. Αρχίζει καταρρακτώδης μαζική πτώχευση, η οποία αφήνει 5,000,000 άνεργους. Μια εργασιακή μεταρρύθμιση, στην οποία χάνονται κεκτημένα πολλών χρόνων και συνδικαλιστικών αγώνων, που έφερε μείωση των μισθών κατά 30-40% και το χειρότερο μια συνεχιζόμενη αβεβαιότητα στην διασφάλιση της εργασίας. Σε αυτή τη κατάσταση οι οικογένειες βρίσκονται στο εξής δίλημμα: Να προσφέρουν τροφή στα παιδιά τους ή να πληρώνουν την υποθήκη; Η επιλογή είναι εμφανής.  Κι έτσι από το 2007 ως το 2010 το νούμερο των μη εξυπηρετούμενων δανείων έφτασε στο 271.570. Το 2010 ο αριθμός των μη εξυπηρετούμενων δανείων είναι τετραπλάσιος σε σύγκριση με το 2007.  Σήμερα οι εκποιήσεις κατοικιών ανέρχονται στις 400.00, ενώ υπάρχουν χιλιάδες οικογένειες που ζουν με το φόβο της εκποίησης της κατοικίας τους. Οι περιπτώσεις αυτοκτονιών έχουν αυξηθεί ραγδαία, αν και τα επίσημα στοιχεία δεν ανακοινώνονται. 

Ο νόμος περί υποθήκευσης ψηφίστηκε το 19ο αιώνα, είναι απαρχαιωμένος, και προστατεύει τον δανειστή και όχι το δανειολήπτη. Σε σχέση με άλλες χώρες, το δάνειο δεν παραγράφεται με την εκποίηση της κατοικίας. Έτσι οι οικογένειες που αδυνατούν να αποπληρώσουν το δάνειο χάνουν την οικία τους δια πλειστηριασμού, ενώ παραμένει το 40% του δανείου αφού η οικία πωλείται στο 60% της τιμής του, ως επίσης και τα διάφορα έξοδα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της εκποίησης. Κατ’ εξοχήν οι οικογένειες αυτές, είναι οικογένειες ανέργων και με ελάχιστους πόρους. 

Κρατική κατοικία
Παράλληλα μέρος της διαδικασίας των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που εφαρμόζονται με πρόσχημα την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και με αποκορύφωμα αυτής της διαδικασίας που είναι η εκποίηση των κατοικιών, λόγω μη καταβολής του δανείου, μεγάλο μέρος των κρατικών κατοικιών αποφασίζεται να πωληθούν ή να καταργηθούν, ακριβώς τη στιγμή που αυτές χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Αρχίζοντας τη πώληση των κρατικών κατοικιών που καταλήγουν στους οικονομικούς γύπες – ξενόφερτους – σε εξευτελιστικές τιμές με απώτερο σκοπό να τις πωλήσουν ξανά σε τιμές της αγοράς, ή να αυξήσουν τα ενοίκια. Οι ένοικοι αυτών των κατοικιών σε γενικές γραμμές είναι οικογένειες με χαμηλά έσοδα που δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν δική την κατοικία στην οποία διαμένουν και βρίσκονται υπό την απειλή της έξωσης τερματίζοντας τη συμφωνία ενοικίασης. 

Ως αποτέλεσμα το 2011 ιδρύεται στη Μαδρίτη η πλατφόρμα επηρεαζόμενων από τις κυβερνητικές κατοικίες, η οποία έχει σκοπό να αγωνίζεται ενάντια στις εξώσεις και να αγωνίζεται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της κρατικής κατοικίας. 

Πώς οργανωνόμαστε;
Κατ’ αρχάς οργανώνουμε συναντήσεις και συνελεύσεις σε γειτονιές σε διάφορες περιοχές. Πολύ σύντομα υπολογίζουμε στη στήριξη από μια ομάδα εθελοντών νομικών. Σήμερα σε ολόκληρη την Ισπανία λειτουργούν περισσότερες από 200 πλατφόρμες. Πρώτο τους μέλημα είναι η στήριξη μόνο τις περιπτώσεις οικογενειακής στέγης, δεν στηρίζεται η δεύτερη κατοικία ή οποιαδήποτε άλλη κατοικία. Επίσης δεν στηρίζεται η εκμετάλλευση κατοικίας. 

Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας διεξάγεται σε πολλά μέτωπα.

1. Αγώνας και αντίσταση ενάντια σε εκείνους που θα μας πάρουν τις οικίες μας χωρίς καμμιά ενναλακτική λύση. Οργάνωση διαμαρτυριών, συλλογή υπογραφών, διαμαρτυρία ενάντια στους πολιτικούς που δεν μας στηρίζουν.
2. Νομικό: Να βρούμε τρόπους έτσι ώστε ο νόμος να είναι υπέρ μας.

- Να είναι ενάντια στους τραπεζικούς οργανισμούς από τους οποίους έχουμε δανειοδοτηθεί.
- Ενάντια στις κυβερνητικές δικαστικές αρχές που δεν μας προστατεύουν και εργάζονται υπέρ των καταχραστών, χωρίς να σέβονται τις ήδη υπάρχουσες δεσμεύσεις στο Σύνταγμα και στα Διεθνή Ανθρώπινα Δικαιώματα.
- Ενάντια στη δικαστική εξουσία, απαιτώντας να παρέχει εργαλεία υπέρ μας.
- Κινώντας διαδικασίες (Νομική Λαϊκή Πρωτοβουλία) έτσι ώστε να εφαρμοστεί η νομοθεσία, αναδρομική πληρωμή χωρίς επιπλέον χρέωση, την παράλυση των εξώσεων πρώτης κατοικίας και ενοικίασης κατοικιών.
- Ταυτόχρονα μαζί με τους επηρεαζόμενους, να γίνονται έρευνες και καταγγελίες για ατασθαλίες και απάτες σε δάνεια από τον οργανισμό που δόθηκε το δάνειο. Δίκη και τιμωρία στους ενόχους.
3. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να οργανωθούμε σε εργαστήρια, στηρίζοντας συνειδητά την κυριότητα του συλλογικού αγώνα. Π.χ. έχει λάβει χώρα μια έρευνα για τους τίτλους ιδιοκτησίας των υποθηκευμένων κατοικιών, όπου οι τραπεζίτες έχουν μεταγράψει σε άλλους ξένους τραπεζικούς οργανισμούς.
4. Κοινωνικό έργο. Δεν μπορούν να υπάρχουν ακατοίκητες οικίες εφόσον υπάρχουν άτομα χωρίς στέγη. Στηρίζουμε τη κατοίκηση των άδειων κατοικιών που βρίσκονται στα χέρια των τραπεζών, ως αποτέλεσμα των εκποιήσεων: παίρνουμε στα χέρια μας άδεια κτίρια για να τα διαθέσουμε σε οικογένειες που έχουν χάσει τα δικά τους.

Στη χώρα μας υπάρχουν εκατομμύρια ακατοίκητα κτίρια, που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για κοινωνικό σκοπό. Στην Ισπανία υπάρχει απόθεμα κατοικιών. Το 2001 υπήρχαν 510 κατοικίες για κάθε 1000 κατοίκους. Το 2003 κτίστηκαν 700,000 καινούργιες κατοικίες, αριθμός πολύ μεγαλύτερος συγκριτικά με τη Γαλλία, η οποία συγκριτικά σε πληθυσμό είναι διπλάσια και η δημογραφική της ισορροπία είναι θετική.

Οι συνελεύσεις μας αποτελούνται από άτομα, η πλειοψηφία των οποίων που προέρχεται από τις επηρεαζόμενες οικογένειες. Είναι ένα κίνημα αυτοάμυνας και αλληλοστήριξης και οι σκοποί μας έχουν χαρακτήρα αμφίδρομο. Γενικά οι διάφορες συνελεύσεις είναι εβδομαδιαίες. Σε αυτό υποδεχόμαστε να νέα μέλη, τους εξηγούμε τη διαδικασία στη πράξη και συνεχίσουμε με τις προηγούμενες υποθέσεις, συζητώντας την εξέλιξη της κάθε υπόθεσης. 

Καταρχάς πρέπει να επιλύσουμε το επικείμενο πρόβλημα της απειλής της απώλειας της πρώτης κατοικίας και να δώσουμε ψυχολογική στήριξη στα προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα και το αίσθημα ενοχής που μεταδίδει αυτή η κατάσταση.
Για αυτό πρέπει να κατανοήσουμε τον επηρεαζόμενο, ποιος ήταν ο λόγος ή οι λόγοι, και ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι. Να τον πληροφορήσουμε ότι δεν θα έχει έξωση χωρίς προειδοποίηση, διότι πρέπει να υπάρχει δικαστική απόφαση και ένταλμά εξώσεως, και αυτό είναι χρονοβόρο. 
Ένα δεύτερο βήμα είναι η κινητοποίηση του προβλήματος( δεν είσαι μόνος σε αυτή τη κατάσταση). Εάν το πρόβλημα είναι συλλογικό, ο αγώνα για την επίλυση πρέπει να είναι συλλογικός. 
Άλλος σκοπός της συνέλευσης είναι η προετοιμασία συλλογικών δραστηριοτήτων. Συνοδεία στους τραπεζικούς οργανισμούς για διαπραγμάτευση, δράσεις διαμαρτυρία και τελευταίο, προετοιμασία της επικείμενης εκποίησης που εκδόθηκε από το δικαστήριο.

Σαν ομάδα, από την ίδρυση μας, είμαστε ένα κίνημα ειρηνικής αντίστασης, δεν χρησιμοποιούμε βία, όμως θα αντιστεκόμαστε σε αυτή. Για αυτό είναι σημαντικό σε κάθε περίπτωση εξώσεως να είμαστε σε θέση να κινητοποιούμε έναν ικανοποιητικό αριθμό διαμαρτυρόμενων ενάντια στην αστυνομία. 

Νομικές διαδικασίες. Η ομάδα των εθελοντών δικηγόρων της πλατφόρμας είχαν ως σκοπό τους να μελετήσουν και να βρουν τους τρόπους να διαπραγματευτούν με τους Οργανισμούς, να εντοπίσουν τα κενά του νόμου και πάνω από όλα να προβαίνουν σε καταγγελίες. Πρέπει πρώτιστα να καταγγέλλεται η υπάρχουσα αδικία στους κανονισμούς δανειοδότησης. Σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που η χώρα μας έχει αποδεχτεί και οι οποίες προστατεύουν το δικαίωμα της στέγασης, έχουν στην πραγματικότητα παραβιαστεί. Στην χώρα μας ο νόμος αντί να προστατεύει τον αδύνατο προστατεύει το δυνατό. 

Έχουν μελετήσει πολλές περιπτώσεις ή δικαστικές κλήσεις και σε πολλές περιπτώσεις έχουν καταφέρει να πείσουν στις δικαστικές αίθουσες για την αδικία που επικρατεί. Οι δικηγόροι επίσης παρέχουν συμβουλές σε πολύ περίπλοκες περιπτώσεις και εκεί που είναι αναγκαίο παρέχουν βοήθεια και σε προσωπικό επίπεδο. Σε όλες τις περιπτώσεις είναι πάντα παρών ένας δικηγόρος, ο οποίος μεσολαβεί στη δικαστική αρχή και στον τραπεζικό οργανισμό σε περίπτωση εκποίησης και στηρίζει τους επηρεαζόμενους.

Πρέπει να έχουμε υπόψη, ότι στη αρχή της δανειστικής κρίσης, οι επηρεαζόμενοι βρίσκοντας εντελώς ανυπεράσπιστοι, χωρίς καμμιά πληροφόρηση για το δικαίωμα δωρεάν νομικής αρωγής από το κράτος, θεωρώντας το όχι απαραίτητο. Πολύ αργότερα το Ευρωπαϊκό δικαστήριο τους σύστησε τη προσοχή για το άδικο του νόμου στη Ισπανία και κατάγγειλε τις καταχρηστικές ρήτρες στα υποθηκευτικά δάνεια, εντοπίστηκε η ανάγκη νομικής στήριξης την ίδια στιγμή που δίνονται στους δικαστές εργαλεία που τους επιτρέπουν πιο πέρα από μια απλή εφαρμογή του περί δανείων νόμου, δίνοντας τους τη δυνατότητα να ερμηνεύουν ή να παραλύουν ή να αναβάλλουν εκποιήσεις. 

Άλλες επιτυχίες αν και λιγότερης σημασίας είναι η θέσπιση του νόμου του 2012 από μέρους της κυβέρνησης. Νόμος επειγόντων μέτρων, τα οποία αν και εφαρμόζονται πολύ περιορισμένα και σε ακραίες περιπτώσεις, υποτίθεται από τους οργανισμούς σε εθελοντική βάση, σιγά σιγά ισχύουν σε μορφή «ελεύθερη» και επιτρέπουν αναβολή για 2 χρόνια από την αρχική διαδικασία της εκτέλεσης της υποθήκης.

Όσον αφορά τις τραπεζικές οντότητες οι στάσεις τους έναντι στη πλατφόρμα επηρεασμένη από υποθήκες (ΡΑΗ) εξελίχθηκε με άνιση μορφή. Στην αρχή οι τράπεζες κυνηγούσαν αυτούς που δεν πλήρωναν μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας ή ακόμα και σε επισκέψεις στη κατοικία τους, με επακόλουθο να τους δημιουργεί ένα συνεχόμενο άγχος. Όταν αυτοί πήγαιναν στα υποκαταστήματα, τους υποδέχονταν κακήν κακώς ή δεν τους δέχονταν καθόλου.

Η πλατφόρμα επίσης δεν ήταν ευπρόσδεκτη και υποχρεωθήκαμε να συσταθούμε σε ομάδες αντίστασης, περιμένοντας στους οργανισμούς για απαντήσεις. Ο τρόπος καταγγελίας των τραπεζών ήταν με αυτοκόλλητα σήματα που καταγράφονταν οι καταγγελίες μας.   Έπρεπε επίσης να διαφοροποιήσουμε τους τραπεζικούς οργανισμούς που πτώχευσαν ή απορροφήθηκαν από άλλους οργανισμούς ή που είχαν σωθεί με κρατική ενίσχυση ή πιο υγιής που δεν χρειάστηκαν βοήθεια. Η συμπεριφορά τους, όχι πάντα, όμως σε αρκετές περιπτώσεις οφειλόταν σε αυτούς τους λόγους. 

Γενικά σήμερα οι τραπεζικοί οργανισμοί μας δέχονται χωρίς πρόβλημα, αν και δεν το παραδέχονται φαίνεται ότι έχουν φτάσει στο συμπέρασμα ότι η πλατφόρμα είναι μεγάλη βοήθεια στην εξεύρεση λύσεων. Και τώρα οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να παρουσιάζουν στη πλατφόρμα την εξέλιξη της πορείας τους, είναι πλέον κορεσμένες από κατοικίες που πλέον δεν μπορούν να πωληθούν και δεν γνωρίζουν τι να κάμουν με αυτές. Ως επίσης υπάρχει απειλή της παράνομης κατοίκησης. Εκτός αυτού μεταφέρουν κόστος στις γειτονικές κοινότητες, επιβαρύνοντας με επιπλέον φορολογίες. Έχουν πιθανόν συμπεράνει ότι πρέπει να δώσουν ένα τέλος, έτσι έρχονται μετά από διαπραγμάτευση σε συμφωνία, ανάλογα με την κάθε περίπτωση, με κάποια πληρωμή ή με μνημόνια συν αντίληψης σε λογικά πλαίσια για περίοδο 3 ως 5 χρόνων.

Σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών κατοικιών ο αγώνας αρχίζει τώρα. Μέχρι στιγμής έχουμε παρουσιάσει τη καταγγελία για κατάχρηση εξουσίας και δόλια πώληση κρατικής περιουσίας, η οποία έγινε αποδεκτή από το δικαστήριο. Ακόμα όμως δεν έχουμε γνωμάτευση. Με αυτό το στοιχείο και με μίαν απόφαση του Ε. Δικαστηρίου πετυχαίνουμε την αναστολή πολλών εκποιήσεων, αν και έχουμε ακόμα μακρύ δρόμο να διανύσουμε. 

Ο ρόλος των Μ.Μ.Ε. 
Τα Μ.Μ.Ε προσπάθησαν να μειώσουν το μέγεθος του προβλήματος, το οποίο είναι επακόλουθο της κρίσης, που σχεδόν έχει επηρεάσει την κάθε οικογένεια, την ανεργία και το στεγαστικό. Παρόλα αυτά τα Μ.Μ.Ε δεν μπόρεσαν να το αγνοήσουν παντελώς, έτσι υποχρεώθηκαν να παρουσιάσουν την έξωση ως μια κατάσταση ευαίσθητη. Μαζί μας συνεργάστηκαν τα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε και η αντιπολίτευση, ως επίσης και τα διεθνή Μ.Μ.Ε που βρίσκονται στη χώρα μας. Παρόλα ταύτα στα εθνικά Μ.Μ.Ε για μεγάλο χρονικό διάστημα μας παρουσίαζαν, όμως τώρα είμαστε σε δεύτερη μοίρα. Δεν πρέπει να αγνοούμε τους διάφορους παράγοντες και συμφέροντα στο παιγνίδι που παίζουν τα Μ.Μ.Ε.
Τα διάφορα κοινωνικά δίκτυα διευκόλυναν την επικοινωνία μας και την γνωστοποίηση των διάφορων θεμάτων μας. 

Συμπέρασμα
Θα ήθελα να πω ότι η διεθνής αντιμετώπιση είναι σωστή. Υποστηρίζουν και προωθούν το δικαίωμα της στέγασης για όλους τους πολίτες, πολλά από τα υποσχόμενα δεν έγιναν εφικτά στη πράξη. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν το επιτρέπει. Θα ήθελα να τελειώσω λέγοντας ότι η κατοικία του καθενός, πρέπει να είναι ο φυσικός του χώρος, απαραβίαστος καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Σε αυτή δημιουργούμε την οικογένεια μας , τις ελπίδες και τα όνειρα μας και μας προστατεύει από οτιδήποτε. Αρρώστιες, γηρατειά, ανικανότητα. Μέχρι τώρα η κοινωνία μας δεν βρήκε άλλοι καλύτερο μοντέλο για την ανάπτυξη της ζωής μας.

Δεν πρέπει να συγχιζόμαστε, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η κατοικία από μόνη της δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι το μέσον που μας εξυπηρετεί στην καθημερινή μας ζωή. Δεν θα έπρεπε να προσκολληθούμε σε αυτή σαν να είναι το τελευταίο αντικείμενο. Και όταν δεν τη χρειαζόμαστε να είναι στη διάθεση άλλων. Παρόλα ταύτα το δικαίωμα της στέγης πρέπει να το έχουμε από την ώρα της γέννησης μας. Σε όλες τις διεθνείς συμφωνίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για τη μεγάλη πλειοψηφία, είναι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει κατά τη διάρκεια της ζωής τους που τον ορίζει με θεμελιώδη τρόπο και γιατί η στέγαση είναι αγαθό πρώτης ανάγκης που μετατράπηκε σε προϊόν εκμετάλλευσης και σε σύμβολο της κοινωνικής κατάστασης του κάθε ατόμου.

Μπροστά στη σκανδαλώδη κατάσταση των χιλιάδων εκποιήσεων, η αστική κοινωνία οργανωμένη από τη πλατφόρμα επηρεαζόμενων από εκποιήσεις, πήρε την απόφαση να αναλάβει τον αγώνα με δύο τρόπους: πρώτον – να εμποδίσει τη έξωση οικογενειών, μπροστά στην αδυναμία τους να πληρώσουν το δάνειο τους. Δεύτερον – να αξιώσουν το δικαίωμα της κατοικίας σαν βασικό δικαίωμα. Αυτή είναι η βάση των υπόλοιπων δικαιωμάτων, επιχειρώντας τις νομικές δράσεις και μέσων παλλαϊκών κινητοποιήσεων και ειρηνικής αντίστασης.

Μακάρι να μην βρεθείτε σε παρόμοιες καταστάσεις. Αν όμως χρειαστεί να τις αντιμετωπίσετε σας ενθαρρύνουμε να μάθετε να αγωνίζεστε. 






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου